အခန်း ၁၃၃

အခန်း (၁၃၃) - ကလေးငယ်များကို လွှဲပြောင်းပေးအပ်ခြင်း

ကျူးလင်က သူ့ကို ပြောစရာစကားရှာမတွေ့ဘဲ ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှို့ဝူက ပြုံးလျက် မေးလိုက်လေသည်။

"သန္ဓေပြောင်းသားရဲရဲ့ သွေးနဲ့ ဘာလုပ်မလို့လဲ..."

ကျူးလင်က သူ့ကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပေသည်။

“အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေ ပိုပြီး ဖန်တီးမလို့လေ... သန္ဓေပြောင်းသားရဲရဲ့ သွေးအပြင် ကျွန်မအတွက် စက္ကူတွေလည်း ပိုလိုသေးတယ်...”

“ကံဆိုးတာက ဒီကမ္ဘာမှာ အဆောင်စက္ကူအလွတ်တွေ မရှိတာပဲ... အဆောင်စက္ကူအလွတ်တွေကို သုံးပြီး အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေ ဖန်တီးနိုင်မယ်ဆိုရင် ပိုပြီးအဆင့်မြင့်တဲ့ အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေကို လွယ်လွယ်ကူကူ ဖန်တီးနိုင်မှာ..."

“ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကိုလည်း အများကြီး သက်သာစေလိမ့်မယ်..."

သူမ ပြောသည်ကို ကြားပြီးနောက် ရှို့ဝူက မျက်လွှာချကာ နက်နက်နဲနဲ တွေးတောနေလေသည်။ ထန်ဝေ့မှာမူ သူမ၏ စကားကြောင့် အနည်းငယ် စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး မေးလိုက်၏။

"ရှောင်လင်... အဆောင်စက္ကူအလွတ်က ဘယ်လိုပုံစံမျိုး ရှိတာလဲ..."

ကျူးလင်က ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်ပေသည်။

"စက္ကူက ပုစဉ်းရင်ကွဲတောင်ပံလို ပါးလွှာပြီး ကျောက်စိမ်းလို ကြည်လင်နေတာမျိုးလေ...”

“အဲဒါကို နှစ်တစ်ထောင်သက်တမ်းရှိတဲ့ ဝိညာဉ်ဗောဓိပင်ကနေ ပြုလုပ်ပြီး လက်တစ်ဝါးစာအလျားနဲ့ လက်သုံးလုံးအကျယ် အရွယ်အစား ဖြတ်တောက်ထားတာ..."

သူမ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ထန်ဝေ့မှာ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့ချေ။ သူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိလေသည်။

'ဒီလိုစက္ကူမျိုးက ဒီကမ္ဘာမှာ တကယ်ပဲ ရှိနိုင်ပါ့မလား...'

သူ၏ မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာပေးကို ကြည့်ကာ ကျူးလင်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်မ ပြောသားပဲ... ဒီကမ္ဘာမှာ အဆောင်စက္ကူအလွတ်တွေ မရှိပါဘူးလို့... ရှင် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်ဖူးဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တဲ့အရာပဲ..."

ထန်ဝေ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်လေသည်။

"ဒါဆိုရင် အခု အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေ ဖန်တီးဖို့ ဘယ်လိုစက္ကူမျိုးကို သုံးနေတာလဲ..."

ကျူးလင်က ရေခဲပန်းပွင့်ဆွဲသီးထဲမှ အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်ပေသည်။

“ကျွန်မက ညဈေးကနေ ဝယ်ထားတဲ့ သာမန်စက္ကူဖြူကိုပဲ သုံးတာ... အရည်အသွေးက မဆိုးဘူးဆိုပေမဲ့ စက္ကူက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို မထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဘူး...”

“အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ အဆောင်လက်ဖွဲ့ထဲက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်... ဒါကြောင့်မို့လို့ ကျွန်မ သုံးချင်တဲ့အချိန်ကျမှပဲ အပြင်ကို ထုတ်တာ..."

ထန်ဝေ့က သူမ၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ရင်း စက္ကူကို ထိတွေ့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ဒါက သာမန်စက္ကူပဲ မဟုတ်ဘူးလား..."

ကျူးလင်မှာ ဤကမ္ဘာမှ စက္ကူများအကြောင်းကို ဘာမျှမသိသဖြင့် ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မလည်း မသိဘူး..."

ထန်ဝေ့က အဆောင်လက်ဖွဲ့ပေါ်ရှိ ထူးဆန်းသော ရေးဆွဲမှုများနှင့် သင်္ကေတများကို အသေအချာ လေ့လာနေစဉ် ရှို့ဝူက ကျူးလင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"နောက်ကျရင် မင်းအတွက် ပိုကောင်းတဲ့ အရည်အသွေးရှိတဲ့ စက္ကူတွေကို ငါ ရှာပေးမယ်... ငါတို့နဲ့အတူ သန္ဓေပြောင်းသားရဲတွေကို လိုက်ပြီး အမဲလိုက်ချင်လား..."

သူမက စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြောလိုက်ပေသည်။

"အလုပ်သမားတွေကို လုပ်ခပေးဖို့ အစားအစာတွေကို သုံးရမှာဆိုတော့ ကျွန်မ အစားအစာတွေ ပိုပြီး စိုက်ပျိုးချင်တယ်..."

ရှို့ဝူက စားပွဲအောက်တွင် ဝှက်ထားသော သူမ၏လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင် မင်းက ဒီမှာပဲနေပြီး ကလေးတွေကို စောင့်ရှောက်ပေးထားပေါ့... ငါ အမြန်ဆုံး ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်..."

သူက သူမ၏လက်ကို စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှသာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီးနောက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ရှောင်ဝေ့... သွားကြစို့..."

ထန်ဝေ့က အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ကျူးလင်ထံ ပြန်ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်ပေသည်။

"ရှောင်လင်... ဂရုစိုက်နော်... ငါတို့ ပြန်လာတာကို စောင့်နေဦး..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ သူမ၏ တိုက်ခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

ကျူးလင်က ရှို့ဝူ၏ နွေးထွေးမှု ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်သော သူမ၏လက်ကို ခဏမျှ ငေးကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နီရဲနေသော ပါးပြင်နှစ်ဖက်ကို လက်ဝါးများဖြင့် အုပ်လိုက်မိ၏။

သူမသည် ရှက်သွေးဖြာမှုများ လျော့ပါးသွားသည်အထိ ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေပြီးမှ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

မွေးကင်းစလေးများနှင့် ကလေးများမှာ အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျူးလင်က နူးညံ့သော ကော်ဇောပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သစ်သားဓာတ်ဖွဲ့စည်းပုံကို အသုံးပြုကာ မျိုးစေ့များကို စတင်ကြီးထွားစေလေသည်။

တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူမသည် အရာအားလုံးကို သို‌လှောင်အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီးမှ မတ်တတ်ရပ်ကာ တံခါးသွားဖွင့်ပေးလိုက်၏။

တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် ထန်ပိုင်က သူမကို အသာအယာ ပြုံးပြကာ နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

"မိန်းကလေးကျူး... မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ... ကျွန်တော် မွေးကင်းစလေးတွေနဲ့ ကလေးတွေကို ကလေးသူငယ်ဂေဟာဆီ ခေါ်သွားဖို့ လာတာပါ..."

ထန်ပိုင်ကို ကြည့်ရင်း ကျူးလင်က မနေ့ညက ကလေးတွေကို စခန်းဆီ မလွှဲပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်ကို သတိရသွားပေသည်။

သူမက မွေးကင်းစလေးများနှင့် ကလေးများကို ခဏမျှ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထန်ပိုင်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ဗိုလ်ကြီးထန်... ကျွန်မတို့ မွေးကင်းစလေး သုံးယောက်ကိုပဲ စခန်းဆီ လွှဲပေးပါ့မယ်... ကျန်တဲ့ကလေးတွေကိုတော့ ကျွန်မတို့ပဲ စောင့်ရှောက်ထားလိုက်ပါ့မယ်..."

ထန်ပိုင်မှာ သူမ၏ စကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရပေသည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် ဖြစ်ပွားပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ပေါင်မုန့်တစ်ဖဲ့အတွက်နှင့် မိမိတို့၏ ကလေးများကို စွန့်ပစ်ကြသူ သို့မဟုတ် ရောင်းစားကြသူ မိဘပေါင်းများစွာကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူး၏။

ကျူးလင်နှင့် သူမ၏အဖွဲ့က ကလေးအယောက်သုံးဆယ်ကျော်ကို လိုလိုလားလား စောင့်ရှောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးခြားဆန်းပြားလှသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

အစားအစာနှင့် အဝတ်အထည်များအပြင် ကလေးများအနေဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်စွမ်းမရှိမချင်း သူတို့က ကာကွယ်ပေးထားရမည် ဖြစ်ချေသည်။

ကလေးများအနေဖြင့် ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ်ရပ်တည်ပြီး ရှင်သန်နိုင်စွမ်းရှိရန် သင်ယူဖို့ အနည်းဆုံး ဆယ်နှစ်မှ တစ်ဆယ့်ငါးနှစ်အထိ အချိန်ယူရပေလိမ့်မည်။

ထန်ပိုင်က သူမကို ခဏမျှ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် မွေးကင်းစလေးတွေကို မိဘမဲ့ဂေဟာဆီပဲ ခေါ်သွားပေးပါ့မယ်..."

သူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျူးလင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦး... ကျွန်မ ကလေးတွေကို သွားခေါ်လိုက်ပါ့မယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် ဧည့်ခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားလေသည်။ သူမက မွေးကင်းစလေးနှစ်ယောက်ကို ညင်သာစွာ ပွေ့ချီလိုက်ပြီး တံခါးဝဆီသို့ ပြန်လည်လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပေသည်။

ထန်ပိုင်က သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ သေးငယ်သော ထုပ်ပိုးမှုလေးနှစ်ခုကို ကြည့်ကာ စစ်သားများကို ကျူးလင်၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးငယ်များကို လှမ်းယူရန် အချက်ပြလိုက်၏။

ကျူးလင်က စစ်သားနှစ်ဦးကို ကလေးတစ်ယောက်စီ ပွေ့ချီစေပြီးနောက် နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော ကလေးငယ်ကို သွားရောက်ပွေ့ချီလာခဲ့လေသည်။

ထို‌မွေးကင်းစလေးများကို ထန်ပိုင်ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးအပ်ပြီးနောက် သူမသည် သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ နို့မှုန့်အိတ်ကြီးတစ်အိတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

သူမက နို့မှုန့်များကို ထန်ပိုင်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်၏။

"ဒီနို့မှုန့်က အရင်က ရှို့ဝူ ရှာတွေ့ခဲ့တာ... ကလေးတွေက အရမ်းငယ်သေးတော့ နို့ကလွဲလို့ တခြားဘာမှ မစားနိုင်ကြသေးဘူး... ကျွန်မတို့ဆီမှာ ဒါပဲ ကျန်တော့တာမို့ ကလေးတွေအတွက် ယူသွားပေးပါဦး..."

ထန်ပိုင်က နို့မှုန့်များကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်ပေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိန်းကလေးကျူး... ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ခွင့်ပြုပါဦးမယ်..."

ကျူးလင်က တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် ထန်ပိုင်နှင့် စစ်သားများ လှေကားထစ်များအတိုင်း ဆင်းသွားကြသည်ကို လှမ်းကြည့်နေလေသည်။

သူတို့၏ အရိပ်အယောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါမှ သူမသည် တိုက်ခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာပြီး မျိုးစေ့များကို ဆက်လက်ကြီးထွားစေတော့သည်။

သူမသည် ကလေးများ၏ ကျန်းမာရေးကို စောင့်ရှောက်ပေးခြင်းနှင့် မျိုးစေ့များကို ကြီးထွားစေခြင်းတို့ဖြင့်သာ အချိန်များကို ကုန်လွန်စေခဲ့သည်။ဤသိုဖြင့် အချိန်များမှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားချေတော့သည်။