အခန်း ၂၇၇

အခန်း (၂၇၇) သခင်လေး

"အဘိုးစု... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

အဘိုးစု၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လူငယ်သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... အတိတ်က ကိစ္စတချို့ကို သတိရသွားလို့ပါ..."

"ရှောင်ကျောက်...နားကို လာပြီး ကြည့်စမ်း... ဒီ စုဖူချန်က ငါနဲ့ရုပ်ချင်းဆင်ရဲ့လား.."

အဘိုးစုက ရှောင်ကျောက်အား အနီးသို့ ဆွဲခေါ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက..."

ပထမတစ်ချက် ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ရှောင်ကျောက်သည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မတွေ့ရှိခဲ့သော်လည်း သေချာစွာ ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်ချိန်၌ စုဖူချန်နှင့် အဘိုးစုတို့သည် အနည်းငယ် တူညီနေကြောင်း သူ အမှန်တကယ် တွေ့ရှိသွားရပေ၏။

သို့သော် စုဖူချန်သည် လယ်သမားတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် သူ၏ အသားအရေမှာ သဘာဝကျကျပင် ပိုမိုမည်းနက်နေခဲ့ပြီး ထိုအရာက ဖုံးကွယ်ထားသကဲ့သို့ ရှိချေသည်။

အကယ်၍ ထိုအရာကသာ ဖုံးကွယ်မထားပါက သူသည် အဘိုးစုနှင့် ပို၍ပင် တူညီနေလိမ့်မည် ဖြစ်၏။

ထို့နောက် သူသည် စုယွမ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ စုယွမ်မှာလည်း အဘိုးစုနှင့် အနည်းငယ် တူညီနေကြောင်း အံ့သြစွာ တွေ့ရှိသွားရလေသည်။

"အဘိုးစု... တကယ်တော့ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ..."

ရှောင်ကျောက်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

အဘိုးစု၏ လက်များသည် တုန်ရီနေခဲ့ပြီး သူက လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို ညင်သာစွာ ကောက်ယူလိုက်သော်လည်း အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေသဖြင့် ရေစက်အချို့ ဖိတ်စင်သွားတော့သည်။

အမှောင်ထု လွှမ်းခြုံနေပြီဖြစ်သော ကြယ်ရောင်စုံ ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ရင်း အဘိုးစု၏ မှတ်ဉာဏ်များသည် ဝေးကွာလှသော ခေတ်ကာလတစ်ခုဆီသို့ လွင့်မျောသွားလေ၏။

"ရှောင်ကျောက်... မင်းသိတဲ့အတိုင်း ငါ့မှာ ကလေးသုံးယောက် ရှိတယ်..."

"သားနှစ်ယောက်နဲ့ သမီးတစ်ယောက်ပေါ့..."

"ဒီဓာတ်ပုံထဲက စုဖူချန်က... ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ငါ့ရဲ့ သားအငယ်ဆုံးပဲ..."

အဘိုးစု၏ လေသံထဲတွင် အလွန် ရှုပ်ထွေးလှသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေသည်။

"ဘာ..."

ရှောင်ကျောက်၏ မျက်လုံးများသည် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ပြူးကျယ်သွားရလေ၏။

အဘိုးစုရဲ့ သား။

အိမ်နှင့် ကွဲကွာနေခဲ့သော အဘိုးစု၏ သားအငယ်ဆုံး။

ဒါက...

ဒါက လုံးလုံးလျားလျား ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိပေ...

"အဘိုးစု... ဒါ တကယ်ပဲလား... အဘိုး သေချာရဲ့လား... သူတို့က ရုပ်ချင်းတူပေမဲ့ အဘိုးရဲ့ သွေးသားအရင်းအချာ ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်မှာလေ..."

ရှောင်ကျောက်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

အဘိုးစုတွင် နောက်ထပ် သားတစ်ယောက် ရှိလာကြောင်း သတင်းထွက်သွားပါက စူးမိသားစုတစ်ခုလုံးအတွက် ကြီးမားလှသော လှုပ်ခတ်မှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ဤကိစ္စကို အလွန် ဂရုတစိုက်နှင့် အလေးအနက်ထားကာ သေချာစွာ စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် လိုအပ်ပေ၏။

"ဟုတ်တယ်..."

"သူ့ရဲ့ မျက်နှာ ဘယ်ဘက်ခြမ်းမှာ အရမ်း မထင်ရှားတဲ့ မှဲ့တစ်ခု ရှိတယ်..."

"အခု သူ့မျက်နှာက မည်းနေပေမဲ့ ငါကတော့ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ သိနိုင်တယ်..."

အဘိုးစုက စားပွဲကို ခေါက်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

ရှောင်ကျောက်က ဓာတ်ပုံကို အလျင်အမြန် ကောက်ယူကြည့်လိုက်ရာ သေချာပေါက်ပင် စုဖူချန်၏ မျက်နှာပေါ်မှ သေးငယ်သော မှဲ့လေးကို သူ တွေ့ရှိလိုက်ရပေ၏။

ဒါ တကယ်ပဲ အမှန်ဖြစ်နေတာပဲ...

"အဘိုးစု... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ဘာပြောရမှန်းကို မသိတော့ဘူး..."

ရှောင်ကျောက်မှာ တုန်လှုပ်နေဆဲပင်။

"အံ့သြသွားတယ် မဟုတ်လား..."

အဘိုးစုက ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်ပါတယ်... ဒါက အံ့သြရုံလောက်တင် မကဘူး..."

"အဘိုးစုရဲ့ သားအငယ်ဆုံးက တကယ်ပဲ မျိုးရိုးနာမည် စူး ဖြစ်နေတာပဲ..."

ရှောင်ကျောက်က အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဟင်... မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ..."

အဘိုးစုက ရှောင်ကျောက်ကို သံသယအပြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"မဟုတ်ပါဘူး... မဟုတ်ပါဘူး... အဘိုးစု... အဲဒီလို သဘောနဲ့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး... ပျောက်ဆုံးသွားပြီး မိသားစုနဲ့ ကွဲကွာနေတဲ့ အဘိုးရဲ့သားကလည်း တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် မျိုးရိုးနာမည် စူး ဖြစ်နေတာက တကယ့်ကို ကံကောင်းလွန်းတယ်လို့ ပြောချင်တာပါ..."

ရှောင်ကျောက်က အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အင်း... ဒါက ကံကြမ္မာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်..."

အဘိုးစုက သက်ပြင်းချလိုက်၏။ အသက်အရွယ် ကြီးရင့်လာပြီးနောက်ပိုင်း ဆေးလိပ်သောက်ခြင်းကို သူ ပြတ်ပြတ်သားသား စွန့်လွှတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ရှောင်ကျောက်၏ ဆေးလိပ်ကို လှမ်းယူကာ မီးညှိလိုက်လေသည်။

ရှောင်ကျောက်သည် ဘာမျှမပြောဘဲ အဘိုးစု ဆေးလိပ်သောက်နေသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့၏။

တစ်မိနစ် နှစ်မိနစ်ခန့် အကြာတွင် ဆေးလိပ်ကုန်သွားလေသည်။

ရှောင်ကျောက်က ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ သူ့အား နှောင့်ယှက်နေသော သံသယများကို မေးမြန်းလိုက်ပေ၏။

"အဘိုးစု... အဘိုးနဲ့ သခင်လေးက ဘာကြောင့် ကွဲကွာသွားခဲ့ရတာလဲ..."

ရှောင်ကျောက်သည် ထိုင်ရန် နေရာတစ်ခုကို ရှာလိုက်သည်။

"အဲဒါက ရှည်လျားတဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ပါပဲ..."

"ဒီသားလေးက ငါ အမတရားလုပ်ခဲ့မိတဲ့ သူပဲ..."

"သူ မွေးလာတုန်းက ဆရာဝန်က သေပြီလို့ ကြေညာခဲ့တယ်... အခြေအနေတွေက အရမ်းကို ထူးဆန်းတယ်... ငါက ဆေးရုံကနေ ခဏလေး ထွက်သွားရုံပဲ ရှိသေးတယ်... ကလေးက ရုတ်တရက် ပျောက်သွားတာပဲ..."

"ပတ်ဝန်းကျင်မှာ နှစ်နှစ်လောက် ရှာခဲ့ပေမဲ့ ဘာရလဒ်မှ မရခဲ့ဘူး... နှစ်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ သူ့သတင်းကို နိုင်ငံအနှံ့ လျှို့ဝှက်စုံစမ်းခဲ့ပေမဲ့လည်း အချည်းနှီးဖြစ်ခဲ့တာကြီးပဲ..."

“ငါလည်း အသက်အရွယ် ကြီးရင့်လာပြီး...

အရိုးတွေတောင် ဆွေးမြည့်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ...

ဒါပေမဲ့...

ငါ့သားရဲ့ သား...

ဆိုလိုတာက ငါ့မြေးကို...

ငါ့မျက်စိရှေ့မှာ ဒီလို ပြန်တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး...

အဲဒီတုန်းက...

သူ့ဓာတ်ပုံကို မတော်တဆ မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ...

ငါတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ မမြင်ရတဲ့ ရေစက်တစ်ခု ရှိနေသလို ခံစားလိုက်ရတယ်...”

"ဒါကြောင့် သူ့အကြောင်းကို ငါ အမြန်ရှာကြည့်လိုက်တော့ သူက ကျန်းချန်ကဖြစ်နေတာကို အံ့သြစရာ တွေ့လိုက်ရတယ်..."

"ပြီးတော့ အဲဒီတုန်းက ရှောင်စု ပျောက်သွားခဲ့တဲ့ နေရာကလည်း ကျန်းချန်မှာပဲလေ..."

"ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက်ပဲ ဖြစ်နိုင်သလို ကံကြမ္မာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်... အသက်ရှင်ဖို့ နှစ်အနည်းငယ်ပဲ ကျန်တော့တဲ့အချိန်မှာ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ငါ့သားကို ပြန်တွေ့ခဲ့ရတာပဲ..."

"ဟူး..."

အဘိုးစုက သက်ပြင်းချလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ရှုပ်ထွေးလှသော ခံစားချက်များမှာ Pi ၏ တန်ဖိုးနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်လောက်အောင်ပင် ရှိချေသည်။

နားထောင်ပြီးနောက် ရှောင်ကျောက်သည် ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့ကြောင်းကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားခဲ့၏။ အဘိုးစုက အလွန် ရှင်းလင်းစွာ မပြောပြခဲ့သော်လည်း အနည်းငယ် တွေးတောကြည့်ရုံဖြင့် ကွက်လပ်များကို ဖြည့်စွက်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ပြဿနာတစ်ခု ပေါ်လာလေ၏။ အဘိုးစုက သခင်လေးကို မိသားစုဝင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုသင့်သလား။

ဤသည်မှာ အလွန်ခက်ခဲသော ပြဿနာတစ်ခုဖြစ်ပြီး အကျိုးစီးပွားများစွာ ပါဝင်ပတ်သက်နေပေသည်။

စူးမိသားစုမှာ သာမန်မိသားစု မဟုတ်ချေ။ သူတို့သည် ကျင်းတူးမြို့တွင် အထင်ရှားဆုံးသော မိသားစုများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး လုပ်ငန်းနယ်ပယ်အသီးသီးတွင် ကြီးမားသော ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုများ ရှိကြသည့်အပြင် အိုဆူကာ ဒေသတစ်ခုလုံး၌လည်း ရှုပ်ထွေးပြီး ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသော ဆက်ဆံရေးကွန်ရက်ကြီးကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြ၏။

သူ၏ သားနှစ်ယောက်မှာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ကြီးတစ်ဦးနှင့် ဒေသဆိုင်ရာ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတစ်ဦးတို့ ဖြစ်ကြလေသည်။

ထို့အပြင် တရုတ်နိုင်ငံတွင် နာမည်အကြီးဆုံး စာရေးဆရာမဖြစ်သော သခင်မလေး တစ်ဦးလည်း ရှိသေး၏။

အကယ်၍ သူတို့က အဘိုးစု၏ အကြံအစည်ကို သဘောတူခဲ့လျှင်ပင် တတိယမျိုးဆက်များကရော ဘယ်လိုနေမည်နည်း။ ပြဿနာတချို့ ပေါ်လာမည်မှာ ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်ချေ။

အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း သခင်လေးသည် ကလေးဘဝကတည်းက အဘိုးစု၏ ဘေးတွင် ရှိမနေခဲ့ပေ။ သူ့ကို မွေးစားမိဘများက ကြီးပြင်းစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သူသည် လုံးလုံးလျားလျား ကျန်းချန် ဒေသခံတစ်ဦးဖြစ်သည်ဟု ပြော၍ရပေသည်။ သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော ဖခင်တစ်ဦးအား အသိအမှတ်ပြုရန် သူ ဆန္ဒရှိပါမည်လော။

ဤပြဿနာများသည် အလွန်တရာ ခေါင်းခဲစရာကောင်းပြီး ရှုပ်ထွေးလွန်းလှပေသည်။

"အဘိုးစု... အခု အဘိုး ဘယ်လိုတွေးထားလဲ..."

ရှောင်ကျောက်က မေးလိုက်၏။

အဘိုးစုသည် အဝေးသို့ ငေးကြည့်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အရာအားလုံးက ကံကြမ္မာအပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်..."

"သေချာတာပေါ့... ငါက ဒီကလေးကို အသိအမှတ်ပြုချင်တယ်... ဒါပေမဲ့ သူကရော... ငါတို့က သားအဖတွေဆိုပေမဲ့ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးကြဘူးလေ..."

"ဒီကိစ္စတွေကို အလျင်စလို လုပ်လို့မရဘူး... ငါ အသက်ရှင်ဖို့ နှစ်အနည်းငယ် ကျန်သေးတာပဲ... တစ်လှမ်းချင်းစီ သွားရုံပေါ့..."

"ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်အတောအတွင်း တွေ့ဆုံဖို့တော့ ဖြစ်နိုင်ပါသေးတယ်..."