အခန်း ၁၇၀

အခန်း ၁၇၀ မီးခံနိုင်ခြင်းနည်းစနစ်

"မီးခံနိုင်ခြင်းနည်းစနစ်လို့ ခေါ်တဲ့အရာဟာ... “

“မီးကို လုံးဝမကြောက်တာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ သူက သူ့ရဲ့ မှော်စွမ်းအားကို အသုံးပြုပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ မီးခံနိုင်တဲ့ အမြှေးပါးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်တာပါ။ အဲဒီအမြှေးပါးက အပူချိန်ကို ပတ်ဝန်းကျင်ဆီ လမ်းကြောင်းလွှဲပေးလိုက်တဲ့အတွက် ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်မှုမရှိအောင် ကာကွယ်ပေးတာ ဖြစ်ပါတယ်" ဟု လျူယွမ်က ရှင်းပြသည်။

ကျောက်ဖေးသည် ဆရာဖြစ်သူ၏ လက်ဝါးကို အာရုံစိုက် ကြည့်နေသည်။

လျူယွမ်၏ လက်ထဲတွင် အနီရောင်သမ်းနေသော မီးသွေးတုံးက တောက်လောင်နေသော်လည်း သူ့အသားအရေကို အနည်းငယ်မျှပင် မထိခိုက်ပေ။

ပို၍အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ သူ့လက်မှ အင်္ကျီစများပင် မီးလောင်ကျွမ်းခြင်းမရှိပေ။

"ဒါဟာ ရွှမ်ယွင်ကျောင်းတော်ရဲ့ မှော်ပညာငါးမျိုးထဲမှာ ရိုးရှင်းတဲ့ ပညာတစ်ခုပါ။ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းဆိုရင် ဒါကို သင်ယူဖို့ ပြဿနာမရှိပါဘူး"

လျူယွမ်က မီးသွေးတုံးကို မီးဖိုထဲ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး လက်ကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ "ဒီပညာက ချော်ဟည်တွေပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်နိုင်တဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ မီးရှောင်နည်းစနစ်လောက်တော့ မမြင့်မားပေမဲ့ သာမန်မီးတောက်တွေကိုတော့ ခုခံနိုင်ပါတယ်။

“

“ဒီပညာကို သင်ယူဖို့ဆိုရင် အရင်ဆုံး မီးရဲ့ သဘာဝကို နားလည်ရမယ်”

“မီးဆိုတာ လီအမှတ်လက္ခဏာနဲ့ သက်ဆိုင်ပြီး ပြင်းထန်ပြီး မငြိမ်သက်တဲ့ သဘောရှိတယ်။ အဲဒီစွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်ဖို့ဆိုရင် ကန်ရေဓာတ်ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်နဲ့ မျှတအောင် လုပ်ရမယ်..."

ကျောက်ဖေးသည် ဆရာဖြစ်သူပြောသမျှကို စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် မှတ်သားလိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ပိုင်ရှန်မြို့ရှိ အခြေစိုက်စခန်းတွင် ကိုယ်ပွားများသည် လုပ်ဆောင်ချက်များ စတင်နေကြပြီဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ထင်းများယူလာပြီး အိမ်ဝင်းထဲတွင် မီးပုံ (၇) ခု တောက်လောင်စေသည်။

မီးတောက်များ ပြင်းထန်လာသည်နှင့်အမျှ ဝင်းအတွင်းရှိ အပူချိန်မှာ အလွန်မြင့်မားလာသည်။

"စတင်လေ့လာသူတွေက တစ်ဆင့်ချင်းစီ လုပ်ရမယ်"

လျူယွမ်က စိတ်ရှည်စွာ ဆက်ပြောပြသည်။

"ပထမဆုံး မီးအနီးမှာ တိတ်တဆိတ်ထိုင်ပြီး အပူကို ခံစားပါ။ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်က အပူကို အသားကျသွားပြီဆိုရင် မီးနဲ့ ပိုနီးအောင် တဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတော့ မီးထဲကို ဝင်..."

သူစကားမဆုံးခင်မှာပင် မျက်လုံးပြူးသွား၏

ကျောက်ဖေး ထရပ်လိုက်ပြီး မီးဖိုဆီသို့ လျှောက်သွားကာ သူ၏ လက်ကို မီးတောက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးထည့်လိုက်သည်။

"မလုပ်နဲ့”လျူယွမ် အမြန်ထလိုက်သော်လည်း ကျောက်ဖေးက သူ့လက်ကို အေးဆေးစွာ ပြန်ထုတ်လိုက်သည် - လက်ဖဝါးမှာ အနည်းငယ်သာ နီရဲနေပြီး အရည်ကြည်ဖုပင် မထွက်လာပေ။

"ဆရာ၊ စိတ်မပူပါနဲ့”

“တပည့်ဖြစ်သူက ခုနကတင် မှော်နည်းစနစ်ကို အသက်သွင်းကြည့်လိုက်တာ၊ နားလည်မှုနည်းနည်း ရသွားပြီ" ဟု ကျောက်ဖေးက လက်ဝါးကို ဖြန့်ပြသည်။

လျူယွမ်သည် တပည့်ဖြစ်သူ၏ လက်ဖဝါးကို မယုံသင်္ကာဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်ရာ အမှန်တကယ်ပင် ထိခိုက်မှု မရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများ တုန်ယင်သွားသည်။

သင်ယူမှုနှုန်းမှာ အံ့ဩစရာ ကောင်းလွန်းလှသည်။

သူကိုယ်တိုင် သင်ယူခဲ့စဉ်က မီးကို ထိရဲရန်ပင် (၇) ရက်အထိ ကြာမြင့်ခဲ့ရသည်။

"ကောင်းပြီ၊ မင်းရဲ့ နည်းလမ်းအတိုင်းပဲ ကျင့်ကြံလိုက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ သတိထားရမယ်၊ မဆင်မခြင် မလုပ်နဲ့။ မင်းက အင်မော်တယ်အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ အဝေးကြီး လိုသေးတယ်" ဟု လျူယွမ်က သတိပေးသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ”

ကျောက်ဖေးက ရိုသေစွာ ဖြေကြားပြီး လက်ကို မီးတောက်ထဲ ပြန်ထိုးထည့်သည်။

နှစ်ကြိမ်မျှ အသက်ရှူချိန်အတွင်းမှာပင် လက်ဖဝါးများ ပူလာသဖြင့် အမြန်ပြန်ထုတ်လိုက်သည်။

သူ့လက်ဖဝါးများမှ မီးတောက်၏အပူရှိန်ကြောင့် နီရဲနေပြီဖြစ်သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်မျှ အနားယူပြီးနောက်၊ကျောက်ဖေးသည် သူ့၏မှော်မန္တန်ကို ထပ်မံရွတ်ဆိုကာ သူ့လက်ဖဝါးကို မီးတောက်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် အသက်ငါးရှိုက်ရှုစာခန့်ကြာအောင် အချိန်ကြာကြာ ခံနိုင်ခဲ့သည်။

သူ့လက်များမှာ အပူရှိန်ကြောင့် ထပ်မံနီရဲလာသဖြင့် လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

လျူယွမ်၏ သတိပေးချက်မလိုဘဲပင် ကျောက်ဖေးသည် မဆင်မခြင် ပြုမူတော့မည်မဟုတ်ပေ၊

အကြောင်းမှာ သူသည် အနာခံဝါသနာပါသူတစ်ယောက် သို့မဟုတ် လူမိုက်တစ်ယောက် မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။

လျူယွမ်သည် ဘေးမှနေ၍ ကြည့်ရှုရင်း လျှို့ဝှက်စွာပင် ထိတ်လန့်နေမိသည်။

ဤသို့ တိုးတက်လာသည့်အရှိန်အဟုန်မှာ သူ့အတွက် အလွန်ပင် အံ့အားသင့်စရာကောင်းလှသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

ပိုင်ရှန်မြို့ အပြင်ဘက်ရှိ စခန်းတွင် ဖြစ်ပျက်နေသော မြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ကိုယ်ပွါးဆယ်ဂဏန်းခန့်သည် တန်းစီကာ မီးတောက်များထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်သွားကြသော်လည်း တစ်ခုစီတိုင်းမှာ အသက်ရှိုက်သံအနည်းငယ်ထက်ပို၍ မခံနိုင်ကြဘဲ မီးတောက်များ၏ လောင်ကျွမ်းမှုကို ခံလိုက်ရပြီး မီးလောင်နေသော အရုပ်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

အသားလောင်နံ့များမှာ အိမ်ဝင်းတစ်ခုလုံးတွင် ပျံ့နှံ့နေသော်လည်း ကိုယ်ပွား၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ကိုယ်ပွားတစ်ခုစီသည် ယဇ်ပူဇော်ခံလိုက်ရပြီး သတိလစ်သွားတိုင်းတွင် ချက်ချင်းပင် အသစ်ပြန်ဖြစ်လာကာ မီးတောက်များကို ခုခံရန်အတွက် မီးကိုခံနိုင်ရည်ရှိသည့် အတတ်ပညာ ကို ထပ်မံအသက်သွင်းလိုက်သည်။

ဤသို့ဖြင့် ကိုယ်ပွားများမှာ အကြိမ်ကြိမ် သေဆုံးလိုက်၊ အသက်ပြန်ရှင်လာလိုက် ဖြစ်နေကြသည်။

အမှန်တရားကို မသိရှိဘဲ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသူတိုင်းသည် ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားကြပေလိမ့်မည်။

ကိုယ်ပွားများ၏ အကြိမ်ကြိမ် ယဇ်ပူဇော်ခံရမှုမှတစ်ဆင့် ကျောက်ဖေး၏ မီးကိုခံနိုင်ရည်ရှိသည့် အတတ်ပညာအပေါ် နားလည်

သဘောပေါက်မှုမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်။

ထို့အပြင်၊ ဤကဲ့သို့ ရှင်သန်ခြင်းနှင့်သေခြင်းကြားမှ ရရှိလာသော နားလည်မှုမှာ ပို၍ပင် နက်ရှိုင်းလှသည်။

အချိန်များ ကုန်လွန်သွားသည်။

နေဝင်ချိန်၏ ရောင်ခြည်များမှာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် စတင်

ပေါ်ထွက်လာသည်။

တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းမှာ ဖျော့တော့သော အနီရောင်ဖြင့် သုတ်လိမ်းထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ကျောက်ဖေးသည် မီးဖိုထဲတွင် ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ထည့်လျက် ရပ်နေပြီး၊ အနီရောင်တောက်နေသော မီးသွေးခဲများပေါ်တွင် ခြေထောက်ကို နင်းထားကာ မီးတောက်များက သူ့ခြေထောက်မှတစ်ဆင့် တက်လာပြီး သူ့ကို လောင်ကျွမ်းစေရန် ခွင့်ပြုထားသည်။

သူသည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်မှိတ်ထားကာ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မီးတောက်များ၏ တုန်ခါမှုကို ခံစားနေသည်။

ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မှော်စွမ်းအင်များသည် သတ်မှတ်ထားသော ကြိမ်နှုန်းတစ်ခုဖြင့် တုန်ခါနေပြီး မျက်လုံးဖြင့် မြင်ရန် ခက်ခဲသော အလွှာပါးတစ်ထပ်ကို အရေပြားမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ဤအလွှာပါးသည် မီးတောက်များကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ကာဆီးထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ အပူစီးဆင်းမှုကို အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသည့် နည်းလမ်းဖြင့် လမ်းညွှန်ပေးခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်နေရာတည်းတွင် စုပုံကာ ထိခိုက်မှုမဖြစ်စေရန်နှင့် အပူကို အပြင်ဘက်သို့ စဉ်ဆက်မပြတ် လမ်းညွှန်ဖြန့်ကျက်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

လျူယွမ်သည် ဘေးတွင်ထိုင်နေပြီး မီးဖိုထဲသို့ မီးစာများ ထပ်မထည့်တော့ပေ။

အချိန်ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ မီးဖိုထဲမှ မီးတောက်များမှာ ပြင်းထန်သော အခြေအနေမှ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်းသွားတော့သည်။

ကျောက်ဖေး၏ ခြေရင်းတွင် တောက်နေသော မီးသွေးခဲအချို့သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

"အောင်မြင်ပြီ" လျူယွမ်၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။ "အပြင်ကို ထွက်လာခဲ့တော့။"

ကျောက်ဖေးသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာပင် မီးဖိုထဲမှ ခြေလှမ်းထွက်လိုက်သည်။

သူ့အဝတ်အစားများမှာ အကောင်းအတိုင်းရှိနေပြီး၊ ဆံပင်ဖျား အနည်းငယ်မျှပင် ကောက်ကွေးသွားခြင်းမရှိချေ။

လျူယွမ်က အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်သည် - "မင်းရဲ့ အရည်အချင်းက ငါ့တစ်သက်မှာ မတွေ့ဖူးတဲ့ အဆင့်ပါ။”

“ နေ့တစ်ဝက်အတွင်းမှာပဲ မီးခံနိုင်ခြင်းနည်းစနစ်ရဲ့ အခြေခံကို ကျွမ်းကျင်သွားတာ၊ ငါ့ရွှမ်ယွင်ကျောင်းတော် သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ မင်းကို ကျော်လွန်သူ မရှိသေးဘူး။"

ကျောက်ဖေးက လျူယွမ်ကို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ကာ "ဒါတွေအားလုံးက ဆရာ့ရဲ့ သင်ကြားပြသမှုကြောင့်ပါ။ ဆရာသာ အဲဒီနေ့က ကျွန်တော့်ကို လက်မခံခဲ့ရင်၊ ဆရာသာ သိသမျှတွေကို မသင်ပေးခဲ့ရင် ကျွန်တော်ဟာ အသက်ကို အလကားဖြုန်းတီးနေမိမှာပါ" ဟု စိတ်ရင်းဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။"

သူသည် လျင်မြန်စွာ တိုးတက်နေ၏

မကြာမီတွင် လျူယွမ်ကို ကျော်လွန်သွားနိုင်၏

သို့သော်လည်း သူ့ကို ပညာသင်ကြားပေးခဲ့သည့် လျူယွမ်၏ ကျေးဇူးတရားကို သူ တစ်ခါမျှ မေ့လျော့မည်မဟုတ်ပေ။

ကျောက်ဖေးကို ကျင့်ကြံခြင်းလောကထဲသို့ ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်ခေါ်ယူကာ မည်သည့်အရာကိုမျှ ဝှက်ထားခြင်းမရှိဘဲ အကုန်အစင် သင်ကြားပေးခဲ့သူမှာ လျူယွမ်ပင် ဖြစ်သည်။

နေဝင်ဆည်းဆာ ရောင်ခြည်များက ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာပြီး တိတ်ဆိတ်သော အခန်းကို ရွှေရောင်

အလင်းတန်းဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသည်။

အံ့ဖွယ်များကို အကြိမ်ကြိမ် ဖန်တီးပြခဲ့သော တပည့်ဖြစ်သူကို ကြည့်ရင်း လျူယွမ်သည် ကျေနပ်ဂုဏ်ယူခြင်း ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ကျောက်ဖေး၏ စကားများမှာ စိတ်ရင်းအမှန်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိနေသည်။

“မင်းဟာ အခြေခံ မှော်ပညာငါးမျိုးလုံးကို ကျွမ်းကျင်သွားပြီ။”

တာအိုဆရာက သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်

ရင်း ပြောသည်။ “ မနက်ဖြန်ကစပြီး ငါနဲ့အတူ ကျောက်တုံးဆူပွက်နည်းပညာကို လေ့လာဖို့ လိုက်ခဲ့ပါ။”

ကျောက်ဖေး၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားသည်။

ဤသည်မှာ သူ စောင့်မျှော်နေခဲ့သော အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။ ကျောက်တုံးဆူပွက်

နည်းပညာသည် ရွှမ်ယွင်ကျောင်းတော်၏ အဓိက နတ်ဘုံစွမ်းအားနှစ်မျိုးထဲမှ တစ်မျိုးဖြစ်ပြီး သာမန်မှော်ပညာများနှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသည်။

မှော်ပညာသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စွမ်းအားကို ငှားရမ်းရန် ကြမ်းတမ်းသော နည်းလမ်းများကိုသာ အသုံးပြုသော်လည်း

နတ်ဘုံစွမ်းအားမှာမူ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ နိယာမများကို ထိတွေ့နိုင်ပြီး ကြီးမားသော တာအိုဥပဒေသများနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ”

ကျောက်ဖေးက လေးနက်စွာ ဦးညွှတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။

ညဉ့်သန်းခေါင်ယံ အမှောင်ထုသည် မှင်ကဲ့သို့ မည်းနက်နေသည်။

ချင်းဟယ်ခရိုင် အကျဉ်းထောင်အတွင်း၌ ဆီမီးအချို့သာ လှုပ်ခတ်နေပြီး ကျောက်နံရံများပေါ်တွင် အရိပ်များ တစ်ခါတစ်ရံ ပေါ်လာလိုက်၊ ပျောက်သွားလိုက် ဖြစ်နေသည်။

စိုစွတ်သော လေထုထဲတွင် မှိုနံ့နှင့် သံချေးနံ့များ ပြည့်နှက်နေပြီး အဝေးတစ်နေရာမှ ရေစက်ကျသံများမှာ တိတ်ဆိတ်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်၌ ပိုမိုထင်ရှားနေသည်။

လီချင်းမင်သည် အကျဉ်းခန်းထောင့်ရှိ ကောက်ရိုးဖျာပေါ်တွင် ကွေးကွေးလေး အိပ်ပျော်နေပြီး အသက်ရှူသံများ ပုံမှန်

ထွက်ပေါ်နေသည်။

သူ၏ အကျဉ်းသားဝတ်စုံမှာ ညစ်ပတ်နေပြီး လက်ကောက်ဝတ်များတွင် သံကြိုးများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော သွေးစွန်းအမှတ်အသားများ ရှိနေသည်။

အမြင့်တွင်ရှိသော ပြတင်းပေါက်ငယ်မှတစ်ဆင့် လရောင်က သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ အလင်းဖျော့ဖျော့လေး ဖြာကျနေသည်။

အကျဉ်းထောင် တံခါးပေါက် အပြင်ဘက်တွင် ရဲဘက်တစ်ဦး ထိုင်နေသည်။

သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော လက်ချောင်းများက ခါးတွင်ချိတ်ထားသည့် သံသော့ကို မသိစိတ်ဖြင့် ပွတ်သပ်နေသဖြင့် 'ကလစ်' ဟူသော အသံအေးအေးလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျောက်ဖေး၏ ကိုယ်ပွားသည် မျက်လုံးကိုမှိတ်၍ အနားယူနေသယောင် ရှိသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမြဲသတိထားနေသည်။

လီချင်းမင်ကို ဖမ်းဆီးထားသည့် သတင်းပျံ့နှံ့သွားသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်သော်လည်း

နတ်ဆိုးတစ်သောင်းဂိုဏ်း၏ အရိပ်အယောင်ကို ရှာမတွေ့သေးပေ။

ချင်းဟယ်ခရိုင်မှာ ငြိမ်းချမ်းနေပြီး ထူးခြားသည့် ဖြစ်ရပ်မျိုး မရှိသေးပေ။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းက လီချင်းမင်ကို စွန့်ပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သို့သော် ၎င်းတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လှည့်စားခြင်း ဖြစ်မဖြစ်ကိုမူ ပြောရန်ခက်ခဲသည်။

ည ၁ နာရီမှ ၃ နာရီအတွင်းသို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်။

'ဆပ်...'

အလွန်တိုးညင်းသော အသံတစ်ခုက လေထုကို ဖောက်ထွက်သွားသည်။

ကိုယ်ပွားသည် ခေါင်းကို အမြန်လှည့်လိုက်သည်။

သို့သော် လီချင်းမင်မှာ ဘေးစောင်းအနေအထားဖြင့် အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သည်။

ခဏတာ အာရုံစိုက် ကြည့်ရှုပြီးနောက်

ကိုယ်ပွားသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထလိုက်ပြီး အကျဉ်းခန်း၏ သံတံခါးကို ဖွင့်ကာ လီချင်းမင်ဘေးသို့ သွား၍ ညင်သာစွာ ကန်လိုက်သည်။"