အခန်း ၆၃

အခန်း။ ၆၃

ပြန်ရောက်လာသော ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် မျက်လုံးများ ပွင့်လျက် အိပ်မပျော်ဘဲ လဲလျောင်းနေသည့် ဂျုံရိုအာကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မအိပ်သေးဘူးလား"

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း"

ဂျင်ဆိုဟွန်းက ပုခုံးတွန့်လိုက်ပြီး အိပ်ရာထဲ ဝင်ကာ အိပ်မောကျသွားသည်။ ဂျုံရိုအာမှာ ဒေါသဖြင့် အံကြိတ်နေမိသည်။

ခလူး…ခလော…

"ဆူညံလိုက်တာ"

"ဒီခွေးကောင်..."

ဂျုံရိုအာမှာ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကြောင့် သေလုမတတ် ဖြစ်နေသည်။

ဘာလို့ အဲဒီကောင်လေးက ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခံရတဲ့ထဲ တစ်ခါမှ မပါတာလဲ။

သူ ၁၅ ရက်တိုင်တိုင် စောင့်ကြည့်ခဲ့ရသမျှ ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် မနက်ခင်း စုဝေးချိန် အချက်ပေးခေါင်းလောင်းသံ မမြည်မချင်း အိပ်ရာမှ မနိုးဘဲ အိပ်စက်တတ်သည်။

အိပ်ပျော်လွန်းသဖြင့် ခေါင်းလောင်းသံကိုပင် မကြားဘဲ နောက်ဆုံးမှ ထွက်လာတတ်သည်မှာ အကြိမ်ကြိမ်ပင်။ သို့ပါလျက်နှင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို တစ်ခါမျှ မခံခဲ့ရပေ။

နေပါဦး... ငါ အဲဒီကောင်လေးအတွက် ကင်းစောင့်ပေးနေတာ ဖြစ်နေတာလား

ဂျုံရိုအာမှာ ခေါင်းကို တစ်စုံတစ်ရာနှင့် အဆောင့်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ အိပ်ပျော်နေစဉ် ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လေ့ရှိသည့် အပြာရောင်နဂါးဂိုဏ်းမှ နည်းပြများက အမြဲတမ်း ညဉ့်နက်မှ လာတတ်သည်။

သို့သော် ဂျုံရိုအာမှာ အိပ်မပျော်သဖြင့် သူ့ဆီသို့လည်း နည်းပြများ ရောက်မလာခဲ့ပေ။ ထိုကြောင့် သူသည် ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခြင်းများမှ ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့သော်လည်း ၁၅ ရက်တိုင်တိုင် ကောင်းကောင်းမအိပ်နိုင်သည့် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးကို ခံစားနေရသည်။

"အွင်း..."

ဂျင်ဆိုဟွန်းတစ်ယောက်သာ အေးဆေးစွာ အိပ်ပျော်နေသည်။

"ဒီခွေးမသား..."

ဂျုံရိုအာသည် ထိုင်ရာမှ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး အိပ်ပျော်နေသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။

အတွင်းအားများ ပါဝင်နေသည့် သူ၏ လက်သီးချက်မှာ လေကိုပင် ထွင်းဖောက်သွားသည်။ ထိမှန်ပါက ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ မျက်နှာကို ကြေမွသွားစေနိုင်သည့် အားဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ လက်သီးမှာ ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ နှာခေါင်းရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

"တောက်"

ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ တစ်စွန်းတစ်စမျှ မလှုပ်ရှားဘဲ ပါးစပ်ကို စုပ်သပ်ရင်း အိပ်မက်ထဲ၌ စကားပြောနေသည်။

"ဦးလေးယူ... ပန်းသီး..."

"သူ တကယ်ပဲ အိပ်ပျော်နေတာပဲ"

ဂျုံရိုအာမှာ ဒေါသကို ခက်ခက်ခဲခဲ ထိန်းချုပ်ကာ အိပ်ရာသို့ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ မင်းတို့ လာချင်ရင် အခုချက်ချင်း လာခဲ့ကြ။ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကို ငါ လည်ပတ်နေရရင်တောင်... မင်း ဒီလောက်အေးဆေး အနားယူနေတာကိုတော့ ကြည့်မနေနိုင်ဘူး"

စကားပြောပြီးသည်နှင့် ဂျုံရိုအာမှာ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားသည်။ မည်မျှတော်သည့် သိုင်းသမားဖြစ်စေကာမူ ၁၅ ရက်တိုင်တိုင် မအိပ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။

ဂျုံရိုအာ အိပ်ပျော်သွားချိန်တွင် အိပ်ဆောင်မျက်နှာကျက်၌ အရိပ်မည်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဤတစ်ခါတွင်မူ လူနှစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

ငါ ဂျုံရိုအာကို ယူမယ် မင်းက ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ယူ။

ဟုတ်ကဲ့။

နည်းပြနှစ်ဦးမှာ တိတ်တဆိတ် စကားပြောဆိုပြီး အင်္ကျီအတွင်းမှ စုတ်တံများကို ထုတ်လိုက်ကြသည်။

"ဒါ ငရဲပဲ"

လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင် ပတ်ပြေးနေရင်း ကျိန်ဆဲနေသော ဂျုံရိုအာမှာ အသက်ရှူရ ခက်ခဲနေသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် မျက်ခုံးနှစ်ခုကို ဆက်သွယ်ထားသည့် အနက်ရောင်မျဉ်းကြောင်း ရှည်ကြီး တစ်ခုကို ဆွဲထားသည်။

"ဘာလို့ အဲဒီကောင်လေးက..."

ဘာမှန်း နားမလည်နိုင်သော ဂျုံရိုအာသည် အနက်ရောင်မျဉ်းများ မပါရှိသော လူများကြားတွင် စကားပြောနေသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။

မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ သူတို့ကို လာဘ်ထိုးထားတာ ဖြစ်ရမယ်။ ဒီငပျင်းကောင်….

ဒေါသထွက်နေသည့် ဂျုံရိုအာကို ထားခဲ့ကာ သက်တောင့်သက်သာ အနားယူနေသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ဘေးတွင် ထိုင်နေသည့် စီးယုကို ကြည့်ကာ သူမ၏ ပါးပြင်ကို ကျေနပ်စွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါလည်း ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ရှောင်နိုင်ခဲ့တယ်ပေါ့"

"အဲဒါက..."

စီးယုမှာ ရှက်ရွံ့နေသည့်ဟန်ဖြင့် မျက်နှာရဲသွားသည်။

"သခင်မလေးချွန်းယဲရန်းက ကူညီပေးလို့ပါ"

"သခင်မလေးချွန်းယဲရန်း အံ့ဩစရာပဲ"

"ဟီးဟီး"

မျက်နှာတွင် မှင်များ ပေကျံနေသည့် ဇူဂယ်မင်မှာ အသက်ကို မနည်းရှူကာ ရောက်လာပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သခင်မလေးချွန်းက... မင်းကို ကူညီနိုင်တာလဲ"

"ဘာလဲ... အဲ... အဲဒါက..."

သိလိုစိတ်ပြင်းပြနေသည့် ဇူဂယ်မင်၏ မျက်လုံးနှစ်လုံးကို တည့်တည့်မကြည့်ဝံ့သော စီးယုက ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။

ဒါကို ဘယ်လိုပြောရမလဲ။

စီးယုမှာ ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို မည်သို့မျှ ပြောပြ၍ မဖြစ်ပေ။ ချွန်းယဲရန်း ကူညီပေးခဲ့သည့် နည်းလမ်းမှာ အနည်းငယ်မဟုတ်ဘဲ အလွန်ပင် ထူးဆန်းနေသောကြောင့်ပင်။

ပြီးခဲ့သည့်ညက လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင် ပတ်ပြေးရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည့် စီးယုသည် စားသောက်ခန်းမှ ရထားသည့် ခေါက်ဆွဲစားတံကို လိုအပ်သလို ညှပ်ကာ မျက်ခွံလေးများ လေးလံမနေစေရန် မျက်လုံးနှစ်ဖက်ကြားတွင် ထည့်ထားလိုက်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော ချွန်းယဲရန်းက စူးစမ်းလိုသည့် အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘာလုပ်နေတာလဲ"

"မျက်လုံးတွေက တော်တော်လေး လေးနေလို့... အိပ်မပျော်အောင် ဒီလိုလုပ်ထားတာပါ"

"ဘာလို့ အိပ်လို့ မရတာလဲ"

"အဲဒါ... အိပ်ပျော်သွားရင် မျက်နှာမှာ မှင်တွေ အသုတ်ခံရမှာလေ။ ပြီးရင် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှာ ပတ်ပြေးရမှာ..."

""

စီးယု၏ မျက်နှာကို ငေးကြည့်နေသော ချွန်းယဲရန်းသည် ကိုယ်ကို အနည်းငယ် ရွှေ့ကာ အိပ်ရာတွင် နေရာဖယ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒီမှာ လာလှဲ။ ငါ့ဘေးမှာ ရှိနေရင် ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်"

"ဟ…ဟုတ်လား"

ရုတ်တရက် အတူအိပ်ရန် ကမ်းလှမ်းလာသည့် ချွန်းယဲရန်းကြောင့် စီးယု၏ ခေါင်းမှာ မူးဝေသွားသည်။

"ဒါပေမဲ့... သခင်မလေးချွန်းနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အတူအိပ်ရမှာလဲ..."

"အတူအိပ်လို့ မရဘူးဆိုတဲ့ စည်းမျဉ်း ရှိလို့လား"

"အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး ဒါပေမဲ့..."

မျက်တောင်များအားတဖျပ်ဖျပ် ခတ်နေသည့် ချွန်းယဲရန်း၏ အပြာရောင် မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ရင်း စီးယုမှာ ရင်ထဲတွင် အရည်ပျော်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုလှပသော မျက်ဝန်းများမှာ သူမ၏ ငြင်းဆိုမှုကို လက်မခံသည့်ဟန် ရှိသည်။ ထို့အပြင် နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ် စိတ်ပူစရာမလိုဘဲ အိပ်စက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးက စီးယုကို ထိုင်နေရာမှ ထလိုက်စေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ချွန်းယဲရန်းဘေးတွင် လှဲအိပ်လိုက်ရသည့် စီးယုမှာ ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်လာသည်။

ကိုယ်နံ့ နံနေမလား မသိဘူး။ သေချာရေချိုးထားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ သခင်မလေးချွန်းရဲ့ ကိုယ်နံ့က မွှေးကြိုင်လိုက်တာ။

အိပ်ရာမှာ တစ်ယောက်စာသာ ဖြစ်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်သေးငယ်သော စီးယုနှင့် အဆီပိုမရှိသည့် ပိန်ပါးသော ချွန်းယဲရန်းတို့အတွက်မူ မကျဉ်းကျပ်လှပေ။

ထိုကြောင့် နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ် ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်သွားသည့် စီးယုမှာ ချောမွေ့သော ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှာ ပြေးနေတဲ့ သိုင်းသမားတွေ အများကြီးပဲနော်"

"သူတို့ရဲ့ အဆုံးအထိ ရောက်သွားကြပြီ။ သာမန်လူတွေထက် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအားတွေ သာလွန်နေပါစေ။ သိုင်းသမားတွေလည်း မအိပ်ဘဲ မနေနိုင်ကြဘူးလေ"

အသက်ရှူ မှန်သွားသည့် ဇူဂယ်မင်၏ ရှင်းပြချက်ကြောင့် စီးယုမှာ တဟီးဟီးနှင့် ရယ်လိုက်သည်။

ငါတော့ နေ့တိုင်း အေးဆေး အိပ်နိုင်တော့မှာပဲ။

လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင် ပတ်ပြေးပြီးနောက် အရပ်ရပ်သို့ ကွဲထွက်သွားသည့် သိုင်းသမားများကို ကြည့်ရင်း စီးယုမှာ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးကို အမြန် ဖျောက်လိုက်သည်။

ဘယ်တော့မှ မပြောပြရဘူး။

ချွန်းဂါဆောင်း ရောက်လာသောအခါ စီးယုမှာ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။

အဲဒီ ရူးကြောင်ကြောင်ကောင်လေးကသာ ငါ သခင်မလေးချွန်းနဲ့ အိပ်ရာအတူ သုံးနေမှန်း သိသွားရင်... ငါ့ကို သတ်ပစ်လိမ့်မယ်

ရှူး…

ချွန်းဂါဆောင်း၏ အကြည့်တို့ သူမထံ ရောက်လာသောအခါ စီးယု၏ ရင်ခုန်သံမှာ ရပ်တန့်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် စီးယု ကံကောင်းသွားသည်။

တပည့်သစ်များရှေ့တွင် သခင်အသစ်တစ်ဦး ရောက်လာသည်။

"မင်္ဂလာပါ"

နေရောင်ခြည်တွင် တောက်ပနေသော ထိပ်ပြောင်ကြီးဖြင့် ကြင်နာတတ်သည့် သဘောထားကို ဖော်ပြနေသော မျက်နှာဖြင့် ရောက်လာသည့် သတ်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက တပည့်များကို လက်အုပ်ချီကာ တောက်ပစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"သိုင်းလောကရဲ့ အနာဂတ်ကို ဦးဆောင်မယ့် ထူးချွန်ပြီး လှပတဲ့ အပင်ငယ်လေးတွေကို တွေ့ရတာက ကျွန်တော့်အတွက် အနန္တ ဂုဏ်ယူစရာပါ။ ကျွန်တော်က ရှောင်လင်ဂိုဏ်းမှ ဘုန်းတော်ကြီး ဆုန်အူပါ"

"ဖြူစင်သောလက်၊ ရွှေရောင်လက်ဝါး၊ ဘုန်းတော်ကြီး ဆုန်အူ"

ယခုတစ်ခါတွင်လည်း သူတောင်းစားဂိုဏ်းထက် မလျော့သော လူအကြောင်း သိနားလည်သည့် ယူအူဆွန်းမှာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒီ ဆင်းရဲသား ဘုန်းကြီးကို မှတ်မိပေးလို့ ဂုဏ်ယူပါတယ်"

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော်လည်း ဂုဏ်ယူပါတယ်"

အပြာရောင်နဂါးဂိုဏ်းသို့ ရောက်လာသည့် ရှောင်လင်ဘုန်းကြီးမှာ ဆုန်အူတစ်ဦးတည်း မဟုတ်ပေ။ သူ၏ နောက်တွင် သင်္ကန်းဝတ်ထားသည့် ဘုန်းကြီးနှစ်ဆယ်မှာ တစ်တန်းကြီး ရောက်ရှိလာသည်။

သူတို့အားလုံးမှာ ရှောင်လင်ဂိုဏ်းမှ တပည့်များ ဖြစ်သည်။

"ဒီနေ့ မင်းတို့ဆီကို လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အားနည်းတဲ့ အကူအညီကို ပေးချင်လို့ပါ"

"ဘုန်းတော်ကြီး ဆုန်အူ ပြောသလိုပါပဲ။ ဒီနေ့ မင်းတို့ ရှောင်လင်ရဲ့ ရွှေရောင်လက်ဝါးကို ကိုယ်တိုင် ခံစားကြည့်ကြရမှာ ဖြစ်လို့ ငါးယောက်တစ်ဖွဲ့ စုကြပါ"

ဘေးတွင် ရောက်လာသည့် ဂွမ်မြောင်၏ အမိန့်အရ တပည့်များမှာ ငါးယောက်တစ်ဖွဲ့ စုလိုက်ကြသည်။ အများစုမှာ ကိုယ့်ဂိုဏ်း၊ ကိုယ့်မိသားစုဝင်များနှင့်သာ ဖွဲ့ကြသော်လည်း အရေအတွက် မကိုက်ညီသူများမှာလည်း စုပေါင်း၍ ဖွဲ့လိုက်ကြသည်။ သို့သော် ပြဿနာတစ်ခု ရှိနေသည်။

မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ။

ဂွမ်မြောင် တွေးထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် အဖြူရောင်လနန်းတော်မှ သိုင်းသမားနှစ်ဦးထံ မည်သူမျှ ချဉ်းကပ်ခြင်း မပြုကြပေ။

သူတို့၏ သိမ်မွေ့သော်လည်း ပြင်းထန်သော ဖိအားများနှင့် အဖြူရောင်လနန်းတော်၏ မြင့်မားသော နောက်ခံကြောင့် သိုင်းသမားများမှာ မည်သူမျှ ချဉ်းကပ်ရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေကြသည်။

အဖွဲ့မဖွဲ့ရသေးသည့် အခြားတစ်ဖက်လည်း ရှိနေသေးသည်။

"သခင်လေး... ကျွန်မတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ"

"အင်း"

အဖွဲ့ရှာရမှာ ပျင်းရိနေသဖြင့် စီးယုနှင့်အတူ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ မည်သို့မျှ တွေးတောခြင်း မရှိပေ။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကပဲ စီစဉ်ပေးလိမ့်မယ် မဟုတ်ဘူးလား"

"အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်မှာပေါ့"

"ဂျင်ဆိုဟွန်း စီးယု"

သူတို့ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဂွမ်မြောင်က သူတို့နှစ်ဦးကို ခေါ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

စီးယုက အားပါးတရ ပြန်ဖြေလိုက်ချိန်တွင် ဂွမ်မြောင်က ချွန်းဂါဆောင်းနှင့် ချွန်းယဲရန်းတို့၏ နာမည်ကို ထပ်မံ ခေါ်လိုက်သည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ..."

စီးယု၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူမ ဘယ်တော့မှ မတွေ့ချင်ဆုံး လူနှစ်ယောက်၏ နာမည်က ဂွမ်မြောင်၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသောကြောင့်ပင်။

"ပြီးတော့ ယူအူဆွန်း"

"ဟ…ဟုတ်ကဲ့"

"မင်းတို့ ငါးယောက်က တစ်ဖွဲ့ပဲ။ ဘာကန့်ကွက်ချက်မှ ငါ မကြားချင်ဘူး။ အခုချက်ချင်း လှုပ်ရှားကြ"

ဂွမ်မြောင်၏ အမိန့်အရ အချင်းချင်း လုံးဝ ပတ်သက်မှုမရှိသည့် လူငါးယောက်မှာ တစ်နေရာတည်းတွင် စုမိသွားကြသည်။

အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသော စီးယုမှာ ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ကျယ်ပြန့်သော ကျောပြင်နောက်သို့ ပုန်းကွယ်လိုက်ပြီး ယူအူဆွန်းမှာလည်း မျက်လုံးများကို ဟိုတစ်ချက် သည်တစ်ချက် လှည့်ပတ်ကာ ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့် ချွန်းဂါဆောင်းကို ကြည့်နေမိသည်။

သူတို့ကို ဒီလောက် နီးနီးကပ်ကပ် မြင်ဖူးတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။

ချွန်းယဲရန်းမှာ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ထူးဆန်းနေသည်။

ဝင်ခွင့်ပွဲကတည်းက စိတ်ထဲတွင် စွဲလမ်းနေခဲ့ရသော ဂျင်ဆိုဟွန်းကို နောက်ဆုံးတွင် အနီးကပ် မြင်တွေ့ခွင့် ရလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့် ချွန်းဂါဆောင်းမှာမူ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အေးစက်စက် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်နေကြသည်။ ခဏမျှ အကြည့်ချင်း ဆုံနေကြပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းလှည့်သွားကြသည်။

"ဟူး"

"ဟူး"

စီးယုနှင့် ချွန်းယဲရန်းတို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ ထိုအတောအတွင်း ရှောင်လင်ဘုန်းကြီးတစ်ပါး သူတို့ထံ ရောက်လာသည်။

သူသည် ဆုန်အူကဲ့သို့ပင် ဆံပင်မရှိသော ခေါင်းပြောင်ကြီးနှင့် ကြံ့ခိုင်သော ကိုယ်ခန္ဓာရှိသူ ဖြစ်သည်။

"အမိတာဘာ။ ဒီဆင်းရဲသား ဘုန်းကြီးကို ဒိုယန်းလို့ ခေါ်ပါတယ်။ ရှောင်လင်ဂိုဏ်းမှာ ကုသိုလ်တရား စုဆောင်းနေတဲ့ ဘုန်းကြီးတစ်ပါးပါ"

"ကျ…ကျွန်တော်က ယူမိသားစုက အူဆောင်ပါ"

လက်အုပ်ချီထားသော ဒိုယန်းရှေ့တွင် ယူအူဆွန်းက အရိုအသေပေးကာ မိတ်ဆက်လိုက်ပြီး ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့် စီးယုတို့လည်း မိတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် ချွန်းဂါဆောင်းနှင့် ချွန်းယဲရန်းတို့မှာမူ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

"ဟားဟား။ ဒီနေ့တော့ ဒီဆင်းရဲသား ဘုန်းကြီးက ရှောင်လင်ရဲ့ ရွှေရောင်လက်ဝါးပညာအကြောင်း နည်းနည်းပါးပါး ပြသပေးဖို့ လာခဲ့တာပါ။ ရွှေရောင်လက်ဝါးဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ အကုန်လုံး သိကြတယ် မဟုတ်လား"

ဒိုယန်း၏ မေးခွန်းမှာ သဘာဝကျသည်။ သိုင်းသမားတစ်ယောက်အနေဖြင့် ရွှေရောင်လက်ဝါးပညာအကြောင်း မသိရှိရန် မဖြစ်နိုင်သောကြောင့်ပင်။

"ဟုတ်ကဲ့"

တက်ကြွနေသော ယူအူဆွန်းနှင့် မတူဘဲ ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့် စီးယုမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းခါလိုက်ကြပြီး ချွန်းမိသားစုဝင် နှစ်ဦးမှာလည်း တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။

လူငါးယောက်၏ တုံ့ပြန်ပုံများ မတူညီကြသဖြင့် ဒိုယန်းမှာ ရှုပ်ထွေးမှုနှင့်အတူ စိတ်ဝင်စားမှုကိုပါ တစ်ပြိုင်နက် ခံစားလိုက်ရသည်။

"မသိတဲ့သူတွေလည်း ရှိနေတာပဲ အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြပေးမယ်။ ရွှေရောင်လက်ဝါးဆိုတာ လွယ်လွယ်ပြောရရင် ဖမ်းဆုပ်တဲ့ ပညာရပ်ပဲ။ သွေးထွက်သံယို မရှိဘဲ ပြိုင်ဘက်ကို ချုပ်တီးတဲ့ နည်းလမ်းလို့လည်း ပြောနိုင်တယ်"

ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ ကြင်နာမှု တရားတော်များကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ရှောင်လင်မှ သိုင်းဘုန်းကြီးများသည် သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်သည့် မူဝါဒကို ကျင့်သုံးကြသည်။

ပြိုင်ဘက်မှာ မကောင်းဆိုးဝါး လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းနေသူ ဖြစ်ပါစေ၊ ချုပ်တီးခြင်းကိုသာ ပထမဦးစားပေး အသုံးပြုကြသည်။ ထို့ကြောင့် ရှောင်လင်၏ ရွှေရောင်လက်ဝါးပညာမှာ သိုင်းလောကတွင် နံပါတ်တစ်အဖြစ် အကဲဖြတ်ခံထားရခြင်းပင်။

"ဒီမှာ ရှိတဲ့ ဒါယကာမလေးအတွက်ဆိုရင် ရွှေရောင်လက်ဝါးကို သင်ယူထားတာက ကိုယ်ကိုကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

"ဝါး တကယ်လား"

သိုင်းပညာ မတတ်သည့် စီးယုမှာ တောက်ပသော မျက်နှာဖြင့် လက်ခုပ်တီးလိုက်ချိန်တွင် ချွန်းယဲရန်းက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"သိုင်းသမားတစ်ယောက်ပေါ်မှာတော့ အလုပ်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြောင်းပြန်အနေနဲ့ မကျွမ်းကျင်တဲ့ ရွှေရောင်လက်ဝါးပညာက စီးယုရဲ့ အသက်ကိုပဲ အန္တရာယ် ဖြစ်စေလိမ့်မယ်"

""

စီးယုမှာ ပြန်လည် စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။

"ဟားဟား... အဲဒါလည်း မမှားပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သိထားတာနဲ့ မသိထားတာမှာ ခြားနားချက် အကြီးကြီး ရှိတယ်။ အခု ရွှေရောင်လက်ဝါးကို အရင် ခံစားကြည့်ကြမလား"

ဒိုယန်း လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ချိန်တွင် ယူအူဆွန်း၏ လက်ကောက်ဝတ်မှာ မည်သည့်အချိန်က ဖမ်းဆုပ်ခံလိုက်ရမှန်း မသိလိုက်ပေ။

"အာ…"

သူ့လက် ဖမ်းဆုပ်ခံလိုက်ရမှန်း မသိသည့် ယူအူဆွန်းမှာ အလွန်အမင်း အံ့ဩသွားသည်။

"ဒါက ရှောင်လင်ရဲ့ ရွှေရောင်လက်ဝါး နည်းစနစ်ပဲ။ မေတ္တာဓမ္မ သုံးဆင့်ဖြေနည်းလို့ ခေါ်ပြီး စုစုပေါင်း ငါးဆင့် ပါဝင်တယ်"

"အံ့ဩစရာပဲ။ ရိုးရိုး ရွှေရောင်လက်ဝါးဆိုရင် ဖမ်းမိတဲ့အချိန်ကစပြီး နာကျင်မှုကြောင့် ဘာမှ မလုပ်နိုင်တော့ဘူးလို့ ကြားဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ ရှောင်လင်ရဲ့ ရွှေရောင်လက်ဝါးကတော့ တစ်မျိုးကြီးပဲ... နွေးထွေးနေသလိုပဲ"

"နားလည်မှုနဲ့ ကရုဏာတရားက ဗုဒ္ဓလမ်းစဉ်ရဲ့ ပထမဆုံး ခြေလှမ်းတွေပဲ အဲဒီ စိတ်ဓာတ်က သိုင်းပညာမှာလည်း ကိန်းအောင်းနေတာပေါ့"

"အော်..."

ရှောင်လင်၏ ရွှေရောင်လက်ဝါးကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရသော ယူအူဆွန်း၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ ဝေဝါးသွားသည်။ ထို့နောက် ဒိုယန်းက စီးယု၏ လက်အင်္ကျီစကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားသည့် စီးယုမှာ ဘာဖြစ်မှန်း မသိလိုက်ဘဲ မျက်လုံးလေးများ တဖျပ်ဖျပ် ခတ်လိုက်သည်။

"အို..."

စီးယု၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကျေနပ်နေသော ဒိုယန်းသည် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ဆီသို့ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ဒါက ရွှေရောင်လက်ဝါးပေါ့လေ။

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ဒိုယန်း၏ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရောက်လာသော လက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ အတွင်းအား စုပ်ယူသည့် နည်းစနစ်များ ပါဝင်နေသည့် သူ၏ လက်မှာ အချိန်တိုအတွင်း အကြိမ်ကြိမ် လှုပ်ရှားပြီး ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

သူ လွတ်မြောက်နိုင်တဲ့ လမ်းကြောင်းတွေကို ပိတ်ထားတယ်။ ပြီးတော့ စုပ်ယူတဲ့ အားကိုလည်း ခံစားရတယ်။ နှေးကွေးတာကတော့ အားနည်းချက်ပဲ။

ဒိုယန်း၏ ရွှေရောင်လက်ဝါးမှာ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ် လွတ်မြောက်နိုင်မည့် လမ်းကြောင်းများကို ကြိုတင် ပိတ်ဆို့ထားသည်။ မည်သို့ပင် ကြိုးစားသော်လည်း ရှောင်လွှဲရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဓားပျံ မရှိတဲ့အချိန်မှာ ဒါက တော်တော် အသုံးဝင်မှာပဲ။

လက်နက် မရှိသည့်အချိန်တွင် ရန်သူကို မည်သို့ ရင်ဆိုင်ရမည်ကို သူ အမှန်တကယ်ပင် တွေးတောဖူးသည်။

"မကြာသေးခင်ကတင် ဂူဂျူးချောဆီကနေ ငါ အချက်အချာအကြော အပိတ်ခံရပြီး အရှက်တကွဲနဲ့ နှိပ်စက်ခံလိုက်ရတာ မဟုတ်ဘူးလား...

တကယ်လို့ ငါသာ ရွှေရောင်လက်ဝါးသိုင်းကွက်ကို တတ်မြောက်ထားခဲ့ရင် ဒီလောက်အထိ လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ အနိုင်ကျင့်ခံရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

အဲဒါကို သိနေတယ်ဆိုရင်ပဲ... မဆိုးဘူးလို့ ပြောရမှာပေါ့...

ဂျင်ဆိုဟွန်း ရွှေရောင်လက်ဝါးကို စိတ်ဝင်စားနေချိန်တွင် ဒိုယန်းသည် ချွန်းဂါဆောင်း၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် အလားတူ ရွှေရောင်လက်ဝါးနည်းဖြင့် ချွန်းဂါဆောင်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်ရန် ကြိုးစားသည်။

ရှူး…

ဒိုယန်း၏ လက်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လေထဲတွင် လွဲသွားသည်။

"အင်း"

မေတ္တာဓမ္မ သုံးဆင့်ဖြေနည်း၏ ပထမဆုံး အကွက်မှာ ပြိုင်ဘက်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ကရုဏာသက်သည့် ထိတွေ့မှုဖြင့် ချုပ်တီးရင်း လွတ်မြောက်နိုင်သည့် လမ်းကြောင်းအားလုံးကို ပိတ်ဆို့သည့် နည်းစနစ်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချွန်းဂါဆောင်းမှာ လွတ်မြောက်လမ်းကြောင်းများ မပိတ်ဆို့မီပင် သူ၏ လက်ကို ရွှေ့လိုက်သည်။ သူ၏ အမြန်နှုန်းမှာ ဒိုယန်းပင် မလိုက်နိုင်လောက်အောင်ပင်။

ထို့နောက်တွင်လည်း ဒိုယန်းက အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားသော်လည်း ချွန်းဂါဆောင်းမှာ သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို တစ်ခါမျှ မပေးခဲ့ပေ။

စိတ်မထိန်းနိုင်တော့သော ဒိုယန်းက တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေး။ ဒီအတိုင်းဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ လေ့လာလို့ မရဘူး"

"ဒါဆို ပိုကြိုးစားကြည့်ပေါ့။ အဖြူရောင်လနန်းတော်ရဲ့ အဆင့်က ဒီလောက် ရွှေရောင်လက်ဝါးနဲ့ မိလောက်တဲ့အထိ နိမ့်မနေဘူး"

ယခုအခါ ဒိုယန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဇွတ်အတင်းလုပ်လိုသည့် စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ယခုကစပြီး ရှောင်လင်နှင့် အဖြူရောင်လနန်းတော်တို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာ တိုက်ပွဲ ဖြစ်လာတော့မည်။

အလွယ်တကူနဲ့တော့ မိမှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့။

ဒိုယန်း အသက်ကို ဝအောင် ရှူလိုက်ပြီး သူ၏ ဘယ်လက်တွင် အတွင်းအားများကို စုစည်းလိုက်သည်။ မကြာမီ သူ၏ လက်မှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒါဆိုရင် ရှောင်လင်ရဲ့ အစစ်အမှန် ရွှေရောင်လက်ဝါးကို ပြမယ်"

ချွန်းဂါဆောင်းက ပြန်မဖြေဘဲ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကိုသာ ဆန့်ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

လှောင်ပြောင်သလို လုပ်ရပ်ကြောင့် ဒိုယန်းက လက်ကို အမြန် ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ မေတ္တာဓမ္မ သုံးဆင့်ဖြေနည်း၏ စတုတ္ထမြောက် အကွက်ဖြစ်သော မေတ္တာဓမ္မ လက်တစ်ထောင် အရိုအသေဖြစ်သည်။

အပိုင်းပိုင်း ကွဲထွက်သွားသလို ဖြစ်နေသော ဒိုယန်း၏ ဘယ်လက်မှာ တောက်ပသော အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်လာပြီး အရပ်မျက်နှာပေါင်းစုံမှ ချွန်းဂါဆောင်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

"ဝါး"

အံ့ဩနေကြသော စီးယုနှင့် ယူအူဆွန်းတို့နှင့် မတူဘဲ ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ မျက်လုံးတို့မှာ အလုပ်များနေသည်။

ဒီလိုမျိုးလည်း လုပ်လို့ရတာပဲ။ အမြန်နှုန်းက နည်းနည်းလေး ပိုသာရင် ပိုကောင်းမယ်။ သူ အစွမ်းကုန် လုပ်တာကို မြင်ချင်တယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒါကတော့ ခက်လိမ့်မယ် မဟုတ်လား။

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ အတွေးနှင့် မတူဘဲ ဒိုယန်းမှာ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေသည်။ သူ၏ လက်မှာ ပြင်းထန်စွာဖြင့် ချွန်းဂါဆောင်း၏ လက်ကို ဖမ်းဆုပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။

အို... ဘုရားရေ

အသက်ရှူ မှားလုနီးပါးအထိ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သော ဒိုယန်းမှာ ချွန်းဂါဆောင်းကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

ချွေးတစ်စက်မျှ မထွက်သလို အသက်ရှူနှုန်းပင် မပြောင်းလဲသော ချွန်းဂါဆောင်းမှာ ဒိုယန်း၏ ရွှေရောင်လက်ဝါးအားလုံးကို လက်ကောက်ဝတ်ကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားရုံဖြင့် ရှောင်လွှဲနေခြင်းပင်။

ဒါက အဖြူရောင်လနန်းတော်ပဲ

ဂလု….

တံတွေး မြိုချလိုက်သည့် ဒိုယန်း၏ နောက်တွင် ကြင်နာတတ်သည့် မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဒီမှာရှိတဲ့ ဒါယကာလေးတွေကတော့ ငါ့ရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်နေပုံပဲ"

ဖြူစင်သောလက်၊ ရွှေရောင်လက်ဝါး ဆုန်အူသည် လူငါးယောက်၏ ရှေ့တွင် ရောက်ရှိလာသည်။