အခန်း ၁၇၄

အခန်း ၁၇၄ မြေပြင်အောက် သုံးပေအထိ တူးဆွရှာဖွေခြင်း

ကျူစုန်ယွင်ဘက်တွင်မူ...

သူသည် လူမြင်ကွင်းမှ ခေတ္တပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော်လည်း ကျောက်ဖေးကမူ ရှာဖွေမှုများကို လက်မလျှော့ခဲ့ပေ။

အစောပိုင်းက အိမ်တွင် ကိုယ်ပွားများ တွေ့ရှိခဲ့သည့် အဝတ်အစားများမှာ ကျူစုန်ယွင်၏ အဝတ်များဖြစ်ပြီး ထိုအပေါ်တွင် သူ၏ ဝိညာဉ်အငွေ့အသက်များ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

သို့သော် စက္ကူငှက်ခြေရာခံခြင်းပညာတွင် ကန့်သတ်ချက်များ ရှိသည်။

ဝိညာဉ်အငွေ့အသက်ကို ခြေရာခံနိုင်သော်လည်း မြေကြီးကဲ့သို့သော ငါးမျိုးဓာတ်အရာဝတ္ထုများကိုမူ ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။

ကျူစုန်ယွင်၏ မြေပြင်ခရီးနှင်ခြင်းသည် စက္ကူငှက်ခြေရာခံခြင်းပညာအတွက် အကောင်းဆုံးသော တန်ပြန်နည်းလမ်း ဖြစ်နေသည်။

ကျူစုန်ယွင် မြေကြီးထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်သည်နှင့် ဝိညာဉ်အငွေ့အသက်မှာ ပြတ်တောက်သွားပြီး စက္ကူငှက်များမှာလည်း ဦးတည်ရာမဲ့ ခေါင်းဖြတ်ထားသော ယင်ကောင်များကဲ့သို့ လွင့်ပျံနေတော့သည်။

ကျောက်ဖေးမှာမူ နည်းလမ်းတစ်ခုကို ပြောင်းလဲသုံးစွဲလိုက်သည်။

ကိုယ်ပွား (၁၂၀) ကျော်ကို ခွဲထုတ်လိုက်ပြီး တစ်ဦးလျှင် စက္ကူငှက်တစ်ကောင်စီ ကိုင်ဆောင်ကာ အရပ်လေးမျက်နှာသို့ အသီးသီး ရှာဖွေစေသည်။

မြေပြင်ခရီးနှင်ခြင်းမှာ အလွန်တန်ခိုးကြီးမားသော ပညာရပ်တစ်ခုဖြစ်သည့်အတွက် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အလွန်အကျွံ ကုန်ဆုံးစေလိမ့်မည်ဟု ကျောက်ဖေး တွက်ဆထားသည်။

ကျူစုန်ယွင်အနေဖြင့် ထိုပညာရပ်ကို အချိန်အကြာကြီး ဆက်သုံးနိုင်မည်ဟု သူ မယုံကြည်ပေ

မြေကြီးပေါ်သို့ ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့် သူ၏ ဝိညာဉ်အငွေ့အသက်မှာ ပေါ်လွင်လာမည်

ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ကျူစုန်ယွင်သာ မြေပြင်ခရီးနှင်ခြင်းပညာကို သုံးပြီး မိုင်ပေါင်းများစွာ လွတ်မြောက်သွားနိုင်လျှင် သို့မဟုတ် အနည်းဆုံး ဆယ်မိုင်ခန့် ဝေးရာသို့ ရောက်သွားလျှင် ကျောက်ဖေးမှာ မိမိ၏ ကံကြမ္မာကိုသာ အပြစ်တင်ရတော့မည်။

သို့သော် ကျောက်ဖေးတွင် ကိုယ်ပွားများ ရှိနေသည်။

ကိုယ်ပွားရာပေါင်းများစွာ ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် ရှာဖွေမှုဧရိယာမှာ မိုင်ရာနှင့်ချီ၍ ကျယ်ပြန့်သွားမည်ဖြစ်သည်။

ကျောက်ဖေး မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ရလဒ်ထွက်ပေါ်လာသည်။

လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သောက်ချိန်ပင် မကြာလိုက်ရဘဲ အနောက်ဘက်၊ အနောက်တောင်ဘက်နှင့် အနောက်မြောက်ဘက်ရှိ စက္ကူငှက်များမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တုံ့ပြန်မှု ပြုလာသည်။

ဝိညာဉ်အငွေ့အသက်မှာ အနောက်ဘက်သို့ တည့်တည့် ဦးတည်နေသည်။

ကိုယ်ပွားများအားလုံးလည်း အနောက်ဘက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လိုက်လံလိုက်ကြသည်။

သို့သော် ခဏအကြာတွင် ဝိညာဉ်အငွေ့အသက်မှာ ထပ်မံပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။

ကျူစုန်ယွင်မှာ အနားမယူဘဲ မြေပြင်ခရီးနှင်ခြင်းပညာကို ဆက်လက်သုံးကာ ထွက်ပြေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျောက်ဖေးမှာမူ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသည်။

ကိုယ်ပွား (၁၂၀) ကျော်သည် ကျူစုန်ယွင်၏ နောက်ဆုံးပေါ်ခဲ့သည့် နေရာကို ဗဟိုပြုကာ တစ်ဖန်ပြန်လည် ပြန့်ကျဲသွားကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင်ပင် ကိုယ်ပွားအချို့မှာ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ရေတွင်းများကဲ့သို့သော ရေအရင်းအမြစ်များကို စောင့်ကြပ်နေကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မြေကြီးနည်းတူ ရေမှာလည်း ဝိညာဉ်အငွေ့အသက်ကို ပိတ်ဆို့နိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရေအရင်းအမြစ်အားလုံးကို စောင့်ကြပ်ရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။

ရေတွင်း၊ ရေကန်များတင်မကဘဲ ရေအိုးကြီးများမှာပင် လူတစ်ယောက် ပုန်းခိုနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း”

ကိုယ်ပွားများ ရောက်ရှိရာ အရပ်တိုင်းတွင် ရေအိုးများ အပိုင်းပိုင်း ကွဲကြေကုန်သည်။

မြို့နေလူထုမှာ အသံကြား၍ ထွက်ကြည့်ရာတွင် မိမိတို့အိမ်ရှိ ရေအိုးများ ကွဲနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။

သို့သော် ကျောက်ဖေးမှာမူ ထိုကိစ္စကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

နေ့လယ်ဘက်တွင် တိမ်နီတပ်ဖွဲ့ကိုစေလွှတ်၍ လျော်ကြေးပေးစေမည်ဟု သူတွေးထားသည်။

ဤအချိန်တွင် ကျောက်ဖေးမှာ သူ၏ကိုယ်ပွားအရေအတွက် မလုံလောက်သေးကြောင်း ထပ်မံခံစားမိသည်။

အကယ်၍ သူ၌ ကိုယ်ပွားသောင်းနှင့်ချီ ရှိနေမည်ဆိုပါက မိုင်ထောင်ချီသော ဧရိယာကို လွှမ်းခြုံနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ပင် လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

အခြားတစ်ဖက်တွင်... ကျူစုန်ယွင်မှာ မြေပြင်ခရီးနှင်ခြင်းပညာကို အသုံးပြုကာ ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မြေကြီးထဲတွင် လူးလာခေါက်ပြန် သွားလာနေသည်။

ဤပညာရပ်မှာ ထွက်ပြေးရန်အတွက် အကောင်းဆုံးသော လက်နက်ဖြစ်သည်။

မြို့ရိုးကြီးများပင်လျှင် သူ့အတွက် အတားအဆီး မဟုတ်ပေ။ မြေပြင်အောက်မှတစ်ဆင့် အလွယ်တကူ ကျော်ဖြတ်နိုင်ပေသည်။

မြေကြီးမှာ သူ့ပတ်လည်တွင် လှိုင်းထန်နေပြီး သူ၏ အစွမ်းထက်ဆုံးသော သစ္စာရှိအစောင့်အရှောက်အဖြစ် ဝိညာဉ်အငွေ့အသက်ကို ကောင်းမွန်စွာ ပိတ်ဆို့ပေးထားသည်။

သို့သော် ကျူစုန်ယွင် မပေါ့ဆရဲပေ။

မြေပြင်ခရီးနှင်ခြင်းကို ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ဤတန်ခိုးစွမ်းအားကို သူ ကောင်းစွာ နားလည်သည်။

ဤပညာရပ်မှာ အားကောင်းသလောက် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အလွန်အမင်း ကုန်ဆုံးစေသည်။

ထို့အပြင် သူသည် ဤလမ်းကြောင်းတွင် ကျင့်ကြံလာသည်မှာ ဆယ်နှစ်ကျော်သာ ရှိသေးသည်။

လက်ရှိစွမ်းရည်ဖြင့် အများဆုံး မီတာ သုံးရာ သို့မဟုတ် လေးရာခန့်သာ တိုးဝင်နိုင်ပြီး ထိုထက်ကျော်လွန်ပါက သူ၏ အစွမ်းအစ ကုန်ဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် နှစ်ရာ သို့မဟုတ် သုံးရာ မီတာတိုင်းတွင် ပေါ်ထွက်၍ အနားယူနေရသည်။

ထိုသို့ တစ်လှည့်စီ လုပ်ဆောင်ရင်း နောက်ဆုံးတွင် ချင်းဟယ်ခရိုင်မှ လွတ်မြောက်သွားပြီး မြို့၏ အနောက်ဘက်ရှိ တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင် ခေတ္တ ပုန်းခိုအနားယူလိုက်သည်။

လမင်းကြီးမှာ မှိန်ဖျော့နေပြီး တောအုပ်မှာ ပို၍ပင် မှောင်မိုက်နေသည်။

ဤအခြေအနေက ကျူစုန်ယွင်ကို အနည်းငယ် စိတ်အေးစေသည်။

"သောက်သုံးမရတဲ့ တိမ်နီ ဓားပြတွေ... ငါ မင်းတို့ကို တစ်နေ့ကျရင် လက်စားချေရမယ်..."

ကျူစုန်ယွင်မှာ အမောတကော ရေရွတ်ရင်း ကျိန်ဆဲနေသည်။

သူ၏ မျက်နှာမှာ ရွှံ့များဖြင့် ပေကျံနေပြီး ဆံပင်မှာလည်း ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်။

အဆက်မပြတ် သုံးစွဲခဲ့ရသည့် မြေပြင်ခရီးနှင်ခြင်းပညာကြောင့် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး၊ သူ၏ သွေးကြောများမှာ မီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

သူသည် ဤမျှလောက် အရှက်ကွဲခဲ့ရသည့် အချိန်မျိုးကို မမှတ်မိတော့ပေ။

ကျူစုန်ယွင်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် စူးစမ်းကြည့်ရှုရင်း အသက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရှူသွင်းလိုက်သည်။

သူသည် အတော်ပင် ဝေးလံသော နေရာအထိ ထွက်ပြေးလာခဲ့ပြီးဖြစ်သဖြင့် တိမ်နီ တပ်ဖွဲ့အနေနှင့် သူ့ကို လိုက်မီနိုင်တော့မည် မဟုတ်ဟု ယုံကြည်နေ၏

သို့သော်လည်း၊ သူ၏ သဘာဝမှာ အလွန်သတိကြီးသူ ဖြစ်သည်။

စိတ်အေးလက်အေး ရှိသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အဆက်မပြတ် စောင့်

ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ချင်းဟယ်ခရိုင်ဘက်မှ စက္ကူငှက်များ လိုက်လာခြင်း ရှိ၊ မရှိကို အဓိကထား စစ်ဆေးနေသည်။

သို့သော် သူ အနားယူသည်မှာ ခဏမျှသာ ရှိသေးသည်။

စက္ကူငှက်ကို မတွေ့ရသေးခင်မှာပင် ပေတစ်ရာခန့်အကွာ တောင်လမ်းတွင် လူတစ်ယောက် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို သူ မြင်

လိုက်ရသည်။

ထိုသူမှာ လေတိုက်ရာသို့ လိုက်ပါသွားသည့်အလား သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလွန်

မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ရွေ့လျားနေသည်။

ထိုအမြန်နှုန်းမှာ သာမန် ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ဦး၏ အစွမ်းအစထက် များစွာ သာလွန်နေသည်။

ကျူစုန်ယွင်သာ အမြင်ကျယ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အထူးသတိထား စောင့်ကြည့်နေခြင်း မဟုတ်လျှင် ထိုသူရောက်လာသည်ကို သိရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး..." ကျူစုန်ယွင်၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကြောက်လန့်တကြား ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

သူ့ကို လိုက်လာသူမှာ တိမ်နီတပ်ဖွဲ့မှ ကျင့်ကြံသူ ဟုတ်မဟုတ် မသေချာသော်လည်း သူ လောင်းကြေးထပ်ဖို့ မရဲပေ။

သူ အံ့ဩရသည်မှာ ထိုသူက သူ့ကို ဤမျှမြန်ဆန်စွာ မည်သို့ ရှာတွေ့သွားသနည်းဆိုသည့်အချက် ဖြစ်သည်။ သို့သော် တွေးတောချိန် မရှိတော့ပေ။

သူ၏ သွေးကြောများအတွင်းမှ နာကျင်မှုများကို လျစ်လျူရှုကာ လက်ကွက်များဖြင့် အဆောင်ပညာကို အလျင်အမြန် စီရင်လိုက်

သည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြေပြင်အတွင်းသို့ နစ်ဝင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် ဦးတည်ရာကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် လမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်သည်။

ဒါက ကံတရားသက်သက်သာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ တွေးလိုက်မိသော်လည်း၊ ထိုသူက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး ကံကောင်းထောက်မစွာရှာတွေ့နိုင်ဦးမည်ဟုတော့ သူ မယုံကြည်ပေ။

ခဏအကြာတွင်...

လေအရှိန်ဖြင့် ရောက်ရှိလာသူမှာ ကျူစုန်ယွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည့် နေရာသို့ ဆင်းသက်လာသည်။

ထိုသူမှာ ကျောက်ဖေး၏ ကိုယ်ပွားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

မည်သည့် တွေဝေမှုမျှ မရှိဘဲ ထိုကိုယ်ပွားနှင့် အနီးအနားရှိ အခြားကိုယ်ပွားများမှာ ထိုနေရာကို ဗဟိုပြု၍ ရှာဖွေရေးကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ကြသည်။

တကယ်တမ်းတွင် ကျောက်ဖေးမှာ ခြေရာခံလာရင်း ကျူစုန်ယွင်၏ မြေပြင်ခရီးနှင်ခြင်းပညာရပ်မှာ တစ်ခါတိုးလျှင် မီတာ (၃၀၀) ခန့်သာ ရှိကြောင်း ခန့်မှန်းမိသွားပြီဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ ကျူစုန်ယွင်၏ အစွမ်းအစ အဆုံးအဖြတ် ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်မည်ဖြစ်သော်လည်း၊ အလွန်အမင်း ထူးခြားနေမည် မဟုတ်ဟု ကျောက်ဖေး ယူဆသည်။

ကျောက်ဖေးသည် ကိုယ်ပွားအများအပြား ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် အားသာချက်ကို အသုံးချသည်။

ကျူစုန်ယွင် မြေပြင်အောက်သို့ တိုးဝင်သွားသည့် နေရာသစ်တိုင်းကို တွေ့ရှိတိုင်း ကိုယ်ပွားများကို အရပ်လေးမျက်နှာသို့ အလျင်အမြန် ဖြန့်ကျက်စေသည်။

ကျူစုန်ယွင်သည် မည်သည့် ဦးတည်ရာကို ရွေးချယ်၍ ထွက်ပြေးမည်ကို မသိရှိသဖြင့်၊ ကျောက်ဖေးမှာ ဧရိယာကျယ်ပြန့်စွာဖြင့် ပိုက်စိပ်တိုက် ရှာဖွေခြင်းဖြင့် သူ့ကို မိအောင် ဖမ်းယူရန် ကြိုးပမ်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။