အခန်း ၁၁
Vol. 2 Ch. 11
အရင်းရှင်မမလေးအဖြစ် စာအုပ်ထဲသို့ကူးပြောင်းသွားခြင်း
အပိုင်း ၁၁
“ရှင် ကျွန်မကို ဘာမှ မမေးတော့ဘူးလား”
အန်းမင်လန်၏ နေရာမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီးနောက်၊ အန်းမင်ဟွာတို့ မိသားစုသည် ဝူထုံလမ်းကြား ရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။ လမ်းခရီးတွင် အန်းမင်ဟွာက ချင်လဲ့အား လှမ်း၍ မေးမြန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
“မမေးပါဘူး။”
ချင်လဲ့သည် ပင်းအန်း၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ခြေလှမ်းမှန်မှန်ဖြင့် အတူလျှောက်လှမ်းရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူမ၏ မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ၊ သူ ခေါင်းကို လှည့်၍ အန်းမင်ဟွာကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ဖီးနစ်မျက်ဝန်းအစုံထဲက စူးရှမှုများသည်ပင် နူးညံ့သိမ်မွေ့လှသော အကြည့်များကြောင့် ပျော့ပြောင်းသွားခဲ့ရသည်။
“ ဟွာဟွာက ပြောပြချင်တယ်ဆိုရင် ကိုယ် နားထောင်ပေးပါ့မယ်။ တကယ်လို့ မပြောပြချင်ဘူးဆိုရင်လည်း ကိုယ် မမေးပါဘူး။”
'မင်း ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ရှိနေသရွေ့တော့၊ ကျန်တဲ့အရာတွေက ဘာမှမအရေးကြီးဘူး။'
အန်းမင်ဟွာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရသည်။ ချင်လဲ့ဟူသော ဤလူသားသည် ငယ်စဉ်တုန်းက အလွန်အမင်း ရုပ်ရည်ချောမောလွန်းလှသဖြင့် ယောကျာ်းလေးများပင်လျှင် သူ၏ ပါးပြင်ကို ထိတွေ့ခွင့်ရရှိရန်အတွက် နောက်မှ လိုက်လံပြေးလွှားခဲ့ကြဖူးသည်။ ဤအကြောင်းပြချက်ကြောင့်ပင်၊ သူသည် အမြဲတမ်း တည်တင်းလွန်းသော မျက်နှာထားကို ဆုပ်ကိုင်ထားလေ့ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ အရွယ်ရောက်လာပြီး စစ်တပ်အတွင်း၌ နှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ကုန်လွန်ခဲ့ပြီးနောက်တွင်မူ၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ကြမ်းတမ်းခက်ထန်ပြီး မလျှော့တမ်း ရုန်းကန်တတ်သော အရှိန်အဟုန်များဖြင့် လွှမ်းခြုံနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ယခုအခါတွင်မူ၊ ဤကဲ့သို့သော သံမဏိသွေးရဲဘော်ကြီးက နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုများကို ပြသနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို မည်သူကများ တောင့်ခံနိုင်ပါမည်နည်း။
အန်းမင်ဟွာ မျက်တောင်လေးများကို လျင်မြန်စွာ ခတ်လိုက်မိသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမကတော့ လုံးဝ မတောင့်ခံနိုင်ပါချေ!
....
ဝူထုံလမ်းကြား၊ ချင်မိသားစုအိမ်၌။
ဟဲချွေ့ကျစ်သည် အိမ်တွင် ခေါက်ဆွဲဂျုံပြားများကို လှိမ့်နေခဲ့သည်။ ချင်လဲ့နှင့် အန်းမင်ဟွာတို့ ပြန်မလာခင်ကတည်းက အိမ်သို့ ကြေးနန်းစာတစ်စောင် ကြိုတင်ပေးပို့ထားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ရထားဘူတာရုံတွင် အလုပ်လုပ်သော ချင်ကျောက်သည် ၎င်းတို့၏ ရထား မည်သည့်အချိန်တွင် ဆိုက်ရောက်မည်ဆိုသည်ကို အတိအကျ သိရှိသည်။
ထို့ကြောင့်၊ ယနေ့တွင် ဟဲချွေ့ကျစ်သည် အပြင်သို့ထွက်၍ အသားများ ဝယ်ယူခဲ့ပြီး ခေါက်ဆွဲလုပ်ရန်အတွက် ပြန်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ခရီးသွားလျှင် ဖက်ထုပ်ကျွေး၍၊ ခရီးမှပြန်လာလျှင် ခေါက်ဆွဲ ကျွေးခြင်းမှာ ရှေးရိုးရာဓလေ့တစ်ခု မဟုတ်ပါလား။
“ချင်မူဟန်၊ လမ်းကြားအဆုံးအထိ သွားပြီး တစ်ချက်လောက် သွားကြည့်စမ်းဦး။ မင်းရဲ့ ဦးလေးငယ်နဲ့ ဒေါ်လေးငယ်တို့ ပြန်ရောက်လာကြပြီလားလို့!”
ဟဲချွေ့ကျစ်သည် ချင်မူဟန်၏ လက်မောင်းကို ခပ်ဖွဖွ ရိုက်နှက်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ နေ့တိုင်း ဒီလို မှိုင်ညို့နေတဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ လျှောက်သွားနေတာ မင်းရဲ့ တက်ကြွမှုတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲ”
သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မိမိတို့၏ သားသမီးများက မျှော်လင့်ထားသလို ဖြစ်မလာသည့်အခါ မိဘများ ခံစားရလေ့ရှိသော စိတ်ပျက်ပြီး အားမလိုအားမရဖြစ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် အရာရာကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဆုပ်ကိုင်နိုင်ရမည်ဖြစ်သလို၊ လိုအပ်လျှင်လည်း စွန့်လွှတ်နိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။ ချင်လဲ့ကလည်း သေဆုံးမသွားခဲ့သလို၊ အစီအစဉ်များကလည်း အောင်မြင်မလာခဲ့ဘူး ဒါဆိုရင်လည်း ပြီးသွားပြီပေါ့!
ဘဝကတော့ ဆက်လျှောက်လှမ်းရဦးမည် ဖြစ်သည်။ လက်ရှိ အခြေအနေကလည်း ဆိုးရွားမနေခဲ့ပါချေ။ ဘာဖြစ်လို့ ဤကဲ့သို့ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ခံစားနေရသနည်း။
“သိပါပြီ။”
ချင်မူဟန် ပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း၊ သူ၏ စိတ်ခံစားချက်များမှာ ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။ သူ၏ ဦးလေးငယ်က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်းမှာ သူ့အတွက်တော့ ခါးသီးလှသော အရသာတစ်ခုကို ခံစားရစေသည်။
အကယ်၍ ကိစ္စရပ်များက အနည်းငယ်မျှသာ ကွဲပြားခြားနားသွားခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊ သူသည် ယခုအချိန်တွင် အန်းမင်ဟွာနှင့် လက်ထပ်ပြီးလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။
ရှုပ်ထွေးလှသော စိတ်ခံစားချက်များစွာဖြင့်၊ သူ ပြင်ပသို့ လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ ဦးလေးငယ် ရှိနေသရွေ့တော့၊ အန်းမင်ဟွာသည် သူ့ကို ဘယ်တော့မှ လှည့်ကြည့်တော့မည် မဟုတ်ပါချေ...
“အား!”
ဖုန်း!
ချင်မူဟန်သည် သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ထံသို့ ပြင်းထန်လှသော အင်အားတစ်ခု သက်ရောက်လာသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မပြုလုပ်နိုင်ခင်မှာပင်၊ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်လဲသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။
ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုများမှာ သူ၏ ဝမ်းဗိုက်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ရသည်။ သူ မနေနိုင်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်မိတော့သည်။ သူ ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ၊ သူ၏ ဦးလေးငယ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ လက်တစ်ဖက်က ပင်းအန်းကို ချီထားပြီး၊ အခြားလက်မောင်းတစ်ဖက်ကမူ အန်းမင်ဟွာကို ဖက်တွဲထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ချင်လဲ့ ခေါင်းငုံ့ရင်း အန်းမင်ဟွာအား မေးလိုက်သည်။“မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား”
“ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။”အန်းမင်ဟွာက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
လွန်ခဲ့သော အခိုက်အတန့်တုန်းက၊ သူတို့သုံးယောက် စကားပြောဆိုနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ပင်းအန်းက သူ၏ အဖေဖြစ်သူအား ရထားပေါ်တွင် ဆုံတွေ့ခဲ့ရသော လေတပ်မှ ဦးလေးအကြောင်းကို ပြောပြနေခဲ့သည်။ လမ်းကြား၏ အကွေ့သို့ ချိုးဝင်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ အန်းမင်ဟွာသည် လူတစ်ယောက်နှင့် အရှိန်ပြင်းစွာ တိုက်မိတော့မလို ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
သူမ ထိုလူက မည်သူလဲဆိုသည်ကို သေသေချာချာ မမြင်ရသေးခင်မှာပင်၊ ထိုလူမှာ အပြင်သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။
ချင်လဲ့ကတော့ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ခြေထောက်ကို မြှောက်၍ ကန်ကျောက်လိုက်သူမှာ ချင်လဲ့ ဖြစ်ပေသည်။
ချင်လဲ့ ကန်ကျောက်လိုက်သောလူမှာ မည်သူလဲဆိုသည်ကို သေသေချာချာ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက်တွင်မူ၊ အန်းမင်ဟွာ သူ့ကို တစ်ချက်ကလေးမျှ လှည့်ကြည့်ခြင်း မပြုတော့ပါချေ။ သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ချင်လဲ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဆရာဝန်က ရှင့်ကို ပြင်းထန်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေ မလုပ်ဖို့ တားမြစ်ထားတယ် မဟုတ်လား!”
“ဒါက ခြေထောက်တစ်ချက် မြှောက်လိုက်ရုံတင်ပါ၊” ချင်လဲ့ သူမကို ချော့မော့လိုက်သည်။ “ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှု လေ့ကျင့်ခန်းလို့တောင် သတ်မှတ်လို့ မရပါဘူး။”
သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေဆဲဖြစ်သော ချင်မူဟန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်မှောင်များမှာ အောက်သို့ ဖိနှိပ်သွားခဲ့ပြီး၊ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲက စူးရှမှုများမှာ ပို၍ ဖိအားပေးလာခဲ့သည်။
“ငါ မင်းကို သေအောင် ကန်လိုက်လို့လား။ ထစမ်း။”
အန်းမင်ဟွာပင်လျှင် ချင်မူဟန်အနေဖြင့် အလွန်အမင်း သရုပ်ဆောင်လွန်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ချင်လဲ့၏ လက်ရှိ ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေအရ၊ ထိုကန်ချက်က မည်မျှလောက်အထိ ပြင်းထန်နိုင်ပါမည်နည်း။
သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အထင်သေးရသော အရိပ်အယောင်အချို့ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ရသည်။
ဇာတ်လိုက်မင်းသားက... ဒီလောက်ပဲလား။
ချင်မူဟန်အနေဖြင့်မူ ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုကြောင့် သေလုမတတ် ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်! သို့သော်လည်း သူ ငယ်စဉ်တုန်းကတည်းက ချင်လဲ့ကို ဗီဇအရ ကြောက်ရွံ့ခဲ့ရခြင်းဖြစ်ရာ ၎င်းက ယခုအခါတွင် အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် မြေပြင်မှ လူးလဲထလိုက်ရတော့သည်။
“ဦးလေးငယ်၊ ဒေါ်... ဒေါ်လေးငယ်၊ ပြန်လာကြပြီပဲ။”
ချင်လဲ့က “အင်း” ဟုသာ ခပ်တိုတို ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ “လမ်းလျှောက်ရင် မျက်စိဖွင့်ပြီး လျှောက်စမ်း။”
ချင်မိသားစုသည် ဝူထုံလမ်းကြား၏ အဆုံးဆုံးနေရာတွင် နေထိုင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့ အိမ်ရာဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ ချင်မျန့်မျန့်က သူတို့ကို ကြိုဆိုရန်အတွက် ပြေးထွက်လာခဲ့တော့သည်။
“ဦးလေးငယ်၊ ဒေါ်လေးငယ်! ပင်းအန်းလေး၊ အစ်မဆီ အမြန်လာဦး၊ အစ်မ ပွေ့ချီပေးမယ်။ မင်း အစ်မကို လွမ်းနေလား”
“လွမ်းတာပေါ့။ သား အစ်မအတွက် အရသာရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေတောင် ယူလာသေးတယ်!”
ချင်မျန့်မျန့်သည် ပင်းအန်းကို ပွေ့ချီလျက် ဆော့ကစားရန်အတွက် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ မီးဖိုချောင်အတွင်းမှလည်း ဟဲချွေ့ကျစ်က သူတို့ကို ကြိုဆိုရန်အတွက် ထွက်လာခဲ့သည်။
“ပြန်လာကြပြီပဲ၊ ကောင်းလိုက်တာ! အထဲကို အမြန်ဝင်ကြစို့! ချင်လဲ့၊ မင်းကတော့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ငါတို့အားလုံးကို တကယ်ပဲ ထိတ်လန့်အောင် လုပ်လိုက်တာပဲ!”
“မူဟန်၊ မင်းက ဘာဖြစ်နေတာလဲ”
သူမသည် သူတို့၏ နောက်တွင် ဝမ်းဗိုက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် မျက်နှာဖြူဖျော့နေသော ချင်မူဟန်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“မင်း တစ်ခုခု မှားစားမိလို့လား”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ မရီး။” ချင်လဲ့ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “သူက လမ်းလျှောက်ရင်း မျက်စိမပါလာလို့ ငါ သူ့ကို တစ်ချက်လောက် ကန်လိုက်တာ။”
“ခံရမှာပေါ့၊ အနုအယွ တွေများလွန်းလို့။”
ဟဲချွေ့ကျစ်က ချက်ချင်းပင် သူမ၏ အကြည့်ကို လွှဲပြောင်းလိုက်ပြီး သူ၏ သားဖြစ်သူမှာ အလွန်အမင်း သရုပ်ဆောင်လွန်းသည်ဟု ထင်မှတ်လိုက်မိသည်။ သူက အရွယ်ရောက်ပြီးသား ယောကျာ်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ကန်ချက်တစ်ချက်တည်းအတွက် ဤမျှလောက်အထိ ကမ္ဘာပျက်မတတ် လုပ်ဆောင်နေစရာ အကြောင်းမရှိပါချေ။
ယခုအခါတွင် ချင်လဲ့ အဆင်ပြေနေပြီဖြစ်ရာ၊ သူ အန်းမင်ဟွာနှင့် လက်ထပ်ရမည်ဟူသော အတွေးမျိုးမှာ သေချာပေါက် မဖြစ်နိုင်တော့ပါချေ။ မိသားစုအနေဖြင့် ယခုနှစ် စစ်သားစုဆောင်းရေးအပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ မူဟန်ကို စစ်တပ်အတွင်းသို့ စေလွှတ်ရမည် ဖြစ်သည်။
“နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် ထပ်ကန်လိုက်ရင်တောင် မမှားဘူး!”
သူမ စကားပြောဆိုနေဆဲမှာပင်၊ ချင်ကျောက် အလုပ်မှ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ချင်လဲ့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ၊ ထိုတည်တင်းလှသော လူကြီး၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားခဲ့ရရှာသည်။
“ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မင်ဟွာက မင်းနဲ့အတူ လိုက်သွားမှာလား”
“ဟုတ်ကဲ့၊ လိုက်သွားမှာပါ။ စစ်တပ်နောက်လိုက်ဖို့အတွက် လျှောက်လွှာကိုလည်း တင်သွင်းပြီးပါပြီ။”
ချင်လဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး၊ ချင်ကျောက်နှင့်အတူ စကားပြောဆိုရန်အတွက် အတွင်းခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြသည်။
“မင်ဟွာ။”
ဟဲချွေ့ကျစ်သည် ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရှုနေရင်း ခပ်တိုးတိုး ပြောဆိုလိုက်သည်။ “နင် ဟိုဘက်ကို ရောက်သွားတဲ့အခါ၊ လေးလံတဲ့ အလုပ်တွေနဲ့ ပင်ပန်းတဲ့ အလုပ်မှန်သမျှကို ချင်လဲ့ကိုပဲ အကုန်ခိုင်းလိုက်နော်။ အဝတ်လျှော်တာ၊ ပန်းကန်ဆေးတာ၊ ရေအေးနဲ့ ထိတွေ့ရမယ့် အလုပ်မှန်သမျှကိုလည်း သူ့ကိုပဲ အကုန်လုပ်ခိုင်းလိုက်!”
“သူက အခုလည်း အကုန်လုံး လုပ်ပေးနေတာပဲ၊ အစ်မရဲ့။”
အန်းမင်ဟွာက သဘာဝကျကျပင် ပြောဆိုလိုက်သည်။ “တကယ် ညီမသာ ဝင်လုပ်ဖို့ ကြိုးစားရင် သူက စိတ်ဆိုးတာ။ သူက ကျွန်မတို့ ငယ်ငယ်ကတည်းက ဒီလိုပုံစံမျိုးပဲ ရှိနေခဲ့တာ။”
ဟဲချွေ့ကျစ် - “....”
“ဒေါ်လေးငယ်!”
ချင်မျန့်မျန့်သည် တံခါးဝအနီးတွင် ပင်းအန်းနှင့်အတူ ဆော့ကစားနေခဲ့စဉ် ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“တစ်ယောက်ယောက်က ဒေါ်လေးကို လာရှာနေတယ်!”
သူမကို လာရှာတာ ဟုတ်လား။
အန်းမင်ဟွာတွင် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် လူမှုပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ပတ်သက်၍ ရှင်းလင်းစွာ သိရှိနားလည်မှု ရှိလှပေသည်။ သူမ အမြဲတမ်း ပြောဆိုလေ့ရှိသကဲ့သို့ပင်။ သူမသည် အိပ်မက်တစ်ခုအတွင်း ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့်၊ မည်သူနှင့်မျှ အလေးအနက်ထား၍ သူငယ်ချင်း မဖွဲ့ခဲ့ဖူးပါချေ။
သူမ အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် ပြင်ပသို့ လျှောက်လှမ်းခဲ့ရာ၊ တံခါးဝအနီးတွင် အကျယ်တဝံ့ ပြုံးရွှင်နေသော ချီပိုင်ကောကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး၊ လမ်းကြား၏ အဝတွင်မူ ရှဲ့ယွီထန်က သတိကြီးစွာ ထားရှိလျက် ခေါင်းလေးကို တစ်ဝက်မျှ ပြူထွက်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
“မင်းတို့နှစ်ယောက်လား။ ဒီကို ဘာလာလုပ်ကြတာလဲ”
“အစ်မအန်း၊ အစ်မ မောင်လေးရဲ့ မင်္ဂလာပွဲက နောက်ဆုံးတော့ ဖြစ်မြောက်သွားခဲ့ပါပြီ။”
ချီပိုင်ကောသည် သူ၏ ဂျိုင်းထောက်ကို အမှီပြုထားဆဲဖြစ်သော်လည်း၊ မျက်နှာထက်တွင် ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
“ကျွန်တော်တို့ မနက်ဖြန်ကျရင် မြို့တော်ကို ပြန်ဖို့ ပြင်ဆင်နေကြတာ။ ယွီထန်က အစ်မကို လွမ်းနေတာမို့ ကျွန်တော်ာတို့ နှုတ်ဆက်ဖို့ လာခဲ့ကြတာ”
အန်းမင်ဟွာ မနေနိုင်ဘဲ သူ့ကို စနောက်လိုက်မိသည်။“တကယ်ကို မြန်လှတာပဲ! ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ ဂုဏ်ယူပါတယ်!”
“မင်းတို့ လမ်းကြားအဆုံးကို အရင်ဆုံး သွားနှင့်ကြ။ နှစ်ယောက်လုံး ငါ့ကို ခဏစောင့်ပါဦး!”
မင်္ဂလာပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားတော့မည်ဖြစ်ရာ၊ မင်္ဂလာလက်ဆောင်တစ်ခုကတော့ လိုအပ်ပေသည်။
အန်းမင်ဟွာ အိမ်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ပြေးဝင်ခဲ့ပြီး ခရီးဆောင်အိတ်ကို ရှာဖွေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ၊ သူမ ကွမ်ချန်၌ ဝယ်ယူထားခဲ့သော တောက်ပလှသည့် အနီရောင် အိပ်ယာခင်းအစုံကို သူမ၏ နေရာလွတ်ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမအနေဖြင့် အနောက်ဘက် အဆောင်ခန်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာလာသော ချင်မူဟန်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ခြင်း မရှိပါချေ။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေခဲ့ပြီး၊ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ကာ ပြင်ပသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်လှမ်းခဲ့တော့သည်။
ရှဲ့ယွီထန်က လက်ထပ်တော့မယ် ဟုတ်လား။
သူမက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လုပ်ရဲရတာလဲ။ ဘယ်လို အကြောင်းပြချက်မျိုးနဲ့ သူမက ဒီလို လက်ထပ်နိုင်မယ်လို့ ထင်မှတ်နေတာလဲ။
၎င်းအပြင်၊ ရှဲ့မိသားစု၏ လက်ရှိ အခြေအနေအရဆိုလျှင်၊ မည်သူကများ သူမကို လက်ထပ်ဝံ့ပါမည်နည်း။
လမ်းကြားအတွင်းတွင်မူ၊ ချီပိုင်ကောသည် သူ၏ ဂျိုင်းထောက်ဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းနေခဲ့သည်။ ရှဲ့ယွီထန် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့ပြီးနောက်၊ သူ့ကို ကူညီဖေးမပေးရန်အတွက် လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားခဲ့သည်။
“ဖြည်းဖြည်း လျှောက်ပါဦး!”
သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲက စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ၊ ချီပိုင်ကောသည် ယခင်ကထက်စာလျှင် ပိုမို၍ လူအူကြောင်ကြောင်နိုင်သည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် ပြုံးလိုက်မိသည်။
“ထန်ထန်၊ မင်း နောက်ဆုံးတော့ ကိုယ့်ကို လက်ထပ်ဖို့ သဘောတူလိုက်ပြီလေ၊ ကိုယ် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြည်းဖြည်း လျှောက်နိုင်ပါ့မလဲ။”
“မင်းရဲ့ မိဘတွေအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မနေနဲ့တော့။ ကိုယ် သူတို့ ပြောင်းရွှေ့အခြေချဖို့အတွက် နေရာကောင်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်ပေးထားပြီးသားပါ — အဲဒါက လဲ့ဟယ်မြို့ရဲ့ စိုက်ပျိုးမွေးမြူရေးခြံပဲ။ အဲဒီနေရာက တပ်မှူးကြီးက ကိုယ့်အဖေရဲ့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ရဲဘော်ဟောင်းတစ်ဦးဖြစ်လို့ ကိုယ်တို့ သူ့ကို ဦးလေးလျန်လို့ ခေါ်ရမှာ။ သူက ကိစ္စရပ်အားလုံးကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ရှောက်ပေးလိမ့်မယ်—”
“ရှဲ့ယွီထန်!”
ဒေါသတကြီး ထွက်ပေါ်လာသော အသံတစ်ခုက ချီပိုင်ကော၏ တိုးတိုးမျှ ပြောဆိုနေမှုကို ကြားဖြတ်တားဆီးလိုက်သည်။ ရှဲ့ယွီထန်၏ အမူအရာမှာ အခိုက်အတန့်အတွင်း အေးခဲသွားခဲ့ရသည်။ မျှော်လင့်ထားခဲ့သည့်အတိုင်းပဲ သူမ အကြောက်ရွံ့ဆုံးအရာ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး၊ ချင်မူဟန် ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ၊ ပြင်းထန်လှသော အငွေ့အသက်များနှင့်အတူ လျှောက်လှမ်းလာသော ချင်မူဟန်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဒေါသများနှင့် အထင်သေးမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့လျက်၊ သူတို့ကို စူးစိုက်ကြည့်ရှုကာ ပြောခဲ့သည်။
“ရှဲ့ယွီထန်၊ မင်းကတော့ တကယ်ကို တစ်ရက်ထက်တစ်ရက် ပိုပြီးတော့ အောက်တန်းကျလာတာပဲ။ ပေကျင်းက စေ့စပ်ပွဲက ပယ်ဖျက်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီးတော့၊ အခု မင်းက ဒုက္ခိတတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်တော့မယ် ဟုတ်လား”
ပေကျင်းက စေ့စပ်ပွဲ ဟုတ်လား။
ချီပိုင်ကော ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။ ပေကျင်းမှာ ထန်ထန်နဲ့ လက်ထပ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေခဲ့သူက သူကိုယ်တိုင် မဟုတ်ပါလား။ ထိုအစီအစဉ်က ဘယ်တုန်းက ပယ်ဖျက်ခံလိုက်ရလို့လဲ။
သို့သော်လည်း လာမည့် အခိုက်အတန့်တွင်မူ၊ သူ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားခဲ့ရသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ထန်ထန်ကို အောက်တန်းကျသည်ဟု အဘယ်ကြောင့် ပြောဆိုဝံ့ရပါသနည်း။
“ချင်မူဟန်၊ နင့်ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားစမ်း!”
ရှဲ့ယွီထန်၏ လှပလှသော မျက်နှာလေးမှာ ဒေါသကြောင့် နီမြန်းသွားခဲ့ရသည်။
“နင် ဒုက္ခိတလို့ ခေါ်နေတဲ့ လူက ငါတို့နိုင်ငံကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရင်း ဒဏ်ရာရခဲ့တာ။ နင့်မှာ သူ့ကို စော်ကားပြောဆိုဖို့ ဘယ်လိုအခွင့်အရေးမျိုး ရှိလို့လဲ”
ဘေးနားတွင်မူ၊ ချီပိုင်ကောသည် သူ၏ ဂျိုင်းထောက်ကို အသုံးပြုလျက် ရှေ့သို့ နှစ်လှမ်းမျှ လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ သူ ချင်မူဟန်နှင့် အနီးကပ်ဆုံး နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ သူ၏ ညာဘက်လက်က ဂျိုင်းထောက်ကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး သူ၏ လက်သီးကို မြှောက်၍ ထိုလူ၏ မျက်နှာထံသို့ တိုက်ရိုက် လွှဲရိုက်လိုက်တော့သည်!
“ငါ့ရဲ့ ဇနီးလောင်းက အောက်တန်းကျတယ် ဟုတ်လား။ ဒါဆို မင်းကရော ဘာကောင်မို့လို့တုန်း။”