အခန်း ၂၈၀

အခန်း (၂၈၀) အလွန် တူညီလွန်းသူ

"အား..."

ပိုင်ချန်က အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိန်းချုပ်မရဘဲ ရှေ့သို့ လဲကျသွားလေတော့၏။

"ဟားဟားဟား..."

ဘေးရှိ အမျိုးသမီးက အလွန်တရာ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

ဘယ်သူက နင့်ကို ဒီလောက် လှအောင် ဖန်တီးထားတာလဲ။ နင်က မိတ်ကပ်အထူကြီး လိမ်းထားတာထက် မိတ်ကပ်မပါတာက ပိုကြည့်ကောင်းနေတာကိုး။

အကောင်းဆုံးကတော့ ဒီမျက်နှာ မြေပြင်ပေါ်ကို တည့်တည့်ကျသွားပြီး ခေါင်းကွဲသွေးထွက်ဖြစ်သွားကာ မျက်နှာ ပျက်စီးသွားတာပဲ။

အဲဒါဆို အကောင်းဆုံးပဲ။

အမျိုးသမီးက ထိုသို့ တွေးတောနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။

ရထားတွဲထဲရှိ လူတိုင်းနီးပါး လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် အားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြပေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် စုယွမ်က လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်နိုင်ပြီး ပိုင်ချန်ကို ဖမ်းဆွဲကာ ဖက်ထားရင်း အပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်လေ၏။

လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးမှာ တစ်ဆက်တည်း ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပေသည်။

"ဟင်... ဘယ်လိုဖြစ်လို့ လဲမကျသွားတာလဲ... တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ..."

ဘေးရှိ အမျိုးသမီးမှာ ချက်ချင်းပင် လုံးလုံးလျားလျား မကျေမနပ် ဖြစ်သွားတော့၏။

ဒီကျည်ဆန်ရထားက အရမ်းကို ငြိမ့်ညောင်းလွန်းတယ်။ တကယ်လို့ နည်းနည်းလေး ဆောင့်သွားမယ်ဆိုရင်တောင် သူမ သေချာပေါက် မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားမှာပဲ။

"ဟုတ်တယ်... ဘာလို့ သူ လဲမကျသွားတာလဲ... ဒါက လုံးဝ မပျော်စရာကောင်းဘူး... ပွဲကောင်းလေးက ဒီလိုပဲ ပြီးသွားပြီလား... ဟူး..."

သူမ၏ ဘေးရှိ ကောင်လေးမှာလည်း အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်သွားလေ၏။

ဤသားအမိ၏ အရုပ်ဆိုးလှသော မျက်နှာများကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ရထားတွဲထဲရှိ လူတိုင်း ဒေါသထွက်သွားကြပေသည်။

ဒါက လုံးလုံးလျားလျား လွန်ကျူးလွန်းနေပြီ။

သူတို့က ကောင်မလေး ချောတာကို မြင်တာနဲ့ ခြေထောက်ကို စတင်တိုက်ခိုက်တော့တာပဲ..သူတို့ ကျရှုံးသွားတာတောင်မှ အရှက်အကြောက်ကင်းမဲ့စွာ ကြွားဝါနေပြီး ဂုဏ်ယူနေသေးတယ်..ဒီအကောင်တွေက ဘာတွေလဲ...

"မင်းတို့ သူတို့ကို အခုချက်ချင်း တောင်းပန်သင့်တယ်... ငါ မြင်လိုက်တယ်... မင်းက သူတို့ကို ခြေထောက်ထိုးလိုက်တာ..."

တရားမျှတမှုကို မြတ်နိုးသော အမျိုးသားတစ်ဦးက ထိုနေရာ၌ပင် ပြောလိုက်လေ၏။

"ဟမ်... ရှင်က တကယ့် တောသားပဲ... မြည်းတစ်ကောင်လို မျက်စိကန်းနေတာ..."

"ရှင့်ရဲ့ ဘယ်ခွေးမျက်လုံးက ကျွန်မ ခြေထောက်ထိုးတာကို မြင်လိုက်လို့လဲ..."

"ရှင့်အသက်အရွယ်နဲ့ ရှင်က ဘာတွေ လာဟန်ဆောင်နေတာလဲ... ဟန်ဆောင်စရာ ဘာရှိလို့လဲ... ရှင့်ကိုယ်ရှင် ဘယ်သူလို့ ထင်နေတာလဲ... သူများအတွက် ဝင်ပြောပေးရအောင် ရှင်က ဘာကောင်မို့လို့လဲ..."

အမျိုးသမီးက မထီမဲ့မြင်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

“သူက လမ်းလျှောက်ရင်း ဟန်ချက်ပျက်ပြီး လဲသွားတာ...

ရှင် မမြင်ဘူးလား...

အရာရာကို တခြားလူတွေအပေါ် အပြစ်ပုံချဖို့ မကြိုးစားနဲ့...”

အမျိုးသမီးက မျက်လုံးတစ်ချက်လှန်၍ ရွံရှာမထီမဲ့မြင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"မင်း... မင်း... မင်းလိုလူမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး..."

အမျိုးသားမှာ အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။

"မိန်းကလေး... မင်း ဒီလိုလုပ်လို့ မရဘူးလေ... မင်းက အရမ်း လွန်သွားပြီ... မင်းရဲ့ ကလေးကို ကြည့်ဦး... မင်းဆီကနေ အကျင့်ဆိုးတွေ အကုန် သင်ယူနေပြီ... မင်း ဒီအတိုင်း ဆက်သွားနေရင် လူတိုင်းရဲ့ ဝိုင်းပယ်တာကို ခံရလိမ့်မယ်..."

"မင်း သူတို့ကို အမြန် တောင်းပန်လိုက်သင့်တယ်..."

အလွန် ပညာတတ်ပုံရသော သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးက ပြောလိုက်လေ၏။

"ဒီအဘိုးကြီး... ရှင်က ဒီမှာ ဘာတွေ လာအော်နေတာလဲ..."

"ရှင်က ကျွန်မအတွက် ဘာမှမဟုတ်ဘူး..."

"မျက်မှန်တပ်ထားရုံနဲ့ ရှင့်ကိုယ်ရှင် ပညာတတ်တစ်ယောက်လို့ ထင်နေတာလား..."

"သေချင်းဆိုး... လမ်းမှာ ရှင့်ကျွန်မကို တစ်ချိန်လုံး စိုက်ကြည့်နေတာ ကျွန်မ မမြင်ဘူး ထင်နေလား..."

"ရှင်က ဒီမှာ ကျွန်မကိုတောင် ဆရာလာလုပ်နေသေးတယ်... ရှင်က အရှက်မရှိတဲ့ လူအိုကြီးပဲ..."

အမျိုးသမီးက ဆက်လက်၍ ဆဲဆိုနေလေသည်။

စော်ကားသည့် စကားလုံးများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာမှုကြောင့် ယဉ်ကျေးပုံရသော အဘိုးအို၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ရီသွားတော့၏။

"ဟမ်... ရှင်တို့ အမှိုက်ကောင်တွေကများ ကျွန်မကို တောင်းပန်စေချင်နေတာလား..."

"တကယ်ပဲ..."

အမျိုးသမီးက အရေးမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ဒီလူတွေက ကျွန်မကို ဘာများ လုပ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ။

ဖြောင်း...

ထိုအချိန်မှာပင် ပြတ်သားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

မည်သူမျှ မသိလိုက်ခင်မှာပင် နားကြပ်တပ်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် အမျိုးသမီး၏ ဘေးတွင် ရပ်နေနှင့်ပြီးဖြစ်ကာ သူမ၏ မျက်နှာကို ပြင်းထန်စွာ ဖြတ်ရိုက်လိုက်လေသည်။

အမျိုးသမီးမှာ ချက်ချင်းပင် အံ့အားသင့်သွားကာ သူမ၏ မျက်နှာကို လက်ဖြင့်အုပ်လျက် လုပ်ရပ်ကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သော မိန်းကလေးအား ကြောင်အမ်းအမ်း စိုက်ကြည့်နေမိတော့၏။

"မင်း........"

သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပင် အခြား ပြင်းထန်သော ရိုက်ချက်တစ်ခုက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ထပ်မံ ကျရောက်လာပြန်သည်။

ဖြောင်း...

အသံမှာ ပြတ်သားနေပြီး ရိုက်ချက်သည် သူမ၏ အခြားပါးပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်သွားလေ၏။

"မင်းဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဘာလဲ..."

"မင်းက မင်းကိုယ်မင်း အမြဲတမ်း မှန်တယ်လို့ ခံစားနေတာ မဟုတ်လား..."

"ဒီမှာ ဒီလောက် ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း စကားပြောနေတာ... မင်းကို ရိုက်နှက်တာက ငါ သက်ညှာပေးလိုက်တာပဲ..."

မိန်းကလေးက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို ရိုက်တာလဲ..."

"ငါ့ယောကျ်ားက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိလား..."

"ငါ့ယောကျ်ားက ဝမ်ကန်းပဲ..."

"မင်းက ငါ့ကို ဒီလို ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့... မင်း ယုံသည်ဖြစ်စေ မယုံသည်ဖြစ်စေ မင်းကို ဖမ်းဖို့ ငါ့ယောကျ်ားကို ငါ ခေါ်လိုက်မယ်..."

အမျိုးသမီးသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် သူမ၏ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်နှင့် နောက်ခံကို စတင်ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလာတော့၏။

"ဘာ ဝမ်ကန်း လီကန်းလဲ..."

ဖြောင်း...

သူမ စကားပြော၍ပင် မဆုံးသေးခင် နောက်ထပ် ရိုက်ချက်တစ်ခု သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ထပ်မံ ကျရောက်လာပြန်သည်။

မိတ်ကပ်အထူကြီး လိမ်းထားသော သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လက်ဝါးရာ နှစ်ခု ထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်နေပေ၏။

"လာ... လာ... လာ..."

"ဆက်ပြောစမ်း..."

"စကားတစ်ခွန်း ရိုက်ချက်တစ်ချက်ပဲ... မင်းရဲ့ သောက်ယောကျ်ားက ဘာတွေများ လုပ်နိုင်လဲဆိုတာ ငါ မြင်ချင်သေးတယ်..."

မိန်းကလေးက တိုက်ရိုက်ပင် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"အမှန်ပဲ... ကောင်းတယ်..."

"အဲဒီလို လူမျိုးတွေက သင်ခန်းစာရအောင် ရိုက်နှက်ဆုံးမဖို့ လိုအပ်တယ်..."

"ဒီအကောင်တွေက ဘာတွေလဲ..."

"ဒီမှာ အားလုံးကို ငါ ရိုက်ကူးထားတယ်... ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ ယောကျ်ားက ဘယ်သူလဲဆိုတာ အမြန်ပြောပြစမ်း... မင်းက အရမ်း ကြီးကျယ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား... မင်းရဲ့ ယောကျ်ားက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ပြောပြတာနဲ့ ငါ အခုချက်ချင်း အင်တာနက်ပေါ် တင်ပေးမယ်... တစ်နိုင်ငံလုံးက မင်းရဲ့ ယောကျ်ား ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်လဲဆိုတာ သိအောင် လုပ်ပေးမယ်..."

လူတိုင်းက အမျိုးသမီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။

"မင်း... မင်းတို့အားလုံး..."

"မင်းတို့အားလုံး ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်နေတာပဲ..."

"မင်းတို့က လူတွေ မဟုတ်ဘူး..."

"ငါ့ကို ကြည့်စမ်း... ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ အားနည်းတဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ကို မင်းတို့က ဒီမှာ အနိုင်ကျင့်နေတာ..."

"ငါ ဆက်မရှင်ချင်တော့ဘူး..."

အမျိုးသမီးသည် ကြီးမားသော မတရားမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည့်အလား အမှန်တကယ်ပင် စတင်ငိုကြွေးလာတော့သည်။

ဖြောင်း... ဖြောင်း...

"မင်း ဘာအတွက် ငိုနေတာလဲ..."

တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ မိန်းကလေးက သူမ၏ မျက်နှာကို နောက်ထပ် နှစ်ချက် ဖြတ်ရိုက်လိုက်လေ၏။

အမျိုးသမီးသည် သက်ရှိ ယမမင်းနှင့်တူသော မိန်းကလေးကို ကြည့်ကာ ဒေါသထွက်နိုင်စွမ်းပင် မရှိတော့ချေ။

သူမသည် ရိုးသားသော လူများကိုသာ အနိုင်ကျင့်ဝံ့ပြီး အမှန်တကယ် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ဝံ့သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်မူ ချက်ချင်းပင် ကြောက်ရွံ့စွာ ပုန်းအောင်းသွားတော့၏။

သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ဝမ်ကန်းမှာ ဒေသခံ ရဲစခန်း၏ အကြီးအကဲဖြစ်သော်လည်း လူသိရှင်ကြားတွင်မူ သူမ တကယ်ကို ထုတ်မပြောရဲခဲ့ချေ။

အမျိုးသမီးမှာ အလွန်တရာ နာကြည်းနေခဲ့ပေသည်။

စောင့်နေလိုက်... ကျည်ဆန်ရထားပေါ်က ဆင်းတာနဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်။

"မင်း ဆက်ပြောဦးမှာလား မပြောတော့ဘူးလား... စောစောကတော့ တော်တော် စကားများနေတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

မိန်းကလေးက မေးခွန်းထုတ်လိုက်လေ၏။

"..."

အမျိုးသမီးက သူမ၏ ခေါင်းကို အလျင်အမြန် လှည့်လိုက်ပြီး စကားမပြောတော့ချေ။

"ဟက်... ငါက မင်းကို တော်တော် ထူးခြားတယ်လို့ ထင်နေတာ..."

မိန်းကလေးက မထီမဲ့မြင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် စုယွမ်ကလည်း လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီး ရှေ့ရှိ သက်တော်စောင့်သုံးဦးအား ပြန်လည်ထိုင်ရန် အချက်ပြလိုက်လေ၏။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် ကျည်ဆန်ရထားပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် သူမကို ကိုင်တွယ်ရန်မှာ လွယ်ကူသော်လည်း ရထားပေါ်တွင်မူ အနည်းငယ် ပြဿနာရှိပေသည်။

သို့သော် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော မိန်းကလေးက သူ့အတွက် အကူအညီတစ်ခု အမှန်တကယ် ဖြစ်သွားစေခဲ့၏။

"မင်္ဂလာပါ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်..."

စုယွမ်က မိန်းကလေးကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... အကူအညီ လိုအပ်နေသူတွေကို ကျွန်မ ကူညီပေးသင့်တာပေါ့... ဒါက သူရဲကောင်းတစ်ယောက် လုပ်သင့်တဲ့ အလုပ်ပဲလေ..."

ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများက သူမကို ချီးကျူးနေကြသည်ကို နားထောင်ရင်း မိန်းကလေးမှာ အလွန် ဂုဏ်ယူနေခဲ့လေ၏။

"ဟင်..."

မိန်းကလေးက စုယွမ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် မေးခွန်းထုတ်သည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..." စုယွမ်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ရှင်က ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ တူတယ်လို့ ခံစားမိလို့ပါ..."

မိန်းကလေးက ပြောလိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေလေး... ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွယ်..."

စုဖူချန်က မတ်တပ်ရပ်ကာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်လေ၏။

"ရပါတယ် ဦးလေးရယ်... ကျွန်မ..."

မိန်းကလေးက စုဖူချန်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထိုခဏချင်းမှာပင် သူမ၏ မျက်မှောင်များ တွန့်ချိုးသွားပြီး မျက်နှာအရောင်လည်း ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလိုလို တုန်ယင်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည့်အလားပင်။