အခန်း ၁၇၅

အခန်း ၁၇၅ မကောင်းသော အရာသည် ကောင်းကျိုးဖြစ်လာခြင်း

အရေးကြီးသည့် နောက်တစ်ချက် ရှိသေးသည်။

ကျူစုန်ယွင်၏ မြေပြင်ခရီးနှင်ခြင်းမှာ အလွန်အမင်း မမြန်ဆန်လှဘဲ ကျောက်ဖေး၏ ချီစုစည်းခြင်းနှင့် လွတ်မြောက်ခြင်းပညာမှာမူ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသည်။

ကျူစုန်ယွင်၏ ပညာရပ်မှာ အပြည့်အဝ မဖွံ့ဖြိုးသေး၍လား သို့မဟုတ် သူ၏ ကျင့်ကြံမှု အားနည်းနေ၍လား မသိရသော်လည်း အရှိန်အဟုန်မှာ အကန့်အသတ်ရှိနေသည်။

ကျောက်ဖေး၏ ကိုယ်ပွားက တစ်ဖက်သို့ မှားယွင်းလိုက်မိလျှင်ပင် ကျူစုန်ယွင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် လိုက်မီရန် အချိန်

လုံလောက်စွာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

မဟုတ်ပါက ကျောက်ဖေးအနေဖြင့် အမှန်တကယ် လမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ ကိုယ်ပွားကို အဓိကမှတ်တိုင်အဖြစ်ထားကာ ကိုယ်ပွားအသစ်များကို အဆက်မပြတ် ဆင့်ခေါ်နေရလိမ့်မည်။

ထိုအခါမျိုးတွင် တောအုပ်ထဲ၌ အဝတ်အစားမပါသော ကိုယ်ပွားရာပေါင်းများစွာ ပြေးလွှားနေကြမည့် မြင်ကွင်းမှာ တွေးကြည့်ရုံနှင့်ပင် ကြက်သီးထဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ဆင့်ခေါ်လိုက်သည့် ကိုယ်ပွားတိုင်းတွင် အဝတ်အစား မပါရှိခြင်းမှာ ကျောက်ဖေးအတွက် အမြဲတစေ စိတ်မသက်

မသာ ဖြစ်နေရသည့် အချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။

ဤကမ္ဘာတွင် လေထဲမှ အဝတ်အစားများကို ဖန်တီးနိုင်သည့် မှော်ပညာ သို့မဟုတ် အနည်းဆုံး အဝတ်အစားကဲ့သို့ ထင်ရစေမည့် မှော်ပညာမျိုး ရှိပါက ပြင်ပလူများရှေ့တွင် အဝတ်ဗလာဖြင့် ပြေးလွှားစရာ မလိုတော့ပေ။

...

မြို့ပြင်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်...

ကျူစုန်ယွင် မြေကြီးထဲမှ ပေါ်ထွက်လာခြင်းမှာ ဤသည်မှာ ပဉ္စမမြောက်အကြိမ် ဖြစ်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် လူသူကင်းမဲ့သော လိုဏ်ဂူတစ်ခုကို ရွေးချယ်ပြီးမှ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် သူ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင်...

အသက်ပင် ဝအောင် မရှူရသေးခင်မှာပင် ညဉ့်ကောင်းကင်ယံအောက်တွင် ရန်သူများ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အမြဲတမ်း အမိခံနေရတာလဲ။"

ကျူစုန်ယွင်၏ ခေါင်းထဲမှာ ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

သီအိုရီအရ မြေကြီးထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်သည်နှင့် ဝိညာဉ်အငွေ့အသက်မှာ ပြတ်တောက်သွားရမည်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူသည် တည့်တည့်တန်းတန်း မပြေးဘဲ လမ်းကြောင်းများကို အမြဲပြောင်းလဲနေသည်။

ရန်သူမှာ စက္ကူငှက်ခြေရာခံခြင်းပညာထက် ပိုမိုမြင့်မားသော မှော်ပညာရပ် သို့မဟုတ် တန်ခိုးစွမ်းအားတစ်ခုခုကို သုံးနေတာများလား။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ ၅ ပုံ ၁ပုံပင် မရှိတော့ပေ။

ကျူစုန်ယွင်၏

ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများ မြင့်တက်လာသည်။

သူ့နောက်သို့ လိုက်လာသော ရန်သူကို ကြည့်ကာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

"ရန်သူက တစ်ယောက်တည်းပဲ။ တစ်ယောက်ချင်းဆိုရင် ငါ သူ့ကို သတ်နိုင်မှာပဲ”

"ဒီခြေရာခံကျွမ်းကျင်တဲ့သူကိုသာ သတ်ပစ်

နိုင်မယ်ဆိုရင် တိမ်နီဓားပြအဖွဲ့အနေနဲ့ နောက်ထပ် ဒီလိုလူမျိုးကို ထပ်မွေးထုတ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး”

ကျူစုန်ယွင်သည် ပို၍ပို၍ စိတ်ဝင်စားလာမိသည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် လူသတ်လိုစိတ်တို့မှာ ဒီရေအလား တဟုန်ထိုး တက်လာသည်။

သို့သော် ခေတ္တမျှ ချီတုံချတုံဖြစ်ပြီးနောက် သူ၏ လူသတ်လိုစိတ်ကို နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည် ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

သူသည် အမြဲတမ်း သတိကြီးသူဖြစ်ပြီး မိမိအသက်ကို အထူးတန်ဖိုးထားသူဖြစ်သည်။

မဖြစ်မနေ အခြေအနေမျိုးမဟုတ်လျှင် ဤသို့သော အန္တရာယ်မျိုးကို သူ မယူလိုပေ။

ဤလောကတွင် အစီအရင်ပေါင်း မြောက်မြားစွာ ရှိနေပြီး ၎င်းတို့မှာ ခန့်မှန်းရခက်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသဖြင့် ကျင့်ကြံသူအချင်းချင်း တိုက်ခိုက်မှုများမှာ အလွန်အန္တရာယ်များပြီး မရေရာကြောင်း သူကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

အဆုံးစွန်၌ ပြိုင်ဘက်က မည်သည့်အစီအရင်ကို တတ်ကျွမ်းထားသည်၊ သို့မဟုတ် မည်သည့်မှော်ပစ္စည်းကို ကိုင်ဆောင်

ထားသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

မထင်မှတ်ထားသော အမှားငယ်လေးတစ်ခုကြောင့် ကြီးမားသော အရေးနိမ့်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာရသည့် ဥပမာများစွာ ရှိခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ သာမန်လူသား ကိုယ်ခံပညာရှင်များ၏ တိုက်ပွဲနှင့် မတူပေ။

ကိုယ်ခံပညာရှင်များ၏ တိုက်ပွဲတွင်မူ တစ်ဖက်လူ၏ ချီနှင့် သွေးအားကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူတို့၏ စွမ်းအားကို အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

ကျူစုန်ယွင်သည် လက်ဟန်များဖြင့် အစီအရင်ကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

မြေပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်သည့် မြေပြင်ခရီးနှင်ခြင်းကို ဆက်တိုက်အသုံးပြုခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ မှော်စွမ်းအင်များမှာ များစွာကုန်ခမ်းသွားပြီး သူ့နဖူးတွင် ချွေးစေးများ ပေါ်လာကာ မျက်နှာမှာလည်း အလွန်ပင် ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။

သို့သော် လက်ရှိအချိန်တွင် ထိုအရာများကို ဂရုစိုက်နေနိုင်မည် မဟုတ်၊ အသက်ရှင်သန်ရေးမှာသာ အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သည်။

မြေကြီးထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေစဉ် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အမှောင်အတိဖြစ်နေပြီး အပြင်ဘက်ကို အနည်းငယ်သာ ခန့်မှန်း၍ ရသည်။

မကြာမီပင် ကျူစုန်ယွင်သည် မြေပြင်အောက်မှ ဆဋ္ဌမအကြိမ်မြောက်အဖြစ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အေးစက်နေသော မြစ်ရေထဲသို့ သူရောက်သွားပြီး သူ့ဘေးနားရှိ ငါးအချို့မှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော သူစိမ်းကြောင့် ထိတ်လန့်ကာ ပြန့်ကျဲသွားကြသည်။

ကျူစုန်ယွင်သည် ချင်းဟယ် ခရိုင်နှင့် အကျွမ်းတဝင်မရှိပေ။ နောက်ဆုံးအကြိမ် သူဤနေရာကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်မှာ

ဆယ်စုနှစ်ကျော်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် သူလုံးဝတော့ မသိနားမလည်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။

သူသိသည်မှာ ချင်းဟယ်ခရိုင်၏ အနောက်ဘက်တွင် ပိုင်ပိုမြစ်ရှိကြောင်းဖြစ်သည်။

လင်းကျန်းစီရင်စုတွင် ရေလမ်းကြောင်းများမှာ ကောင်းစွာ ဖွံ့ဖြိုးသည်။

ပိုင်ပိုမြစ်မှာ အဓိကမြစ်ကြီး မဟုတ်သော်လည်း ၎င်းသည် အရှေ့ဘက်သို့ စီးဆင်းသွားကာ ဖီးနစ်မြစ်ထဲသို့ စီးဝင်သည်။

ဖီးနစ်မြစ်မှာ လင်းကျန်းစီရင်စု၏ အကြီးဆုံးမြစ်နှစ်ခုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး အလွန်ကျယ်ပြောသည်။

အကယ်၍ အရှေ့ဘက်သို့ နောက်ထပ် မိုင်ပေါင်းရာနှင့်ချီ ဆက်သွားမည်ဆိုပါက ပင်လယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားမည်ဖြစ်သည်။

သူသည် လက်ရှိတွင် ပိုင်ပိုမြစ်ထဲ၌ ရှိနေသည်။

ကျူစုန်ယွင်သည် ရေနှင့်ဆိုင်သော အစီအရင် သို့မဟုတ် စွမ်းအားကို ဘယ်သောအခါမျှ မကျင့်ကြံခဲ့ဖူးသော်လည်း ရေအောက်တွင် အသက်ရှူနိုင်သည့် နည်းလမ်းကို သင်ယူထားသဖြင့် ကျန်ရှိနေသေးသော မှော်စွမ်းအင်အနည်းငယ်ကို အဆုတ်ဆီသို့ လှည့်ပတ်လိုက်ရာ လေမွန်းကျပ်ခြင်းမရှိဘဲ အေးမြမှုကိုသာ ခံစားရသည်။

နေရာတွင် မိနစ်အနည်းငယ်မျှ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီးနောက် ကျူစုန်ယွင်သည် သူ့ကို လိုက်လံရှာဖွေသူ မရှိကြောင်း သတိပြုမိပြီး အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားသည်။

တိမ်နီ ဓားပြများသည် သူ့ကို ဤမျှလွယ်လွယ်ဖြင့် လက်လွှတ်အရှုံးပေးမည်မဟုတ်ကြောင်း သူသိသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်အထိ မည်သူမျှ နောက်ယောင်ခံလိုက်မလာခြင်းက ပိုင်ပို မြစ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခြင်းသည် မှန်ကန်သော ရွေးချယ်မှုဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်

ရေဆိုသည်မှာ ငါးမျိုးဓာတ်ထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး သူ၏ ချီပုံစံကို ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်စွမ်းရှိသည်။

သို့သော်လည်း ကျူစုန်ယွင်သည် သတိမလျော့ခဲ့ပေ။

သူသည် မြစ်ကြမ်းပြင်အတိုင်း အရှေ့ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ရေကူးသွားခဲ့သည်။ သူ၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ဤနေရာမှ ဖီးနစ်မြစ်အထိ အကွာအဝေးမှာ အများဆုံး တစ်ဒါဇင်မျှသာ ဝေးကွာပြီး ထိုအကွာအဝေးကို ရေပေါ်မတက်ဘဲ ကူးသွားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

တစ်ခါတည်း ဖီးနစ်မြစ်ထဲသို့ ရောက်သွားပြီဆိုလျှင် သူလွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အရေးမှာ သိသိသာသာ တိုးလာမည်ဖြစ်သည်။

လမင်းကြီး၏ မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်အောက်တွင်

ပီပိုမြစ်မှာ နှေးကွေးသော်လည်း ငွေရောင်သန်းလျက် စီးဆင်းနေသည်။

ကျူစုန်ယွင်၏ အထက်တည့်တည့် မီတာ (၁၀၀) ခန့်အကွာ မြစ်ကမ်းနှစ်ဖက်တွင် ကျောက်ဖေး၏ ကိုယ်ပွားနှစ်ဦးက မြစ်ပြင်ကို အဓိကထား စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

ကောင်းကင်မှာ အလင်းရောင် မလုံလောက်သဖြင့် ကိုယ်ပွားများ၏ အမြင်မှာ ရေမျက်နှာပြင်အောက်သို့ မထိုးဖောက်နိုင်ပေ။

သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ...

ကျူစုန်ယွင်၏ ချီစက်ဝန်းကို ကြာမြင့်စွာ ရှာမတွေ့တော့ခြင်းက ကျူစုန်ယွင်သည် ပီပိုမြစ်အတွင်း၌ ပုန်းခိုနေနိုင်ခြေ အများဆုံးဖြစ်ကြောင်း ကျောက်ဖေးကို ပိုမိုယုံကြည်စေသည်။

ဤအချက်မှာ ကျောက်ဖေး ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားခဲ့သည့် အရာပင်ဖြစ်သည်။

စက္ကူငှက်ခြေရာခံခြင်းပညာကို ရက်အတော်ကြာ လေ့လာခဲ့ပြီးနောက် ဤပညာရပ်၏ အားနည်းချက်များကို သူ ကောင်းစွာ နားလည်ထားသည်။

ကျူစုန်ယွင်၏ ထွက်ပြေးသည့် လမ်းကြောင်းမှာ မရေရာသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း အနှစ်သာရအားဖြင့် ပီပိုမြစ်ဆီသို့ ဦးတည်နေသည်။

ထို့ကြောင့် ကျောက်ဖေးသည် ပီပိုမြစ်တွင် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ကမ်းနားတွင် စောင့်ကြည့်နေသည့် ကိုယ်ပွားအချို့အပြင်၊ ရေထဲသို့ ဆင်းကာ အတားအဆီးများ ပြုလုပ်၍ ပိတ်ဆို့ထားသော ကိုယ်ပွားများလည်း ရှိနေသည်။

အခြားအရပ်မျက်နှာမှ ကိုယ်ပွားများလည်း ထိုနေရာသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရောက်ရှိလာနေသည်။

ကိုယ်ပွားအားလုံးမှာ စိတ်ဝိညာဉ် တစ်ခုတည်းကဲ့သို့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေကြပြီး ဧရာမ ပိုက်ကွန်ကြီးတစ်ခုကို ကျူစုန်ယွင်ဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း ပိတ်ဆို့လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ကျူစုန်ယွင်သည် မြစ်ရေစီးကြောင်းအတိုင်း အရှေ့ဘက်သို့ ဆက်လက် ရေကူးသွားသည်။

သူ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ တဖြည်းဖြည်း ပေါ့ပါးလာသည်။

အတိတ်အတွေ့အကြုံများအရဆိုလျှင် သူ့ကို လိုက်လံခြေရာခံနေသော ကျင့်ကြံသူသာ သူ့ကို တွေ့ရှိပါက ယခုလောက်တွင် လိုက်မီနေလောက်ပြီဖြစ်သည်။

ယခုလောက် အချိန်ကြာမြင့်သည်အထိ လိုက်မမီသေးသည်မှာ ရန်သူအနေဖြင့် သူ့ကို ခြေရာခံနိုင်စွမ်း ဆုံးရှုံးသွားပြီဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။

တစ်ခဏတာတွင် ကျူစုန်ယွင်မှာ အခြားကိစ္စများကိုပင် တွေးတောမိလာသည်။

"ဒီတိမ်နီဓားပြတွေက တကယ့်ကို ကိုင်တွယ်ရခက်တယ်။ တစ်ယောက်တည်း လုပ်ဆောင်ရတာက အန္တရာယ်များလွန်းတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အကြီးအကဲဝမ်ဆီကို အရင်ဆုံး ပြန်သွားပြီး အစီရင်ခံမှဖြစ်မယ်..."

"အဲဒီ သောက်သုံးမရတဲ့ လီချင်းမင်ကတော့၊ တိမ်နီ ဓားပြတွေကို မစိန်ခေါ်ခင်ကတည်းက ဘာလို့ ဧရိယာကို အရင် မစုံစမ်းရတာလဲ။ ငါ့ကိုပါ သူနဲ့အတူ ဆွဲချသွားတော့မလိုပဲ”

သူ၏ ကယ်ဆယ်ရေးမှာ မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။

အစားထိုးရုပ်သေးရုပ် နှစ်ရုပ်ပင် ဆုံးရှုံးလိုက်ရသည်။

ဆုံးရှုံးမှုမှာ သည်းခံနိုင်သည့် အတိုင်းအတာအတွင်း ရှိနေသော်လည်း သူ့အတွက်တော့ အလွန် စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလှသည်။

အကြီးအကဲဝမ်ထံ ပြန်ရောက်ပါက အပြင်းအထန် အပြစ်ပေးခံရမည်ကို သူ သိသည်။

သို့သော် မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လီချင်းမင်ကို ကယ်ဆယ်ရန် တစ်ယောက်တည်း ပြန်သွားမည်မဟုတ်ပေ။

နောက်တစ်ကြိမ်သာ ဤသို့ဖြစ်ပါက ယခုကဲ့သို့ အလွယ်တကူ လွတ်မြောက်နိုင်ပါ့မလားဆိုသည်ကို သူ မသေချာပေ။

"ဟင်? အဲဒါ ဘာလဲ..."

"ဝိညာဉ်ရတနာလား? ရေဓာတ်ဝိညာဉ် လျှပ်စီးကျောက်တုံးပါလား”

ကျူစုန်ယွင်၏ မျက်ဝန်းများ အရောင်လက်သွားသည်။

သူ၏ ရှေ့မီတာ အနည်းငယ်အကွာ ရွှံ့နွံများကြားတွင် လျှပ်စီးစွမ်းအင်များ သွယ်ဝိုက် စီးဆင်းနေသော အပြာရောင် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

မှောင်မိုက်နေသော ရေအောက်ဝန်းကျင်တွင် ထိုကျောက်တုံးမှာ အလွန်ပင် ထင်ရှားနေသည်။

ခဏတာ အံ့ဩသွားပြီးနောက် ကျူစုန်ယွင်၏ နှလုံးသားမှာ ပီတိတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

ဤသည်မှာ ကံဆိုးခြင်းမှ ကံကောင်းခြင်းပါလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အသက်ဘေးမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်လာပြီးနောက် အနန္တတန်ခိုးရှင်က သူ့ကို ဤကဲ့သို့ လျော်ကြေးပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဝမ်းသာအားရဖြင့် ထိုဝိညာဉ်ရတနာဆီသို့ အမြန် ရေကူးသွားသည်။

ကျူစုန်ယွင်သည် ထို ရေဓာတ်ဝိညာဉ် လျှပ်စီးကျောက်တုံးကို လက်လှမ်း၍ ဖမ်းဆုပ်တော့မည့် အချိန်တွင်...

ရုတ်တရက်ပင် မြစ်ကြမ်းပြင်ရှိ ရွှံ့နွံများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဧရာမ လက်တစ်ဖက်က ကျူစုန်ယွင်ကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်လိုက်တော့သည်။