အခန်း ၁၆၈

အခန်း ၁၆၈ - သူတို့တော့ ဒုက္ခရောက်ကုန်ပြီ

လျူယွမ်သည် ကျောက်ဖေး၏ မှော်စွမ်းအင်မှာ ယခင်ထက် သိသိသာသာ တိုးတက်လာသည်ကို အာရုံခံမိသည်။

သို့သော်လည်း လျူယွမ်သည် တပည့်ဖြစ်သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို အတင်းအကျပ် မမေးမြန်းပေ

ရှေးယခင်က သူ၏ဆရာဖြစ်သူက သူ့အား မမေးမြန်းခဲ့သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ကျောက်ဖေးသည် သူ့အပေါ်ရော၊ ရွှမ်ယွင်ကျောင်းတော်အပေါ်မှာပါ ရိုးသားဖြူစင်သော စိတ်ထားရှိသည်ကို လျူယွမ် မြင်နေရပြီးဖြစ်၏

ထိုအချက်က လုံလောက်နေပါပြီ။

ကျောက်ဖေး၏ ထူးချွန်ပြောင်မြောက်သော ပါရမီကြောင့် ဤရွှမ်ယွင်ကျောင်းတော်ငယ်လေးမှာ ဤနဂါးပျံကို ကြာရှည်စွာ ထိန်းထားနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်းကိုလည်း လျူယွမ် နားလည်ထားသည်။

ဤဘဝတွင် ဤမျှထူးချွန်သော တပည့်တစ်ဦးကို ပိုင်ဆိုင်ထားရခြင်းမှာပင် ကျေနပ်စရာကောင်းလှသည်။

ကျောက်ဖေးသည် ရွှမ်ယွမ်ကျောင်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစကို လျှောက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်မှာ သူ၏ ကောင်းသောကံကြမ္မာကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အခြားရှုထောင့်တစ်ခုမှ ကြည့်မည်ဆိုလျှင်၊ ဤသည်မှာ ရွှမ်ယွင်ကျောင်းတော်အတွက်လည်း ကောင်းချီးမင်္ဂလာတစ်ခု မဟုတ်ပေဘူးလား။

လျူယွမ်သည် အနာဂတ်တစ်နေ့တွင် ကျောက်ဖေး၏ ဦးဆောင်မှုအောက်၌ ရွှမ်ယွမ်ကျောင်းတော်၏ ဂုဏ်သတင်းသည် ပိုမိုကြီးမားလာလိမ့်မည်ဟုပင် စိတ်ကူးယဉ်မိနေသည်။

ကျောက်ဖေးသည် ပြန်သွားပြီး တစ်ညတာ အနားယူခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့မှစ၍ ကျောက်ဖေးသည် စက္ကူကြိုးကြာ ခြေရာခံနည်းကို ဆက်လက်ကျင့်ကြံသည်။

အရုဏ်တက်ချိန်၊ ရွှမ်ယွင်ကျောင်းတော်၏ နံနက်ခင်းသင်ခန်းစာများ မစတင်မီကပင် ကျောက်ဖေးသည် အိမ်ရှေ့ဝင်းအတွင်းရှိ ကျောက်ခုံတွင် ပုဆစ်တုပ်ထိုင်ကာ စက္ကူကြိုးကြာများကို အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ ခေါက်နေသည်။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ သွက်လက်၍ ယဉ်ကျေးသည်။ မန္တန် (၁၂) မျိုးကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်နှင့် အသက်ဝင်နေသော စက္ကူကြိုးကြာတစ်ကောင် ပေါ်လာပြီး အဝေးသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် ဖြတ်သွားသော တပည့်အစ်ကိုများမှာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဒါ... စက္ကူကြိုးကြာ ခြေရာခံနည်း မဟုတ်လား"

ပဉ္စမအစ်ကို ချန်ချန်ဖုန်းက အံ့အားသင့်စွာ မေးသည်။

လီရှိုယီက "မှန်တယ်၊ ဒါ စက္ကူကြိုးကြာ ခြေရာခံနည်းပဲ။ ဆရာနဲ့ ဆရာကြီးတွေ သုံးတာ ငါတို့ အကြိမ်ကြိမ် မြင်ဖူးတယ်" ဟု အတည်ပြုသည်။

ချန်ချန်ဖုန်းက "ကျွန်တော်တို့ကျောင်းတော်ရဲ့ ပညာရပ်တွေထဲမှာ ချီစုစည်းနည်းနဲ့ လွတ်မြောက်နည်းကလွဲရင် ဒီစက္ကူကြိုးကြာ ခြေရာခံနည်းက အခက်ခဲဆုံးလို့ ကြားဖူးတာပဲ။ ဆဋ္ဌမမြောက် ညီလေးက ဘယ်တုန်းက သင်လိုက်တာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ ဘာမှမသိလိုက်ရဘူး" ဟု အံ့အားတကြီး အော်ဟစ်သည်။

"ဆဋ္ဌမမြောက် ဂျူနီယာညီလေးက ဒီ စက္ကူငှက်ခြေရာခံနည်းစနစ်ကို ဘယ်တုန်းက သင်ယူလိုက်တာလဲ။ ငါက ဘာလို့ မသိရတာလဲ။"

လုယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါယမ်းပြီး "ဆဋ္ဌမမြောက် ဂျူနီယာညီလေး ဒီနည်းစနစ်ကို လေ့ကျင့်နေတာ ငါတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ သူက... သူက ဒီနှစ်ရက်အတွင်းမှာပဲ သင်ယူလိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်" ဟု ပြောသည်။

ချန်ချန်းဖုန်း၏ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရသည် “ တတိယမြောက် ဂျူနီယာအစ်ကိုကြီး၊ ခင်ဗျား ဘယ်ကတည်းက ဒီလောက်ဟာသဉာဏ်ရှိသွားတာလဲ။ ဒီစက္ကူငှက် ခြေရာခံနည်းစနစ်ကို နှစ်ရက်အတွင်းမှာပဲ ကျွမ်းကျင်အောင် လုပ်လိုက်နိုင်တယ် ဟုတ်လား။ ကျွန်တော့်ကို စနေတာလား။"

ကျောက်ဖေး၏ စက္ကူငှက်ခြေရာခံနည်းစနစ်အပေါ် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်မှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ ဤမှော်ပညာကို လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်းကမှ စတင်လေ့လာခဲ့သည်ဆိုသည်ကို သူတို့ ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲနေကြသည်။

လီရှိုယီက သက်ပြင်းချကာ "တခြားသူတွေအတွက်တော့ မဖြစ်နိုင်ပေမဲ့၊ ငါတို့ရဲ့ ဆဋ္ဌမမြောက် ညီလေးကို သာမန်လူတစ်ယောက်လို ဘယ်လိုလုပ် သတ်မှတ်လို့ ရပါ့မလဲ။ မမေ့ကြနဲ့ဦး၊ ချီစုစည်းခြင်းနှင့် လွတ်မြောက်ခြင်းနည်းစနစ်ကိုတောင် ဆဋ္ဌမမြောက် ညီလေးက သုံးရက်ပဲ လေ့လာပြီး ကျွမ်းကျင်သွားခဲ့တာလေ” ဟု ဆိုသည်။

ချန်ချန်းဖုန်း စကားမပြောနိုင်ဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အတိအကျပြောရရင် ဆဋ္ဌမမြောက် ညီလေးက စက္ကူငှက်ခြေရာခံနည်းစနစ်ကို မနေ့ကမှ စတင်လေ့လာတာ ဖြစ်ရမယ်။"

မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားချိန်တွင် လျူချင်းရွှမ် လျှောက်လာခဲ့သည်။

ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ သူမတွင် ပြောပိုင်ခွင့် အပြည့်အဝရှိသည်။

မနေ့က နံနက်ခင်းတွင် သူမသည် ဆရာဖြစ်သူ လျူယွမ်ထံ၌ တာအိုဆေးဖော်ခြင်းဗဟုသုတအချို့ကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျောက်ဖေးရောက်လာပြီး

လျူယွမ်ကို မှော်ပညာအသစ်များ သင်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လျူချင်းရွှမ်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကိုယ်တိုင်မျက်မြင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

ခဏတာမျှ အကြီးအကဲ ဂျူနီယာအစ်ကိုများနှင့် အစ်မများအားလုံး စကားမပြောနိုင်ဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

ကျောက်ဖေး ရွှမ်ယွင်တကျောင်းတော်သို့ မရောက်မီက သူတို့အားလုံးသည် အနည်းငယ် မောက်မာပြီး မိမိကိုယ်ကို အထင်ကြီးနေတတ်ကြသည်။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် သူတို့တွင် ထိုသို့ ဂုဏ်ယူနိုင်လောက်သည့် အရည်အချင်းများ ရှိကြသည်

သို့သော် ယခုအခါတွင် ကျောက်ဖေးနှင့် ယှဉ်လိုက်သည့်အခါ သူတို့၏ ဂုဏ်ယူစရာဟု ဆိုသည့်အရာများမှာ အသုံးမဝင်သလောက် ဖြစ်သွားရသည်။

အကြီးတန်းကျောင်းသား အချို့သည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်ရှုပြီးနောက် တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

မွန်းတည့်ချိန် ရောက်လာသည်။

လျူချင်းရွှမ်သာ သူ့ကို မလာခေါ်ပါက ကျောက်ဖေးသည် ထမင်းစားရန်ပင် မေ့လျော့နေတော့မည်။

ညစာစားချိန် ခေါင်းလောင်းသံကိုဆိုလျှင် သူက လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။

ထမင်းစားနေသည့်တိုင် ကျောက်ဖေးသည် မှော်ပညာလေ့ကျင့်ရန် ခေတ္တအနားယူခြင်းကို မမေ့လျော့ပေ။

သူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တူကိုကိုင်ပြီး ပန်းကန်ကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသည်။

သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကမူ စားပွဲအောက်တွင် လက်ဖဝါးပုံစံ အမျိုးမျိုးကို အမြဲပြောင်းလဲ လေ့ကျင့်နေသည်။

သာမန်အားဖြင့် ကျောက်ဖေးသည် ဆရာ၊ အစ်မ၊ အစ်ကိုများနှင့် စကားပြောဆိုနေရင်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း အလုပ်မျိုးစုံကို လုပ်ဆောင်နိုင်သူ ဖြစ်သည်။

"ဒီနေ့ ဘာလို့ ငရုတ်သီးဆော့စ် မရှိတာလဲ။ ကုန်သွားတာလား။" ဟု ကျောက်ဖေးက လျှာသပ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

ငရုတ်သီးဆော့စ်မပါလျှင် အစားအစာများက အရသာမရှိသလို သူခံစားရသည်။

လျူချင်းရွှမ်က "မနေ့က အကုန်စားလိုက်ကြပြီလေ။ အစ်ကိုကြီးနဲ့ ပဉ္စမမြောက် ညီလေးတို့က နေ့တိုင်း ထမင်းထဲမှာ ငရုတ်သီးဆော့စ် ရောစားနေကြတာ၊ မကုန်ရင်တောင် ထူးဆန်းနေဦးမယ်" ဟု ပြန်ပြောသည်။

ကျောက်ဖေးက ရယ်မောရင်း "ရပါတယ်၊ ဒီနေ့ နေ့လည်အထိ စောင့်လိုက်တာပေါ့... ဒီနေ့ မရရင် နောက်နေ့ပေါ့... ထားလိုက်ပါ" ဟု ဆိုသည်။

"ကျွန်တော် ငရုတ်သီးဆော့စ်ချက်နည်း ရေးပေးထားတယ်မဟုတ်လား။ ကိုယ်တိုင်ချက်လို့ ရတာပဲ၊ ကျွန်တော် ကြီးကြပ်ပေးမယ်လေ။"

"ကျွန်တော်တို့ ချက်တာက ဆဋ္ဌမမြောက် ညီလေး ချက်သလောက် အရသာမရှိဘူး။" ဟု ချန်ချန်းဖုန်းက တိုးတိုးလေး ညည်းတွားသည်။

ကျောက်ဖေးက "အားတဲ့အချိန်ကျရင် နောက်ထပ် အိုးအနည်းငယ်လောက် ထပ်လုပ်ပေးမယ်လေ။ တကယ်တော့ ဒါက ရိုးရိုးလေးပါ၊ အကြိမ်အနည်းငယ်လောက် စမ်းချက်ကြည့်ရင် ကျွမ်းသွားလိမ့်မယ်။"

အဖွဲ့လိုက် စားသောက်ရင်း စကားပြောဆိုနေကြသည်။

ကျောက်ဖေးသည် ထမင်းစားပွဲဝိုင်းက ယနေ့တွင် ပုံမှန်ထက် ပိုမိုတိတ်ဆိတ်နေသည်ကို ထင်ရှားစွာ ခံစားမိသည်။

သို့သော် ကျောက်ဖေးက ဂရုမစိုက်ပေ၊

အကြောင်းမှာ ယင်းသည် သူ့အား ဆရာဖြစ်သူနှင့် မှော်ပညာအကြောင်း ဆွေးနွေးရန် အချိန်ပိုပေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုညနေတွင် ကျောက်ဖေးသည် စက္ကူငှက်ခြေရာခံသည့် ပညာရပ်၌ နောက်ထပ် အရေးပါသော တိုးတက်မှုတစ်ခုကို ရရှိခဲ့သည်။

သူသည် ယခုအခါ စက္ကူငှက် နှစ်ကောင်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ စက္ကူငှက်ခြေရာခံနည်းစနစ်၏ ပိုမိုအဆင့်မြင့်သော အသုံးချမှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

ဤမှော်ပညာကို အလွန်မြင့်မားသော ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်အထိ လေ့ကျင့်နိုင်မှသာ ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိလာတော့သည်။

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ကျော်သည့်အထိ လေ့ကျင့်ပြီးနောက်တွင် ကျောက်ဖေးသည် စက္ကူငှက်များကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိလာခဲ့သည်။

စက္ကူငှက် အရေအတွက်မှာ နှစ်ကောင်မှ သုံးကောင်အထိ တိုးလာခဲ့သည်။

၎င်းသည် တစ်ကောင်သာ တိုးလာခြင်းဟု မထင်မှတ်ပါနှင့်၊ အဆင့်မြှင့်တင်ရသည့် ခက်ခဲမှုမှာ အဆမတန် တိုးပွားလာခြင်း ဖြစ်သည်။

'အောင်မြင်ပြန်ပြီ...'

မလှမ်းမကမ်းရှိ တိုင်လုံးနောက်ကွယ်မှ ခိုးကြည့်နေသည့် အစ်ကိုကြီး ကျိုးယွင်ရှန်းမှာ အံ့ဩတကြီးဖြင့် လျှာသပ်မိလိုက်သည် - 'အခုဆိုရင် သုံးကောင်တောင် ဖြစ်သွားပြီ။'

'အစ်ကိုကြီး၊ ဒါက ခက်ခဲလို့လား' ဟု ဘေးတွင် ရပ်နေသည့် လုယွမ်ဖုန်းက မေးမြန်းလိုက်

သည်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် မနေ့ကမှ ဒီနေ့အထိ သူတို့၏ အာရုံစိုက်မှုအများစုမှာ ကျောက်ဖေးထံတွင်သာ ရှိနေခဲ့သည်။

ကျိုးယွင်ရှန်းက သက်ပြင်းချကာ “ဒါက ခက်ခဲတယ်ဆိုတာထက် ပိုတယ်၊ အလွန်ကို ခက်ခဲတာ။ အနည်းဆုံးတော့ ငါဆိုရင် ဒီလိုမျိုး မလုပ်နိုင်ဘူး” ဟု ပြောသည်။

စက္ကူငှက် သုံးကောင်ကို ထားလိုက်ဦး၊ သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် စက္ကူငှက် နှစ်ကောင်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားရာတွင် ဆယ်ကြိမ်လျှင် အနည်းဆုံး ငါးကြိမ်လောက် ကျရှုံးနေတတ်သည်။

လက်ရှိတွင် ရွှမ်ယွင်ကျောင်းတော်၌ သူနှင့် လျူယွမ်တို့သာလျှင် ဤစက္ကူငှက်ခြေရာခံနည်းစနစ်ကို သင်ယူထားကြသည်။

စက္ကူငှက်ခြေရာခံနည်းစနစ်ကို ကိုယ်တိုင်လေ့ကျင့်ဖူးသူ တစ်ယောက်အနေဖြင့် ကျိုးယွင်ရှန်းသည် ဤမှော်ပညာကို ကျွမ်းကျင်အောင် လုပ်ဆောင်ရခြင်း၏ အခက်အခဲကို ပိုမိုနားလည်သည်။

လူတိုင်းက စက္ကူငှက်ခြေရာခံနည်းစနစ်၏ အခက်အခဲမှာ ချီစုစည်းခြင်းနှင့် လွတ်မြောက်ခြင်းနည်းစနစ်ပြီးလျှင် ဒုတိယမြောက် ခက်ခဲသည်ဟု ပြောဆိုကြသော်လည်း ကျိုးယွင်ရှန်း၏ အမြင်တွင်မူ အရင်တစ်ခုက နောက်တစ်ခုထက် ဘာမှသိပ်မလျော့ကျသည့်အပြင် တန်းတူပင် ခက်ခဲသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

၎င်းက လူတစ်ယောက်ချင်းစီအပေါ် မူတည်ပြီး ကွဲပြားနိုင်တာမို့ အားလုံးကို ခြုံငုံပြောလို့ မရပေ

တစ်ခါတစ်ရံ ထူးချွန်သူများအတွက်ဆိုလျှင် တခြားသူများ အခက်တွေ့နေသည့် မှော်ပညာများမှာ သူတို့အတွက်မူ လွယ်ကူနေတတ်သည်။

လျူချင်းရွှမ်သည် ဝိညာဉ်ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်တစ်လုံးကို ကိုင်ကာ လျှောက်လာခဲ့သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမက သက်ပြင်းပို၍ ချမိသည် “ ရှားပါးတာကတော့ ဆဋ္ဌမမြောက် ညီလေးက ဒီလောက်ထိ ကြိုးစားနေတာပဲ။ မနေ့ညက သန်းခေါင်ကျော်မှာ ထကြည့်လိုက်တော့ သူက အိမ်ဝင်းထဲမှာ လေ့ကျင့်နေတုန်းပဲ။”

ပဉ္စမမြောက် အစ်ကိုကြီး ချန်ချန်းဖုန်းက လှေကားထစ်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း ပါးစပ်တွင် မြက်ပင်တစ်ချောင်းကို ကိုက်ထားလျက် - “အရည်အချင်းရှိတာက တစ်ပိုင်း၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်တောင် ကြိုးစားနေတာ၊ တခြားသူတွေ အသက်ရှူကျပ်ရအောင် လုပ်နေသလို မဖြစ်ဘူးလား...”ဟု မပီမသ ညည်းညူလိုက်သည်။

အဖွဲ့လိုက် အချင်းချင်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုနေကြစဉ်မှာပင် သူတို့နောက်မှ ရုတ်တရက် ဖြည်းညင်းစွာ ချောင်းဆိုးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူတိုင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လက်ကိုနောက်ပစ်၍ မျက်နှာတွင် အပြုံးယောင်သမ်းနေသည့် လျူယွမ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“ဆရာ”အဖွဲ့လိုက် အမြန်ပင် ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။