အခန်း ၆၄

အခန်း။ ၆၄

ဖြူစင်သောလက်၊ ရွှေရောင်လက်ဝါး ဆုန်အူသည် ရှောင်လင်ဂိုဏ်း၏ ထိပ်တန်းသိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရွှေရောင်လက်ဝါးပညာရပ်တွင် သူထက်သာသည့်သူမရှိဘူးဟု အသိအမှတ်ပြုခံထားရသူ ဖြစ်သည်။ ဆုန်အူသည် သူ၏ တပည့် ဒိုယန်းတစ်ယောက် အပြာရောင်နဂါးဂိုဏ်း၏ တပည့်တစ်ဦးရှေ့တွင် အရှက်ကွဲနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

အဖြူရောင်လနန်းတော်က တကယ်ကို မလွယ်ဘူးပဲ။

အဖြူရောင်လနန်းတော်၏ သခင်၊ ချွန်းယူရှင်း၏ ကလေးနှစ်ဦးအကြောင်း အပြင်လောကတွင် သိရှိထားသည့် သတင်းအချက်အလက်မှာ အလွန်နည်းပါးသည်။

သူတို့ဖခင်ဖြစ်သူ ချွန်းယူရှင်း၏ အရည်အချင်းကို အမွေဆက်ခံထားကြသည်ဆိုသည့် စကားသံများသာ ထွက်ပေါ်နေသည်။

သို့သော် သူကိုယ်တိုင် ကိုယ်တွေ့ကြုံခဲ့ရသည့် ချွန်းဂါဆောင်းနှင့် ချွန်းယဲရန်းတို့၏ အရည်အချင်းမှာမူ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပနေသည်။

တစ်ယောက်မှ လိုအပ်ချက် မရှိဘူး အားလုံးက ပိုလျှံနေကြတာ။

ဆုန်အူသည် လက်စွပ်ကို တံတောင်ဆစ်အထိ ခေါက်တင်လိုက်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။

သူ့အကြည့်ကို တည့်တည့်ကြည့်နေသည့် ချွန်းဂါဆောင်းက ဘယ်လက်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

နိုင်ရင် ဖမ်းကြည့်လေဟူသည့် အဓိပ္ပာယ်ပါသော စိန်ခေါ်မှုဖြစ်သည်။

သိုင်းလောက၏ အကြီးအကဲ တစ်ဦးအပေါ် မရိုမသေ ပြုမူခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဆုန်အူသည် သူ၏ ကြင်နာတတ်သည့် အပြုံးကို မပျက်စေဘဲ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ရှူး…

သူ၏ ထိတွေ့မှုမှာ နူးညံ့ပြီး ချောမွေ့နေသည်။ သို့သော် သတိထားမိချိန်တွင် ချွန်းဂါဆောင်း၏ လက်ကောက်ဝတ်မှာ ဆုန်အူ၏ လက်ထဲတွင် ရောက်နေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဘယ်တုန်းက ဖမ်းလိုက်တာလဲ။

ချွန်းဂါဆောင်းမှာ တုန်လှုပ်မသွားဘဲ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အခြေအနေကို ပြန်လည် ဆန်းစစ်လိုက်သည်။

ငါ လက်နည်းကိုတောင် မမြင်လိုက်ရဘူး။

ဒိုယန်းနှင့်တုန်းကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ ဆုန်အူ၏ ရွှေရောင်လက်ဝါးမှာ ပုံသဏ္ဌာန် မပေါ်ပေ။ သိုင်းပညာ မသိနားမလည်သည့် စီးယုအမြင်တွင်မူ ချွန်းဂါဆောင်းက ရှောင်လွှဲခြင်း မရှိဘဲ လက်ကို ကိုယ်တိုင် ပေးလိုက်သလို ဖြစ်နေသည်။

ငါ့အစ်ကိုက လက်ကို ကိုယ်တိုင် ပေးလိုက်ရတဲ့အထိလား။

အံ့အားသင့်သူမှာ ချွန်းယဲရန်းလည်း အပါအဝင် ဖြစ်သည်။ အဖြူရောင်လနန်းတော်တွင် ချွန်းဂါဆောင်းမှာ အဖြူရောင်လနန်းတော် သခင်၏ နောက်တစ်ပါးဟု ခေါ်ဆိုရလောက်အောင် ပြည့်စုံလွန်းသူဖြစ်သည်။

ထက်မြက်သည့် ဦးနှောက်၊ အံ့ဩစရာ သိုင်းပညာအရည်အချင်း၊ ၎င်းကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်သည့် သဘာဝခန္ဓာကိုယ်တို့နှင့်အတူ ချွန်းဂါဆောင်းမှာ သိုင်းပညာအတွက် သီးသန့် မွေးဖွားလာသူဟု ဆိုနိုင်သည်။

ထိုသို့သော ချွန်းဂါဆောင်းတစ်ယောက် ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘဲ လက်ကောက်ဝတ် အဖမ်းခံလိုက်ရခြင်းက ဆုန်အူ၏ လက်ရည်မည်မျှ ထူးချွန်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ ကောင်းတယ်။

ပျင်းရိသော ဂျင်ဆိုဟွန်းပင် ဆုန်အူပြသသည့် ရွှေရောင်လက်ဝါးပညာကို တိတ်ဆိတ်စွာ အံ့ဩနေမိသည်။

ငါ လွဲသွားလုနီးပါးပဲ။

ဆုန်အူပြသသည့် ပြောင်းလဲမှုများမှာ နက်နဲလှသည်။ ရိုးရှင်းသော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုအတွင်း၌ ပြောင်းလဲမှုများစွာ ပါဝင်နေသည်။ ချွန်းဂါဆောင်းမှာ လက်ကို ဘယ်ဘက်ကို ဆွဲထုတ်ရမှန်း မသိတော့သည့်အတွက် လက်ကို ပေးလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"အခု ကျေနပ်ပြီလား"

ဆုန်အူ၏ မေးခွန်းကြောင့် ချွန်းဂါဆောင်း တစ်ချက် ခေါင်းညိတ်ပြီး လက်ကို ပြန်ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

"နောက်တစ်ခါ ပြပေးနိုင်မလား"

"မင်း လိုချင်သလောက် ပြပေးမှာပါ"

ထိုနောက်တွင် ဆုန်အူနှင့် ချွန်းဂါဆောင်းတို့ အကြိမ်ကြိမ် လက်နည်း ဖလှယ်ကြသည်။ မည်မျှပင် ထပ်လုပ်လုပ် ဆုန်အူ၏ လက်က ချွန်းဂါဆောင်းကို ဖမ်းမိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ၏ နဖူးတွင်မူ ချွေးစေးများ ပေါ်လာပြီ ဖြစ်သည်။

သူက ငါ့အဆင့်ကို မီလာနေပြီ။

ဆုန်အူမှာ အံ့ဩသွားသည်။ အစပိုင်းတွင် လွတ်မြောက်လမ်းကြောင်း မရှာနိုင်ဘဲ တွေဝေနေခဲ့သော ချွန်းဂါဆောင်းမှာ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဆုန်အူ၏ ရွှေရောင်လက်ဝါးပညာကို လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်အောင် ပြုလုပ်နိုင်လာသည်။ အကြိမ် ဆယ်ကြိမ်မြောက် လဲလှယ်မှုတွင် ဆုန်အူ၏ လက်ချောင်းထိပ်မှာ ချွန်းဂါဆောင်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ပွတ်သပ်မိသွားသည်။ ချွန်းဂါဆောင်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် လွတ်မြောက်လမ်းကြောင်းကို ရှာတွေ့သွားပြီ ဖြစ်သည်။

"အံ့ဩစရာပဲ။ ငါ့ရဲ့ ရွှေရောင်လက်ဝါးကို အကြိမ် ဆယ်ကြိမ်အတွင်းမှာတင် ဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ နောက်မျိုးဆက်သစ်ဆိုတာ ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ဖူးဘူး"

အကြီးအကဲ၏ ရိုးသားသော ချီးကျူးစကားကို ကြားသော်လည်း ချွန်းဂါဆောင်းမှာ မာန်မတက်ပေ။ သူသည် သဘာဝကျသော ကိစ္စတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည့်အတိုင်း ငြိမ်သက်နေသည်။

ဆုန်အူက လက်အုပ်ချီကာ ချွန်းဂါဆောင်း၏ ထူးချွန်သော အရည်အချင်းကို ချီးကျူးပြီးနောက် တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ ကိုယ့်ဟာကိုယ် လေ့ကျင့်ကြည့်ရအောင်။ ဒီမှာရှိတဲ့ ဒါယကာမလေးက သိုင်းပညာ မတတ်ဘူး မဟုတ်လား"

"ဟုတ်ကဲ့"

စီးယုက အားပါးတရ ဖြေလိုက်ချိန်တွင် ဆုန်အူက သူမကို ဒိုယန်းရှေ့သို့ ခေါ်သွားသည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်က တစ်ဖွဲ့ ပြီးတော့..."

ဆုန်အူ၏ လက်ညှိုးမှာ ဂျုံရိုအာနှင့် ချွန်းဂါဆောင်းဆီသို့ ညွှန်လိုက်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်က တစ်ဖွဲ့ပဲ"

"ကျွန်တော် ငြင်းတယ်"

ဂျုံရိုအာ တုံ့ပြန်မှု မပြုမီမှာပင် ချွန်းဂါဆောင်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ငြင်းရတာလဲ"

"ဘယ်သူနဲ့ပဲ တွဲတွဲ ကိစ္စမရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ယဲရန်းနဲ့တော့ မတွဲရဘူး"

အကယ်၍ ဂျုံရိုအာနှင့် ချွန်းဂါဆောင်း တွဲမိပါက ချွန်းယဲရန်းနှင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းတို့ အလိုအလျောက် တွဲမိရတော့မည်ပင်။ ထိုအချက်ကို မကျေနပ်သည့်ဟန်ဖြင့် ချွန်းဂါဆောင်းမှာ မနှစ်မြို့သော အမူအရာကို ပြသနေသည်။

"အဲဒီအတွက်ကြောင့်ပဲ အဓိပ္ပာယ် ရှိတာပေါ့။ လူ့လောကကို ကျောခိုင်းထားတဲ့ ကျွန်တော်တို့နဲ့ မတူဘဲ ဗဟိုလောကက မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ထူးဆန်းတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ လက်ချင်းတွဲထားဖို့ဆိုတာ မသင့်တော်ဘူးလေ"

ဆုန်အူမှာ ဘုန်းကြီးတစ်ပါးနှင့် မတူဘဲ လျှို့ဝှက်သော အကြံအစည် ရှိသူဖြစ်သည်။ သူ ထိုသို့ ပြောပြီး ချွန်းယဲရန်းကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမက တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သခင်လေးချွန်းရဲ့ ညီမလေးက သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို အလွယ်တကူ ပေးလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာလား"

ယခုတစ်ခါတွင်မူ အဖြူရောင်လနန်းတော်ကို စိန်ခေါ်ခြင်းပင်။ ချွန်းဂါဆောင်း မကျေနပ်သော်လည်း ချက်ချင်း ပါးစပ်မဟပေ။ ထိုအခါ ချွန်းယဲရန်းက ဦးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မက သခင်လေးဂျင်နဲ့ တွဲမယ်"

ချွန်းယဲရန်း၏ အကြည့်တို့က ချွန်းဂါဆောင်းဆီ ရောက်သွားသည်။

"ကျွန်မ အဖမ်းမခံရဘူး"

သူမ၏ ယုံကြည်မှုရှိသော သဘောထားကြောင့် ချွန်းဂါဆောင်းက တစ်ချက် ခေါင်းညိတ်ပြီး ဂျင်ဆိုဟွန်းကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်ကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။

ဒါ ငရဲပဲ... ဘာလို့ ငါ့ကျမှ ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ။

ဂျုံရိုအာမှာ ဒုက္ခရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ မူလက ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့် တွဲမိပါက အမှားလုပ်ဟန်ဆောင်ကာ သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ချိုးပစ်ရန် ကြံစည်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ဆုန်အူ၏ အမိန့်အရ ချွန်းဂါဆောင်းနှင့် တွဲမိသွားပြီဖြစ်ရာ ယခုမူ ကိုယ့်လက်ကောက်ဝတ်ကို ကိုယ်ပြန်ပူပန်နေရမည့် အခြေအနေ ဖြစ်သည်။

ဒီလိုဖြစ်တာ ပိုကောင်းပါတယ်။ ဘယ်တော့မဆို ရင်ဆိုင်ရမယ့် ကိစ္စပဲလေ။

ဂျုံရိုအာမှာ ကိုယ့်ကိုကိုယ်ယ် နှစ်သိမ့်ကာ ချွန်းဂါဆောင်းကို ရင်ဆိုင်နေချိန်တွင် ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့် ချွန်းယဲရန်းတို့မှာလည်း တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် ရင်ဆိုင်နေကြသည်။

"ကျွန်မက ချွန်းယဲရန်းပါ"

ချွန်းယဲရန်းက ဦးစွာ မိတ်ဆက်လိုက်ရာ ဂျင်ဆိုဟွန်းက အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ဂျင်ဆိုဟွန်းပါ"

"ကျွန်မ ပြောခဲ့သလိုပဲ ကျွန်မရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို သခင်လေးကို ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးပါ"

"အော် ဟုတ်ကဲ့"

အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခြင်းမှာ ပျင်းရိသော ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့် မကိုက်ညီပေ။ တစ်ဖက်ကလည်း သူ့အနေဖြင့် အစွမ်းကုန် မလုပ်ချင်နေပေ။

ဒီအတိုင်း အလုပ်ရှုပ်အောင် လုပ်လိုက်ရင် အဲဒီ ရူးကြောင်ကြောင်ကောင်လေးက ထပ်ပြီး အနှောင့်အယှက် ပေးလိမ့်မယ်။

ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ပေါ့ပေါ့တန်တန်သာ လုပ်ဆောင်ရန် စီစဉ်ထားသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဂွမ်မြောင် ပေါ်လာသည်။

"ဒီမှာ ရင်းနှီးနေတဲ့ မျက်နှာတွေ အများကြီးပဲ။ အကုန်လုံး နားထောင်ကြ။ တစ်ယောက်စီတိုင်းက ရွှေရောင်လက်ဝါးကို ပြသရမယ်။ အရင်ဆုံး အချုပ်ခံလိုက်ရတဲ့သူက လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကို အပတ်ပေါင်းတစ်ရာ ပြေးရမယ်။ ဟုတ်တယ် အတွင်းအားတွေကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ အခြေအနေနဲ့ပေါ့"

ကောင်းကင်ယံမှ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဂွမ်မြောင်၏ စကားကြောင့် လူငါးယောက်၏ အမူအရာမှာ ထူးဆန်းသွားသည်။ အထူးသဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ မျက်နှာမှာ သေလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

ပေါ့ပေါ့တန်တန်ပဲ လုပ်မလို့ပါဆို...

ဒီအတိုင်းဆိုရင်တော့ သူ့ကံကြမ္မာထဲမှာ မပါဝင်သည့် ပြေးရမည့်ကိန်း ဆိုက်တော့မည်ပင်။

"ဒါဆို အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကြ"

လူငါးယောက်၏ စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှုကို ဖျက်ဆီးလိုက်သည့် ဂွမ်မြောင်မှာ လှည့်ထွက်သွားပြီး ထိုနေရာတွင် ထူးဆန်းသော တင်းမာမှုများ ကျန်ရစ်နေသည်။

"အခြေအနေက စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလာပြီ။ ဟားဟား ဒါဆိုရင် ရွှေရောင်လက်ဝါးရဲ့ အခြေခံကနေ စကြရအောင်"

ဆုန်အူက လူငါးယောက်၏ အာရုံကို သူ့ဆီသို့ ဆွဲယူပြီးနောက် လေထဲသို့ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

"ရွှေရောင်လက်ဝါးဆိုတာ အခြေခံအားဖြင့် ပြိုင်ဘက်ကို ချုပ်တီးတဲ့ ပညာရပ်ပဲ။ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်တာ ဒါမှမဟုတ် အဆစ်တွေကို လိမ်ဖဲ့တာကို ဆိုလိုတယ်။ ရွှေရောင်လက်ဝါး အမျိုးအစားတွေ အများကြီး ရှိပေမဲ့ အကုန်လုံးရဲ့ အစကတော့ ဖမ်းဆုပ်သောလက်ပဲ"

ငြိမ်းချမ်းသော ရေကန်တစ်ခုနှင့် တူသည့် အပြုံးမှာ ဆုန်အူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် ပေါ်လာသည်။

"ဖမ်းဆုပ်သောလက်ဆိုတာ စာသားအတိုင်းပဲ ဖမ်းဆုပ်တဲ့ ပညာရပ်ပဲ။ ရွှေရောင်လက်ဝါးရဲ့ ပထမဆုံး ခြေလှမ်းက ပြိုင်ဘက်ကို ဖမ်းဆုပ်ခြင်းကနေ စတယ်။ ဒါအတွက်ကတော့..."

လေထဲတွင် ပေါ်လွင်နေသော ဆုန်အူ၏ လက်သည် အပြောင်းအလဲများစွာ ပြုလုပ်ပြီးနောက် လေထုကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ပြိုင်ဘက်က လွတ်မြောက်လို့ မရအောင် မင်းတို့ ပြုလုပ်ရလိမ့်မယ်"

တပည့် ငါးဦးထဲတွင် စီးယုမှလွဲ၍ ကျန်လေးဦးမှာ ခေါင်းညိတ်ခြင်း သို့မဟုတ် နားလည်သွားသည့်ဟန် ပြသကြသည်။

"တစ်ဖက်တည်းနဲ့ ပြိုင်ဘက်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို ကန့်သတ်နိုင်တဲ့ နယ်ပယ်က ကန့်သတ်ချက် ရှိတဲ့အတွက် အရေးကြီးတာက အမြန်နှုန်းပဲ"

ပြိုင်ဘက်ထက် ဦးအောင် လှုပ်ရှားခြင်း။ ၎င်းမှာ ရွှေရောင်လက်ဝါးကို ပြသရန် ပထမဆုံး လိုအပ်ချက်ပင်။

"ဒါဆို အခုချက်ချင်း စကြမလား"

ဆုန်အူက ထိုသို့ပြောကာ သူတို့တစ်ဦးစီ၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ကြိုးတစ်ချောင်းစီကို ချည်ပေးလိုက်သည်။ ထိုကြိုးမှာ အစွန်းကို ဆွဲလိုက်ပါက ချက်ချင်း ပြေသွားနိုင်သည့် ပုံစံဖြင့် ချည်ထားခြင်းပင်။

"ဒါ ပထမဆုံး ပြိုင်ပွဲပဲ။ ပြိုင်ဘက်ရဲ့ ကြိုးကို အရင်ဆုံး လုယူနိုင်တဲ့သူကို ၁ မှတ် ပေးမယ်။ စုစုပေါင်း ပြိုင်ပွဲ သုံးပွဲမှာ အရင်ဆုံး ၂ မှတ် ရတဲ့သူက အနိုင်ရသူပဲ"

စည်းကမ်းများကို ကြားလိုက်ရသည့် လူငါးဦးမှာ တစ်ဦး၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို တစ်ဦး စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

"ဒါဆို စတင်ကြပါ"

ဆုန်အူ၏ အချက်ပေးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တပြိုင်နက် လူလေးဦး၏ လက်များမှာ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသော စီးယုမှာ သူတို့၏ လက်များမှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်း ပွင့်လင်းမြင်သာသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဖတ်

လေကို ထွင်းဖောက်သွားသည့် အသံကျယ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ မကြာမီ တစ်စုံတစ်ဦး၏ ညည်းညူသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"အဟွတ်"

ညည်းညူသံ၏ ပိုင်ရှင်မှာ ဂျုံရိုအာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှာ ဗလာကျင်းနေသည်။ ဂျုံရိုအာ၏ ကြိုးကို အချိန်မီ လုယူနိုင်ခဲ့သည့် ချွန်းဂါဆောင်းက အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် သူ့ဆီသို့ ကြိုးကို ဆန့်ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

"တောက်"

ဂျုံရိုအာမှာ ကြိုးကို လုယူသကဲ့သို့ ပြန်ဆွဲယူနေစဉ် ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့် ချွန်းယဲရန်းတို့၏ လက်များမှာ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။

ဟင်းလင်းပြင် လုံးဝ မရှိဘူး။

ချွန်းယဲရန်းမှာ အံ့ဩနေသည်။ ထူးခြားသည့် လှုပ်ရှားမှု မရှိသော်လည်း ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ကြိုးကို လုယူ၍ မရနိုင်ပေ။ မည်သည့်ဘက်သို့ လှုပ်ရှားလှုပ်ရှား ဂျင်ဆိုဟွန်းက အရင်သတိထားမိပြီး လက်ကို ဆွဲထုတ်သွားသောကြောင့်ပင်။

သူ မြန်လိုက်တာ။ ငါထက်တောင် ပိုမြန်နေနိုင်တယ်။

အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သည့်အတွက် ချွန်းယဲရန်းမှာ အတွင်းအားကို ပိုမိုမြှင့်တင်လိုက်ပြီး ဘယ်လက်တွင် စုစည်းလိုက်သည်။ မကြာမီ ချွန်းယဲရန်း၏ လက်မှာ အဖြူရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှူး

"အဟွတ်... ငါ ရှုံးသွားပြီ"

ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ သူ့၏ ဗလာကျင်းနေသော လက်ကောက်ဝတ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ကြိုးမှာ ချွန်းယဲရန်း၏ လက်ချောင်းများကြားတွင် လေနှင့်အတူ ယိမ်းနွဲ့နေသည်။

ဖြူစင်သော ကြာပန်းလက်ဝါးကို သုံးထားပါလျက်နဲ့ လုယူဖို့ ကပ်သီးကပ်သက်လေး လွဲသွားတာ။

ဖြူစင်သော ကြာပန်းလက်ဝါးမှာ အဖြူရောင်လနန်းတော်၏ လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကျွမ်းကျင်ပါက လက်ဗလာဖြင့် ဓား သို့မဟုတ် လှံကိုင်ထားသူနှင့် တန်းတူ တိုက်ခိုက်နိုင်ပြီး လက်ချောင်းထိပ်လေးများဖြင့်ပင် ရန်သူကို သေစေနိုင်သည့် ပြင်းထန်သော ပညာရပ် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုပညာကို ပြသထားပါလျက်နှင့် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ လက်ကောက်ဝတ်မှ ကြိုးကို လုယူရန် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။

ငါ သိထားတာနဲ့ မတူဘူးပေါ့။

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ အဆင့်မှာ သိထားသည်ထက် များစွာ ကွာခြားနေကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည့် ချွန်းယဲရန်းမှာ စိတ်ကို ငြိမ်သက်စေလိုက်သည်။

"သခင်မလေး ချွန်း၊ သခင်လေး ချွန်း၊ ပြီးတော့..."

ဆုန်အူက ဒိုယန်း၏ ကြိုးကို ကိုင်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးနေသည့် စီးယုကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

"သခင်မလေးစီးတို့က တစ်မှတ်စီ ရကြပါတယ်"

ပထမအမှတ် ရှုံးနိမ့်သွားသော ဂျုံရိုအာမှာ အသက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှူသွင်းကာ စိတ်ကို စုစည်းလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခါ ထပ်ရှုံးရင် ပြီးပြီ။

လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကို ပတ်ပြေးခြင်းမှာ ခက်ခဲသော အလုပ်မဟုတ်ပေ။ ပြဿနာမှာ အရှက်ကွဲခြင်းပင်။ ၎င်းမှာ ဂုဏ်သိက္ခာ ကိစ္စ ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ပြိုင်ဘက်မှာ ဂိုဏ်းကိုးဂိုဏ်းမိသားစုငါးခုထက် သာလွန်သည်ဟု ကြွေးကြော်ထားသော နန်းတော်မှ သိုင်းသမား ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်ပင်။

ငါ မရှုံးနိုင်ဘူး။

ဂျုံရိုအာမှာ နိုင်ချင်ဇောများ တောက်လောင်နေပြီး ချွန်းဂါဆောင်းကို သူ့မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ သို့သော် ချွန်းဂါဆောင်းမှာမူ ဂျုံရိုအာကို အလေးအနက် မထားပေ။

သူ၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ ချွန်းယဲရန်းနှင့် သူမနှင့် ရင်ဆိုင်နေသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းထံတွင်သာ ရှိနေသည်။

ယဲရန်းက ဖြူစင်သော ကြာပန်းလက်ဝါးကို ပြလိုက်တယ်။ အဲဒီပညာကို မသုံးဘဲ သူ့ဆီက ကြိုးကို မလုနိုင်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား။

ချွန်းဂါဆောင်းက ဂျင်ဆိုဟွန်းကို စူးရှသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုစူးရှသော အကြည့်အောက်တွင် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ မသိစိတ်ဖြင့် ပါးပြင်ကို ကုတ်လိုက်သည်။

"အော် ဒါက ပျင်းစရာကောင်းလိုက်တာ"

"နောက်တစ်ပွဲကတော့ ပိတ်စေ့ဖမ်းတဲ့ပွဲပါ။ ပိတ်စေ့ စုစုပေါင်း ငါးစေ့ကို ပစ်ပေးမယ် ဘယ်သူက အများဆုံး ဖမ်းနိုင်မလဲ ပြိုင်ရမှာ"

ဒုတိယပွဲမှာလည်း အလွန် ရိုးရှင်းသည်။ ပိတ်စေ့ ငါးစေ့ကို လေထဲသို့ တစ်ပြိုင်နက် ပစ်ပေးမည်ဖြစ်ပြီး အများဆုံး ဖမ်းနိုင်သူက အနိုင်ရမည်ပင်။

ဆုန်အူက ချွန်းဂါဆောင်းနှင့် ဂျုံရိုအာတို့၏ အလယ်တွင် ရပ်ကာ ပိတ်စေ့ငါးစေ့ကို ပစ်လိုက်သည်။ အခွင့်အရေးကို စောင့်ကြည့်နေသော ဂျုံရိုအာက လက်ကို အရင်ဆုံး ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

အားလုံးကို ဖမ်းဖို့ မကြိုးစားတော့ဘူး သုံးစေ့လောက်ပဲ ရရင် ငါ နိုင်ပြီ

လက်ဝါးကို ကျယ်ကျယ်ဖြန့်လိုက်သည့် ဂျုံရိုအာမှာ ပိတ်စေ့သုံးစေ့ကို လက်ထဲတွင် ဖမ်းမိလိုက်သည်။

"ငါ လုပ်နိုင်ပြီ"

ချွန်းဂါဆောင်းကို နောက်ဆုံးတွင် အနိုင်ယူနိုင်ပြီဟု ထင်လိုက်ချိန်၌ ဂျုံရိုအာ၏ မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ပေါ်လာသော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုက ထူးဆန်းနေသည်။

"ဘာ..."

လက်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည့် ဂျုံရိုအာမှာ လက်ထဲတွင် ပိတ်စေ့တစ်စေ့သာ ကျန်တော့သည်ကို သိလိုက်ရသည်။ အံ့ဩသည့် မျက်နှာဖြင့် ခေါင်းမော့လိုက်ချိန်တွင် သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသည့် ချွန်းဂါဆောင်းမှာ ပျင်းရိသည့် မျက်နှာဖြင့် သူ ဖမ်းထားသည့် ပိတ်စေ့လေးစေ့ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ချလိုက်သည်။

"ဘယ်အချိန်ကတည်းကလဲ"

ဂျုံရိုအာက ဒေါသဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ချိန်တွင် ချွန်းဂါဆောင်းက အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

"ငါ ရှင်းပြရင်ရော မင်း နားလည်နိုင်လို့လား"

"မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်"

"မင်းက ဂိုဏ်းကိုးဂိုဏ်းထဲက သိုင်းသမား ဖြစ်လို့ မျှော်လင့်ထားခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ မင်းက ဒီလောက်ပဲ ရှိတာလား"

ကိစ္စပြီးဆုံး၍ လှည့်ထွက်သွားသည့် ချွန်းဂါဆောင်းကို ကြည့်ပြီး ဂျုံရိုအာမှာ လက်ထဲရှိ ပိတ်စေ့ကို ကြိတ်ချေကာ အံကြိတ်လိုက်သည်။

"ဒီခွေးမသားတွေ... ဂျုံနမ်ဂိုဏ်းကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စော်ကားရဲတာလဲ"

ဂျုံရိုအာမှာ ချွန်းဂါဆောင်းအပေါ် အငြိုးအတေးများ တိုးပွားနေစဉ် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ နောက်တွင် ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့် ချွန်းယဲရန်းတို့အကြား ပိတ်စေ့ငါးစေ့မှာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသည်။

ဖြူစင်သော ကြာပန်းလက်ဝါးကို သုံးရင် ငါ နည်းနည်း ပိုမြန်လိမ့်မယ်။

ထိုတစ်ခါလည်း ဖြူစင်သော ကြာပန်းလက်ဝါးကို ပြသထားသည့် ချွန်းယဲရန်းက ပိတ်စေ့နှစ်စေ့ကို အရင်ဆုံး ဖမ်းမိလိုက်ချိန်တွင် ကျန်ရှိနေသည့် ပိတ်စေ့သုံးစေ့မှာ လေထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ဟူး တော်ပါသေးတယ်"

ပိတ်စေ့သုံးစေ့ကို ဖမ်းမိလိုက်သည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ ငါ နိုင်ရမယ်"

"မင်းရဲ့ လက်တွေက မြန်လိုက်တာ"

"အသက်ရှင်ဖို့အတွက် မြန်ရမှာပေါ့"

ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသည့် တစ္ဆေကဲ့သို့ အသားများကို စားသောက်တတ်သော ကန်ချွန်းကြောင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ အသက်ရှင်နိုင်ရန် လက်များကို အမြန်ဆုံး လှုပ်ရှားခဲ့ရသည်။ ပျင်းရိသူတစ်ယောက်အတွက် ငရဲနှင့် မခြားနားသော ခြောက်နှစ်တာကာလကို ပြန်တွေးမိချိန်တွင် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။

"နောက်တစ်ခါဆို ငါ မရှုံးစေရဘူး"

"နှစ်ယောက်လုံး အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကြတာပေါ့"

ဒီတစ်ခါလည်း အနိုင်ရသူ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ချွန်းဂါဆောင်းက ဂျုံရိုအာနှင့် ပြိုင်ပွဲတွင် ၂ မှတ်ဖြင့် အနိုင်ရသွားပြီး စီးယုမှာလည်း ဒိုယန်း၏ သည်းခံပေးမှုဖြင့် ၂ မှတ် ရရှိကာ ပြစ်ဒဏ်မှ ကင်းလွတ်သွားသည်။ ယခု ကျန်ရှိနေသည်မှာ ၁ မှတ်စီ ရရှိထားကြသော ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့် ချွန်းယဲရန်းတို့ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံး တတိယမြောက် ပြိုင်ပွဲအတွက် သူတို့နှစ်ဦး ရင်ဆိုင်ရပ်လိုက်ကြသည်။

"အမှတ်တူနေတာပဲ။ နောက်ဆုံးပွဲကတော့ ရွှေရောင်လက်ဝါးရဲ့ အခြေခံဖြစ်တဲ့ အရာအားလုံးကို လောင်းကြေးထပ်တဲ့ ပြိုင်ပွဲပဲ။ ပြိုင်ဘက်ရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ချုပ်တီးရမယ်။ အရင်ဆုံး ချုပ်တီးနိုင်တဲ့သူက အနိုင်ရသူပဲ"

နောက်ဆုံး တတိယပွဲ၏ အကြောင်းအရာမှာလည်း ရိုးရှင်းသည်။ အရင်ဆုံး လက်ကောက်ဝတ်ကို ချုပ်တီးနိုင်သူက အနိုင်ရမည်ပင်။

"ဒါဆို စတင်ကြပါ"

စတင်သည်နှင့် ချွန်းယဲရန်း၏ လက်မှာ ဆန့်ထုတ်လာပြီး ၎င်းကို ကြည့်နေသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းက လက်ကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်သည်။

ဒီလိုမျိုးလား။

သူ၏ လက်သည် အရိပ်အယောင်ပေါင်းများစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် အချိန်တွင် ၎င်းကို ကြည့်နေသော ဆုန်အူ၏ မျက်လုံးတို့မှာ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"ရပ်"