အခန်း ၁၀၇

အခန်း (၁၀၇) ရှန်ယန်းယန်းက စာသင်ပေးချင်နေခြင်း

"ကောင်းပြီ... ဒါဆိုလည်း သဘောတူလိုက်ပီ... ငါတို့ကျောင်းက မဟာဘွဲ့ တိုက်ရိုက်တက်ရောက်ခွင့် တစ်နေရာကို ချန်ဖုန်း ကို ပေးလိုက်မယ်..."

ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် နည်းပြဆရာမ ကျင်းထျန် ၏ အဖြေကို မစောင့်ဆိုင်းတော့ဘဲ တိုက်ရိုက် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

"ချန်ဖုန်း ကို သွားပြောလိုက်... သူ စာမေးပွဲ ဖြေစရာမလိုဘူးလို့... ဒါက လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်သက်သက်ပဲ..."

"ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ..."

နည်းပြဆရာမ ကျင်းထျန် ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ ရုံးခန်းမှ ထွက်လာချိန်တွင် သူမ အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင်သေးသလို ဖြစ်နေဆဲပင်။

ကျောင်း၏ မဟာဘွဲ့ တိုက်ရိုက်တက်ရောက်ခွင့် အစီအစဉ်တွင် နေရာတစ်နေရာ ရရှိရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲကြောင်း သူမ မှတ်မိနေ၏။ အကယ်၍ မင်းက နေရာရရှိခဲ့လျှင်ပင် စာမေးပွဲများနှင့် စိစစ်မှု အမျိုးမျိုးကို ဖြတ်သန်းရဦးမည် ဖြစ်သည်။

ချန်ဖုန်း အလှည့်ကျမှ ဘာလို့ ဒီလောက် ရိုးရှင်းသွားရတာလဲ...

စာမေးပွဲ ဖြေစရာ မလိုဘူး ဟုတ်လား...

လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်သက်သက်ပဲ ဟုတ်လား...

ကောင်းပြီလေ…

နည်းပြဆရာမ ကျင်းထျန် သည် ဤမေးခွန်းများကို ဆက်လက်မတွေးတောချင်တော့ချေ။

မည်မျှပင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တွေးတောစေကာမူ သူမ နားလည်နိုင်မည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေ၏။

ရုံးခန်းအတွင်း၌…

ညွှန်ကြားရေးမှူးဝမ်က မေးမြန်းခြင်းကို မအောင့်ထားနိုင်တော့ချေ။

"ကျောင်းအုပ်ဝူ... ကျွန်တော်တို့ကျောင်းမှာ အမှတ်ကောင်းတဲ့ ထူးချွန်တဲ့ ကျောင်းသားတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ... ဘာလို့ မဟာဘွဲ့ တိုက်ရိုက်တက်ရောက်ခွင့်ကို ချန်ဖုန်း ကို ပေးလိုက်ရတာလဲ..."

"တခြားကိစ္စတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော့်မှာ ဘာပြဿနာမှ မရှိပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အမှတ်တွေက အဓိက ပြဿနာပဲလေ..."

ကျောင်းအုပ်ဝူက သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရင်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"လူတစ်ယောက်ရဲ့ အမှတ်တွေက ဘာကိုမှ သက်သေမပြနိုင်ပါဘူး... ချန်ဖုန်း ရဲ့ ပညာရေး စွမ်းဆောင်ရည်က နည်းနည်း ဆိုးရွားနေပေမဲ့ တခြားနယ်ပယ်တွေမှာတော့ သူ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေက အံ့သြစရာကောင်းတယ်..."

"သူက နည်းနည်း ပိုစွမ်းဆောင်နိုင်တော့ကော ဘာဖြစ်လဲ..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးဝမ်က ပြုံးလိုက်၏။

ပြီးခဲ့သော တစ်ခေါက်က စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနမှ ကျောင်းသို့ လာရောက်ခဲ့ခြင်းကို သူလည်း သိရှိထားပေသည်။ ၎င်းတို့က ချန်ဖုန်း၏ စွမ်းရည်များကို သဘောကျပြီး သူ့ကို စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနသို့ ဝင်ရောက်စေချင်သည်ဟု ဆိုကြလေ၏။

ကျောင်းအုပ်ဝူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

သူသည် တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ရုံးခန်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဝမ်ကြီး... ကိစ္စတွေက ခင်ဗျား ထင်ထားသလို ရိုးရှင်းမနေဘူး... ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနက လူတွေ ကျောင်းကိုလာပြီး ချန်ဖုန်း ကို ဒုတိယအဆင့် ဂုဏ်ထူးဆောင်ဆု ချီးမြှင့်သွားတယ်..."

"ဒီ ဒုတိယအဆင့် ဂုဏ်ထူးဆောင်ဆုကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပေးမယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်နေတာလား... လက်ရှိနည်းပညာထက် နှစ် ၃၀ လောက် ရှေ့ပြေးနေတဲ့ နည်းပညာတစ်ခုကို သူ ပံ့ပိုးပေးခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်..."

"ဒီနည်းပညာသာ ထွက်ပေါ်လာရင် တစ်ကမ္ဘာလုံးကို လှုပ်ခတ်သွားစေလိမ့်မယ်..."

"ဘာ..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးဝမ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့၏။

ဒုတိယအဆင့် ဂုဏ်ထူးဆောင်ဆု အကြောင်းကို သူ တကယ်ကို ဘာမှမသိခဲ့သလို ချန်ဖုန်း မည်သည့် နည်းပညာကို ပံ့ပိုးပေးခဲ့သည်ကိုလည်း မသိခဲ့ချေ။ သို့သော် ဤအရာများသာ မှန်ကန်ခဲ့မည်ဆိုပါက...

ချန်ဖုန်း၏ အမှတ်အသားသည် ဘွဲ့ရခါနီး တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား တစ်ဦးမျှသာ မကတော့ချေ။

သူသည် ကျောင်းအုပ်ဝူအား ရုတ်တရက် ကြည့်လိုက်၏။

ကျောင်းအုပ်ဝူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သူ ဘယ်လို နည်းပညာမျိုး ပံ့ပိုးပေးနေတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် ထုတ်ပြောလို့ မရသေးဘူး... ဒါပေမဲ့ အဲဒါက မယုံနိုင်လောက်အောင် စွမ်းအားကြီးတယ်... သူ့ကို မဟာဘွဲ့ တိုက်ရိုက်တက်ရောက်ခွင့် အလကားပေးရင်တောင် သူက စိတ်ဝင်စားချင်မှ စိတ်ဝင်စားမှာ..."

"ဒါကြောင့် ညွှန်ကြားရေးမှူးဝမ်... အခု ကျွန်တော်တို့ စဉ်းစားရမှာက သူ လက်ခံဖို့ ဆန္ဒရှိမရှိဆိုတာပဲ... သူ့ကို ပေးရမလား၊ မပေးရဘူးလား ဆိုတာ မဟုတ်ဘူး... နားလည်လား..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးဝမ်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"အဲဒီလောက်တောင် ဆိုးရွားနိုင်ပါ့မလား..."

"ခင်ဗျားကတော့လေ..."

ကျောင်းအုပ်ဝူမှာ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသည်။

"နေ့လယ်တုန်းက အင်တာနက်မှာ ပျံ့နှံ့နေတဲ့ ဟိုလိုဂရမ် ရုပ်လုံးကြွ ပရိုဂျက်ရှင်နည်းပညာ အကြောင်းကို ခင်ဗျား သိတယ် မဟုတ်လား... ကျွန်တော် တစ်ယောက်ယောက်ကို စုံစမ်းခိုင်းလိုက်တယ်..."

"အဲဒီထုတ်ကုန်က ဟိုင်ထျန် ဉာဏ်ရည်တုနည်းပညာ ကုမ္ပဏီက ပိုင်တာလေ..."

"ဒါပေမဲ့ ဝဘ်ဆိုက်ရဲ့ သတင်းအချက်အလက် အပြောင်းအလဲတွေကို ရှာကြည့်လိုက်တော့ ချန်ဖုန်း က အဲဒီကုမ္ပဏီရဲ့ ရှယ်ယာရှင် ဖြစ်နေတာကို တွေ့ရတယ်..."

"ဒါ့အပြင် သူက ရှယ်ယာအများဆုံး ပိုင်ဆိုင်ထားတာ... အခုဆိုရင် သူက ကုမ္ပဏီတစ်ခုတည်း ပိုင်ဆိုင်ထားတာ မဟုတ်တော့ဘူး..."

"သူ့ရဲ့ အသားတင်ပိုင်ဆိုင်မှုက ဘီလီယံဆယ်ဂဏန်းလောက်ကို ရောက်နေပြီ..."

ရှီး...

ညွှန်ကြားရေးမှူးဝမ်မှာ အသက်ပြင်းပြင်း မရှူဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

သောက်ကျိုးနည်းပဲ...

ဒါက တကယ်ပဲ ဘွဲ့ရခါနီး တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား တစ်ယောက်လား...

ဟိုလိုဂရမ် ရုပ်လုံးကြွ ပရိုဂျက်ရှင်နည်းပညာ ဆိုသည်မှာ အကန့်အသတ်မရှိသော အလားအလာရှိသည့် အဆင့်မြင့်နည်းပညာ တစ်ခုပင် ဖြစ်လေ၏။

ချန်ဖုန်း၏ လက်ရှိ အဆင့်အတန်းနှင့် ရပ်တည်ချက်အရ ဆိုလျှင် သူသည် ၎င်းတို့ကျောင်း၏ ခွဲတမ်းကို တကယ်ပင် စိတ်ဝင်စားမည် မဟုတ်ချေ။

"ဒါက ကျွန်တော်နဲ့ ခင်ဗျားကြားမှာပဲ သိထားသင့်တဲ့ ကိစ္စပဲ... အပြင်ကို မပေါက်ကြားစေနဲ့..."

ကျောင်းအုပ်ဝူသည် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် မျှော်လင့်ချက်ထားကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"တကယ်လို့ ချန်ဖုန်း သာ လက်ခံမယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ အမှတ်အသားက တစ်နေ့နေ့ကျရင် အများပြည်သူကို ထုတ်ပြန်လာမှာပဲ..."

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ချန်ဖုန်းသည် ပေ့ဟူတက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့ရခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ချန်ဖုန်း၏ လွှမ်းမိုးမှုသည် ၎င်းတို့ကျောင်းအား ပထမတန်းစား တက္ကသိုလ်အဖြစ် အဆင့်မြှင့်တင်ရန်အတွက် အကူအညီ ဖြစ်လာနိုင်ချေရှိ၏။

"နားလည်ပါပြီ..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးဝမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည်လည်း မျှော်လင့်ချက် တစ်စုံတစ်ရာကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

...

"ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ဖြေစရာမလိုဘဲ မဟာဘွဲ့ တက်ရောက်ခွင့်ရတာ ဟုတ်လား..."

ချန်ဖုန်းသည် နည်းပြဆရာမထံမှ ဖုန်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ချလိုက်သည်။

သူ့ကို ဤနေရာ ပေးရလောက်အောင် ကျောင်းက မည်သို့သော ပြဿနာမျိုး ဖန်တီးနေသည်ကို သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။

စာမေးပွဲ ဖြေစရာ မလိုဘူးဆိုမှတော့ ငါလည်း ယူလိုက်တာပေါ့...

ပညာအရည်အချင်းများနှင့် ပတ်သက်၍ သူ သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်တော့ချေ။ ဤခေတ်ကြီးတွင် ငွေဖြင့် ဖြေရှင်း၍မရနိုင်သော ပြဿနာဟူ၍ မရှိပေ။

ကျောင်းဝင်းပေါက်သို့ သူ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ အဒေါ်နှင့် ဦးလေးတို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။

သူ၏ ဦးလေးသည် ဒဏ်ကြေးပေးဆောင်ပြီးနောက် ပြန်လည်လွတ်မြောက်လာပြီ ဖြစ်ပုံရပေသည်။

"ချန်ဖုန်း..."

မန်နေဂျာ ဝေ့တာယဲ့ က အလျင်အမြန် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်၏။

"ဒီတစ်ခါ မင်း အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တယ်ဆိုတာ ဦးလေးသိပါတယ်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... နောက်ပြီး ဦးလေးတို့အပေါ် အငြိုးမထားခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... နောက်ဘယ်တော့မှ ဒီလို မိုက်မဲတဲ့ အလုပ်မျိုး မလုပ်တော့ပါဘူး..."

အဒေါ်ဖြစ်သူ ချန်ရှားကလည်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဖုန်းဇီ... အရင်တုန်းက အဒေါ်အမှားတွေပါ... စိတ်ထဲမထားပါနဲ့တော့နော်..."

"ကောင်းပါပြီ..."

ချန်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ကျွန်တော် ကူညီခဲ့တာက ကျွန်တော့် မိဘတွေကို အခက်အခဲ မဖြစ်စေချင်လို့ပါ... သူတို့က စိတ်ထားနူးညံ့လို့ ခင်ဗျားတို့ကို ခွင့်လွှတ်ခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ကျွန်တော်က အငြိုးအတေး ကြီးတတ်တဲ့သူမျိုးပါ... တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော့်အပေါ် ကောင်းရင် ဆယ်ဆ ပြန်ဆပ်မယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အပေါ် မကောင်းတာတွေ လုပ်ရင်တော့ တစ်သက်လုံး မှတ်ထားမှာပဲ..."

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူက မန်နေဂျာ ဝေ့တာယဲ့ ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဝမ်ယွီ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ကုမ္ပဏီလီမိတက် က ခင်ဗျား အလုပ်လုပ်နေတုန်း စာရင်းတွေ လိမ်လည်ပြီး ကုမ္ပဏီကနေ ငွေတွေ အများကြီး အလွဲသုံးစားလုပ်ထားတာကို သိသွားပြီ... မနက်ဖြန်ကျရင် အဲဒီငွေတွေကို ပြားစေ့မကျန် ပြန်ပေးရမယ်..."

"မဟုတ်ရင် ခင်ဗျားကို အထဲကို ပြန်ပို့ဖို့ ကျွန်တော် ဝန်လေးနေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဒါ့အပြင် ကုမ္ပဏီကလည်း ခင်ဗျားကို အလုပ်ထုတ်လိုက်ပြီ... တခြားနေရာမှာ အလုပ်ရှာလိုက်တော့..."

"နားလည်ပါပြီ... နားလည်ပါပြီ... ပိုက်ဆံတွေကို ပြားစေ့မကျန် ပြန်ပေးပါ့မယ်..."

မန်နေဂျာ ဝေ့တာယဲ့ မှာ သူ၏ အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်ရန် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ပြီး အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ယခုအခါ သူသည် အနည်းငယ်မျှပင် မကျေနပ်ချက်ကို ပြသရဲတော့မည် မဟုတ်ချေ။

နောက်ထပ် တစ်ကြိမ် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပြီးနောက် သူသည် ချန်ရှားနှင့်အတူ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် ဝမ်ယွီ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ကုမ္ပဏီလီမိတက် တွင် ဆက်လက်နေထိုင်ကာ အလုပ်လုပ်ရန် လုံးလုံးလျားလျား မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။ လျော်ကြေးငွေ အားလုံးက ၎င်းတို့ကို ဒေဝါလီခံရလုနီးပါး ဖြစ်သွားစေမည် ဖြစ်သည်။ ချေးငွေဆပ်ရန်အတွက် သူ၏ အိမ်နှင့် ကားကိုပင် ရောင်းချခဲ့ရလေ၏။

ခြေတစ်လှမ်း မှားယွင်းမှုက နောက်ထပ် အမှားများစွာဆီသို့ ဦးတည်သွားစေခဲ့တော့သည်။

...

ချန်ဖုန်း အတန်းထဲသို့ ဝင်သွားချိန်တွင်… ကျောင်းသားများအားလုံး စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြ၏။

ကျောင်း၏ ဤရေပန်းစားသော ပုဂ္ဂိုလ်သည် အတန်းလာတက်သည်တဲ့လား...

ဒါ တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ...

အခန်းဖော် ယန်ချီ က လျှောက်လာပြီး မေးမြန်းခြင်းကို မအောင့်ထားနိုင်တော့ချေ။

"ဟေ့... မင်းက မဟာဘွဲ့ တိုက်ရိုက်တက်ရောက်ခွင့် ရသွားတယ်လို့ ကြားတယ်... ဒီလောကမှာ တရားမျှတမှု မရှိတော့ဘူးလား... မင်းက တစ်ပတ်ကို အတန်းနှစ်ချိန်တောင် သေချာ မတက်ဘူးလေ..."

"အမြဲတမ်း ပျောက်ပျောက်နေတတ်ပြီး ညဘက်ဆိုလည်း အဆောင်ကို ပြန်မလာဘူး... အဲဒါတောင် မင်းက မဟာဘွဲ့ တိုက်ရိုက်တက်ရောက်ခွင့် ရသွားသေးတာလား..."

ဟင်...

သတင်းများ ပျံ့နှံ့သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ချန်ဖုန်း လုံးဝ မသိခဲ့ချေ။

သူက ရယ်မောကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"တကယ်တော့ ငါလည်း မလိုချင်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ပါ... ကျောင်းအုပ်ကြီးက အတင်းပေးနေတာ... ငါ လက်မခံရင် စိတ်ဆိုးမယ်ဆိုလို့ လက်ခံလိုက်ရတာ..."

"ဖူး..."

ယန်ချီ သည် သူ့ကို တကယ်ပင် နှစ်ချက်ခန့် ထိုးကြိတ်ပစ်ချင်နေခဲ့၏။

‘မင်းက တကယ်ကို ဟန်ဆောင်ကောင်းတာပဲ... မင်းမလိုချင်ရင် ငါ့ကို ပေးလိုက်လေ…’

"ကောင်းပြီ... ငါ့ရှေ့မှာ လာကြွားမနေနဲ့... ငါတို့က အခန်းဖော်တွေသာ မဟုတ်ရင် ဒီည မင်းကို အဆောင်ထဲကနေ ကန်ထုတ်ပစ်မိမှာ သေချာတယ်..."

"တကယ်လား..."

ချန်ဖုန်းက ပြုံးတစ်ဝက် မျက်နှာထားဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ယန်ချီ က အနေရခက်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။

"ဟီးဟီး... နောက်တာပါ... နောက်တာပါ... ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်က မင်းဆီက ယွမ် ၁၀,၀၀၀ ချေးထားတယ် မဟုတ်လား... အခု ငါ့ဆီမှာ ပိုက်ဆံရှိပြီဆိုတော့ မင်းကို အရင် ပြန်ဆပ်မယ်လေ..."

ထို့နောက် သူသည် ဖုန်းကိုလှည့်ကာ ချန်ဖုန်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ချန်ဖုန်းက ဂရုမစိုက်ချေ။

"တကယ်လို့ မင်း ပိုက်ဆံလိုရင် အရင်သုံးလိုက်ပါ... ငါ မလောပါဘူး..."

"ရပါတယ်... အိမ်မှာ အခြေအနေတွေ ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားပြီ..."

ယန်ချီ က ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"စာမေးပွဲက နီးနေပြီ မဟုတ်လား... မင်း အမှတ်တွေ ဆိုးနေတာကို ရှန်ယန်းယန်း သိပြီး မင်းကို စာသင်ပေးချင်နေတယ်လို့ ကြားတယ်..."

"ဘာ..."

ချန်ဖုန်း အနည်းငယ် မှင်တက်သွားခဲ့သည်။

ယန်ချီ က ထူးဆန်းသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ငါတို့ အတန်းထဲက တခြားသူတွေ အကုန်လုံး စာမေးပွဲကျလို့ ရပေမဲ့ မင်းကတော့ ကျလို့မရဘူးလို့ နည်းပြဆရာမက ပြောတယ်... မဟုတ်ရင် မင်း ဘွဲ့ရမှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့..."

"အဲဒီအကြောင်းကို ကြားပြီးတော့ ရှန်ယန်းယန်း က မင်းကို စာသင်ပေးဖို့ ကမ်းလှမ်းခဲ့တာပဲ..."

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူက တံခါးဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဟိုမှာ ကြည့်... သူ လာနေပြီ..."