အခန်း ၂၇၃

အခန်း (၂၇၃) သတင်းအချက်အလက် ခိုးယူခြင်း

မကြာမီမှာပင် လီဟူသည် ယာဉ်များကို ဦးဆောင်ကာ လူတိုင်းအား ဗီလာဆီသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့လေ၏။

လူစုစုပေါင်း ခြောက်ဦး ရှိပေသည်။ သူတို့ထဲမှ ငါးဦးမှာ လီဟူ၏ ရဲဘော်ရဲဘက်များဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ဦးမှာ သဘာဝကျစွာပင် ယာမာဂူချီဂူမီ၏ သူလျှို ဖြစ်နေချေ၏။

"မင်းတို့အားလုံး ငါ့ဆီမှာ အလုပ်လာလုပ်ကြတယ်ဆိုမှတော့ ခံစားခွင့်တွေက သဘာဝကျကျပဲ များပြားမှာပါ... တစ်လကို ယွမ် ၃၀,၀၀၀ ရမယ့်အပြင် ဘောနပ်စ်တွေနဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ် မူတည်ပြီး ပေးမယ့် လစာတွေလည်း ရှိသေးတယ်... ပြီးတော့ မင်းတို့အတွက် လူမှုအာမခံနဲ့ အိမ်ရာရန်ပုံငွေ ထည့်ဝင်ငွေတွေကိုလည်း အများဆုံး ပမာဏနဲ့ ငါ အကုန်အကျခံပေးမယ်..."

စုယွမ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လီဟူ၏ အဖွဲ့သားများ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားကြပေ၏။ ဤခံစားခွင့်မှာ သာမန်အလုပ်သမားများအတွက် အမြင့်ဆုံးအဆင့်ပင် ဖြစ်နေချေသည်။

ဤသည်မှာ လုံးလုံးလျားလျား ရက်ရောလွန်းလှပေ၏။

တစ်လလျှင် ၃၀,၀၀၀ ဆိုသည်မှာ တစ်နှစ်လျှင် ၃၆၀,၀၀၀ ပင် ဖြစ်သည်။

ဘောနပ်စ်များနှင့် အခြားသော မက်လုံးများပါ ပေါင်းထည့်လိုက်ပါက တစ်နှစ်လျှင် ၄၀၀,၀၀၀ ခန့် ရရှိမည် ဖြစ်လေ၏။

ထိုအခါမှသာ လီဟူက သူတို့အား ဤနေရာ၌ လုံခြုံရေးအဖြစ် လုပ်ကိုင်ရန် အဘယ်ကြောင့် အကြံပြုခဲ့ကြောင်း သူတို့ သဘောပေါက်သွားကြတော့သည်။

အစွန်ဆုံးတွင် ရပ်နေသော ရီမု၏ မျက်နှာပေါ်၌ မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မရှိသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ လုံးလုံးလျားလျား မထီမဲ့မြင် ပြုနေမိပေ၏။

"ဟက်... ဒီလစာ နည်းနည်းလေးနဲ့..."

"သန်းရာချီတန်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်ကပဲ ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိသေးတယ်..."

ရီမုက သူ၏စိတ်ထဲတွင် တွေးတောလိုက်သည်။

သူက မော့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် စုယွမ်က သူ့ကို ကြည့်နေကြောင်း ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွား၏။ ထိုခဏ၌ပင် သူသည် အတွင်းစိတ်အထိ ဖောက်ထွင်းမြင်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ယာမာဂူချီဂူမီ၏ ထိပ်တန်းသူလျှိုတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤခံစားချက်မှာ တကယ့်ကို ထူးဆန်းလွန်းလှပေ၏။

အတိတ်ကာလများတွင် မည်သူကမျှ သူ့ကို ဖောက်ထွင်းမမြင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ဤသာမန် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်လေးက သူ့ကို ဖောက်ထွင်းမြင်နေသကဲ့သို့ ရှိချေသည်။

ခဏတာမျှ ရီမုသည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သော်လည်း သူက အလျင်အမြန် တည်ငြိမ်သွားကာ စုယွမ်၏ အကြည့်များနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်လေသည်။

"မင်းက ရီမု မဟုတ်လား..."

"မင်းက တော်တော်လေး ကျွမ်းကျင်တာပဲ..."

စုယွမ်က ရီမုအနီးသို့ လျှောက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သူဌေးကလည်း မြှောက်ပြောနေပါပြီ... သာမန်လောက်ပါပဲ..."

ရီမုက အလျင်အမြန် နှိမ့်ချကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"အင်း... မင်းက ဒီလောက် ပိန်နေပေမဲ့ ပေါက်ကွဲအားကောင်းတဲ့ ခွန်အားတွေ ရှိနေတယ်နော်..."

"ပုံမှန်ဆို ဘာစားရတာ ကြိုက်လဲ..."

တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် စကားစမြည်ပြောနေသကဲ့သို့ စုယွမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးမြန်းလိုက်သည်။

ရီမုသည် လုံးလုံးလျားလျား စိတ်မရှည်ဖြစ်နေသော်လည်း ၎င်းကို အပြင်သို့ ထုတ်ပြ၍ မရနိုင်ချေ။

"ကျွန်တော်က ပုံမှန်ဆို ဝက်သုံးထပ်သားရယ် ဘာဘီကျူးရယ် ဟော့ပေါ့ရယ် စားရတာ ကြိုက်တယ်..."

ထိပ်တန်းသူလျှိုတစ်ဦးအနေဖြင့် ရီမုသည် သဘာဝကျကျပင် အလွန်ဂရုတစိုက် ပြောဆိုခဲ့၏။

"အိုး... ဘာလို့ ဆီများတဲ့ဟာတွေချည်းပဲလဲ..."

"မင်းက လုံးဝလည်း ဝမလာဘူးနော်..."

"မင်းက တန်ပူရာတို့ ယာကီတိုရီတို့ ဆော်လမွန်ငါးအစိမ်းသုပ်တို့ကို ကြိုက်မယ်ထင်နေတာ..."

စုယွမ်က အနည်းငယ် နှောင့်ယှက်လိုသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက..."

ရီမု၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်မှုတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် သူ၏ တည်ငြိမ်မှုကို အလျင်အမြန် ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းလိုက်လေ၏။

ဤလူက သူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို သိရှိနေပြီဟု သူ ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ဤနှစ်များတစ်လျှောက် ပြင်းထန်သော အလုပ်များကြောင့် ညွှန်ကြားရေးမှူးကျန်းအတွက် အလွန်အကျွံ တွေးတောမှုများ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပုံရသည်။ ဤအလုပ်အပြီးတွင် သူ အနားယူရတော့မည့်ပုံ ပေါ်နေလေ၏။

"ဟားဟား... သူဌေးကလည်း နောက်နေပြန်ပါပြီ... အဲဒါတွေက ဂျပန်နိုင်ငံက ဒေသစာတွေလေ... ကျွန်တော်က အဲဒါတွေကို လုံးဝမကြိုက်ပါဘူး..."

"ကျွန်တော် ပိန်နေရတဲ့ အကြောင်းရင်းက စွမ်းအင်တွေ အများကြီး အသုံးပြုရလို့ ဝမလာတာပါ..."

ရီမုက ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... နားလည်ပါပြီ..."

စုယွမ်က ပြောလိုက်၏။

"ဒီလိုလုပ်ရအောင်... ဟိုဘက်မှာ မင်းတို့အတွက် အခန်းတွေ စီစဉ်ပေးမယ်... အခု သွားကြည့်လို့ရပြီ..."

"တစ်ခုခု လိုအပ်တာရှိရင် ကျွန်တော့်ကိုသာ ပြောပါ... မင်းတို့အတွက် စီစဉ်ပေးပါ့မယ်..."

စုယွမ်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူတို့ ခြောက်ဦးစလုံးသည် နေရာချထားပေးမည့် အခန်းများဆီသို့ ဦးတည်သွားကြလေ၏။

"လီဟူ... ခဏလောက် ဒီကိုလာခဲ့ဦး... မင်းကို ပြောစရာ အလွန်အရေးကြီးတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိတယ်..."

ပြောပြီးသည်နှင့် စုယွမ်က လီဟူအား အပေါ်ထပ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက် တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

မီတာအနည်းငယ်အကွာတွင် ရီမု၏ နားရွက်များ လှုပ်ရှားသွားကာ ဤစကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်၌ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေ၏။

ဤတာဝန်က ဤမျှမြန်ဆန်စွာ ပြီးဆုံးသွားပြီလော။

တကယ့်ကို ရိုးရှင်းလွန်းလှပေသည်။

ဒီ တရုတ်လူမျိုးတွေက လုံးလုံးလျားလျား ဦးနှောက်မရှိဘူးပဲ။

သေချာသည်မှာ သူတို့၏ အပြစ်တော့ မဟုတ်ပေ။ သူ့ကဲ့သို့သော ထိပ်တန်းသူလျှိုတစ်ဦးမှာ သူတို့ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေသောကြောင့်ပင်။

ရီမုသည် သူ၏ ခြေလှမ်းများကို တမင်သက်သက် နှေးကွေးလိုက်ပြီး အခြားလူငါးဦး ထွက်သွားပြီးနောက် နောက်သို့လှည့်ကာ တံခါးကို အသာအယာ ဖွင့်လိုက်ပြီး အပေါ်ထပ်သို့ တိတ်တဆိတ် တက်သွားတော့၏။

ထို့နောက် တံခါးတစ်ချပ် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပွင့်နေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရပြီး လီဟူ၏ အသံအပါအဝင် အထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံများကိုပါ သူ ကြားနိုင်ပေသည်။

ရီမု အလျင်အမြန် သွားရောက်ကာ တံခါးဘေးရှိ နံရံတွင် ကပ်၍ သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုများကို ဂရုတစိုက် နားထောင်လိုက်လေ၏။

"နားလည်ပါပြီ သူဌေး... ဒါက Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီရဲ့ ထိပ်တန်း လျှို့ဝှက်စာရွက်စာတမ်းပါ... မိတ္တူ တစ်စောင်ပဲ ရှိပြီး ယုံကြည်ရတဲ့ လုံခြုံတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ သိမ်းဆည်းထားဖို့ လိုအပ်ပါတယ်..."

လီဟူက သူ၏ လက်ထဲတွင် စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုနှင့် ယူအက်စ်ဘီ ဒရိုက်ဗ် အချို့ကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အင်း...နဂါးစိမ်းဂိုဏ်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပေါ့... ငါ သူ့အသက်ကို တစ်ခါ ကယ်ဖူးတယ်... ငါ သူ့ကို လုံလောက်အောင် ယုံကြည်တယ်... ဒီယူအက်စ်ဘီတွေကို သူနဲ့ ထားခဲ့လိုက်လို့ရတယ်... ဒီရက်ပိုင်း သူလျှိုတွေ အရမ်းများတယ်... ငါတို့ ဘေးနားမှာလည်း တစ်ယောက်လောက် ရှိနေနိုင်တယ်..."

"ဒါကြောင့် ငါတို့ သတိထားရမယ်... ပြီးတော့ အဲဒီနေရာမှာ ထားမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူကမှ ထင်မှတ်ထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

စုယွမ်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

"မင်း အခုချက်ချင်း သွားပြီး ဒီည မတိုင်ခင် ပစ္စည်းတွေကို ပို့ပေးရမယ်..."

"မှတ်ထား... ဘယ်သူမှ မမြင်စေနဲ့ ဘယ်သူမှ မသိစေနဲ့..."

စုယွမ်က ညွှန်ကြားလိုက်၏။

"နားလည်ပါပြီ..."

လီဟူက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

ဤစကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရီမုသည် အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးသွားပြီးနောက် ထိုနေရာမှ လျင်မြန်စွာနှင့် တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားလေ၏။

ဤမျှ အရေးကြီးသော လျှို့ဝှက်ချက်ကို လူမိုက်ဂိုဏ်းတစ်ခု၏ လက်ထဲတွင် အဘယ်ကြောင့် ထားရှိရမည်နည်း။

ဘာတွေ ဖြစ်နေသနည်း။

အရာအားလုံးက အလွန်ချောမွေ့စွာ အဆင်ပြေနေသဖြင့် ရီမုသည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရပေသည်။

"နတ်ဘုရားတွေက ငါ့ကို မျက်နှာသာ ပေးနေတာများလား..."

ရီမုက သူ၏စိတ်ထဲတွင် တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် အခြေအနေကို စတင်သုံးသပ်ကြည့်လိုက်၏။

သူသည် အစမှအဆုံးတိုင်အောင် ပေါ်လွင်သွားသည့် လက္ခဏာ တစ်စုံတစ်ရာမျှ မပြသခဲ့သဖြင့် ယင်းမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ ပြီးပြည့်စုံနေပေသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူ မည်သူဖြစ်ကြောင်း မည်သူမျှ မသိကြခြင်းပင် ဖြစ်၏။

"ငါက နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ကောင်းချီးကို တကယ်ရထားပုံပဲ..."

ရီမုက သူ၏စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် လီဟူသည် ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံး လွယ်ကာ ဗီလာဧရိယာထဲမှ ထွက်သွားသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရလေ၏။

ရီမုသည် နောက်သို့ လိုက်ရန် မရွေးချယ်ခဲ့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လီဟူသည် နဂါးစိမ်းဂိုဏ်းဆီသို့ သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိထားပြီး သူ၏ ထိပ်တန်း စုံထောက်စွမ်းရည်များဖြင့် ထို နဂါးစိမ်းဂိုဏ်း ဆိုသည့်နေရာကို သူ အလွယ်တကူ ရှာဖွေနိုင်သောကြောင့်ပင်။

လီဟူသည် ဗီလာအိမ်ရာဝင်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် အတော်အတန် ဝေးဝေးအထိ လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။

လူသူကင်းမဲ့သော အမှိုက်ပုံးတစ်ပုံးကို တွေ့လိုက်သည့်အခါ သူ့လက်ထဲရှိ ပစ္စည်းအားလုံးကို ထိုအထဲသို့ တစ်ခါတည်း ပစ်ထည့်လိုက်၏။

“ဒီကောင်က သူ့ကိုယ်သူ ထိပ်တန်းသူလျှိုလို့တောင် ခေါ်သေးတာလား...

ဂျပန်က သူလျှိုတွေ အားလုံး ဒီအဆင့်ပဲ ရှိကြတာလား...”

“လခွမ်း...

ဒီလောက်လွယ်လွယ်လေးကိုတောင် ယုံသွားတယ်...

သရုပ်ဆောင်ရတာတောင် အားနာဖို့ ကောင်းနေပြီ...”

လီဟူက ခေါင်းခါ၍ ရေရွတ်လိုက်၏။

ဤမျှ အားနည်းချက်များ ပြည့်နှက်နေသော ထောင်ချောက်တစ်ခုက သူ့ကိုယ်သူ ထိပ်တန်းသူလျှိုဟု ကြွေးကြော်နေသည့် ထိုလူကို အမှန်တကယ် လှည့်စားနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤသည်က နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ အမြင်ဖြင့် စတင်ရခြင်း၏ အားသာချက်ပင် ဖြစ်လေ၏။

ထို့နောက် လီဟူသည် ဟိုတယ်တစ်ခုကို ရှာဖွေကာ ညနေ ၅ နာရီအထိ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် သူ အိပ်ရာမှထကာ ဗီလာသို့ ပြန်လာခဲ့၏။

ရီမု၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် မထီမဲ့မြင်ပြုမှုတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် သူက ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် တိုးသွားကာ ပြောလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော် ခွင့်တောင်းချင်လို့ပါ... အပြင်ကို ခဏလောက် သွားဖို့ လိုအပ်နေလို့ပါ..."

"မင်း အခုမှ ရောက်တာလေ... အဲဒါကို ခွင့်ယူနေပြီလား..."

"ကောင်းပြီလေ... အမြန်ပြန်လာခဲ့..."

လီဟူက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

ရီမုက ပြောပြီးနောက် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ရီမု ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ကာ ကျန်ဝန်ထမ်းငါးဦးက မေးလိုက်ကြသည်။

"သူ ဘယ်သွားတာလဲ..."

လီဟူက ပြုံးလိုက်၏။

"သတင်းအချက်အလက်တွေ သွားခိုးတာလေ..."