အခန်း ၁၂
Vol. 2 Ch. 12
အရင်းရှင်မမလေးအဖြစ် စာအုပ်ထဲသို့ကူးပြောင်းသွားခြင်း
အပိုင်း ၁၂
ထိုလူကို မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားအောင် လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်ပြီးနောက်၊ ချီပိုင်ကောသည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ဂျိုင်းထောက်ကို ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ချင်မူဟန်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ခွစီးလိုက်တော့သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ကော်လာစကို ဆွဲကိုင်ကာ တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် မရပ်မနား ဆက်တိုက် ထိုးနှက်တော့သည်။
ရှဲ့ယွီထန်သည် အစပိုင်းတွင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သော်လည်း၊ အခြေအနေကို ရိပ်မိလိုက်သည့်အခါ လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့တိုးကာ ချီပိုင်ကော၏ လက်ကို လှမ်း၍ ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
“အစ်ကိုပိုင်ကော တော်ပါတော့! သူ့ကို သေအောင် မထိုးပါနဲ့တော့!”
“အစ်ကို့လက်တွေ ပွန်းပဲ့ကုန်တော့မယ်!”
သူမ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါမှသာ၊ ချီပိုင်ကောသည် ချက်ချင်းပင် နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများ တွန့်ကွေးကာ ပြုံးလိုက်တော့သည်။
“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ကိုယ်က ဒီလောက်အထိ နုနယ်တဲ့ကောင် မဟုတ်ပါဘူး။”
ချင်မူဟန်မှာမူ မြေပြင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေခဲ့ရပြီး၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများနှင့် ပါးပြင်များမှာ အဆမတန် ဖူးရောင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ရှဲ့ယွီထန်ကို မယုံကြည်နိုင်လောက်သော အကြည့်များဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။
'သူမက တခြားယောကျာ်းတစ်ယောက်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး၊ ထိုလူ၏ အရေပြား ပွန်းပဲ့သွားမှာကို စိုးရိမ်ပူပန်နေတာ ဟုတ်လား။'
'သူမအနေဖြင့် ပြင်းထန်လှသော ဒဏ်ရာများဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေရသူမှာ သူကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေတာကို မမြင်ဘူးလား။'
'သူမ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဤမျှလောက်အထိ နှလုံးသားမရှိဘဲ နေနိုင်ရတာလဲ?!'
“ရှဲ့ယွီထန်!”
ချင်မူဟန် မြေပြင်ပေါ်မှ လူးလဲထရန်အတွက် အသည်းအသန် ရုန်းကန်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“မင်း တခြားလူတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ဖို့ ဘယ်သူက ခွင့်ပြုချက် ပေးလိုက်လို့လဲ။ မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တခြားယောကျာ်းတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်နိုင်ရတာလဲ။ ဒါဆိုရင် ငါကော။ ငါက အတိအကျ ဘာလုပ်ရမှာလဲ”
ဘာတွေလဲ။
အိပ်ယာခင်းကို ပွေ့ပိုက်ထားလျက်၊ အန်းမင်ဟွာ၏ ခေါင်းလေး ပြူထွက်လာခဲ့ပြီး ၎င်း၏အပေါ်တွင် ကြီးမားလှသော မေးခွန်းထုတ်စရာ အမှတ်အသားကြီးတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။
ဒီရူးသွပ်နေတဲ့ ကောင်က ရှဲ့ယွီထန်၏ မင်္ဂလာပွဲကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးပမ်းနေတာလား။
“ချင်လဲ့၊ ဒီလို သိက္ခာမရှိတဲ့ အရူးကောင်ကို အမြန်ဆုံး သွားဖြေရှင်းလိုက်ဦး!”
အမိန့်ကို ရရှိလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ ချင်လဲ့သည် သူ၏ ခြေထောက်ကို မြှောက်၍ ကန်ကျောက်လိုက်တော့သည်။
“ချင်မူဟန်၊ နင့်ရဲ့ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားစမ်း! အရှက်နည်းနည်းရှိစမ်းပါဦး! နင်က ငါ့ရဲ့မျက်နှာကိုတင်မကဘူး၊ နင့်ဦးလေးငယ်ရဲ့ မျက်နှာကိုပါ အကြီးအကျယ် အရှက်ကွဲအောင် လုပ်နေတာပဲ!”
အန်းမင်ဟွာ၏ စိတ်ထဲတွင် ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
“နင်ကော ဘာလုပ်ရမှာလဲ ဆိုတာက ဘာသဘောလဲ။ သွားပြီး အသုပ်ထဲပဲ ဝင်နေလိုက်လေ! နင့်ကိုယ်နင် ထမင်းတွေ၊ ရှာလကာရည်တွေနဲ့ ရောနယ်ပြီး အကောင်းဆုံး အရသာဖြစ်အောင်ပဲ လုပ်လိုက်တော့! "
"ရှဲ့ယွီထန်က နင်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ နင်က သူမကို လက်ထပ်ခွင့် မပြုဘူး ဟုတ်လား။ နင့်ရဲ့ အတ္တတွေက ဒီလောက်အထိ ကြီးမားနေတာကို ငါ အရင်က ဘာဖြစ်လို့ သတိမထားမိခဲ့တာလဲ?!”
“မင်ဟွာ!”
ချင်မူဟန်သည် ချင်လဲ့၏ ကန်ချက်ကြောင့် မြေပြင်မှ မနည်းထလိုက်ရစဉ်မှာပင်၊ သူမ၏ အမည်ကို လှမ်း၍ ခေါ်ဆိုလိုက်ရာ နောက်ထပ် ကန်ချက်တစ်ချက် ထပ်မံ ကြုံတွေ့လိုက်ရပြန်သည်။
“မင်းက သူမအမည်ကို ဒီလို ခေါ်ဝံ့သေးတယ် ဟုတ်လား”
ချင်မူဟန်၏ မျက်နှာမှာ ဝက်ခေါင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖူးရောင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် အကြိမ်ကြိမ် လိမ့်ဆင်းသွားခဲ့ရပြီးနောက်၊ သူ၏ ပုံစံမှာ အလွန်အမင်း သနားစရာ ကောင်းလှပေသည်။
သူသည် ချင်လဲ့ကို ဆက်၍ ရန်စရန်အတွက် မဝံ့ရဲသေးသဖြင့်၊ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်လိုက်ရင်း တိုးတိုးမျှ ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ဒေါ်လေး... ရှဲ့ယွီထန်နဲ့ ကျွန်တော်တို့က အရင်တုန်းက ချစ်သူတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြဖူးတယ်ဆိုတာ ဒေါ်လေး အသေအချာ သိနေတာပဲ မဟုတ်လား!”
“နင် ပြောတာက အရင်တုန်းကလေ! အရင်တုန်းက! အတိတ်ကာလ! နင် နားလည်ရဲ့လား။ အရာအားလုံးက ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ! မင်းက အတိတ်မှာတင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ! အကယ်လို့ နင် ရူးချင်တယ်ဆိုရင်လည်း တခြားနေရာကို သွားပြီးတော့ပဲ သွားရူးစမ်းပါ!”
“အိမ်ပြန်စမ်း!”
ချင်လဲ့ သူ့ကို နောက်ထပ် ကန်ချက်တစ်ချက် ထပ်ကျွေးလိုက်သည်။ ချင်မူဟန် လှုပ်ရှားရန်အတွက် ဝန်လေးနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်တွေ့ရသည့်အခါ၊ သူ သူ့ကို နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ထပ်၍ကန်ကျောက်လိုက်ပြန်သည်။
သူသည် ထိုလူ၏ နောက်ကွယ်မှ တိုက်ရိုက် လိုက်ပါသွားခဲ့ပြီး၊ သူ့ကို အိမ်ပြန်ရောက်သည့်တိုင်အောင် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး တစ်လှမ်းချင်းစီ ကန်ကျောက်၍ မောင်းထုတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အန်းမင်ဟွာက ချီပိုင်ကောနှင့် ရှဲ့ယွီထန် ရှိရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “စိတ်မရှိပါနဲ့၊ ငါတို့ မိသားစုရဲ့ ဒီလို အရှက်ရစရာ ကိစ္စရပ်က လူကြီးတွေဖြစ်တဲ့ ငါတို့က သူ့ကို ကောင်းကောင်းမဆုံးမခဲ့မိလို့ပါပဲ။”
“ဒါက အစ်မမင်ဟွာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ” ရှဲ့ယွီထန် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ “အခု အတိတ်ကို ပြန်တွေးကြည့်တဲ့အခါ၊ ကျွန်မ ငယ်ငယ်တုန်းက မိုက်မဲမှုကြောင့် လူမှားကို ရွေးချယ်မိခဲ့တဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အပြစ်တင်ရမှာ”
ချီပိုင်ကောက ခပ်တိုးတိုး နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း ပြောလိုက်သည်။“မင်း လူမှားကို ရွေးချယ်မိခဲ့တာက ကောင်းတဲ့ အချက်တစ်ခုပါပဲ။ အကယ်လို့ မင်းသာ လူမှန်ကို ရွေးချယ်မိခဲ့မယ်ဆိုရင် ကိုယ် ဘာဖြစ်သွားမလဲ”
“အစ်မအန်း၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် ဒါကို စိတ်ထဲမှာ ထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပြီးတော့ ကျွန်တော် သူ့ကို ပြန်ပြီး ထိုးနှက်ခဲ့တာဆိုတော့၊ သူ့ရဲ့ ဆေးဖိုးဝါးခတွေကို လျော်ဖို့ မလိုအပ်ဘူး မဟုတ်လား”
“အမြန်သွားကြတော့!”
အန်းမင်ဟွာ သူ့ကို မျက်စိစောင်းကြည့်လိုက်မိသည်။ သူမ အိပ်ယာခင်းအစုံကို ရှဲ့ယွီထန်ထံသို့ လှမ်းပေးလိုက်သည်။
“ဒါက မင်းတို့နှစ်ယောက်အတွက် မင်္ဂလာလက်ဆောင်။”
“ရှဲ့ယွီထန်၊ နင် သေချာပေါက် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေထိုင်ရမယ်နော်!”
ရှဲ့ယွီထန်၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ နီမြန်းသွားခဲ့ရရှာသည်။ သူမ အန်းမင်ဟွာကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
“အစ်မမင်ဟွာ၊ အစ်မနဲ့ ဆုံတွေ့ခဲ့တာက ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးမှာ အကြီးမားဆုံး ကောင်းချီးမင်္ဂလာတစ်ခုလို့ ကျွန်မ တကယ်ပဲ ယုံကြည်တယ်။ အစ်မလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပါ။ ကျွန်မ မြို့တော်မှာ အခြေကျသွားတဲ့အခါ၊ အစ်မဆီကို သေချာပေါက် စာရေးလိုက်ပါ့မယ်!”
“ငါ ချီပိုင်ကော နေတဲ့ နေရာကို သိတယ်။ ငါ နင့်ဆီကို အရင်ဆုံး စာရေးလိုက်မယ်!”
ချင်မိသားစု၏ အိမ်ရာဝင်းအတွင်းတွင်မူ၊ ချင်မူဟန်သည် အလွန်အမင်း သနားစရာကောင်းလှသော ပုံစံမျိုးဖြင့် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဟဲချွေ့ကျစ် ခရီးဦးကြိုပြုလိုက်ရစဉ်မှာပင် ချက်ချင်း အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်သွားခဲ့ရရှာသည်။
“မင်းက ဘာဖြစ်လာတာလဲ။ တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့ ရန်ဖြစ်ခဲ့လို့လား”
သူမ၏ ဗီဇအရ ဖြစ်ပေါ်လာသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာ အခိုက်အတန့်မျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ ချင်ကျောက်၏ တည်တင်းလှသော မျက်နှာထားကို သတိပြုမိလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ သူမ၏ မျက်နှာထက်ရှိ အမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် အပြစ်တင်စရာ အသွင်အပြင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တော့သည်။
“မင်းက အရွယ်ရောက်ပြီးသား ယောကျာ်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလေ! ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို ရန်ပွဲတွေ ဖြစ်နေရသေးတာလဲ။ မင်းရဲ့ အဖေက မင်းကို ငါတို့အိမ်ရဲ့ ပြင်ပက ကိစ္စရပ်တွေထဲမှာ ကြားမဝင်ဖို့အတွက် သတိမပေးထားခဲ့ဘူးလား?!”
ချင်လဲ့ကတော့ ကိစ္စရပ်အားလုံးကို စကားလုံးတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် အနှစ်ချုပ်ပေးလိုက်သည်။ “သူ တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို သွားနှောင့်ယှက်လို့၊ သူမရဲ့ ရည်းစားဖြစ်သူရဲ့ ရိုက်နှက်တာကို ခံလိုက်ရတာ။”
“ဘာကြီးလဲ?!”
“သမီး... သမီး အခုနတင် မြင်တွေ့ခဲ့တာ။” ချင်မျန့်မျန့်က ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အစ်ကိုက ရုတ်တရက် အဲဒီအစ်မဆီကို ပြေးသွားပြီး၊ သူမကို ဆွဲခေါ်ဖို့ ကြိုးပမ်းခဲ့တာ—”
“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း!”
ဟဲချွေ့ကျစ် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သဖြင့်၊ ချင်မျန့်မျန့်မှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရရှာသည်။
“မရီး၊ ဘာဖြစ်လို့ မျန့်မျန့်ကို စကားပြောခွင့် မပြုရတာလဲ”
အန်းမင်ဟွာ အိမ်ရာဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး မျက်ခုံး ပင့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ချင်မူဟန်ကို ကြည့်လိုက်ဦး — သူ အခုထိ အဲဒီမိန်းကလေးအပေါ်မှာ စိတ်စွဲလမ်းနေတုန်းပဲ!”
အမှန်တကယ်ပင်၊ ချင်မူဟန်၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အနှစ်သာရမရှိဘဲ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေခဲ့ပြီး၊ သူ၏ အမူအရာမှာလည်း စိတ်ပျက်အားလျော့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူက သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် တိုးတိုးမျှ အဆက်မပြတ် ရေရွတ်နေခဲ့သည်။
“ရှဲ့ယွီထန်... နင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး... နင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါ့ကို နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် စွန့်ခွာသွားနိုင်ရတာလဲ...”
ထိုစကားလုံးများက အန်းမင်ဟွာကို အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်ရွံရှာစေခဲ့သည်။
“ဒါ... ဒါက — မူဟန်၊ မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို သွားနှောင့်ယှက်ဝံ့ရတာလဲ”
ဟဲချွေ့ကျစ်အနေဖြင့် မူဟန်သည် ထိုမိန်းကလေးကို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိနေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဖြစ်နိုင်တာက ထိုမိန်းကလေးကပင် သူ့ကို မြှူဆွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ပြောဆိုချင်နေခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း သူမ ထိုစကားလုံးများကို ပြန်လည်မြိုချလိုက်ရသည်။ သူမ ချင်ကျောက်၏ စရိုက်သဘာဝကို ကောင်းမွန်စွာ သိရှိလှပေသည်။ ဤကဲ့သို့သော စကားလုံးမျိုးကို ပြောဆိုခြင်းက မည်သည့်အကျိုးကျေးဇူးမျှ ရှိလာလိမ့်မည် မဟုတ်ပါချေ။
“မင်းကတော့ တကယ်ကို အလိုလိုက်ခံရလွန်းလို့ ပျက်စီးနေခဲ့ပြီပဲ! တစ်ရက်ထက်တစ်ရက် ပိုပြီးတော့ အကျင့်ပျက်လာပြီ! ငါ့အထင်တော့၊ ဒီနှစ် စစ်သားစုဆောင်းရေးမှာ — မင်း စစ်တပ်ထဲကို အမြန်ဆုံး သွားပြီး သေသေချာချာ စည်းကမ်းအထိန်းအကွပ် ခံယူတာက ပိုပြီးတော့ ကောင်းလိမ့်မယ်!”
“သူ့ကို စစ်တပ်ထဲ သွားခွင့်မပြုဘူး!”
ချင်ကျောက်၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားခဲ့ရပြီး၊ သူ အထင်အရှားပင် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“သူက အခုတောင် အမျိုးသမီးတွေကို လိုက်နှောင့်ယှက်တဲ့ ဒီလို အရှက်ရစရာ ကိစ္စရပ်တွေကို လုပ်နေခဲ့တာ၊ အကယ်လို့ သူသာ စစ်တပ်ထဲကို ရောက်သွားပြီး ဒီလိုကိစ္စရပ်မျိုးကို ထပ်လုပ်ဦးမယ်ဆိုရင် သူ့အဖေမျက်နှာကို အကြီးအကျယ် အရှက်ကွဲစေမှာ မဟုတ်ဘူးလား?!”
“မနက်ဖြန်ကျရင်၊ ပညာတတ်လူငယ်များရုံးကို သွားပြီး သူ့ရဲ့အမည်ကို စာရင်းသွင်းလိုက်စမ်း။ သူ့ကို ကျေးလက်တောရွာတွေဆီပဲ လွှတ်လိုက်တော့!”
“ရှဲ့ယွီထန်! မင်း အဲ့ဒီလိုလုပ်လို့ မရဘူး! မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တခြားလူတစ်ယောက်ကို တကယ် လက်ထပ်နိုင်ရတာလဲ?! မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုလုပ်နိုင်ရတာလဲ! မင်းက ငါ့ကို အချစ်ဆုံး မဟုတ်ဘူးလား?!”
ချင်မူဟန် ရုတ်တရက် စိတ်ရူးပေါက်သွားခဲ့ရပြီး၊ စိတ်မနှံ့သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရင်း အိမ်ရာဝင်း၏ တံခါးဝရှိရာဘက်သို့ အသည်းအသန် ပြေးထွက်ခဲ့တော့သည်။ တံခါးဝအနီးတွင် ရောက်ရှိနေခဲ့သော အန်းမင်ဟွာမှာမူ သူ့ကြောင့် တိုက်မိပြီး လဲကျတော့မလို ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
ချင်လဲ့က လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး၊ သူမကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန်အတွက် သူ၏ ရင်ခွင်အတွင်းသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်တော့သည်။ ဤလှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူ၏ ဒဏ်ရာကို ဆွဲဆန့်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ရသဖြင့်၊ သူ ခပ်တိုးတိုး ညည်းတွားလိုက်မိသည်။
အန်းမင်ဟွာ၏ နှလုံးသားမှာ တင်းကျပ်သွားခဲ့ရသည်။ သူမ ချက်ချင်း လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ချင်မူဟန်၏ လည်ပင်းဘေးဘက်ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်လိုက်တော့သည်။ ထိုလူ သတိလစ်သွားခဲ့ခြင်း ရှိ၊ မရှိကိုပင် သူမ စစ်ဆေးခြင်းမပြုတော့ဘဲ၊ သူမ၏ လက်ချောင်းများမှာ ချင်လဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
“ဒါက ရှင့်ရဲ့ ဒဏ်ရာကို ထိခိုက်သွားစေတာလား။ ဘယ်နေရာလဲဟင်။ ကျွန်မကို ပြစမ်းပါဦး!”
“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။”
ချင်လဲ့က သူမ၏ လက်ကလေးကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ “အခု အိမ်ရာဝင်းတစ်ခုလုံးက အရမ်းရှုပ်ထွေးနေပြီ”
ချင်မူဟန် စိတ်မနှံ့သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူနေခဲ့သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါမှသာ၊ ဟဲချွေ့ကျစ် နောက်ဆုံး၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရရှာတော့သည်။
သူမအနေဖြင့် ဤရှဲ့ယွီထန်ဆိုသည်မှာ အတိအကျ မည်သူလဲဆိုတာကို နားမလည်နိုင်တော့ပါချေ။ မူဟန်သည် ယခင်က မင်ဟွာအပေါ်တွင် စွဲလမ်းနေခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘူးလား။ သူ ဘယ်အချိန်ကစပြီး ဤရှဲ့ယွီထန်ကို နှစ်သက်သွားခဲ့ရတာလဲ။
ပြီးတော့ သူမအတွက်နှင့် ဤမျှလောက်အထိ ရူးသွပ်သွားရတယ် ဟုတ်လား။
ချင်ကျောက်မှာမူ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်လွန်းလှသဖြင့် သူ၏ ဒေါသများမှာ ဦးနှောက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ သူ ယခင်က အန်းထင်ပိုင်ထံမှ သင်ယူထားခဲ့ဖူးသော ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့မှုမှန်သမျှမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။
“မင်းကတော့ တကယ်ကို အရှက်မရှိတဲ့ လူမိုက်ကောင်ပဲ! ငါ အခုချက်ချင်း ပညာတတ်လူငယ်များရုံးကို သွားပြီး စာရင်း သွားသွင်းမယ်!!”
ချင်မျန့်မျန့်သည် ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးပါချေ။ ထိုမိန်းကလေးငယ်လေးမှာ နံရံကို ကျောမှီထားလျက်၊ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တိတ်တဆိတ် ငိုကြွေးနေခဲ့ရှာသည်။
ထူးဆန်းလှသည်မှာ ပင်းအန်းမှာမူ အတည်ငြိမ်ဆုံး ဖြစ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ အိမ်ရာဝင်းအတွင်းရှိ လက်တွန်းလှည်း၏ ရက်မပေါ်သို့ ဘယ်တုန်းက တက်ရောက်သွားခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ မသိရှိကြပါချေ။ သူသည် ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေခဲ့ပြီး၊ သူ၏ မေးစေ့ကို လက်ဖဝါးလေးနှစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်ထားလျက်၊ သူ၏ မျက်ဝန်းလေးများမှာ တောက်ပနေခဲ့ပြီး ဤစိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလှသော မြင်ကွင်းကြီးကို စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“မျန့်မျန့်၊ ဒီကိုလာဦး။”
အန်းမင်ဟွာက ထိုမိန်းကလေးငယ်လေးကို လှမ်း၍ လက်ဝှေ့ယမ်းပြရင်း ပြောလိုက်သည်။“မင်းရဲ့ အစ်ကိုက အဆင်ပြေပါတယ်။ သူက ငယ်ရွယ်သေးပြီး သွေးဆူလွယ်တဲ့ အရွယ်ဖြစ်တဲ့အပြင်၊ အချစ်ရေးမှာ စိတ်ဒဏ်ရာရရှိသွားတာကြောင့် ဒီလိုမျိုး နည်းနည်း ရူးသွပ်သွားတာက ပုံမှန်ပါပဲ။ သူ ရက်အနည်းငယ် ကြာရင် သက်သာသွားပါလိမ့်မယ်။ မကြောက်ပါနဲ့နဲ့ဦး!”
ဟဲချွေ့ကျစ်သည် ချင်ကျောက်၏ စကားလုံးများကို ကြားသိလိုက်ရသည့်အခါမှသာ ချက်ချင်း တည်ငြိမ်သွားခဲ့ရတော့သည်။ သူမ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကာ၊ သူ့ရှိရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“အရမ်း စိတ်မလောပါနဲ့ဦး! အချိန်ကိုလည်း ကြည့်ပါဦး — ကျွန်မတို့ အရင်ဆုံး ထမင်းစားကြရအောင်လေ! ဒီအရှက်မရှိတဲ့ကောင်ကိုတော့ လောလောဆယ် ဒီနေရာမှာပဲ ဒီအတိုင်း ထားလိုက်ဦး! ရှင်ကတော့ မဆာပေမဲ့၊ မင်ဟွာနဲ့ ပင်းအန်းတို့ကော။ ပြီးတော့ ချင်လဲ့မှာလည်း ဒဏ်ရာတွေ ရှိနေသေးတာကို!”