အခန်း ၁၆၉

အခန်း ၁၆၉ ဆောင်းအရုဏ်ဦး၏ ရွှေရောင်ချီ

"မင်းတို့ ကြည့်စမ်း၊ ဆဋ္ဌမမြောက် ညီလေးကို ကြည့်ကြဦး။"

လျူယွမ်သည် အိမ်ဝင်းထဲတွင် အာရုံစိုက် လေ့ကျင့်နေသော ကျောက်ဖေးကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း၊ သူ၏ တပည့်ငါးဦးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ - "သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းက သာမန်လူတွေထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်ပေမဲ့ သူက မင်းတို့အားလုံးထက် ပိုပြီး ကြိုးစားနေတယ်။ မင်းတို့ အစ်ကိုကြီးတွေ၊ အစ်မကြီးတွေကရော ပျင်းရိဖို့ ဘာအကြောင်းပြချက် ရှိသေးလို့လဲ။"

တပည့်အချို့မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသော်လည်း ပြန်ပြောစရာ စကားလုံး မရှိကြပေ။

"ဒီနေ့ကစပြီး၊ မနက်ခင်းအတန်းတွေကို တစ်နာရီ ထပ်တိုးမယ်။"

လျူယွမ်က သူ၏ လက်စကိုခါယမ်း၍ "ဆဋ္ဌမမြောက် ညီလေး လုပ်နိုင်တဲ့အရာတွေကို မင်းတို့လည်း လိုက်မီအောင် ကြိုးစားသင့်တယ်။" ဟု ပြောသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဆရာ” တပည့်များက မျက်နှာပျက်လျက် ပြန်လည်ဖြေကြားကြသည်။

ကျောက်ဖေး၏ အရည်အချင်းမှာ ထူးချွန်သည် မှန်သော်လည်း သူ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုမှာ ပို၍ပင် စစ်မှန်လှသည်ကို သူတို့ စိတ်ထဲတွင် ဝန်ခံလိုက်ရသည်။

ဤမျှ မရပ်မနား၊ အရူးအမူး ကျင့်ကြံနေမှုများကြောင့် သူတို့တွင် တိုင်ကြားစရာ အကြောင်းပြချက်ပင် မရှိတော့ပေ။

လျူယွမ်သည် စိတ်ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်

လိုက်သည်။

ကျောက်ဖေး မရောက်ခင်က သူသည် သူ၏ တပည့်များကို အတော်ပင် ကျေနပ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ဤလောကတွင် အဆိုးဆုံးအရာမှာ မိမိကိုယ်ကို သူတစ်ပါးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

သူသည် တပည့်များကို ပညာပေးရန် အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခု ရရှိသွားသဖြင့် အလွန်ပင် ပီတိဖြစ်ရသည်။

နောက်ထပ် တစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ယခုအခါ စက်တင်ဘာလ (၂၂) ရက်၊

ဆောင်းအရုဏ်ဦးနေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

နှစ်ဆယ့်လေးပိုင်း တစ်ခုချင်းစီသည် ကျောက်ဖေးအတွက် အရေးကြီးသော အမှတ်အသားများ ဖြစ်သည်။

သန်းခေါင်ယံ။

ရွှမ်ယွမ်ကျောင်းတော်၏ နောက်တောင်ကုန်းရှိ အခန်းငယ်တစ်ခုတွင် ကျောက်ဖေးသည် ပက်လက်အနေအထားဖြင့် ထိုင်နေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ မှေးစင်းနေပြီး၊ အသက်ရှူသံမှာ ရှည်လျားညီညာကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမှောင်ထုထဲတွင်

ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူသည် ဆောင်းအရုဏ်ဦး၏ ရွှေရောင်ချီရောက်ရှိလာမှုကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်မျှော်နေသည်။

တစ်နှစ်တာ၏ ၂၄ ပိုင်း ချီများမှာ တူညီစွာ ခွဲဝေထားသည်။

ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပြောရလျှင်၊ ဥပမာအားဖြင့် နွေဦးစတင်ခြင်း၏ စွမ်းအင်သည် တစ်ခုခုကို ကိုယ်စားပြုပါက၊ ကျန်ရှိသော ၂၃ ပိုင်းမှာလည်း အနည်းအများ မရှိဘဲ တူညီနေမည်ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ယင်နှင့် ယန်၏ ညီမျှမှုပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ၎င်းတို့ ရောက်ရှိမည့် အချိန်မှာ တိကျမှုမရှိဘဲ စောနိုင်၊ နောက်ကျနိုင်သော်လည်း ဤသုံးရက်အတွင်းတွင်သာ ရှိလိမ့်မည်။

သန်းခေါင်ယံနီးကပ်မှသာ ကျောက်ဖေးသည် ဆောင်းအရုဏ်ဦး၏ ပထမဆုံးချီ အငွေ့အသက်ကို စတင် စုပ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။

"ဆောင်းဦးအရုဏ်ဦးသည် ယင်နှင့် ယန် မျှတခြင်းဖြစ်ပြီး နေ့နှင့်ည တူညီကာ အပူချိန်မှာလည်း သင့်တင့်သည်။ သတ္တုဒြပ်စင်သည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။ ၎င်းသည် အနောက်ဘက်ရှိ အဖြူရောင်ကျား၏ အနှစ်သာရမှ ဆင်းသက်လာသင့်သည်..."

ကျောက်ဖေးသည် စကြာဝဠာရာသီဥတုကျမ်း၏ အဓိကအချက်များကို စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ရွတ်ဆိုနေသည်။

ပြတင်းပေါက်ပြင်ပရှိ ညဉ့်သန်းခေါင်ယံမှာ မှင်သကဲ့သို့ မည်းနက်နေပြီး ပိုးမွှားတို့၏ အသံမှလွဲ၍ တိတ်ဆိတ်လျက်ရှိသည်။

သို့သော် ဤငြိမ်သက်နေပုံရသော မျက်နှာပြင်အောက်တွင်၊ စကြဝဠာ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာချီ များမှာ နက်နဲသော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

နတ်ဘုရားစွမ်းအား၏ အာရုံခံနိုင်မှုတွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ ဝိညာဉ်ရေးရာ ချီများသည် ယင်နှင့် ယန် ချီများ ခွဲခြားလာပြီး သတ္တုဓာတ်ပါသော ချီများမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ညကောင်းကင်ကို ဓားသွားကဲ့သို့ လှီးဖြတ်လျက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျောက်ဖေးသည် လက်ဖဝါးပုံစံကို (၇) ကြိမ် ပြောင်းလဲပြီးနောက် တည်ငြိမ်သွားသည်။

သူ၏ စွမ်းအင်စုရပ်ရှိ မှော်စွမ်းအားများ တဟုန်ထိုး တိုးပွားလာပြီး စွမ်းအင်လမ်းကြောင်းထဲတွင် ထူးခြားသော သံသရာကို ဖြစ်ပေါ်

စေသည်။

သူ၏ ချွေးပေါက်များသည် အပေါက်ငယ်များကဲ့သို့ ပွင့်လာပြီး လေထုထဲရှိ ဆောင်းအရုဏ်ဦး ရွှေရောင်ချီများကို စတင်စုပ်ယူသည်။

ပထမဆုံး ရွှေရောင်ချီအငွေ့အသက်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ ကျောက်ဖေး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားသည်။

ဤလေထုမှာ အလွန်ထက်မြက်လှသဖြင့် ဖြတ်သန်းသွားသည့်နေရာတိုင်းတွင် သွေးကြောများမှာ

အနည်းငယ် နာကျင်မှုကို ခံစားရသည်။

သို့သော် သူ အံ့ဩခြင်းမရှိဘဲ ဝမ်းသာမိသည်၊ အကြောင်းမှာ ဤသည်မှာ သန့်စင်သော ဆောင်းအရုဏ်ဦး ရွှေရောင်ချီ၏ ဝိသေသလက္ခဏာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သူသည် ဤရွှေရောင်ချီကို အဆုတ်လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက် ဂရုတစိုက် လမ်းညွှန်ပေးကာ နောက်ဆုံးတွင် စွမ်းအင်စုရပ်ထဲသို့ ပေါင်းစည်းစေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပိုင်ယွင်တောင်ခြေရှိ ပိုင်ရှန်မြို့တွင် ကိုယ်ပွား၁၂၅ ခုသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျင့်ကြံနေကြသည်။

သူတို့သည် လေ့ကျင့်သည့် အခန်းထဲတွင် ပက်လက်အနေအထားဖြင့် ထိုင်နေကြသည်။

ကိုယ်ပွားပေါင်း တစ်ရာကျော်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသက်သွင်းလိုက်သောအခါ တစ်ခန်းလုံးမှာ ဆောင်းအရုဏ်

ဦး၏ ချီများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

အအေးဓာတ်မှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာပြီး အပြင်ဘက်ထက် အပူချိန်မှာ ၁၀ ဒီဂရီထက်ပို၍ ကျဆင်းသွားသည်။

နောက်သုံးရက်အတွင်း ကျောက်ဖေးသည် ကျင့်ကြံခြင်းတွင် လုံးဝနှစ်မြုပ်နေခဲ့သည်။

သူသည် ဝိညာဉ်စုဆောင်းသည့် အလံကို ပြန်လည်ပြုပြင်ရန်အတွက်သာ နေ့စဉ် သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် အချိန်အနည်းငယ် ဖယ်ထားသည်။

စက်တင်ဘာလ ၂၅ ရက်၊ နေဝင်ဆည်းဆာ အချိန်။

ရွှမ်ယွင်ကျောင်းတော်၏ အနောက်တောင်ကုန်းရှိ မေပယ်ပင်အချို့သည် ဆောင်းဦးရာသီကြောင့် အနီရောင်သမ်းနေပြီး နေဝင်ချိန်အောက်တွင် ကခုန်နေသော မီးတောက်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ကျောက်ဖေးသည် ဆောင်းအရုဏ်ဦး၏ နောက်ဆုံးရွှေရောင်ချီကို စုပ်ယူပြီးနောက် မျက်လုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာ၏

ထို့နောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ပြီးသွားပြီ”

ကျောက်ဖေးသည် သူ၏ စွမ်းအင်စုရပ်ကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။

မတူညီသော စွမ်းအားသုံးမျိုးသည် ထိုနေရာတွင် စီးဆင်းနေသည်။

အပူကုန်ဆုံးကာလ၏ ချီမှာ သန့်စင်သောရွှေကဲ့သို့ စုစည်းနေပြီး၊ နှင်းဖြူ၏ ချီမှာ နှင်းခဲကဲ့သို့ ကြည်လင်အေးမြကာ၊ အသစ်ပြုပြင်ထားသော ဆောင်းအရုဏ်ဦးချီမှာ ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်သည်။

ဤမှော်စွမ်းအားသုံးမျိုးသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အပြန်အလှန် ဖြည့်ဆည်းပေးသင့်သော်လည်း ယခုအခါ မညီမျှမှုကြောင့် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု တိုက်မိနေသည်။

ဆောင်းအရုဏ်ဦးချီသည် ပထမနှစ်မျိုး၏ စွမ်းအား၏ ၁၂၆ ပုံ ၁ ပုံသာ ရှိသေးသည်။

အခြားသော စွမ်းအားနှစ်ခုကြားတွင် ညပ်နေရသဖြင့် မုန်တိုင်းထန်နေသည့် ပင်လယ်ပြင်ရှိ လှေငယ်တစ်စင်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ကျောက်ဖေးသည် ညီမျှမှုကို ထိန်းထားရန် အလွန်ပင် ခက်ခဲနေရသည်။

အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် ကျောက်ဖေးသည် လျူယွမ်ကို ပြောကြားလိုက်သည်။

"ဆရာ၊ ကျွန်တော် တောင်အောက်ကို ဆင်းတော့မယ်။"

"ကောင်းပြီ၊ သွား”

လျူယွမ်သည် အိမ်ဝင်းထဲတွင် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ရွေးချယ်နေရင်း ကျောက်ဖေးအား ဘာလုပ်နေသလဲဟု မေးမြန်းခြင်း မရှိပေ။

ကျောက်ဖေးက ဆောင်းအရုဏ်ဦး စွမ်းအင်ကို အောင်မြင်စွာ ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့သည်ကို မြင်ရသောအခါ သူသည် ဝမ်းမြောက်မိသော်လည်း အလွန်အမင်း အံ့ဩခြင်းတော့ မရှိပေ။

ကျောက်ဖေးသည် သူ့ကို အံ့ဩစရာများစွာ ပေးအပ်ထားပြီးဖြစ်သဖြင့် သူသည် ထိုအခြေအနေများနှင့် အသားကျနေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျောက်ဖေးသာ ယခုအကြိမ်တွင် ဆောင်းအရုဏ်ဦး စွမ်းအင်ကို မပြုပြင်နိုင်ခဲ့ပါက သူကသာ အံ့ဩသွားပေလိမ့်မည်။

ဆည်းဆာချိန် ရောက်သောအခါ ကျောက်ဖေး၏ ပတ်လည်တွင် လေနုအေးလေးများ လည်ပတ်နေပြီး သူ၏ ပုံရိပ်သည် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တောင်ပေါ်မှ တောင်အောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားသည်။

ကျောက်ဖေးသည် ပိုင်ရှန်မြို့ရှိ စခန်းသို့ ၁၅ မိနစ်အတွင်း ရောက်ရှိသွားသည်။

ကိုယ်ပွား များသည် အသင့်ပြင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ကိုယ်ပွားများ စုပ်ယူထားသော ဆောင်းအရုဏ်ဦး ရွှေရောင် ချီအကြမ်းထည်အားလုံးကို ကိုယ်ပွား (၁၀) ခု၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် စုစည်းထားသည်။

မူလကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ကိုယ်ပွားများသည် စိတ်တစ်ခုတည်း ဖြစ်ကြသဖြင့် မလိုအပ်သော စကားလုံးများကို ဖလှယ်ရန် မလိုပေ။

ကျောက်ဖေးသည် လေ့ကျင့်သည့် အခန်း၏ အလယ်သို့ လျှောက်သွားပြီး တည်ငြိမ်စွာ ရပ်လိုက်သည်။

ကိုယ်ပွား (၁၀) ခုသည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ရှေ့သို့တိုးလာကာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဆောင်းအရုဏ်ဦး ချီအကြမ်းထည်များကို ကျောက်ဖေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စဉ်ဆက်

မပြတ် လောင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။

ထိုသို့ဖြင့် ကျောက်ဖေးသည် နောက်ဆုံးအဆင့် ပြုပြင်ခြင်းကို အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်စေခဲ့သည်။

ရွှေရောင်စွမ်းအင်များ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စဉ်ဆက်မပြတ် စီးဝင်လာသောအခါ ကျောက်ဖေး တစ်ကိုယ်လုံး အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။

ဤချီစွမ်းအင်သည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမှ သဘာဝအတိုင်း စုပ်ယူသည်ထက် ပိုမိုသိပ်သည်းပြီး စွမ်းအင်လမ်းကြောင်းထဲသို့ ရွှေရည်ပူများ လောင်းထည့်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

သူသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ စကြာဝဠာရာသီဥတုကျမ်းမှ မူလအစသို့ ပြန်သွားခြင်းနည်းစနစ်ကို အသက်သွင်းပြီး ဆောင်းအရုဏ်ဦးချီကို တစ်ကိုယ်လုံးသို့ လည်ပတ်စေသည်။

ဤကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးတွင် ကျောက်ဖေးတစ်ယောက်တည်းသာ ဤကဲ့သို့ ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်သောနည်းလမ်းဖြင့် ကျင့်ကြံနိုင်လိမ့်မည်မှာ အမှန်ပင်

ဖြစ်သည်။

တစ်ခုလုံး၏ လုပ်ငန်းစဉ်မှာ (၁၀) မိနစ်ထက်ပင် ပိုမိုမြန်ဆန်သည်။

ဆောင်းဦးအရုဏ်ဦး ချီပြုပြင်ခြင်း၏ နောက်ဆုံးအငွေ့အသက်ကို ပြီးမြောက်လိုက်သောအခါ ကျောက်ဖေးသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

သူသည် တစ်ကိုယ်လုံး ပေါ့ပါးလန်းဆန်းနေသည်ဟု ခံစားရသည်။

ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မှော်စွမ်းအား သုံးမျိုးသည် တစ်ဖန်ပြန်၍ ညီမျှမှု ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ တဟုန်ထိုး တိုးပွားလာသော မှော်စွမ်းအားမှာ ဤသို့ ပေါင်းစပ်လိုက်ပြီးနောက်တွင် စုစုပေါင်း စွမ်းအားမှာ တစ်ဝက်ခန့် ပိုမိုတိုးပွားလာသည်။

သို့သော် မှော်စွမ်းအားများ တိုးပွားလာသော်လည်း ကောင်းကင်စက်ဝန်း၏ ပြီးပြည့်စုံသော ချီကို မဖွဲ့စည်းနိုင်သေးဘဲ အချိန်မရွေး ပျက်စီးသွားနိုင်သည့် အန္တရာယ်နှင့် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

“နောက်တစ်ကြိမ်ဆိုရင် အေးခဲပွဲတော်ပဲ”

ကျောက်ဖေးသည် လေ့ကျင့်ခန်းခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ လမင်းကြီးကို ငေးကြည့်ရင်း ပျော်ရွှင်မှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။

အချို့သူများအတွက် ကျင့်ကြံခြင်းသည် ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသော လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။

သို့သော် ကျောက်ဖေးမှာမူ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ သူ၏ တိုးတက်မှုကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့နိုင်သဖြင့် ကွဲပြားခြားနားသည်။

ကိုယ်တိုင် အဆင့်ဆင့် မြင့်တက်လာသည်ကို ကြည့်ရှုရသည့် ပီတိမှာ အပြင်လူများနှင့် မျှဝေ၍ မရသော အရာဖြစ်သည်။

ကျောက်ဖေးသည် အခြေစိုက်စခန်းတွင် တစ်ညတာ အနားယူပြီး နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် တောင်ပေါ် သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ထိုနေ့ နေ့လည်စာ စားပြီးနောက် ကျောက်ဖေးနှင့် ဆရာဖြစ်သူ လျူယွမ်တို့သည် တိတ်ဆိတ်သော အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

ရွှမ်ယွင်ကျောင်းတော်၏ မှော်ပညာ (၅) မျိုးထဲတွင် ကျောက်ဖေးသည် (၄) မျိုးကို ပြီးမြောက်ခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး မီးခံနိုင်ခြင်းနည်းစနစ်တစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ဆရာနှင့် တပည့်တို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင်အနေအထားဖြင့် ဖျာများပေါ်တွင် ပက်လက်ထိုင်နေကြသည်။

သူတို့၏ ရှေ့တွင် ကြေးဝါမီးဖိုတစ်ခုရှိသည်။

မီးဖိုထဲမှ မီးသွေးမီးတောက်များမှာ တောက်လောင်နေပြီး၊ လှုပ်ရှားနေသော မီးလျှံများက ဆရာနှင့်တပည့်တို့၏ အရိပ်များကို နံရံပေါ်တွင် တစ်ခါတစ်ရံ တောက်ပစေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ မှိန်ဖျော့သွားစေသည်။

မီးခံနိုင်ခြင်းနည်းစနစ်လို့ ခေါ်တဲ့အရာဟာ...

တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းအတွင်းတွင် စန္ဒကူးနံ့တို့ သင်းပျံ့နေသည်။ လျူယွမ်မှာ အခင်းပေါ်တွင် ခြေပစ်လက်ပစ် ထိုင်နေပြီး သူ့ရှေ့တွင် ကြေးဝါမီးလုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။ မီးလုံးထဲမှ ကျောက်မီးသွေးများသည် တောက်လောင်နေကာ လူးလွန့်နေသည့် မီးတောက်များကြောင့် ဆရာနှင့် တပည့်၏ အရိပ်များမှာ နံရံပေါ်တွင် တစ်ခါတစ်ရံ ထင်ရှားလိုက်၊ တစ်ခါတစ်ရံ မှိန်ဖျော့သွားလိုက်နှင့် ရှိနေလေသည်။

လျူယွမ်သည် မီးဖိုထဲသို့ လက်နှိုက်ပြီး တောက်လောင်နေသော မီးသွေးတစ်တုံးကို ယူလိုက်ကာ သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ တင်ထားလိုက်သည်။