အခန်း ၁၃

အရင်းရှင်မမလေးအဖြစ် စာအုပ်ထဲသို့ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၁၃

ဟဲချွေ့ကျစ်သည် ချင်မူဟန်ကို ကျေးလက်တောရွာများဆီသို့ သေချာပေါက် အေစလွှတ်မခံလိုပါချေ။

အကယ်၍ ချင်လဲ့သာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မနေခဲ့ဘူးဆိုလျှင်၊ အန်းမိသားစု၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများရှိနေသရွေ့ ကျေးလက်သို့ သွားရောက်ခြင်းက စစ်တပ်ထဲဝင်ခြင်းထက် ပိုဘေးကင်းပြီး ပိုကောင်းသော ရွေးချယ်မှု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ အန်းမိသားစု၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ထိတွေ့ခွင့်ရရန် မည်သို့မျှ အခွင့်အရေးမရှိတော့ဘဲ ချင်မိသားစု၏ အဆက်အသွယ်အားလုံးမှာလည်း စစ်တပ်ထဲတွင်သာ ရှိနေခဲ့ရာ ကျေးလက်တောရွာများက သူတို့အတွက် မည်သို့သော အနာဂတ်မျိုးကို ပေးစွမ်းနိုင်ပါမည်နည်း!

သူမသည် ချင်ကျောက်နှင့်အတူ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပေါင်းသင်းလာခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် သူ့ကို မည်သို့ ဖျောင်းဖျရမည်ကို အတိအကျ သိရှိလှပေသည်။ သို့သော်လည်း ဟဲချွေ့ကျစ် မျှော်လင့်မထားခဲ့မိသော အရာမှာမူ၊ သူမအနေဖြင့် ချင်ကျောက်၏ စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုကို လျော့ပါးသွားစေရန် နည်းလမ်းမျိုးစုံသုံးကာ အသည်းအသန် ကြိုးပမ်းနေခဲ့သော်လည်း၊ သူမ၏ သားဖြစ်သူ ကိုယ်တိုင်ကမူ ကျေးလက်သို့သွားမည့် လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ဦးခေါင်းဖြင့် အတင်းတိုးဝင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် သူသည် ရှဲ့မိသားစုအိမ်အနီး၌ သွားရောက်စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရှဲ့ယွီထန်နှင့် ချီပိုင်ကောတို့နှစ်ဦး ချိုမြိန်စွာ အိန္ဒြေရရ ရှိနေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ၊ သူသည် စိတ်လွင့်မျောလျက် သူတို့နောက်သို့ ရထားဘူတာရုံအထိ တောက်လျှောက် လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

ထိုသူနှစ်ဦး ရထားပေါ်သို့ တက်ရောက်တော့မည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ သူသည် ရှဲ့ယွီထန်ကို တားဆီးရန် ရှေ့သို့ အတင်းတိုးဝင်သွားခဲ့ပြီး ငိုကြွေးမြည်တမ်းကာ နာကျင်စွာဖြင့် တောင်းပန်တိုးလျှိုးတော့သည်။

“ယွီထန်၊ ငါ မင်းကို တောင်းပန်ပါတယ်။ သူ့ကို မလက်ထပ်ပါနဲ့! ငါ နောင်တရပါပြီ၊ အရင်တုန်းက ငါ မင်းအပေါ် ဆိုးဆိုးဝါးဝါး မဆက်ဆံခဲ့သင့်ဘူး။ သေချာတာ.... သေချာတာက ငါ မင်းကို အမြဲတမ်း ချစ်ခဲ့တာပါ!”

“ငါ မင်းကို အဆုံးရှုံးမခံနိုင်ဘူး ယွီထန်၊ သူ့ကို မလက်ထပ်ပါနဲ့ — ငါ့ကိုပဲ လက်ထပ်လိုက်ပါ။ ငါလည်း မင်းကို လက်ထပ်နိုင်ပါတယ်!”

သူသည် ရထားဘူတာရုံတွင် ရှဲ့ယွီထန်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကိုပါ ထိခိုက်စေမည့် ဤကဲ့သို့သော ပြဿနာကြီးကို ဖန်တီးခဲ့ရာ၊ ချီပိုင်ကောအနေဖြင့်မူ ၎င်းကို တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် သေချာပေါက် သည်းခံနိုင်ခြင်း မရှိပါချေ။

ထိုအချိန်တွင် ရထားဘူတာရုံအတွင်း၌ လူထုချိတ်ဆက်မှုများ ပြုလုပ်နေကြသော လူအုပ်ကြီးဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး၊ ၎င်းမှာ သွေးဆူလွယ်သော လူငယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် နေရာတစ်ခုလည်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့်မူ၊ ချင်မူဟန်သည် ထိုနေရာတင် ချက်ချင်းပင် “လူထုအပြစ်ပေးခြင်း” ခံလိုက်ရတော့သည်။ လက်ပတ်နီဝတ်ဆင်ထားသော လူအုပ်ကြီးက သူ့ကို ရထားဘူတာရုံမှ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။ သူသည် ပညာတတ်လူငယ်များရုံးတွင် စာရင်းသွင်းရန်ပင် မလိုအပ်တော့ဘဲ — “တော်လှန်ရေးစစ်သည်တော်များကို မလေးမစားပြုမူခြင်းနှင့် စစ်တပ်မိသားစုဝင်များကို နှောင့်ယှက်ခြင်း” ဟူသော ပြစ်ချက်ဖြင့် တိုက်ရိုက် နယ်နှင်ဒဏ်ပေးခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်!

သူ နယ်နှင်ဒဏ်ပေးခြင်း ခံလိုက်ရသော နေရာမှာမူ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် အန်းမင်ဟွာ အကျွမ်းတဝင်ရှိသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ဝတ္ထုထဲတွင် သူမကိုယ်တိုင် နယ်နှင်ဒဏ်ပေးခြင်း ခံခဲ့ရသော နေရာပင် ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအခါတွင်မူ၊ ယခင်က လူသုံးဦး အတူတကွ လျှောက်လှမ်းခဲ့ဖူးသော လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ချင်မူဟန်တစ်ဦးတည်းသာ အထီးကျန်စွာ လျှောက်လှမ်းရန် ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

….

ဟန်ရှီးသည် သုံးဖက်သုံးတန်တွင် ပင်လယ်ရေပြင်ဖြင့် ဝန်းရံထားပြီး နောက်ကျောဘက်၌ တောင်တန်းကြီး တည်ရှိနေသော ကမ်းရိုးတန်း မြို့ပြလေးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ချင်လဲ့ တာဝန်ကျရာ စစ်စခန်းဖြစ်သော တပ်ရင်း ၁၀၆ သည် ထိုနေရာတွင် အခြေစိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပြည်နယ်မြို့တော်မှ ဟန်ရှီးသို့ ရောက်ရှိရန် ရထားဖြင့် ၁၅ နာရီတိုင်တိုင် ကြာမြင့်အောင် စီးနင်းခဲ့ရသည်။ စစ်စခန်းသို့ သွားရာလမ်းတစ်လျှောက်တွင်၊ အန်းမင်ဟွာသည် လေထုထဲက အနံ့အသက်ကို ရှူရှိုက်လိုက်ရင်း စိတ်အတော်ပင် ကြည်လင်လန်းဆန်းမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“ချင်လဲ့၊ စစ်တပ်မိသားစုဝင်းထဲက ကျွန်မတို့ရဲ့အိမ်က ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲ။ တစ်ထပ်အိမ်လေးလား ဒါမှမဟုတ် ပြွန်ပုံစံ အခန်းတွဲ အဆောက်အအုံလား”

“အကယ်လို့ အဲဒီနှစ်ခုထဲက ရွေးချယ်ရမယ်ဆိုရင်တော့၊ ကျွန်မက တစ်ထပ်အိမ်လေးကိုပဲ ပိုပြီး သဘောကျတယ်။ ပြွန်ပုံစံ အဆောက်အအုံမှာ ချက်ပြုတ်ရတာက အပြင်ကို ထွက်ရတာဆိုတော့ ကျွန်မ အဲဒါကို မကြိုက်ဘူး။”

“ပင်းအန်းလေး၊ သားကော ခြံဝင်းလေးပါတဲ့ တစ်ထပ်အိမ်လေးတွေကို သဘောကျလား။ ခြံဝင်းက မကြီးရင်တောင် ကိစ္စမရှိပါဘူး။ အဖေက သစ်သားစင်အချို့ လုပ်ပေးလိမ့်မယ်၊ ပြီးရင် အမေတို့ ခြင်းတောင်းတွေထဲ မြေကြီးတွေထည့်ပြီး ကြက်သွန်မြိတ်တွေ စိုက်ကြတာပေါ့!”

ပင်းအန်းက စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပြန်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ “မေမေ၊ ကျွန်တော်တို့ ကြက်သွန်ဖြူလည်း စိုက်လို့ရတယ်နော်!”

“ကြက်သွန်ဖြူက ဥတွေ ထွက်လာမှာမဟုတ်ဘဲ အညှောက်တွေပဲ ထွက်လာမှာ — ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ အဲဒီအညှောက်တွေကို ဥနဲ့အတူတူ ကြော်စားလို့ရတာပဲ!”

ချင်လဲ့က မတတ်သာဟန်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “မိသားစုဝင်းထဲမှာ အခန်းတွဲ အဆောက်အအုံတွေ မရှိဘူး၊ ပုံစံတူ တစ်ထပ်အိမ်တန်းလျားတွေပဲ ရှိတာပါ။ အိမ်တစ်အိမ်ချင်းစီမှာ ခြံဝင်းနံရံတွေ ဝန်းရံထားတဲ့ အဓိကအခန်း သုံးခန်းစီ ပါတယ်။ ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်တဲ့ ကိစ္စကတော့ အဲဒီတုန်းက တပ်ရင်းမှူးရဲ့ ဇနီးက အိမ်တွေရဲ့ နောက်ကွယ်က မြေကွက်လွတ်ကို တောင်းပေးခဲ့ပြီး မိသားစုဝင်တွေအတွက် ခွဲဝေပေးခဲ့တာ။ ရာထူးအဆင့်အတန်း မခွဲခြားဘဲ အိမ်ထောင်စုတိုင်း မြေ နှစ်မူစီ ရကြတယ်။ မင်းတို့ ဘာပဲစိုက်ချင်စိုက် သဘောအတိုင်းပဲ။”

“ဘာဖြစ်လို့ စောစောက မပြောရတာလဲ” အန်းမင်ဟွာက မည်သို့မျှ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုမရှိဘဲ ပြောဆိုလိုက်သည်။ “ရှင် ကျွန်မကို အကြာကြီး ခန့်မှန်းခိုင်းနေတာပဲ!”

“ဟုတ်တယ်၊ ဒါ ကိုယ့်အပြစ်ပါ။”

ချင်လဲ့က အလွယ်တကူပင် အပြစ်ကို ဝန်ခံလိုက်ပြီး၊ အန်းမင်ဟွာကို ကြည့်ရှုရင်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများတွင် အပြုံးတစ်ခု လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်၊ သူမ အနည်းငယ် နေရထိုင်ရ အဆင်မပြေဖြစ်ကာ အကြည့်လွှဲပြောင်းသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ၊ သူ၏ အပြုံးမှာ ပိုနက်ရှိုင်းသွားခဲ့ရသည်။

“သွားကြစို့။ လောလောဆယ်တော့ ဧည့်ရိပ်သာမှာပဲ တည်းခိုကြရအောင်။ မိသားစုဝင်းထဲက အိမ်ခွဲဝေမှု ခွင့်ပြုချက်ကတော့ ကျလာပြီ ဖြစ်ပေမဲ့ အရင်ဆုံး သန့်ရှင်းရေး လုပ်ဖို့ လိုဦးမယ်။”

သူတို့သုံးဦး စစ်စခန်း၏ တံခါးဝတွင် စကားပြောဆိုကာ ရယ်မောနေကြသော ဤတိုတောင်းလှသော အပြန်အလှန် လှုပ်ရှားမှုလေးကမူ၊ ကင်းစောင့်နေကြသော ရဲဘော်သစ်များ၏ မျက်လုံးများကိုပင် ပြူးထွက်သွားစေတော့မလို ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

နတ်သမီးလေးကဲ့သို့ လှပလှသော နောက်ထပ် တပ်ဖွဲ့ဝင်ဇနီးတစ်ဦး ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ သူမကို လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကြိုဆိုကြသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ ထူးခြားမှု မရှိပါချေ။ သို့သော်လည်း! ဒုတိယတပ်ရင်းမှူးချင်က အမှန်တကယ်ပင် ဤမျှလောက်အထိ နူးညံ့စွာ ပြုံးနေတာ ဟုတ်လား။ ၎င်းကို မည်သူကများ တစ်ခါမျှ မြင်ဖူးပါမည်နည်း!

ဒုတိယတပ်ရင်းမှူးချင်က မပြုံးတတ်တာ မဟုတ်ပါချေ။ သူ ပြုံးတတ်ပါသည်။ သို့သော်လည်း မည်သူကများ သူပြုံးသည်ကို မြင်တွေ့ရန် ဝံ့ရဲပါမည်နည်း။ တပ်ရင်း ၁၀၆ အတွင်း၌ ပယ်ဖျက်၍မရသော ဆိုရိုးစကားတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။ အကယ်၍ ဒုတိယတပ်ရင်းမှူးချင်သာ ပြုံးပြခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊ မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာက အသက်ဘေးနဲ့ နီးကပ်နေပြီဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုမူ၊ သူသည် သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူကို နူးညံ့စွာ ပြုံးပြနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မတ်တပ်ရပ်လျက် အလေးပြုနေသော ရဲဘော်၏ မျက်နှာထက်တွင် တည်တင်းသော အမူအရာ ရှိနေခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင်မူ သင့်တော်သော စကားလုံးကို အသည်းအသန် ရှာဖွေနေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။ 'ဒုတိယတပ်ရင်းမှူးချင် သူ၏ ဇနီးအပေါ် ပြုံးပြလိုက်သော အပြုံးမှာ တကယ်ကိုပင်... အလွန်အမင်း တောက်ပလွန်းလှပေသည်!'

သူတို့ စိတ်ထဲတွင် မည်သို့ပင် တွေးတောနေကြပါစေ၊ ချင်လဲ့သည် သူ၏ ဇနီး၊ ကလေးတို့နှင့်အတူ လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ၊ ရဲဘော်ငယ်များသည် မတ်တပ်ရပ်လျက် လေးနက်စွာဖြင့် အလေးပြုလိုက်ကြတော့သည်။

ချင်လဲ့ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပြန်၍ အလေးပြုလိုက်သည်။

အန်းမင်ဟွာ သတိပြုမိလိုက်သည်မှာမူ၊ ချင်လဲ့သည် သူ၏ မျက်နှာထားကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး လေးနက်စွာဖြင့် ပြန်အလေးပြုလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်ပေသည်။

အတိအကျ ပြောရလျှင်မူ၊ သူ စစ်စခန်းဝင်းအတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်ကတည်းက သူ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ယခင်က လူသားပင် ဖြစ်ပြီး၊ လမ်းလျှောက်သည့် ပုံစံမှာလည်း အတူတူပင် ဖြစ်သော်လည်း၊ သူမနှင့် နှစ်မီတာခန့် အကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါတွင်မူ သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးအရိပ်အယောင်မျှပင် ရှိမနေခဲ့တော့ပါချေ။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် အခြားသူများကို အနားမကပ်ဝံ့စေရန် သတိပေးနေသည့် အေးစက်ခက်ထန်သော အရှိန်အဟုန်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

သူတို့ ဧည့်ရိပ်သာအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြပြီး အခန်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည့် အခိုက်အတန့်ကျမှသာ၊ ထိုလူသားသည် သူမ၏ ဘေးနားသို့ ပြန်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် တတွဲတွဲ ဖြစ်လာခဲ့တော့သည်။

အန်းမင်ဟွာ ကိစ္စရပ်အားလုံးကို သိရှိနားလည်လှသော်လည်း၊ သူမ ၎င်းကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ပြဿနာရှာရန် မမေ့လျော့ပါချေ။

“အခုကျတော့ ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်မနားကို ဒီလောက်အထိ ကပ်နေရတာလဲ။ အစောတုန်းကတော့ နှစ်မီတာလောက် အကွာမှာ ရပ်နေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ကျွန်မ ထင်ထားတာက ရှင့်ရဲ့ စစ်စခန်းထဲ ရောက်သွားတာနဲ့ ရှင့်ရဲ့ ပုံစံအမှန် ထွက်လာပြီး ကျွန်မနဲ့ ကလေးကို နှိပ်စက်တော့မယ် ထင်နေတာ!”

ချင်လဲ့က ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်မိပြီး၊ သူမ၏ မျက်ဝန်းများနှင့် အမူအရာထက်က တက်ကြွလှပလှသော အသွင်အပြင်လေးကို အလွန်အမင်း စွဲလမ်းနှစ်သက်နေခဲ့သည်။

“ကိုယ့်ရဲ့ တကယ့်စရိုက် ထွက်လာတာကတော့ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ် မင်းကို ဘယ်တော့မှ စိတ်ဆင်းရဲအောင် မလုပ်ရက်ပါဘူး။”

“ကောင်းပြီ ကိုယ်တို့ အရင်ဆုံး သွားပြီး ထမင်းစားကြရအောင်။ ထမင်းစားပြီးရင်တော့ ကိုယ်တို့အတွက် ခွဲဝေပေးထားတဲ့ အိမ်က ဘယ်နေရာမှာလဲဆိုတာ သွားပြီး စစ်ဆေးကြည့်ကြမယ်။”

သူသည် စစ်တပ်နောက်လိုက်ရန် လျှောက်လွှာကို လွန်ခဲ့သော အချိန်ကာလကတည်းက တင်သွင်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ ယခုအချိန်တွင် သေချာပေါက် ခွင့်ပြုချက် ကျလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဧည့်ရိပ်သာက အစားအစာများမှာ အတော်ပင် အရသာရှိလှပေသည်။ အန်းမင်ဟွာ သိရှိလိုက်ရသည်မှာမူ၊ ဤခေတ်ကာလတွင် ရထားပေါ်က အစားအစာ ဖြစ်စေ၊ ဧည့်ရိပ်သာက အစားအစာ ဖြစ်စေ၊ အရသာများမှာ အလွန်အမင်း ပြောင်မြောက်လှပေသည်။

၎င်းအပြင် စျေးနှုန်းများမှာလည်း အလွန်အမင်း သင့်တင့်လှပေသည်။ ၎င်းမှာ သူမ ခေတ်သစ်ကာလတုန်းက စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်နေခဲ့ဖူးသော အစားအစာများမှာ စျေးနှုန်းကြီးမြင့်ပြီး အရသာမရှိလှပါဟူသော အစွဲအလမ်းများနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေခဲ့သည်။

ထမင်းစားပြီးနောက်တွင်မူ၊ အန်းမင်ဟွာက ပင်းအန်းကို ခေါ်ဆောင်၍ အခန်းအတွင်း၌ အနားယူနေခဲ့ပြီး၊ ချင်လဲ့ကမူ တစ်ဦးတည်း အပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

သူသည် အရင်ဆုံး တပ်ရင်းမှူး၏ ရုံးခန်းရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။

သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ကြံ့ခိုင်မှုများနှင့် စည်းကမ်းသေဝပ်မှုများ လွှမ်းခြုံနေခဲ့သည်။ ရုံးခန်းအတွင်းရှိ သံမဏိသွေးရဲဘော်ကြီးဖြစ်သော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် လူကြီးမှာမူ ခေါင်းငုံ့လျက် စာရွက်စာတမ်းများကို အလုပ်ရှုပ်စွာ ကိုင်တွယ်နေခဲ့သည်။ သူ ထိုအကျွမ်းတဝင်ရှိသော ခြေသံများကို ကြားသိလိုက်ရသည့်အခါ ခေါင်းကို မော့ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အို့ ကြည့်ပါဦး၊ ငါတို့ရဲ့ ပထမတန်းစား စစ်မှုထမ်းကောင်းဆုရှင်ကြီး ပြန်ရောက်လာပြီပဲ!”