အခန်း ၁၀၉

အခန်း (၁၀၉) ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ ဖိတ်ကြားချက်

"တကယ်လို့ ဒီဘဝမှာ ကျောင်းရဲ့အလှလေး နှစ်ယောက်က ငါ့အတွက် ရန်ဖြစ်နေတာကို မြင်ရမယ်ဆိုရင် ငါ သေရရင်တောင် ကျေနပ်ပြီ..."

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်... စကားပုံတစ်ခု ရှိတယ်လေ... 'ပန်းပွင့်လေးအောက်မှာ သေရတာက ရိုမန်တစ်ဆန်ဆန် သေရတာပဲ' တဲ့..."

"လာပါကွာ... မင်းရဲ့ ရုပ်ရည်နဲ့ ပိုက်ဆံလည်း မရှိဘဲနဲ့ ကျောင်းရဲ့အလှလေး က ဘာလို့ မင်းကို သဘောကျရမှာလဲ..."

လူတိုင်းက ခေါင်းခါလိုက်ကြ၏။

ချန်ဖုန်းကို သူတို့ အားကျပေမဲ့ အလွန်အမင်းလည်း သဝန် တိုမိတယ်...

ရှန်ယန်းယန်း နှင့် ရှောင်မန်ချီ တို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် ၎င်းတို့၏ စံပြနတ်သမီးများ ဖြစ်ကြပေသည်။ ယခုအခါ ကျောင်းရဲ့ထိပ်တန်း အလှလေး လေးယောက်ထဲတွင် နှစ်ယောက်သာ ကျန်ရှိတော့၏။

ချန်ဖုန်း၏ စရိုက်ကို သိထားသဖြင့်... ကျန်ရှိနေသော ကျောင်းရဲ့အလှလေး နှစ်ယောက်ကို သူ ဘယ်အချိန်မှာ အပိုင်သွားသိမ်းဦးမလဲ ဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ…

မဖြစ်ဘူး...

ငါတို့ အစပြုရမယ်...

အချို့သော ကောင်လေးများသည် မအောင်မြင်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကျန်ရှိနေသော ကျောင်းရဲ့အလှလေး နှစ်ယောက်ကို ၎င်းတို့၏ ခံစားချက်များ ဖွင့်ဟဝန်ခံရန် အခွင့်အရေးတစ်ခု ရှာဖွေရမည်ဟု တွေးတောနေကြလေ၏။

ချန်ဖုန်းဆိုတဲ့ အဲဒီကောင်လေး သူတို့ဆီ အရင်ရောက်သွားတာကို လုံးဝ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး…

အခြားတစ်ဖက်တွင်…

ရှန်ယန်းယန်း နှင့် ရှောင်မန်ချီ တို့ အပြန်အလှန် ငြင်းခုံနေကြသည်ကို ကြည့်ရင်း...

ချန်ဖုန်းမှာလည်း စကားပြောစရာမဲ့ ဖြစ်နေရပေ၏။ သူ ငြင်းပယ်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် နည်းပြဆရာမ ကျင်းထျန် ဝင်လာခဲ့သည်။

"ချန်ဖုန်း... ခဏလောက် အပြင်ထွက်ခဲ့ဦး..."

သူမ စကားပြော၍ပင် မပြီးဆုံးမီ ချန်ဖုန်း၏ ဘေးရှိ လှပသော မိန်းကလေး နှစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ခဏတာ မှင်တက်သွား၏။

ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ...

ဒီမိန်းကလေး နှစ်ယောက်က ဒီအတန်းထဲက မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်…

"လာပြီ... လာပြီ..."

ချန်ဖုန်းက သူ၏ ထိုင်ခုံမှ အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်သည်။

"ယန်းယန်း၊ မန်ချီ... နင်တို့ နှစ်ယောက် အရင်စကားပြောနှင့်ကြနော်... ငါ အပြင်ခဏ သွားလိုက်ဦးမယ်..."

သူသည် စာသင်ခန်းထဲမှ အလျင်အမြန် လျှောက်ထွက်သွားလေ၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် နည်းပြဆရာမ ရောက်လာပြီး ဤပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန် သူ့ကို ကူညီပေးခဲ့သည်။

သူက နည်းပြဆရာမ ကျင်းထျန် ကို ပြုံးလျက် ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဆရာမ... ဆရာမ ညွှန်ကြားထားတဲ့အတိုင်း ကျွန်တော် အတန်းတက်နေပါတယ်နော်... ဆရာမ ကျွန်တော့်ကို ဒုက္ခပေးဖို့ ကြိုးစားနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

"ဟဲ့.. ငါက အဲဒီလိုလူမျိုးလို့ နင် ထင်နေတာလား..."

နည်းပြဆရာမ ကျင်းထျန် က သူ့ကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ လေသံမှာ မသင့်လျော်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသဖြင့် သူမ၏ ခံစားချက်များကို အလျင်အမြန် ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဒီတက္ကသိုလ်ကနေ မဟာဘွဲ့ တိုက်ရိုက်တက်ရောက်ခွင့် ကို နင် လက်ခံပြီးပြီ မဟုတ်လား..."

"ကျောင်းအုပ်ကြီးဆီမှာ နင် ဖြည့်ရမယ့် စာရွက်စာတမ်း အချို့ ရှိသေးတယ်..."

တက္ကသိုလ် နည်းပြဆရာမ တစ်ဦးအနေဖြင့်

နည်းပြဆရာမ ကျင်းထျန် သည် ကျောင်းသားများ၏ ရှေ့တွင် သူမ၏ ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းရှိသည်ဟု အမြဲတမ်း ယုံကြည်ခဲ့ပြီး ထိုသို့လည်း အမြဲတမ်း လုပ်ဆောင်ခဲ့ပေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဘာလို့လဲဆိုတာတော့ သူမ မသိဘူး...

ချန်ဖုန်းနဲ့ တွေ့ရတိုင်း သူမ ဒေါသမထွက်ဘဲ မနေနိုင်ဘူး...

ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူးလေ...

ဒီကောင်က ငါ့ကို အမြဲတမ်း သူ့ကို ထိုးကြိတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါ်လာအောင် လုပ်နေတာပဲ…

"ကောင်းပါပြီ... ကျွန်တော် ဖောင်တွေ သွားဖြည့်လိုက်ပါ့မယ်..."

ချန်ဖုန်းက ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။

သူလည်း ဘာမှမပြောရသေးဘဲနဲ့ ဆရာမက ဘာလို့ ဒီလောက် ဒေါသထွက်နေရတာလဲ…

မကြာမီမှာပင် ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ ရုံးခန်းသို့ ရောက်ရှိသွား၏။

ညွှန်ကြားရေးမှူးဝမ်က ထွက်သွားပြီဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ကျောင်းအုပ်ဝူ တစ်ဦးတည်းသာ ရုံးခန်းထဲတွင် ရှိနေပေသည်။

သူက ချန်ဖုန်းကို ပြုံးလျက် ကြည့်လိုက်၏။

ထိုအကြည့်က ထန်ဆန်ကျန်း ၏ အသားကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် ချန်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး ကြက်သီးထသွားစေခဲ့သည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး... ဒီဖောင်တွေကို ဖြည့်ခိုင်းတာ မဟုတ်လား..."

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်... အချက်အလက်တွေကို ဖြည့်လိုက်..."

ထို့နောက် ကျောင်းအုပ်ဝူသည် အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး စာရွက်စာတမ်းများကို အလျင်အမြန် ကမ်းပေးကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဒါတွေက ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ဖြေစရာမလိုဘဲ မဟာဘွဲ့ တက်ရောက်ခွင့် အတွက် စာရွက်စာတမ်းတွေ အကုန်လုံးပဲ... နောင်ကျရင် မင်း ဘာစာမေးပွဲမှ ဖြေစရာ မလိုတော့ဘူး..."

"ဒါက လုပ်ရိုးလုပ်စဉ် သက်သက်ပါပဲ... နှစ်နှစ်နေရင် မင်း လက်မှတ်ရလိမ့်မယ်..."

"ကောင်းပါပြီ... ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်..."

ချန်ဖုန်းက အချက်အလက်များကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

တကယ်တမ်းတွင် မဟာဘွဲ့ ရရှိရန်အတွက် ပုံမှန်အားဖြင့် နှစ်နှစ် သို့မဟုတ် သုံးနှစ် အချိန်ယူရလေ့ရှိသော်လည်း ဤနေရာတွင်မူ နှစ်နှစ်အတွင်း လက်မှတ်ရနိုင်ပေ၏။

ကျောင်းအုပ်ဝူက သူ့အတွက် လက်ဖက်ရည် နောက်ထပ် တစ်ခွက် ဖျော်ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ချန်ဖုန်း... ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ပြည်နယ်မှာ အစည်းအဝေးသွားတုန်းက တစ်ယောက်ယောက်က ပေးလိုက်တဲ့

ဝူရီဒဟုန်ပ လက်ဖက်ရည်ပဲ... မြည်းကြည့်ပါဦး... မင်းအကြိုက်နဲ့ ကိုက်မကိုက်ဆိုတာ သိရအောင်လို့..."

"ကျောင်းအုပ်ဝူ... လိုရင်းကိုပဲ တိုက်ရိုက် ပြောကြရအောင်... လှည့်ပတ်မနေပါနဲ့တော့... ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျွန်တော့်ကို အဲဒီလို စိုက်ကြည့်နေတာ ကြောက်စရာကောင်းတယ်ဗျ..."

ချန်ဖုန်းမှာ သူ၏ အနေအထားကို အနည်းငယ် မပြောင်းဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

တကယ်လို့ ခင်ဗျားသာ လူကြီးတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော့်အပေါ် မရိုးသားတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေတယ်လို့တောင် ကျွန်တော် ထင်မိမှာပဲ…

"ဟီးဟီး..."

ကျောင်းအုပ်ဝူက အနေရခက်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။

သူက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ချန်ဖုန်း... ငါ လိုရင်းကိုပဲ တိုက်ရိုက် ပြောပါ့မယ်... ဟိုင်ထျန် ဉာဏ်ရည်တုနည်းပညာ ကုမ္ပဏီရဲ့ ဟိုလိုဂရမ် ရုပ်လုံးကြွ ပရိုဂျက်ရှင်နည်းပညာ ကို မင်းက ဖန်တီးခဲ့တာလို့ ကြားတယ်..."

ထိုအကြောင်းကို ပြောရလျှင်...

တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာအမူအရာ မည်သို့ ပြောင်းလဲသွားမည်ကို သိရှိရန် သူသည် ချန်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများထဲသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။

ချန်ဖုန်းသည် သူ၏ ထိုင်ခုံတွင် နောက်သို့ အနည်းငယ်မှီကာ ထိုင်နေခဲ့သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်.. အဓိက နည်းပညာက ကျွန်တော့်ဆီမှာ ရှိတာပါ..."

သူ မငြင်းဆိုခဲ့ချေ။

ကျောင်းအုပ်ဝူသည် ဤသတင်းအချက်အလက်ကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သဖြင့် သူ့တွင် ကိုယ်ပိုင် သတင်းရင်းမြစ်များ ရှိနေမည်မှာ သေချာပေ၏။

ဤစကားများကို ကြားရချိန်တွင်... ကျောင်းအုပ်ဝူ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

သူခန့်မှန်း ထားသော်လည်း တစ်ဖက်လူက ဝန်ခံလိုက်ချိန်တွင် သူ အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင်သေးသလို ခံစားနေရဆဲပင်။

နေ့လယ်က ဗီဒီယိုကိုလည်း သူ ကြည့်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

ဒီနည်းပညာက တကယ် မိုက်တာပဲ…

ဤနယ်ပယ်တွင် သုတေသန ပြုလုပ်နေသော တက္ကသိုလ်မှ ပရော်ဖက်ဆာများပင် ဤကဲ့သို့သော ထုတ်ကုန်မျိုးကို မဖန်တီးနိုင်ကြချေ။

စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန၏ အမှောင်သတ္တု ပေါင်းစပ်ထုတ်လုပ်ခြင်းနည်းပညာ။

ခေတ်မီ ဟိုလိုဂရမ် ရုပ်လုံးကြွ ပရိုဂျက်ရှင်နည်းပညာ။

ဤနည်းပညာများ တစ်ခုချင်းစီသည် ကမ္ဘာကြီးကို တုန်လှုပ်သွားစေရန် လုံလောက်နေပေ၏။

ကျောင်းအုပ်ဝူသည် သူ၏ ရင်ထဲရှိ တုန်လှုပ်မှုကို ဖိနှိပ်ထားရန် အချိန်အတော်ကြာ ယူလိုက်ရပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလင်းလက်နေကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ဒီနည်းပညာသာ ဆက်ပြီး ဖွံ့ဖြိုးလာမယ်ဆိုရင် အဲဒီကနေ ရလာမယ့် တန်ဖိုးက ခန့်မှန်းလို့တောင် မရနိုင်ဘူး..."

"ဒီနှစ်ကုန်လောက်ဆိုရင် မင်းကို တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ အချမ်းသာဆုံး လူစာရင်းမှာ ထိပ်ဆုံးနေရာကို ရောက်အောင် ငါတို့ တွန်းပို့ပေးနိုင်လောက်တယ်..."

ဘွဲ့တောင် မရသေးတဲ့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား တစ်ယောက်လေ... တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ အချမ်းသာဆုံး လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာတယ်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ...

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တကယ်ကို မိုက်တာပဲ…

ချန်ဖုန်းမှာမူ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

၎င်းမှာ မျှော်လင့်ထားပြီးသား ဖြစ်ပုံရပေ၏။

အနာဂတ်တွင် သူသည် အဆင့်မြင့်နည်းပညာ ထုတ်ကုန်များ ပိုမိုဖန်တီးလာမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ကို လူတိုင်းက သေချာပေါက် လိုချင်ကြလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ကျောင်းအုပ်ဝူသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းကာ ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ချန်ဖုန်း... ကျောင်းက အခု သုတေသနတချို့ လုပ်နေတယ်... မင်းရဲ့ စွမ်းရည်တွေကိုလည်း အားလုံးက မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ သိပြီးသားပါ..."

"အခု ငါ့အဖွဲ့ထဲ ဝင်ဖို့ မင်းကို ရိုးရိုးသားသား ဖိတ်ခေါ်ချင်ပါတယ်... မင်း စိတ်ဝင်စားလား..."

"အော်..."

ချန်ဖုန်းမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

ကျောင်းအုပ်ဝူက အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင်... ကျောင်းက အခု သုတေသနနဲ့ ဖွံ့ဖြိုးရေး အပိုင်းမှာ ရန်ပုံငွေနဲ့ လူအင်အား အများကြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံနေပါတယ်... ငါတို့ ရလဒ်တွေ ရလာတာနဲ့အမျှ ငါတို့ကျောင်းက ပထမတန်းစား တက္ကသိုလ်တစ်ခု ဖြစ်လာဖို့ အခွင့်အလမ်း ပိုများလာမှာပါ..."

"လောလောဆယ် ငါတို့ရဲ့ သုတေသနနဲ့ ဖွံ့ဖြိုးရေး ပရောဂျက်တွေထဲမှာ ပိုလီမာ ပစ္စည်းတွေ၊ ရှေးဟောင်းသုတေသန၊ နာနိုနည်းပညာ၊ ရေဒါဆန့်ကျင်ရေး ကိုယ်ပျောက်နည်းပညာ စတာတွေ ပါဝင်ပါတယ်..."

"မင်း အဲဒီအထဲက တစ်ခုခုကို ရွေးချယ်ပြီး ဝင်ရောက်နိုင်ပါတယ်... တကယ်လို့ မင်း အောင်မြင်သွားရင် မူပိုင်ခွင့်ကို မင်းနာမည်နဲ့ မှတ်ပုံတင်လို့ ရပါတယ်..."

"ငါတို့ကျောင်းက အဲဒါကို သုံးဖို့ ခွင့်ပြုချက်ပဲ လိုတာပါ..."

"ကျွန်တော် စဉ်းစားပါရစေဦး..."

တကယ်တမ်းတွင် ကျောင်းက သိသာထင်ရှားသော လိုက်လျောမှုများ ပြုလုပ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျောင်းက အရင်းအမြစ်များနှင့် ရန်ပုံငွေများကို ပံ့ပိုးပေးသော်လည်း ၎င်းတို့ အမှန်တကယ် အောင်မြင်မှု ရရှိသွားပါက မူပိုင်ခွင့်မှာ ချန်ဖုန်း၏ အရာဖြစ်သွားမည် ဖြစ်၏။

အဲဒါက အလကားရသလိုပဲ...ဒါပေမဲ့...

ယခုအချိန်တွင် ချန်ဖုန်းက သဘောမတူရဲချေ။

လက်ရှိ သူသိထားသော အမှောင်သတ္တု ပေါင်းစပ်ထုတ်လုပ်ခြင်းနည်းပညာ နှင့် ဟိုလိုဂရမ် ရုပ်လုံးကြွ ပရိုဂျက်ရှင်နည်းပညာ တို့ကြောင့် လှည့်စားမခံပါနှင့်။ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ စနစ်မှတစ်ဆင့် ရယူထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လုံးဝ အသစ်ဖြစ်သော နယ်ပယ်တစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်။

သူ ဘာမှနားမလည်ဘူးလေ...

အဲဒါက သူ့ကို ရယ်စရာ ဖြစ်မသွားစေဘူးလား…

"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... ဒါဆို မင်း အရင် စဉ်းစားလို့ ရပါတယ်..."

ကျောင်းအုပ်ဝူက သူ့အပေါ် မျှော်လင့်ချက် ကြီးကြီးမားမား ထားရှိနေဆဲပင်…ထို့နောက်

သူက အလျင်အမြန် ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်ပြီး ကောင်မလေးတစ်ဦးကို ခေါ်လာခဲ့၏။

"ဒါက ငါ့သမီး ဝူထုံ ပဲ... နောင်ကျရင် မင်း ငါ့ကို ရှာမတွေ့ရင် သူ့ကို ဆက်သွယ်လို့ ရပါတယ်..."

"မင်းတို့ လူငယ်တွေက ပြောစရာတွေ အများကြီးရှိမှာပါ... မကြာခဏ စကားပြောလို့ ရပါတယ်..."

ချန်ဖုန်းသည် သူ၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာသော ကောင်မလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထား၏။

ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူမသည် ကျက်သရေရှိပြီး တင့်တယ်သော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေပေသည်။

ပြီးတော့... တစ်ဖက်လူသည်လည်း အလွန်လှပပြီး ရှန်ယန်းယန်း နှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်လေ၏။

ဝူထုံ၊ ဝူထုံ...

သောက်ကျိုးနည်း...

ချန်ဖုန်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

ငါ့ရှေ့က ကောင်မလေးက ကျောင်းရဲ့အလှလေး လေးယောက်ထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ဝူထုံ ပဲ...

ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ…