အခန်း ၁၂၆

အခန်း ၁၂၆: အမြင့်မားဆုံး ကောင်းကင်သို့ တက်လှမ်းခြင်း

ဤသည်မှာ လုရန် ရင်ဆိုင်ရမည့် နောက်ဆုံး အတားအဆီးပင်။

အခက်အခဲမှာ အထူးတလည် မများပြားလှချေ။ အမြင့်မားဆုံး ကောင်းကင်နှင့် လက်ရှိ လုရန် ရှိနေသော ဒုတိယထပ်ကောင်းကင် အကြားတွင် နောက်ဆုံး အတားအဆီး တစ်ခုသာ ရှိသည်။

ဤသည်က သူ၏ရှေ့ရှိ မြင့်မြတ်သူတော်စင်တောင် ပင်။

ထို့ပြင် လမ်းတလျှောက်ရှိ တခြားအဆင့်တိုင်းတွင် သူ၏တပည့်များ ရှိနေကြောင်း လုရန် သိထားသည်။

သို့သော် လုရန်သည် သူတို့ကို သွားမရှာခဲ့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ လက်ရှိ ဦးစားပေးမှာ သူ၏ဇနီးကို ရှာဖွေရန်ဖြစ်ပြီး ထို့နောက် အပြာရောင်ဂိုဏ်း၏ ခရမ်းရောင်စံအိမ် အင်မော်တယ်တောင်ကို သူ ဆင့်ခေါ်နိုင်ခြင်း ရှိမရှိ စမ်းသပ်ရန်ပင်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် ကျန်ရှိသော တပည့်များကို သူ၏ ဇနီးနှင့်အတူ ရှာဖွေနိုင်ပြီး အပြာရောင်ဂိုဏ်း၏ အတိုင်းအတာကို အဆက်မပြတ် တိုးချဲ့နိုင်ပေမည်။

ဤသည်မှာ လုရန်၏ အစီအစဉ်ပင်။

ထိုတပည့်များကို ယခုချိန်၌ ရှာဖွေခြင်းက လုရန်အတွက် အသုံးမဝင်ချေ။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ယခုချိန်၌ သူတို့ကို အနားတွင် ထားရှိခြင်းက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး တစ်ခုသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု လုရန် ခံစားခဲ့ရသည်။

မိသားစုတစ်စုလုံးကို ဆွဲခေါ်သွားရခြင်းက အလွန် အဆင်မပြေလှပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်းပေါင်အာ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းပေးရန် လီမျိုးနွယ်ဝင်များ၏ တည်နေရာကို လုရန် ရှာဖွေရန် လိုအပ်သည်။

လမ်းတလျှောက်တွင် လုရန် ဂရုတစိုက် လေ့လာနေခဲ့သော်လည်း ထူးဆန်းသည်မှာ လီမျိုးနွယ်ဝင် များသည် အလယ်ပိုင်းနယ်မြေတွင် ထင်ရှားသော အမှတ်အသား တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသော်လည်း...

လီမျိုးနွယ်ဝင်များ မည်သည့်နေရာတွင် အခြေချနေထိုင်ကြသည်ကို အမှန်တကယ်သိရှိသူ အလွန် နည်းပါးလှသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လင်းပေါင်အာအတွက် အချိန်ကျန်သေးသဖြင့် သူ၏ဇနီးကို သူ အရင်ဆုံး ရှာဖွေရပေမည်။

ထန်ကော်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောဆိုသည်။

"ဒါက မြင့်မြတ်သူတော်စင်တောင်လား... မြင့်မြတ်သူတော်စင်တောင်မှာ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးကြားကနိယာမတွေရဲ့ ဖိနှိပ်မှု ရှိတယ်လို့ ကျွန်မ ကြားဖူးတာ ကြာပြီ... ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက အမှန်ပဲလို့ ကျွန်မ မျှော်လင့်မထားခဲ့ဘူး"

လုရန်လည်း ဤအချက်ကို သိပြီး သူ ကိုယ်တိုင် စမ်းသပ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ဤမြင့်မြတ်သူတော်စင်တောင်တွင် စည်းမျဉ်းများ၏ ဖိနှိပ်မှု အမှန်တကယ် ရှိနေသည်။

လုရန် အနည်းငယ် ဆွံ့အသွားတော့သည်။

အောက်ဘုံတွင် သူ၏ကျင့်ကြံခြင်းသည် အလွန်လွတ်လပ်ပေါ့ပါးပြီး လွယ်ကူခဲ့ပေ၏။

သို့သော် သူ စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေသို့ တက်လှမ်းပြီးနောက် စည်းမျဉ်းများ ပို၍ပို၍ များပြားလာခဲ့သည်။

ထို့ပြင် စည်းမျဉ်းအများစုသည် ကောင်းကင်တာအို ထံမှ လုံးလုံးလျားလျား ရောက်လာခြင်းပင်။

ကောင်းကင်တာအိုသည် နေရာအမျိုးမျိုးတွင် စည်းမျဉ်းများကို ချမှတ်ခဲ့ပြီး ထိုစည်းမျဉ်းများမှာ လုံးဝလှုပ်ခတ်၍ မရနိုင်သော စည်းမျဉ်းများ ဖြစ်ကြသည်။

ဥပမာအားဖြင့် အဆုံးမဲ့ပင်လယ်၏ နိယာမ အမြင့်ကန့်သတ်ချက်ပင်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုအရာကို ကျော်လွန်ဝံ့ပါက မဟာအင်မော်တယ်ဧကရာဇ်တစ်ယောက်ပင်လျှင် အခိုးအငွေ့များအဖြစ်သို့ ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားပေမည်။

လမ်းတလျှောက်တွင် ကောင်းကင်ကိုးထပ်တစ်ခုစီ၏ အကြားရှိ ခွဲခြားထားသော နယ်မြေများသည်လည်း အမျိုးမျိုးသော စည်းမျဉ်းများ၏ ဖိနှိပ်မှုကို ခံရသည်။

လုရန်သည် ထိုစည်းမျဉ်းများ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့ပေ၏။

ဤသည်မှာ လူအများ လွယ်လင့်တကူ ပျံသန်း၍ ဖြတ်ကူးခြင်းကို တားဆီးရန်သက်သက်အတွက် ထိုအရာများ တည်ရှိနေသည့်အလားပင်။

ဤသည်က အစစ်အမှန် အခက်အခဲ မရှိသော်လည်း ကြီးမားသော အချိန်ဖြုန်းတီးမှုတစ်ခုပင်။

သူတို့၏ ခရီးစဉ်တလျှောက်လုံး သူတို့၏ အချိန်အားလုံးနီးပါးသည် နိယာမ ခွဲခြားထားသော နယ်မြေများတွင် ကုန်ဆုံးခဲ့ရသည်။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက လုရန်၏ကျင့်ကြံဆင့်နယ်ပယ်နှင့် စွမ်းအားဖြင့် သူသည် အမြင့်မားဆုံး ကောင်းကင် သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်နေလေပြီ။ သူ ယခုအထိ စောင့်နေရမည် မဟုတ်ပေ။

အထူးသဖြင့် သူတို့၏ရှေ့ရှိ ဤမြင့်မြတ်သူတော်စင်တောင်ပင်။

ထိုနိယာမသည် ပျံသန်းရန် မဖြစ်နိုင်ဟု အမှန်တကယ် ပြဋ္ဌာန်းထားပေ၏။

လုရန်က စမ်းသပ်ကြည့်ခဲ့သည်။ ပျံသန်းခြင်းအတွက် ပြစ်ဒဏ်ရှိခြင်း မဟုတ်ဘဲ အထက်သို့ လုံးလုံးလျားလျား ပျံသန်း၍မရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးရှိ စိတ်ဝိညာဉ်ချီများသည် သူ၏အမိန့်များကို နာခံရန် ငြင်းဆန်နေသည့်အလားပင်။

လုရန်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြောဆိုသည်။

"မြေကြီးပေါ် ခြေချပြီး တောင်မတက်ရတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီပဲ"

တိမ်များကို ဖောက်ထွက်နေသော မြင့်မားသည့် မြင့်မြတ်သူတော်စင်တောင်ကို ကြည့်ရင်း လုရန်က သက်ပြင်းချရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ကောင်းကင်တာအို နိယာမများ၏ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် သူသည် ခြေတစ်လှမ်းချင်းစီသာ တောင်ပေါ်တက်နိုင်ပေမည်။

သူ၏ လက်ရှိ မဟာအင်မော်တယ်ဧကရာဇ် အဆင့်အတန်းကို မဆိုထားနှင့် အောက်ဘုံတွင် ရှိစဉ်ကပင် လုရန်သည် ခြေလျှင်တောင်တက်ရသည့် ခံစားချက်ကို မခံစားခဲ့ရသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာမြင့်နေလေပြီ။

ယခုချိန်၌ ကောင်းကင်တာအို နိယာမများ၏ ဖိနှိပ်ခံရသဖြင့် သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် စိတ်ခံစားမှု လှိုင်းတံပိုးတစ်ခုကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

လုရန်က သက်ပြင်းချကာ စိတ်မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းကြောင်းမှာ လူတစ်ယောက်က မဟာအင်မော်တယ်ဧကရာဇ် အဆင့်ကို ရောက်ပေမဲ့ ကောင်းကင်တာအိုရဲ့ ဖိနှိပ်မှုကနေ မလွတ်မြောက်နိုင်သေးဘူး... ဒါ ဘယ်လို မသေနိုင်တဲ့ အင်မော်တယ်မျိုးလဲ"

သို့သော် လက်ရှိတွင် မဟာအင်မော်တယ်ဧကရာဇ် တစ်ယောက် ဖြစ်သည့်တိုင် သူသည် ကောင်းကင်တာအိုကို စိန်ခေါ်ရန် အရည်အချင်း မပြည့်မီသေးချေ။

ကောင်းကင်တာအိုကို တွန်းလှန်ရန် စွမ်းအားလည်း သူ့ထံတွင် မရှိသေးပေ။

အချိန်တခဏကြာမျှ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် လုရန်က ပြောလိုက်သည်။

"သွားကြစို့... တောင်ပေါ် တက်ကြစို့"

ထို့နောက် သူသည် မြင့်မြတ်သူတော်စင်တောင်ပေါ်သို့ ပထမဆုံး ခြေလှမ်းကို တက်လှမ်းလိုက်သည်။

ရုတ်ချည်းဆိုသလိုပင် ကောင်းကင်တာအို စည်းမျဉ်းများသည် ဖိနှိပ်မှုအဖြစ် ကျဆင်းလာတော့သည်။

သို့သော် ထိုဖိနှိပ်မှုသည် ပျံသန်းနိုင်စွမ်းကိုသာ ဖိနှိပ်ထားခြင်းပင်။ တောင်တက်နေစဉ်အတွင်း လူတစ်ဦး၏ ကိုယ်ပိုင်ကျင့်ကြံဆင့်နယ်ပယ်နှင့် စွမ်းအားမှာ အနည်းငယ်မျှ ထိခိုက်မှု မရှိချေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုရန်နှင့်တခြားသူများ တောင်ပေါ်တက်နေစဉ်...

အမြင့်မားဆုံး ကောင်းကင်သည်လည်း အမှန်အားဖြင့် ငြိမ်းချမ်းနေခြင်း မရှိပေ။

ယောင်ချီ မြင့်မြတ်နယ်မြေ...

ရှားယီယီ ပြန်ရောက်နေသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီဖြစ်ပြီး သူမ ရရှိခဲ့သော မြင့်မြတ်သွေးကြော ကျောက်စိမ်းအရိုးများအားလုံးကို ချင်ဝူယောင်းထံသို့ သူမ လွှဲပြောင်းပေးအပ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

ချင်ဝူယောင်းသည် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေခဲ့သော်လည်း ယနေ့တွင် သူမသည် သူမ၏ နန်းတော်မှ မမျှော်လင့်ဘဲ ထွက်ပေါ်လာပေ၏။

သူမသည် လသာဆောင်တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ အမြင့်မားဆုံး ကောင်းကင်ကို ဝန်းရံထားသော ကောင်းကင်ကိုးထပ်၏ တိမ်တိုက်များကို သူမ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ရှားယီယီက ချင်ဝူယောင်းကိုကြည့်ပြီး ပြောဆိုသည်။

"အစ်မ... ကျွန်မ စေလွှတ်လိုက်တဲ့ လူတွေက သတင်း ရလာတယ်... လုရန်က ဒုတိယထပ်ကောင်းကင် ကို ရောက်နေပြီလို့ ထင်တယ်... အမြင့်မားဆုံး ကောင်းကင်ရောက်ဖို့ ခြေတစ်လှမ်းပဲ ကွာတော့တယ်"

ဤသည်မှာ အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးပင်။

သူမသည် သက်တန့်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဖျော့တော့တော့ စိတ်ဝိညာဉ်ချီများသည် သူမ၏နံဘေးပတ်လည်တွင် ရစ်ဝဲနေသည်။

သူမထံတွင် တောက်ပသော မျက်လုံးများနှင့် ဖြူစင်သော သွားများရှိကာ သူမ၏ဆံပင်ရှည်များကို အနောက်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချထားပြီး ကြမ်းပြင်အထိ တွဲလောင်းကျနေသည်။

သူမ၏ အပြစ်ကင်းစင်ပြီး ပြီးပြည့်စုံသော အသွင်အပြင်များဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ခြင်း သို့မဟုတ် ပြုံးခြင်းတိုင်းသည် လောကကြီးပေါ်ရှိ မည်သည့် အမျိုးသားကိုမဆို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သူမကို ချစ်မိသွားစေနိုင်သည်။

သူမသည် ချင်ဝူယောင်းပင်။

ထိုသို့ဆိုသည့်တိုင် သူမသည် အောက်ဘုံတွင် ရှိစဉ်ကထက် များစွာပို၍ ချောမောလှပလာကာ ကောင်းကင်ကိုးထပ်မှ လူသားကမ္ဘာသို့ ကျဆင်းလာသော နတ်မိမယ်လေးတစ်ယောက်နှင့် တူညီသည်။

သူမ၏လှပသော မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တောက်ပသွားပေ၏။

လုရန်၏ နာမည်ကို ကြားသောအခါ သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းမြောက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ရပ် ထင်ရှားစွာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

သို့သော် သူမသည် စကားများများ မပြောခဲ့ဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာနေကာ တိမ်တိုက်များကို ငေးမောကြည့်နေခဲ့သည်။

အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားမှန်းမသိပြီးနောက် ချင်ဝူယောင်းသည် တဖြည်းဖြည်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး ပြောဆိုသည်။

"ငါ နားလည်ပြီ... လူတွေကို သူ့ကို ဆက်ပြီး စောင့်ကြည့်ခိုင်းထား... သူ အမြင့်မားဆုံး ကောင်းကင် ကို ရောက်တာနဲ့ ငါ့ကို အသိပေး"

ရှားယီယီက ပြောဆိုလိုက်၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်မ... ပြီးတော့ သူက အခု မဟာအင်မော်တယ်ဧကရာဇ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလေ... အချိန်နိယာမနဲ့ဆိုတော့ ဒီစိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေမှာ ဘယ်သူကမှ သူ့ရဲ့ လုံခြုံရေးကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

သို့သော် ချင်ဝူယောင်းက ခေါင်းခါယမ်းပြပြီး ပြောဆိုသည်။

"အင်မော်တယ်တွေက သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေမဲ့ ကောင်းကင်တာအိုကတော့ လုပ်နိုင်တယ်"

သူမ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ရှားယီယီလည်း သူမ၏ အကြည့်အတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ရှားယီယီ၏မျက်လုံးထဲတွင် ကျယ်ပြန့်ပြီး ကြည်လင်နေသော ကောင်းကင်ပြာမှလွဲ၍ ဘာမျှ မမြင်ရပေ။

ဤအချိန်တွင်...

ချင်ဝူယောင်းသည် သူမ၏ခေါင်းကို ထပ်မံ၍ ငုံ့လိုက်ပြီး ပြောဆိုသည်။

"အချိန်ကျခါနီးပြီ... ဒီလောကရဲ့ ကိစ္စတွေနဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် ဘယ်တော့မှ ဒုက္ခမရောက်ရအောင် ကောင်းကင်တာအိုကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ သူ့အတွက် ငါ နှစ်ပေါင်း သောင်းနဲ့ချီပြီး ပြင်ဆင်ခဲ့ပြီးပြီ"

ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် သူမသည် ဖြည်းညှင်းစွာ နောက်လှည့်ကာ သူမ၏နန်းတော်သို့ ပြန်သွားတော့သည်။

နန်းတော်အတွင်း၌ အင်မော်တယ်များ၏ မြင့်မြတ်သွေးကြော ကျောက်စိမ်းအရိုးများသည် တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ စုပုံနေပေ၏။

တခြားတစ်ဖက်တွင်...

လုရန်တို့လူစုကသည် ခြေတစ်လှမ်းချင်း တောင်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏အမြန်နှုန်းမှာ မနှေးကွေးသော်လည်း ဤမြင့်မြတ်သူတော်စင်တောင်မှာ အလွန်မြင့်မားလွန်းလှသည်။

နေ့ဝက်ခန့် ကုန်လွန်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့သည် တောင်အမြင့်၏တစ်ဝက်ခန့်သာ တက်ရသေးသည်။

မော့ကြည့်လိုက်လျှင် မြင့်မြတ်သူတော်စင်တောင် သည် တိမ်များနှင့် မြူများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး တောင်ထိပ်ကို မမြင်ရသလောက်နီးပါးပင်။

ထို့ပြင် မြင့်မြတ်သူတော်စင်တောင်သည် ကျယ်ပြန့်သော ဧရိယာကို လွှမ်းခြုံထားပြီး အလယ်ပိုင်းနယ်မြေ အတွင်း မြင့်မားစွာ တည်ရှိကာ တိမ်တိုက်များထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်ရောက်နေသော ကမ္ဘာတစ်ခုနှင့် တူညီသည်။

အမြင့်မားဆုံး ကောင်းကင်သည် တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ရှိနေပေ၏။ ဤသည်ကို တောင်ထိပ်ဟု ခေါ်သော်လည်း အမှန်အားဖြင့် ထိုနေရာသည် ပြန့်ပြူးနေပြီး အထွတ်အထိပ် အင်အားစုအသီးသီးသည် ထိုနေရာတွင် အခြေချကာ ထိန်းချုပ်နိုင်ရန်အတွက် သူတို့အချင်းချင်း ယှဉ်ပြိုင်နေကြခြင်းပင်။

လုရန်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

တခြားအင်မော်တယ် အနည်းငယ်သည်လည်း တောင်ပေါ်သို့ ရိုးသားစွာ တက်နေကြသည်ကို သူ မြင်နိုင်သည်။ သို့သော် သူတို့၏ နယ်ပယ်များမှာ ယေဘုယျအားဖြင့် သိပ်မမြင့်မားလှချေ။

လုရန်သည် ဤနေရာတွင် မဟာအင်မော်တယ်ဧကရာဇ်နယ်ပယ်တွင်ရှိသော မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ မမြင်တွေ့ရချေ။

သို့သော် လမ်းတလျှောက်တွင် ဒေါသကြီးပြီး မောက်မာထောင်လွှားသော အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် အနည်းငယ်နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး လုရန်က သူတို့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သတ်ပစ်ကာ ဖြေရှင်းခဲ့သည်။

နေ၊ လ နှင့် ကြယ်များ လည်ပတ်နေသည်။

ဒုတိယမြောက်နေ့ ညနေခင်းတွင်...

လုရန်တို့လူစုသည် နောက်ဆုံးတွင် တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်တာအို စည်းမျဉ်းများသည် အရိပ်အယောင်မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လုရန်က နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အောက်ဘက်ရှိ မြင်ကွင်းကို မမြင်ရတော့ဘဲ မျက်စိတစ်ဆုံး အရာအားလုံးသည် တိမ်များနှင့်မြူများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

သူတို့၏နောက်တွင် အမြင့်မားဆုံး ကောင်းကင် ရှိနေပြီး ထိုကောင်းကင်မှာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် အလွန် ကျယ်ပြန့်လှကာ တခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အလားပင်။

ထို့အပြင် အမြင့်မားဆုံးကောင်းကင်၏ စိတ်ဝိညာဉ်ချီ သိပ်သည်းဆမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် မြင့်မားလှသည်။

ဒုတိယထပ်ကောင်းကင်နှင့် တခြားကောင်းကင်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ထိုသိပ်သည်းဆသည် အနည်းဆုံး ဆယ်ဆကျော် ပို၍မြင့်မားသည်။