အခန်း ၆၉
Vol. 7 Ch. 69
အခန်း။ ၆၉
"အထူးအဆင့်ရှိသူတစ်ဦး နေရောင်ခြည်အောက်သို့ ထွက်ပေါ်လာပြီ"
"သိမ်းငှက်က ငါတို့လက်ကနေ လွတ်သွားပြီ"
"သူ့ရဲ့ အဖော်ကတော့ ချွန်းယူဆင်ရဲ့သမီး ချွန်းယဲရန်းလို့ အတည်ပြုထားတယ်"
"သူတို့အခု ဆော့ချွန်ကနေ တောင်ဘက်ကို ဦးတည်သွားနေကြတယ်"
"သူတို့က လမ်းမကြီးတွေကို ရှောင်ပြီး တောလမ်းတွေ ဒါမှမဟုတ် သစ်တောလမ်းတွေကိုပဲ အသုံးပြုနေကြတယ်"
ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းအချက်အလက်များ တရစပ် ရောက်ရှိလာသဖြင့် နာမည်မဲ့အိမ်မှာ အလုပ်ရှုပ်သွားကြသည်။
ဗဟိုမြေပြင်တွင် ရှိနေသော သိုင်းပညာရှင် များစွာတို့ထဲတွင် အထူးအဆင့်အဖြစ် အရေးပါသော သိုင်းပညာရှင်မှာ နှစ်ဦးသာ ရှိသည်။
အဖြူရောင်လနန်းတော်၏ အရှင်သခင် ချွန်းယူဆင်နှင့် ဂျင်မိသားစု၏ သားအကြီးဆုံး ဂျင်ဆိုဟွန်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။
သူတို့ထဲမှ ဂျင်ဆိုဟွန်းတစ်ဦးမှာ သူတို့၏ လှောင်အိမ်ဖြစ်သည့် အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းမှ လွတ်မြောက်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် နာမည်မဲ့အိမ်အနေဖြင့် ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ခံ၍ မရပေ။
ဤသတင်းမှာလည်း နာမည်မဲ့အိမ်၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ နာမည်မဲ့ ဧည့်သည်ကြီးထံသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားသည်။
"ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ"
"အင်း... တခြား တာအိုကျောင်းတွေက ငြိမ်သက်နေပေမဲ့ အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းကပဲ လှုပ်ရှားနေတာလား"
"မှန်ပါတယ်။ သိုင်းပညာရှင်တစ်ရာကျော်က နှစ်ယောက်တစ်ဖွဲ့စီတွဲပြီး အားလုံး တောင်ဘက်ကို ဦးတည်နေကြတယ်လို့ ဆိုပါတယ်"
"ဒါက လေ့ကျင့်ရေးတစ်မျိုး ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ငါတို့အတွက်တော့ အခွင့်အရေးပဲ"
နာမည်မဲ့ ဧည့်သည်ကြီး၏ အကြည့်မှာ တည်ငြိမ်သွားသည်။
"ဒါပေမဲ့ စောင့်ကြည့်နေမယ့် မျက်လုံးတွေ အများကြီး ရှိလိမ့်မယ်။ သူတို့က သိုင်းပညာရှင်တွေကို သူတို့ရဲ့ လှောင်အိမ်ထဲကနေ ဒီအတိုင်း အပြင်ထွက်ခိုင်းလိုက်တာ မဟုတ်ဘူး"
သူသည် တည်ငြိမ်နေသော ရေလမ်းကြောင်းထဲသို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။ မကြာမီပင် ထိုအိုကြီး၏ တွန့်ကျိုးနေသော လက်က ငါးမျှားတံကို ဆွဲမြှောက်လိုက်သည်။ ကံဆိုးစွာဖြင့် ငါးမျှားချိတ်တွင် အစာမပါရှိပေ။
"ဒီကောင်လေးကတော့ ငါ့အစာကို စားပြီး ထပ်ပြေးသွားပြန်ပြီ။ တကယ်ကို မြန်တဲ့ကောင်လေးပဲ"
"ကျွန်တော်တို့ အသုံးပြုနိုင်တဲ့ အထူးအဆင့် လုပ်ကြံသူဦးရေက စုစုပေါင်း ခုနစ်ဦးရှိပါတယ်။ ဒါဆို လုံလောက်မယ်..."
"ငါတို့ ဘာမှ မလုပ်ဘူး"
"ဟုတ်ကဲ့"
ဧည့်သည်ကြီးကို လာရောက်တွေ့ဆုံသော ဒုတိယဧည့်သည်ကြီးမှာ နားမလည်နိုင်သည့်အမူအရာ ဖြစ်သွားသည်။
ဤတောင်းဆိုချက်မှာ မိစ္ဆာဂိုဏ်း မဟာမိတ်၏ စစ်သေနာပတိချုပ် မူယုံထံမှ ဖြစ်သည်။ ငွေရောင်အမှတ်တံဆိပ်အဖွဲ့မှာ တာဝန်များကို အကြိမ်အနည်းငယ် ပျက်ကွက်ခဲ့သဖြင့် အရေးယူခံခဲ့ရသည်။
နာမည်မဲ့အိမ်အနေဖြင့် အရေးယူမခံရမည့် အကြောင်းရင်း မရှိသဖြင့် အထူးအဆင့် ပစ်မှတ်ဖြစ်သော သိမ်းငှက်ကို အခွင့်အရေးရှိစဉ် ရှင်းလင်းသင့်သည်။
ဒုတိယဧည့်သည်ကြီး၏ အသံတွင် အားမာန်များ ပါလာသည်။
"ဒါက ရွှေလို အခွင့်အရေးပါ။ အခုမှ မဖမ်းရင် သိမ်းငှက်ကို ဖမ်းဖို့ နောက်ထပ် အခွင့်အရေး ဘယ်တော့ရမလဲ မသိဘူး"
"ဒုတိယဧည့်သည်ကြီး"
"ဟုတ်"
"ငါတို့က လုပ်ကြံသူတွေပါ။ ငါတို့က ငါးမျှားတံကို ကိုင်ထားရမှာ၊ ငါးစာကို မြင်ပြီး ပါးစပ်ဟလိုက်ရင်..."
ဧည့်သည်ကြီးက သူဖမ်းမိထားသော ငါးကို ကောက်ကိုင်ကာ ဒုတိယဧည့်သည်ကြီး၏ မျက်နှာရှေ့သို့ မြှောက်ပြလိုက်သည်။
"မင်းနဲ့ ဒီကောင်လေးနဲ့ ဘာများ ကွာခြားလို့လဲ"
ဒုတိယဧည့်သည်ကြီးမှာ ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် သတိကြီးကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"သိမ်းငှက်ဆိုတာ ငါးစာလို့ ပြောတာလား"
"သူတင်မဟုတ်ဘူး ငါတို့ လှောင်အိမ်ကနေ လွတ်မြောက်သွားတဲ့ လူငယ်လေးတွေအားလုံးက ငါးစာတွေပဲ။ ဟဲဟဲ... သူတို့က လိမ္မာပြီး လှည့်စားတတ်တဲ့ ကောင်လေးတွေပါ။ ငါတို့ အလိုချင်ဆုံးအရာကို ငါးစာအဖြစ် သုံးနေကြတာ။ သူတို့က မိစ္ဆာဂိုဏ်းကို လှုပ်ရှားစေချင်နေတာ"
"တရားဝင် သိုင်းလောကရဲ့ အစစ်အမှန် ရည်ရွယ်ချက်က မျိုးဆက်သစ်တွေကို မွေးထုတ်ဖို့ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါပေမဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေကို ငါးစာအဖြစ် သုံးတယ်ဆိုတာက အရမ်း မရဲတင်းလွန်းဘူးလား"
"ရဲတင်းတာပေါ့ ဒါကြောင့်မို့လို့ သူတို့က လှည့်ကွက်ကောင်းတာ။ အဖူးအညွန့်ချေမှုန်းခြင်းတုန်းကလို မဟုတ်ဘဲ တောင်ဘက်ကို သွားနေတဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေကို သတ်ဖို့အတွက် မိစ္ဆာဂိုဏ်းကိုယ်တိုင်က လက်ညစ်ပေအောင် လုပ်ရလိမ့်မယ်။ သူတို့က ဒီအချက်ကို အသုံးချဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ"
"သူတို့က ဗဟိုမြေပြင်ရဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့နေရာတွေမှာ လျှို့ဝှက်လှုပ်ရှားနေတဲ့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းရဲ့ ဌာနခွဲတွေကို ရှာဖွေဖို့ စီစဉ်နေတာပဲ"
"ဟုတ်တယ်။ ဒါကြောင့် ငါတို့က သိမ်းငှက်ကို မထိဘူး။ ငါတို့ သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားတယ်ဆိုတာ သိသွားရင် သူတို့က သိမ်းငှက်ကို ပိုပြီး နက်ရှိုင်းတဲ့နေရာမှာ ဝှက်ထားလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ပိုပြီး ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အချိန်တစ်ခု မရောက်မချင်း... ငါတို့ သိမ်းငှက်ကို ပစ်မှတ်ထားတယ်ဆိုတာ သူတို့ မသိရဘူး"
ဧည့်သည်ကြီး၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားသော ဒုတိယဧည့်သည်ကြီးမှာ ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်သည်။
"ကျွန်တော့် အမြင်က ကျဉ်းမြောင်းသွားပါတယ်"
"အဲဒီအစား မိစ္ဆာဂိုဏ်းကို စောင့်ကြည့်ပါ။ မူယုံက အဲဒီလို ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ငါးစာကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး"
"ဟုတ်ကဲ့"
ဒုတိယဧည့်သည်ကြီး ထွက်သွားသည့်အခါ အိုကြီးက သူကိုင်ထားသော ငါးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ အသက်ရှူရခက်နေသော ငါး၏ မျက်လုံးနှစ်လုံးမှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသည်။ ထို့နောက် သူက ငါးကို ရေကန်ထဲသို့ ပြန်ပစ်ချလိုက်သည်။
"ငါ့ဆီမှာ ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ"
ဧည့်သည်ကြီး၏ မေးခွန်းကြောင့် သူ၏ နောက်ကွယ်မှ ပေါ်လာသော အမျိုးသားတစ်ဦးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"သိမ်းငှက်လို့ ခေါ်တဲ့ အဲဒီကောင်လေးက အထူးအဆင့် ရှိတယ်လို့ ပြောတာလား"
"ဟုတ်တယ်"
"ဒါဆို သူ့ကို ကျွန်တော် သတ်လို့ ရမလား"
"မင်းက ဧည့်သည်လေ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါက နာမည်မဲ့အိမ်ရဲ့ လုပ်ငန်းပဲ"
"လူသတ်လို့ရရင် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိစ္စမရှိဘူး။ နာမည်မဲ့အိမ်က သူ့ကို အထူးအဆင့်လို့ သတ်မှတ်ထားရင် သူက သေသင့်တဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်"
"အင်း မင်းက နာမည်မဲ့အိမ်ရဲ့ အဖွဲ့ဝင် မဟုတ်တဲ့အတွက် ငါ အမိန့်ပေးလို့ မရဘူး"
"ကျွန်တော် ကြိုက်သလို လုပ်လို့ရတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား"
"မင်း ဆန္ဒရှိရင်ပေါ့"
အမျိုးသား၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။
"မကြာခင် သူ့ခေါင်းကို ကျွန်တော် ယူလာခဲ့မယ်"
ရိုင်းစိုင်းပြီး ရက်စက်သော အငြိုးအတေးများနှင့် ထွက်ခွာသွားသော အမျိုးသားကို ကြည့်ရင်း လူအိုကြီးမှာ အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။
"ဒါကတော့ မထင်မှတ်ထားတာပဲ"
ပိုင်ရှင်မဲ့ ခွေးလေခွေးလွင့် တစ်ကောင်က သူ့အလိုလို အမဲလိုက်ဖို့ ထွက်သွားတာပဲ။ သူက နာမည်မဲ့အိမ်ရဲ့ ဧည့်သည်၊ ပြီးတော့ ရူးသွပ်နေသူ တစ်ဦး။
လူအိုကြီးက ငါးမျှားတံကို တည်ငြိမ်သော ရေကန်ထဲသို့ ပစ်ချရင်း သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ညည်းဆိုနေလိုက်သည်။
နာမည်မဲ့အိမ်က လှုပ်ရှားခြင်း မရှိပေ။
သို့သော် ပိုင်ရှင်မဲ့ ခွေးလေခွေးလွင့်တစ်ကောင်ကတော့ တစ်ယောက်တည်း လှုပ်ရှားနေသည်။
တစ်လနီးပါး ကြာမည့် ခရီးရှည်ကိုပင် သိုင်းပညာရှင်များက စိတ်ဓါတ်ခွန်အားရှိပြီး သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာစွမ်းအားကို အစွမ်းကုန် အသုံးပြုမည်ဆိုလျှင် တစ်ပတ်အတွင်း ဖြတ်ကျော်နိုင်သည်။
"ဟာ... ငါ မလုပ်ချင်ပါဘူး"
အတွင်းအားကို လှည့်ပတ်ခြင်းဖြင့်သာ အတွင်းအားကို စုဆောင်းနိုင်သည့် သာမန် သိုင်းပညာရှင်များနှင့် မတူဘဲ အိပ်ပျော်နေစဉ်အတွင်း၌ပင် သဘာဝအလျောက် စုဆောင်းမိနေသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ အတွင်းအားမှာ ပမာဏအရ ကွာခြားလှသည်။
သုံးရက်တိုင်တိုင် နားမနေဘဲ ပြေးလွှားနေလျှင်ပင် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ အတွင်းအားမှာ လွယ်လွယ်ဖြင့် ကုန်ဆုံးသွားမည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် သူက အပျင်းကြီးသူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။
"ခဏလောက် နားကြမလား"
""
အခွင့်သာတိုင်း ပျင်းရိနေတတ်သော ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ချွန်းယဲရန်းက မနှစ်မြို့စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
"ကျွန်မတို့ နားခဲ့တာ တစ်နာရီဝက်တောင် မရှိသေးဘူးလေ"
"ဟုတ်တယ်လေ။ ဒါကြောင့် အခုက နားရမယ့် အချိန်ပဲ"
ဂျင်ဆိုဟွန်းက သစ်ပင်ကို မှီကာ ထိုင်ချလိုက်သောအခါ ချွန်းယဲရန်းမှာလည်း ရပ်တန့်လိုက်ရသည်။
သူ ပင်ပန်းနေပုံ မပေါ်ပါလား။
အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ချောမွေ့သော မျက်နှာပေါ်တွင် ချွေးတစ်စက်မျှပင် မတွေ့ရပေ။ သူ၏ အသက်ရှူသံမှာလည်း မမှန်မကန် မဖြစ်နေပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ပင်ပန်း၍ နားနေခြင်း မဟုတ်ပေ။
"အိုက်ယား... ဒီနေရာက ကောင်းလိုက်တာ"
ဂျင်ဆိုဟွန်းက မြက်ခင်းပေါ်တွင် လဲလျောင်းလိုက်သောအခါ ချွန်းယဲရန်းမှာ သင့်တော်မည့် ကျောက်တုံးတစ်ခုကို ရှာ၍ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရသည်။
ရှပ်
မာကျောသော ကျောက်တုံးမှာ တစ်ခြမ်းပြတ်သွားပြီး သူမက ကျောက်တုံး၏ အပေါ်ပိုင်းကို ညင်သာစွာ တွန်းချလိုက်သည်။ သူမက လှုပ်ရှားမှုအနည်းငယ်ဖြင့် ကျောက်ထိုင်ခုံတစ်ခုကို ချက်ချင်း ဖန်တီးလိုက်ခြင်းပင်။
အဖြူရောင်လနန်းတော်၏ သခင်မလေး ပီပီ ချွန်းယဲရန်းမှာ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် လက်ကို စနစ်တကျ ယှက်တင်ကာ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ထိုသို့သော ချွန်းယဲရန်းကို အနည်းငယ် မနာလိုဖြစ်မိသော်လည်း ထိုင်ခုံလုပ်ဖို့အတွက် ထရပ်ရမှာ ပိုပျင်းနေသဖြင့် မလှုပ်ရှားတော့ပေ။
ထိုသို့ ခဏတာ အနားယူနေသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ နားကို စွင့်လိုက်သည်။
အင်း...
ခန္ဓာကိုယ် အပေါ်ပိုင်းကို နည်းနည်းလေမြှောက်လိုက်သော ဂျင်ဆိုဟွန်းက အဝေးတစ်နေရာကို ကြည့်လိုက်သည်။
"အဲဒါကို ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ"
အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းမှ ထွက်ခွာလာသည်မှာ နေ့တစ်ဝက်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ အားနည်းသော တည်ရှိမှုများက သူတို့နှစ်ဦးကို နောက်ယောင်ခံ လိုက်နေသည်။ အစပိုင်းတွင် သူတို့ကို ဘယ်သူတွေလဲဟု သိချင်ခဲ့သော်လည်း အလုပ်ရှုပ်မခံချင်သဖြင့် စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။ သူတို့ ပိုနီးကပ်လာမှပဲ စုံစမ်းတော့မည်ဟု စိတ်ကူးထားလိုက်သည်။
"အိပ်ဖို့အတွက် အရင် ပြင်ဆင်ထားရမလား"
နေမဝင်ခင်တွင် ဂျင်ဆိုဟွန်းက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ခြောက်သွေ့နေသော သစ်ကိုင်းများကို ဆွဲယူလိုက်သည်။
ထိုမြင်ကွင်းမှာ မည်သူမဆို မြင်လိုက်ပါက အံ့ဩ၍ သတိလစ်သွားလောက်သည်။
ဘယ်သိုင်းပညာရှင်ကမှတော့ လေဟာနယ်ကို ဖမ်းဆုပ်နိုင်တဲ့ တန်ခိုးစွမ်းအားကို သုံးပြီး မီးမွှေးဖို့ သစ်ခက်သစ်ရွက်ခြောက်တွေ လိုက်စုနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီကောင်ကတော့ တကယ်ကို ထူးဆန်းတဲ့ကောင်ပဲ...
ထိုင်နေရာမှပင် စခန်းချရန် ပြင်ဆင်မှု ပြီးစီးသွားသော ဂျင်ဆိုဟွန်းက သူ၏ အာရုံခံလမ်းကြောင်းများနှင့် ဒန်တျန်ထဲမှ စီးဆင်းနေသော အတွင်းအားကို အသုံးပြု၍ သစ်ကိုင်းများပေါ်သို့ မီးကူးစက်စေသည်။
မီးလောင်ကျွမ်းနေသည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တရားမှတ်နေသည့် ချွန်းယဲရန်းမှာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် အံ့ဩမှုများ ရောက်လာသည်။
"ဘယ်တုန်းက..."
"ဒီနေ့တော့ ဒီမှာပဲ စခန်းချကြတာပေါ့။ နေက မကြာခင် ဝင်တော့မယ်။ ရှေ့ကို မမြင်ရရင် အန္တရာယ်များလို့ စောစောအိပ်ပြီး မနက်စောစော ထွက်ခွာကြတာပေါ့"
ချွန်းယဲရန်းမှာ ဂျင်ဆိုဟွန်းကို အမြင်သစ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
သူက ကျွမ်းကျင်သူပဲ။
သူမနှင့် မတူဘဲ ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ တောင်ပေါ်ဘဝကို ကျွမ်းကျင်နေသည့်အလား ရှိနေသည်။ ယင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အစားအစာကို အပ်နှံခြင်း ခံရပြီး မီးကိုပင် ကောင်းကောင်း မမွှေးနိုင်သော ချွန်းယဲရန်းမှာ တာဝန်သိစိတ် အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ပထမဆုံးနေ့မှာ ကျွန်မ ကင်းစောင့်ပေးပါ့မယ်"
"ဘာ"
ဂျင်ဆိုဟွန်းက ခေါင်းကိုသာ ထောင်၍ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဟူသော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်လိုက်သောအခါ ချွန်းယဲရန်းက ထပ်ပြောသည်။
"ကျွန်မ ကင်းစောင့်ပေးပါ့မယ် ဒါကြောင့် သခင်လေးဂျင် အိပ်ပါ"
"ဘာလို့ ကင်းစောင့်ရမှာလဲ"
"အဲဒါက..."
ထိုတစ်ခါတွင်တော့ ချွန်းယဲရန်းပင် အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားသည်။ စခန်းချခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဗဟုသုတ မရှိသော်လည်း ကင်းစောင့်ရမည်ဆိုသည့် အခြေခံ ဗဟုသုတတော့ ရှိသည်။
"ပြင်ပ အန္တရာယ်တွေကို ပြင်ဆင်ဖို့ ကင်းစောင့်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား"
"အာ..."
ဝံပုလွေလေးတို့နှင့် နေထိုင်စဉ်အတွင်း ကင်းစောင့်ဖို့ လိုအပ်သည်ဟု တစ်ခါမျှ မခံစားခဲ့ရသော ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြန်လှဲလိုက်သည်။
"ဒါဆို မင်းအပေါ်ပဲ ပုံအပ်ထားလိုက်တော့မယ်"
"ဟုတ်ကဲ့"
ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ လက်မောင်းကို ခေါင်းအုံးပြုကာ အိပ်ပျော်သွားသောအခါ ချွန်းယဲရန်းမှာ သစ်ပင်ကို မှီလိုက်ပြီး ဓားကို အချိန်မရွေး ဆွဲထုတ်နိုင်သည့် နေရာတွင် ထားလိုက်သည်။ ပြင်ဆင်မှု ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ ချွန်းယဲရန်းမှာ သူမ၏ မျက်လုံးနှစ်လုံးကို ညင်သာစွာ မှိတ်လိုက်သည်။
ယခုအခါ အမှောင်ရိပ် ကျရောက်လာပြီဖြစ်သဖြင့် မျက်လုံးဖွင့်ထားသည်ထက် မှိတ်ထားခြင်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပိုမို စူးစမ်းနိုင်သည်။
အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ညမှာ ပိုမို နက်ရှိုင်းလာသည်။
လပြည့်သည့်အချိန်တွင် ချွန်းယဲရန်း၏ မှိတ်ထားသော မျက်လုံးများ ပွင့်လာသည့်အခိုက် သူမ၏ ဓားကို အိမ်မှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
"သခင်လေးဂျင်"
သူမ၏ ခေါ်သံကြောင့် အိပ်ပျော်နေသော ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ မူးဝေနေသော မျက်နှာဖြင့် နိုးလာသည်။
အကွာအဝေးတစ်ခုတွင် နောက်ယောင်ခံ လိုက်နေသော လူအနည်းငယ်မှာ နီးကပ်လာခဲ့သည်။
"ဟာ ဒါက ပျင်းစရာကောင်းလိုက်တာ"
ဂျင်ဆိုဟွန်းက သူ၏ အင်္ကျီရင်ဘတ်ကို ဖွင့်ကာ အတွင်းမှ ဓားပျံတစ်စင်းကို ထုတ်လိုက်သည်။
ဓားပျံ။
ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ဓားပျံကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရသော ချွန်းယဲရန်းမှာ မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားတော့မည့်အလား ရှိနေသော ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ရုတ်တရက် လဲလျောင်းသွားသည်။
"သခင်လေးဂျင်"
"သူတို့ကို ငါ သိတယ်။ သူတို့က ရန်သူတွေ မဟုတ်ဘူး"
"ဘာ"
ချွန်းယဲရန်းက သူမ၏ အာရုံခံစားနိုင်စွမ်းကို မြှင့်တင်၍ အမှောင်ထုထဲသို့ စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေသည်ဟုသာ ခံစားရပြီး မည်သူမည်ဝါမှန်း မခွဲခြားနိုင်ပေ။
သူက ဟန်ဆောင်တတ်တဲ့ လူမျိုးတော့ မဟုတ်ပုံပဲ။
ချွန်းယဲရန်းမှာ ဂျင်ဆိုဟွန်းတွင် သူမထက်သာသော သိုင်းပညာ ရှိသည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။ သို့သော် သူ၏ စစ်မှန်သော စွမ်းအားကို ထုတ်မပြကြောင်းတော့ သူမ သိသည်။
"ရန်သူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းက သူတွေလို့ ဆိုလိုတာလား"
"ဟုတ်တယ်။ သူတို့က ငါတို့ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် စမ်းသပ်ဖို့ ကြိုးစားနေပုံပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး... အာ့"
အလျင်အမြန် ထလိုက်သော ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ သူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ကျလာသော အညိုရောင် အိတ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
၎င်း၏ မူလအရောင်မှာ အညိုရောင် ဟုတ်မဟုတ် မသေချာသော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို ဖော်ပြရန် ခက်ခဲသော အရာများ ပါဝင်နေသည့် အိတ်တစ်လုံး ဖြစ်ကြောင်းတော့ ထင်ရှားသည်။
"ဒါက ဘာလဲ"
ဂျင်ဆိုဟွန်းက နှာခေါင်းကို ပိတ်လိုက်ပြီး အနံ့ဆိုးများ ထွက်ပေါ်နေသော အိတ်ကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါက..."
ချွန်းယဲရန်းမှာ စကားကို ချွေတာလိုက်ပြီး ဂျင်ဆိုဟွန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"သေစမ်း ဒါက လွန်လွန်းတယ် သူတစ်ပါးအိမ်က တန်ဖိုးရှိတဲ့ ကလေးတွေရဲ့ မျက်နှာပေါ်ကို မစင်တွေကို ပစ်ပေါက်ရလား"
၎င်းမှာ မစင်များ ဖြစ်သည်။ အိပ်ပျော်နေသူတစ်ယောက်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ မစင်များကို ပစ်ပေါက်လိုက်ခြင်းပင်။ ၎င်းမှာ အချိန်အတော်ကြာ စုပုံထားပြီး ဆိုးရွားသော အနံ့ဆိုးများ ထွက်ပေါ်နေသည့် မစင်များ ဖြစ်သည်။
"ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ"
မျှော်လင့်မထားသော အခြေအနေကြောင့် ချွန်းယဲရန်းမှာ ရှုပ်ထွေးသွားသည်။
တစ်သက်လုံး သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်လာခဲ့သော သူမပင်လျှင် မစင်ကို ပစ်ပေါက်သော ရန်သူနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ရင်ဆိုင်နေရသည်။
"အခုတော့ ရှောင်ကြရအောင်"
မစင်ကို ကြောက်လို့ ရှောင်တာလား။
သူတို့နှစ်ဦးမှာ စိတ်ကူးပင် မယဉ်ဖူးသော လက်နက်ဆိုးကို ကိုင်ဆောင်၍ ပေါ်လာသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူများကို ရှောင်ရှားကာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များပေါ်မှ မစင်များကိုဖယ်ရှားလိုက်ကြသည်။
…..
"ဒါက ငရဲပဲ"
ဂျုံရိုအာမှာ ရေဘူးထဲမှ ရေအားလုံးကို သွန်ချလိုက်သည့်တိုင်အောင် မစင်နံ့ကို မဖယ်ရှားနိုင်ဘဲ ယူအူဆွန်းနှင့် စီးယုကို ဒေါသထွက်သော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"မင်းတို့ ဘယ်လို ကင်းစောင့်ခဲ့တာလဲ"
"အ…အဲဒါက..."
ကင်းစောင့်နေသော ယူအူဆွန်းမှာ မမျှော်လင့်သော အံ့အားသင့်စရာ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် စကားပင် ထစ်နေပြီး ဂျုံရိုအာ၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် နိုးလာသော စီးယုမှာမူ ရှုပ်ပွနေသော မျက်နှာဖြင့် နှာခေါင်းကို ပိတ်လိုက်သည်။
"အနံ့ဆိုးလိုက်တာ"
စီးယုမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း နောက်ဆုတ်သွားသောအခါ ဂျုံရိုအာမှာ ဒေါသဖြင့် ရူးသွပ်တော့မည်ဟု ခံစားရသည်။ သူက ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။
"အခုချက်ချင်း ချိုင့်ဝှမ်း ဒါမှမဟုတ် မြစ်တစ်ခုကို ရှာကြ အခုချက်ချင်း"
"ဟုတ်ကဲ့"
သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရေချိုးရန် ချိုင့်ဝှမ်း သို့မဟုတ် မြစ်ကို ရှာဖွေရန် အလုပ်ရှုပ်နေစဉ် မစင်အိတ်ကို သတ်ပစ်တော့မည့်အလား စူးရဲစွာ ကြည့်နေသော ဂျုံရိုအာမှာ အံကြိတ်လိုက်သည်။
"သေစမ်း"
ဗဟိုမြေပြင်တွင် နံပါတ်တစ်နတ်ဘုရားသူခိုးကို ရှာဖွေခြင်းမှာ မျှော်လင့်ထားသလောက် မခက်ခဲပေ။ အရိပ်သူခိုးမှာ ဂူယုံကို ရှာဖွေရန် ကိုယ်တိုင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
"မင်း ငါ့ကို ထပ်တွေ့သွားပြန်ပြီ။ ဒီလူအိုကြီးကို ဘာအတွက် အသုံးချချင်နေတာလဲ"
"ရောက်လာပြီလား"
"ဒီတစ်ခါတော့ ဘာကိစ္စလဲ"
ဗီယွန်းဂဲမှာ အမှောင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည့်အခါ ဂူယုံက နွမ်းနယ်နေသော မျက်နှာဖြင့် ကြိုဆို လိုက်သည်။
"အကြီးအကဲကို အကူအညီ တောင်းစရာ ရှိလို့ပါ"
"ငါ့ကို အကူအညီ တောင်းတယ် ဟုတ်လား ခိုးစရာ တစ်ခုခု ရှိလို့လား။ မကြာခင်ကပဲ ငါ့လက်တွေက ယားနေတာ"
"ဒါကို အရင် ကြည့်ကြည့်ပါဦး"
ဂူယုံ ညွှန်ပြလိုက်သည့် နေရာမှာ အလောင်းတစ်လောင်း ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ ကိုယ်ခန္ဓာရှိ သွေးများအားလုံး စုပ်ယူခံလိုက်ရသည့်အလား အလွန်ဆိုးရွားစွာ ခြောက်သွေ့နေသဖြင့် မည်သူဖြစ်ကြောင်းပင် ခွဲခြားရန် ခက်ခဲနေသည်။
"ဒါ ဘာလဲ"
"သူက ကျွန်းမိုး လျင်မြန်သော ဓားဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ အီဂျူယုလို့ ခေါ်တဲ့ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ပါ"
"ကျွန်းမိုး လျင်မြန်သော ဓားလား အဲဒီ ခေါင်းစဉ်ကို ကြားဖူးတယ်။ တော်တော် နာမည်ကြီးတဲ့ သိုင်းကျောင်းရဲ့ ပညာရှင်တစ်ယောက်လို့ မှတ်မိတယ်"
"မှန်တယ်။ ပြီးတော့ သူက အဋ္ဌမမြောက် သားကောင်ပါ"
"အဋ္ဌမမြောက်လား ဒီလို အလောင်းမျိုးတွေ နောက်ထပ် ရှိသေးတယ်လို့ ပြောတာလား"
"ဟုတ်တယ်။ သွေးစုပ်သော ဓားနတ်ဆိုးရဲ့ လက်ချက်ပါ"
"သွေးစုပ်သော ဓားနတ်ဆိုး"
"ကိုယ်ခန္ဓာထဲက သွေးအားလုံး စုပ်ယူခံလိုက်ရသလို ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေတဲ့အတွက် ပေးထားတဲ့ နာမည်ပါ"
"မင်ဂိုဏ်းပျက်စီးသွားတဲ့အခါ ထူးဆန်းတဲ့ လူတွေအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားမယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ... ဒီဗဟိုမြေပြင်က ညစ်ပတ်သလောက် ကျယ်ပြောတယ်။ ညစ်ပတ်သလောက်လည်း ထူးဆန်းတဲ့ ကောင်လေးတွေ အများကြီးပဲ။ အဲဒီ သွေးစုပ်သော ဓားနတ်ဆိုးလို့ ခေါ်တဲ့ ကောင်လေးကို ရှာခိုင်းဖို့အတွက် မင်း ငါ့ကို ခေါ်တာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား ငါက သူခိုးလေနောက်ယောင်ခံ လိုက်သူ မဟုတ်ဘူး"
"ကျွန်တော်လည်း သိပါတယ်။ အကြီးအကဲကို ခေါ်တဲ့ အကြောင်းအရင်းက တခြား ကိစ္စတစ်ခုကြောင့်ပါ"
"မြန်မြန်ပြော"
ဂူယုံက အသက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် ပြောသည်။
"ဟောင်ဂိုဏ်းကို ဆက်သွယ်ပေးပါ"