အခန်း ၂၇၂

အခန်း (၂၇၂) အကောင်းဆုံးသူလျှို ရီမု

"တစ်...ယွမ်ဆယ်သန်း"

ကျင်းချန်သည် လုံးလုံးလျားလျား မှင်သက်သွားရပေသည်။

"ဒါက ယွမ်ဆယ်သန်းလေ... အရင်ကဆိုရင် တစ်သက်လုံးရှာတာတောင် ဒီလောက် အများကြီး ရနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဒီယွမ်ဆယ်သန်းသာရှိရင် ငါ့မိသားစုက ဘဝကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်နိုင်ပြီ..."

ထိုသို့တွေးမိချိန်တွင် ကျင်းချန်သည် အိပ်မက်မက်နေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရတော့၏။

"ဥက္ကဋ္ဌစု... ယွမ်ဆယ်သန်းက နည်းနည်း များလွန်းမနေဘူးလား..."

ကျင်းချန်က မေးလိုက်သည်။

စုယွမ်က ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်၏။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် ထိုဖော်မြူလာ၏ တန်ဖိုးမှာ ယွမ်ဆယ်သန်းဖြင့်ပင် ဝယ်ယူနိုင်သည့် အရာမျိုး မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ၁၀ ရာခိုင်နှုန်း ရှယ်ယာ ကလည်း အမှန်တကယ် ကြီးမားလွန်းလှသည်။ ထို ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းသည် သေးငယ်သော ပမာဏမဟုတ်ပေ။

အနာဂတ်တွင် ကုမ္ပဏီ ကြီးထွားလာသည်နှင့်အမျှ ထိုရှယ်ယာက သူ့အတွက် နှစ်ပေါင်းများစွာ မရေမတွက်နိုင်သော အကျိုးအမြတ်များကို ဆောင်ကြဉ်းပေးမည်မှာ သေချာလှ၏။

"သေချာတာပေါ့... မများပါဘူး..."

"ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ယွမ်ဆယ်သန်းက ခင်ဗျားအတွက် အပေးအယူတည့်တဲ့ စျေးပါပဲ..."

စုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက..."

ကျင်းချန် တွေဝေငေးမောနေဆဲ အချိန်တွင်ပင် သူ၏ ဘဏ်ကတ်ထဲသို့ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်စောင် ရုတ်တရက် ဝင်လာခဲ့လေသည်။

ယွမ်ဆယ်သန်း ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ကျင်းချန်သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမူးဝေလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားတော့သည်။

လီဟူက ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် တိုးသွားကာ သူ့ကို တွဲထူပေးလိုက်၏။

"မန်နေဂျာကျင်း... ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏလောက် တည်ငြိမ်အောင် နေပါဦး... ကုမ္ပဏီကို ဘုန်းအသရေရှိတဲ့ ခေတ်သစ်ဆီ ခင်ဗျား ဦးဆောင်သွားနိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်..."

"ဒါ့အပြင် ထုတ်ကုန်အသစ်တွေ ဖန်တီးတီထွင်တဲ့နေရာမှာ တစ်ခုခု လိုအပ်တာရှိရင် ကျွန်တော့်ကို အချိန်မရွေး ပြောနိုင်ပါတယ်..."

စုယွမ်က စကားပြောဆိုပြီးနောက် သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သူဌေး..."

လင်းရွှယ်အာနှင့် လီဟူတို့ကလည်း နောက်မှ လိုက်ပါထွက်ခွာသွားကြပေ၏။

ဤအချိန်တွင် ဒုထွေထွေမန်နေဂျာလီသည် ကျင်းချန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ထွေထွေမန်နေဂျာကျင်း... ကုမ္ပဏီမှာ အကြီးအသေး ကိစ္စတွေ အများကြီး ရှိတယ်... အခုကစပြီး ထွေထွေမန်နေဂျာကျင်းက အဲဒါတွေကို တာဝန်ယူ ဖြေရှင်းပေးရပါလိမ့်မယ်..."

ကျင်းချန်သည် သတိပြန်ဝင်လာကာ ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်များ ပြည့်နှက်နေပေ၏။

"ချင်းယန်ကို နိုင်ငံတွင်းမှာ အင်အားအကြီးဆုံး အလှကုန်ကုမ္ပဏီ ဖြစ်လာအောင် ဦးဆောင်ဖို့ ငါ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်..."

မကြာမီမှာပင် စုယွမ်နှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် အောက်ထပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ခွဲကာ မတူညီသော လမ်းကြောင်းများဆီသို့ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

စုယွမ်က ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ နေ့စဉ် သတင်းအချက်အလက်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်၏။

[ယနေ့၏ သတင်းအချက်အလက်] AR နည်းပညာကုမ္ပဏီသည် လျင်မြန်စွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာနေပြီး အမှာစာများလည်း အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက်လာလျက် ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်း၏ ကြီးထွားလာမှုက ပြည်ပကုမ္ပဏီအချို့၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများကို ပြင်းထန်စွာ ခြိမ်းခြောက်နေသည်။ ထိုအခြေအနေကြောင့် ဟာချီတာလုပ်ငန်းစုသည် ကုမ္ပဏီ၏ လျှို့ဝှက်နည်းပညာနှင့် သတင်းအချက်အလက်များကို ခိုးယူရန် စီစဉ်နေပြီး၊ ထိုလုပ်ငန်းစဉ်အတွက် ယာမာဂူချီဂူမီအဖွဲ့နှင့် ဆက်သွယ်ကာ သူလျှိုများ စေလွှတ်ရန် ပြင်ဆင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

စုယွမ်၏ မျက်မှောင်များ တွန့်ချိုးသွားကာ ဤခေတ်ကြီးတွင် သူလျှိုများ ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်း အံ့သြသွားရလေသည်။

ထို့အပြင် ၎င်းသည် အလွန်ရင်းနှီးနေသော အမည်တစ်ခုဖြစ်သည့် ယာမာဂူချီဂူမီ ဆိုသည်များပင် ဖြစ်၏။

"သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီရဲ့ အဓိက လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ခိုးယူဖို့ဆိုမှတော့..."

ရုတ်တရက် စုယွမ် တစ်စုံတစ်ရာကို စဉ်းစားမိသွားပေသည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းတွေတုန်းက ငါ လုံခြုံရေးတွေ ခေါ်နေခဲ့တာဆိုတော့ ယာမာဂူချီဂူမီက အဲဒီသူလျှို လာလျှောက်လိမ့်မယ်လို့ ထင်တယ်..."

"ဒါက စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလာပြီ... ဒေသခံ နဂါးစိမ်းဂိုဏ်း လည်း ပါဝင်ပတ်သက်နေတော့ တကယ်လို့ ငါသာ အစီအစဉ်တစ်ခု ဆွဲနိုင်ရင် သူ့အတွက် အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အဲဒီဂိုဏ်းတွေကို ရှင်းလင်းဖို့ ဒီသူလျှိုကို အသုံးချလို့ ရနိုင်တယ်..."

"လီဟူ... မင်းရဲ့ အဖွဲ့သားတွေ အားလုံး ရောက်ပြီလား..."

"မနက်ဖြန်ကစပြီး လုံခြုံရေးကိစ္စ စတင်လို့ရမယ်လို့ ငါထင်တယ်..."

စုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သူဌေး... သူတို့ထဲက အများစုက ဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းမှာ ရောက်လာကြမှာဖြစ်ပြီး အရေအတွက် နည်းနည်းကတော့ မနက်ဖြန် မနက်ပိုင်းကျမှ ရောက်လာကြပါလိမ့်မယ်..."

"အနည်းအကျဉ်းကတော့ အပြင်ကလူတွေပါ... သူတို့ရောက်လာရင် ကျွန်တော့်ကို ဆက်သွယ်ကြပါလိမ့်မယ်..."

လီဟူက ပြောလိုက်၏။

"အင်း... နောက်ဆုံးနေရာတွေအတွက် ရွေးချယ်ဖို့ တိုက်ခိုက်ရေးပြိုင်ပွဲတစ်ခု စီစဉ်လိုက်..."

စုယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ..."

လီဟူက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။

နောက်တစ်နေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး လီဟူနှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် ဗီလာအတွက် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများ ရွေးချယ်မှု စတင်ရန် တိုက်ခိုက်ရေးကွင်းတစ်ခုကို ငှားရမ်းခဲ့ကြပေသည်။

လီဟူ၏ ရဲဘော်ရဲဘက် ခြောက်ဦးစလုံး အမှန်တကယ်ပင် ရောက်ရှိလာကြချေပြီ။

အပြင်မှ ရောက်လာသော လူလေးဦးလည်း ရှိနေသေး၏။

"မင်္ဂလာပါ အားလုံးပဲ... ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ စုစုပေါင်း ဆယ်ယောက်ရှိတယ်... ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ တိုက်ခိုက်ရေးပွဲလေးတစ်ခု လုပ်မယ်... အဲဒီရလဒ်တွေပေါ် မူတည်ပြီး နောက်ဆုံးအလုပ်ခန့်မယ့်သူကို ရွေးချယ်သွားပါမယ်..."

လီဟူက ပြောလိုက်သည်။

ဤနေရာတွင် သူ၏ ရဲဘော်ရဲဘက်များ ရှိနေသော်လည်း သူသည် မျက်နှာလိုက်ပြ၍ မရနိုင်ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသည်မှာ တကယ့် လက်တွေ့တိုက်ပွဲဖြစ်ပြီး တစ်ဦးချင်းစီ၏ အရည်အချင်းအပေါ်တွင်သာ မူတည်နေသောကြောင့်ပင်။

နံပါတ်တစ်မှ ဆယ်အထိ လူတစ်ဦးချင်းစီကို သင်္ကေတတစ်ခုဖြင့် သတ်မှတ်ပေးထားလေ၏။

သုံးနာရီကြာ ရွေးချယ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။

ဆိုးယုတ်သော အသွင်အပြင်ရှိသည့် ပိန်ပိန်ပါးပါး လူငယ်တစ်ဦးနှင့် အတော်လေး တောင့်တင်းခိုင်မာသော အခြားအမျိုးသားတစ်ဦးတို့ ဖြစ်ပေသည်။

ဤအမျိုးသားနှစ်ဦးစလုံးမှာ လီဟူ၏ ရဲဘော်ရဲဘက်များ မဟုတ်ကြချေ။ပိန်ပိန်ပါးပါး လူငယ်သည် တိုက်ပွဲတွင် ထင်ရှားစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ လီဟူပင်လျှင် သူ၏ စွမ်းရည်များကြောင့် အံ့အားသင့်သွားရလေသည်။

သို့သော် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ သူသည် သူ၏ခွန်အားကို တမင်သက်သက် ထိန်းချုပ်ထားသကဲ့သို့ အထူးသဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးကြိတ်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။ ထို တောင့်တင်းပြီး မချောမွေ့သော ခံစားချက်ကို ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးက တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိမြင်နိုင်ပေသည်။

"နံပါတ်ကိုး..."

"မင်း အရင်က အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် ဘာအလုပ်လုပ်ခဲ့တာလဲ..."

လီဟူသည် ပိန်ပိန်ပါးပါး လူငယ်ကို မျက်လုံးမှေးကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်က ကုန်တင်ကုန်ချ အလုပ်လုပ်ဖူးတာပါ...

အဲဒီအလုပ်က ခွန်အားကောင်းဖို့ လိုတယ်လေ...”နံပါတ်ကိုးက အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ဖြေလိုက်၏။

လီဟူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ဤလူ၏ လှုပ်ရှားမှုသည် သတ်ဖြတ်ခြင်း နည်းစနစ်တစ်ခု ဖြစ်၏။ သူက ကုန်တင်ကုန်ချ အလုပ်သမားတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သတ္တိရှိရှိပင် ပြောဆိုရဲပေသည်။ သူ၏ နည်းစနစ်များကို အကဲဖြတ်ကြည့်ရလျှင် သူ၏ လက်ထဲ၌ အသက်ပေါင်းများစွာ ရှိခဲ့ဖူးပုံရလေသည်။

ဤလူသည် တရုတ်နိုင်ငံ၏ အနီရောင်အဆင့် အလိုရှိသူစာရင်းတွင် ပါဝင်နေသူတစ်ဦး ဖြစ်လောက်၏။

သူသည် အရပ်အမောင်း မမြင့်ဘဲ ခပ်ပုတိုတို ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ရှိပြီး၊ မျက်နှာအမူအရာတွင်လည်း အမြဲတမ်း မောက်မာဝင့်ကြွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။

"သူက တရုတ်လူမျိုးနဲ့ တော်တော်လေး တူပေမဲ့ ဟန်ဆောင်နေတယ်လို့ ငါ ခံစားနေရတယ်..."

"ထူးဆန်းတာပဲ..."လီဟူက ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် နံပါတ်ကိုးနှင့် နံပါတ်ဆယ်တို့ သူတို့၏ တိုက်ပွဲကို စတင်လိုက်ကြတော့၏။

ပထမအပိုင်းသည် သူတို့၏ ပြင်းထန်သော စကားများ ဆိုကြမည့် အဖွင့်အပိုင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ကောင်လေး... မင်းက အရိုးစုလို ပိန်ကပ်နေတာပဲ... အခုချက်ချင်း လက်နက်ချဖို့ ငါ အကြံပြုချင်တယ်... အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် ငါ့လက်သီးတွေက မင်းကို အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

နံပါတ်ဆယ်က ပိန်ပါးသော နံပါတ်ကိုးကို ကြည့်ကာ မထီမဲ့မြင် ပြောလိုက်သည်။

"ဟက်..."

နံပါတ်ကိုး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လှောင်ပြောင်သည့် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာပြီးနောက် သူက ထပ်မံပြောဆိုလိုက်၏။

"အမှိုက်တွေကသာ ဒီလောက် မောက်မာနေတတ်တာ..."

"မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်..."

နံပါတ်ဆယ်မှာ ထိုနေရာ၌ပင် ဒေါသထွက်သွားကာ သူ၏ သံမဏိလက်သီးများသည် ဖြောင့်တန်းစွာ ပြေးဝင်လာတော့သည်။

နံပါတ်ကိုးသည် တုန်လှုပ်သွားကာ နံပါတ်ဆယ်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို စောင့်ကြည့်ရင်း ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ "အရမ်း နှေးလွန်းတယ်..."

ကန်ချက်တစ်ချက်က ခြိမ်းခြောက်စကား ဆိုထားသော နံပါတ်ဆယ်အား နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားစေလေသည်။

နံပါတ်ဆယ်သည် မတ်တပ်ရပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူ၏ ခွန်အားများ မကျန်ရှိတော့ချေ။ သူက မထီမဲ့မြင်ဖြင့် ရပ်ကြည့်နေသော နံပါတ်ကိုးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး လုံးလုံးလျားလျား လက်မခံနိုင်ဖြစ်သွားရပေ၏။

"ငါ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ဘူး..."

နံပါတ်ဆယ်က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ရှုံးတာက ရှုံးတာပါပဲ..."

နံပါတ်ကိုးက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မည်သည့်ခံစားချက်မျှ ပြသနေခြင်း မရှိချေ။

"မင်း..."

နံပါတ်ဆယ်က ပြန်လည်ချေပချင်ခဲ့သော်လည်း သူသည် အမှန်တကယ်ပင် သနားစရာကောင်းလောက်အောင် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းယမ်းရုံသာ တတ်နိုင်တော့၏။

"ကောင်းပြီ... ရီမု မဟုတ်လား... မင်း ရွေးချယ်ခံရပြီ..."

လီဟူက ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရီမုက ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ထဲ၌ မထီမဲ့မြင်ပြုမှုတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားလေ၏။

“ငါလို ထိပ်တန်းသူလျှိုတစ်ယောက်ကို ကုမ္ပဏီတစ်ခုရဲ့ လျှို့ဝှက်အချက်အလက်တွေ ခိုးယူဖို့ စေလွှတ်တာက တကယ်ကို ပါရမီဖြုန်းတီးတာပဲ...

ဒါပေမဲ့လည်း...

ဒီ AR နည်းပညာကုမ္ပဏီရဲ့ သူဌေးနဲ့ အတွင်းလူတွေဆီ ချဉ်းကပ်ဖို့ လွယ်လွယ်ကူကူ အခွင့်အရေး ရနေပြီဆိုတော့...

ဒီတာဝန်ကို အချိန်တိုအတွင်း ပြီးမြောက်နိုင်မယ် ထင်တယ်...”

"ဒီတာဝန်က တော်တော်လေး ဆုကြေးရနိုင်ပြီး အရမ်းလည်း လွယ်ကူတယ်... လက်တွေ့မှာတော့ အလကားရတဲ့ ပိုက်ဆံတွေပါပဲ..."

"ဂုဏ်ယူပါတယ်..."

လီဟူက ပြောလိုက်၏။

ဤအကြိမ် ရောက်လာသော သူ၏ ရဲဘော်ရဲဘက် ငါးဦးစလုံး ရွေးချယ်ခံရသည့်အတွက် လီဟူ အလွန်ပင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်နေပေသည်။

လူခြောက်ဦးစလုံးကို ကားထဲသို့ ထည့်သွင်းပြီးနောက် လီဟူက သူ၏ နားကြပ်ကို ချိန်ညှိကာ ပြောလိုက်သည်။ "သူဌေး... အကုန် ပြီးသွားပါပြီ... နောက်ပြီး သူဌေးပြောသလိုပဲ ထူးဆန်းတဲ့ လူတစ်ယောက်လည်း ရှိနေပါတယ်..."

လီဟူက အလျင်အမြန် သတင်းပို့လိုက်၏။

"အင်း... အစီအစဉ်အတိုင်း ဆက်လုပ်လိုက်..."

စုယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ချေသည်။