အခန်း ၁၄

အရင်းရှင်မမလေးအဖြစ် စာအုပ်ထဲသို့ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၁၄

"မင်း တကယ်ပဲ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပြီလား။ ငါ မင်းအတွက် ဒုတိယ တပ်ခွဲမှူး ရာထူးကို ချန်ထားပေးခဲ့တာ အခုဆို ခြောက်လတောင် ရှိနေပြီ။ ဒီပထမအဆင့် ဂုဏ်ထူးဆောင်မှုနဲ့ဆိုရင် မင်း အသက် ၂၄ နှစ်နဲ့ တပ်ခွဲမှူး ဖြစ်လာနိုင်တာ။ ဒါကို ငြင်းလိုက်တာလား။ နည်းနည်းလေးမှ နောင်တမရဘူးလား။"

"ဒါက လူပြောသူပြော သိပ်များလွန်းပါတယ် တပ်ရင်းမှူး။"

ချင်လဲ့က စာရေးစားပွဲပေါ်ရှိ စီးကရက်ဘူးကို ကျွမ်းကျင်စွာ လှမ်းယူပြီး တစ်လိပ်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ကျန်သည့်ဘူးကို အင်္ကျီအိတ်ထဲသို့ သဘာဝကျကျ ထည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က လူကြားထဲ သိပ်ပေါ်လွင်ချင်တဲ့ လူစားမျိုး မဟုတ်ဘူး။"

"ထွက်သွားစမ်း။"

တပ်ရင်းမှူးဝမ်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဟောက်လိုက်သည်။ ဒီကောင် စစ်တပ်ထဲ ဝင်ကတည်းက ဘယ်အရာကိုမှ အေးအေးဆေးဆေး လူမသိသူမသိ လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ချေ။

သူသည် နှမြောတသမှုကို မအောင့်အီးနိုင် ဖြစ်နေရသည်။ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ထူးချွန်မှု၊ စစ်မှုထမ်းကောင်းမှုတို့ဖြင့် ရာထူးတက်လာသည့် လူငယ်တပ်ခွဲမှူးတစ်ဦးသည် ဘယ်နေရာသို့ ခေါ်သွားခေါ်သွား ဂုဏ်ယူစရာ မဟုတ်ပါလော။

သူ အကြောင်းရင်းကို မသိဘဲမနေ။ သူ့ဇနီးက ဓနရှင်နောက်ခံ ရှိသည့်အပြင် ယောက္ခမများကလည်း ထို့အတူပင် ဖြစ်သောကြောင့် ယခုအချိန်တွင် ဒီကောင်က လူလုံးသိပ်မပြရဲခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအချက်သည်ပင် လေးစားစရာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ဇနီးဖြစ်သူနှင့် လမ်းခွဲပြတ်စဲခဲ့ကြောင်း ပြောလာပါက တပ်ရင်းမှူးဝမ်အနေဖြင့် နှမြောတသဖြစ်မိမည် မဟုတ်ဘဲ ဒေါသထွက်ပေါက်ကွဲမိမည် ဖြစ်သည်။

တပ်ရင်းမှူးဝမ်က ချင်လဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ စီးကရက်လိပ်ကို လက်ချောင်းများကြားတွင် လှည့်ကစားနေသည်ကို မြင်သဖြင့် မီးခြစ်ဘူးကို စိတ်တိုတိုဖြင့် လှမ်းပစ်ပေးလိုက်သည်။

"မင်းက ဆေးလိပ်သောက်တတ်လို့လား။ မသောက်တတ်ရင် ပြန်ပေး။ ဒီလ မင်းမရီးက ငါ့ဆေးလိပ်တွေ အကုန်သိမ်းထားတာ။"

အိတ်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးသော အရာကို ပြန်ပေးရန် မရှိတော့ချေ။ ချင်လဲ့က စီးကရက်ကို နားရွက်တွင် ညှပ်လိုက်သည်။

"တပ်ရင်းမှူးက မရီးကို နောက်တစ်ခါ စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်ပြန်ပြီလား။ ဒါဆို ဒီည ကျွန်တော့်ဇနီးနဲ့ သားကို ခေါ်ပြီး တပ်ရင်းမှူးအိမ်မှာ ထမင်း သွားစားရမလား။"

တပ်ရင်းမှူးဝမ်၏ မျက်လုံးများ ဝင်းပသွားပြီး တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့်မလို့ မင်းကို ငါသဘောကျတာ။ ဒီည စောစောလာခဲ့။"

သူသည် အိပ်ဆောင်သို့ နှင်ထုတ်ခံထားရသည်မှာ အတော်ကြာပြီဖြစ်ရာ အိမ်ပြန်နိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ဦးနှောက်ခြောက်အောင် စဉ်းစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

တပ်ရင်းမှူးဝမ်က အစောင့်စစ်သည်တစ်ဦးကို အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "ရှောင်ကျိုး။ သတင်းသွားပို့စမ်း။ မင်းတို့ ဒါရိုက်တာကို အလုပ်ဆင်းတာနဲ့ အိမ်ကို စောစောပြန်ပြီး ညစာချက်ဖို့ သွားပြောချေ။"

မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် ရှောင်ကျိုးက ပြုံးစိစိဖြင့် "ဟုတ်ကဲ့ပါ တပ်ရင်းမှူး။" ဟု ပြန်ထူးလေသည်။

တပ်ရင်းမှူးဝမ်သည် ချက်ချင်းပင် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားရသည်။ ဘေးတွင် ပြုံးစိစိလုပ်နေသော ချင်လဲ့ကို မြင်သောအခါ စိတ်တိုတိုဖြင့် ဆူပူလိုက်လေသည်။

"ဘာမှမရှိရင် လစ်တော့။ မင်းရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးအသေးအဖွဲ့တွေကို သွားပြင်ဆင်ချေ။"

ထောက်ပံ့ရေးရုံးသို့ သွားရောက်ကာ သော့များ တောင်းယူပြီးနောက် ချင်လဲ့သည် နောက်ဆုံးတွင် ဧည့်ရိပ်သာသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

ဧည့်ရိပ်သာ အခန်းတွင်း၌ အန်းမင်ဟွာနှင့် ပင်းအန်းတို့သည် ကောင်းမွန်လှသော မွန်းလွဲပိုင်း တစ်ရေးအိပ်စက်ခြင်းမှ နိုးရုံရှိသေးသည်။

ဤနိုင်ငံရှိ ပြည်သူများအတွက် စစ်အခြေစိုက်စခန်းက ပေးစွမ်းနိုင်သော ထူးခြားသည့် လုံခြုံမှုခံစားချက်ကြောင့်လား၊ သို့မဟုတ် ဤနေရာသည် မိမိတို့ ရေရှည်နေထိုင်ရမည့်နေရာ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိနေ၍လား မသိရဘဲ အန်းမင်ဟွာသည် ကာလအတန်ကြာအတွင်း အေးချမ်းမှုအရှိဆုံး အိပ်စက်ခြင်းကို ရရှိခဲ့သည်။

"မေမေ၊ ဖေဖေ ဘာလို့ ပြန်မလာသေးတာလဲ။"

"ပြန်လာပြီ။ စောင့်ရတာ စိတ်ပူသွားပြီလား။"

ချင်လဲ့က တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်လာရင်း လက်ထဲမှ သော့များကို လှုပ်ခါပြလိုက်သည်။

"လာခဲ့၊ ကိုယ်တို့အိမ်အသစ်က ဘယ်လိုပုံစံလဲ သွားကြည့်ရအောင်။"

စစ်သည်မိသားစုလိုင်းသည် သီးခြားရပ်ကွက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ရှေ့ဂိတ်တံခါးမှ ဝင်လိုက်သည်နှင့် လမ်းဘေးတစ်လျှောက်တွင် သမဝါယမအရောင်းဆိုင်၊ စာတိုက်နှင့် ကြေးနန်းရုံး၊ ဓာတ်ပုံစတူဒီယို၊ အများသုံး ရေချိုးခန်း စသည်ဖြင့် စုံလင်စွာ ရှိနေသည်။ နေ့စဉ်လူမှုဘဝအတွက် ရပ်ကွက်ပြင်ပသို့ ထွက်ရန်ပင် မလိုချေ။

ထိုလမ်းကို ကျော်လွန်သွားသောအခါ မိသားစုလိုင်း၏ အိမ်ရာများသို့ ရောက်ရှိသည်။

တန်းစီနေသော အိမ်အနိမ့်များ ဖြစ်ကြပြီး ခေါင်မိုးချင်းတူ၊ တံခါးချင်းတူ၊ ခြံစည်းရိုးချင်း တူညီကြသည်။ ခြံဝင်းများ၏ အလျားနှင့်အနံ အရွယ်အစားသည်ပင် ထပ်တူကျလှသည်။

တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် စနစ်တကျ ရှိလွန်းလှသဖြင့် အားလုံးကို အကွက်ကျကျ ရှိစေချင်သူများအတွက် စိတ်ချမ်းမြေ့စရာ ဖြစ်သည်။

ပင်စအန်းတစ်ယောက်သာ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်နှာဖြင့် မေးခဲ့သည်။ "ဖေဖေ၊ သား အိမ်မှားသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

"အဖေတို့အိမ်က အနောက်ဘက်တန်းရဲ့ အရှေ့ကနေ ရေတွက်ရင် ဒုတိယမြောက်အိမ်ပဲ။"

ထိုအိမ်သည် ချင်လဲ့ ထောက်ပံ့ရေးရုံးတွင် ခုနကတင် မဲနှိုက်၍ ရရှိထားသော အိမ်ဖြစ်သည်။

ခြံဝင်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ခြံဝင်းအတွင်း၌ မြေသားကို သိပ်သည်းအောင် ပြုလုပ်ထားသဖြင့် ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ခိုင်ခံ့မှုကို ခံစားရသည်။ ဆောင်းဦးနှောင်းပိုင်း၏ နက်မှောင်သော စိမ်းစိုမှု ရှိနေသည့် အမြစ်တွယ်နေသော ပေါင်းမြက်အနည်းငယ်က မြေကြီးကို ဖောက်ထွက်ပေါက်ရောက်နေသည်။

ပင်မအခန်း သုံးခန်းရှိပြီး မီးခိုးရောင်အုတ်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ခြံစည်းရိုး ရှိသည်။ အရှေ့ဘက်တံတိုင်း၏ တောင်ဘက်အစွန်းတွင် ကပ်လျက်ဆောက်ထားသော အိမ်သာမှလွဲ၍ အခြားအရာ မရှိသဖြင့် ခြံဝင်းမှာ အထူးပင် ကျယ်ဝန်းလှသည်။

ပင်မတံခါးမှာ အလယ်တွင် ရှိသည်။ ဝင်လိုက်ပါက အလယ်ခန်းမသို့ ရောက်ရှိပြီး ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ဘေးခန်းများနှင့် ဆက်သွယ်ထားသော မီးဖိုများ ရှိသည်။ အခန်းတိုင်း၏ အတွင်း၌ အုတ်ဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားသော အပူပေးအိပ်ရာ (ခန်)၊ ထုံးသုတ်ထားသော နံရံများနှင့် ဘိလပ်မြေကြမ်းပြင်များ ရှိကြသည်။

"ခြံဝင်းထဲမှာ ခြံစည်းရိုးအမြင့်ထက် မကျော်သရွေ့ မင်းကြိုက်တာ ဆောက်လို့ရတယ်။ အိမ်ထဲမှာလည်း မင်းစိတ်ကြိုက် ပြင်ဆင်နိုင်တယ်။"

ချင်လဲ့က အိတ်ထဲမှ သေသပ်စွာ ခေါက်ထားသော စာရွက်နှင့် ဘောပင်ကို ထုတ်လိုက်သည်။

"မင်းပြော၊ ကိုယ် လုပ်ပေးမယ်။"

"ဒါဆိုရင် ကျွန်မ ပြင်ချင်တာတွေ အများကြီးပဲ။"

အန်းမင်ဟွာက လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ အားမနာတမ်း လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"အိမ်ထဲက အလယ်ခန်းမမှာရှိတဲ့ မီးဖိုကို ဖျက်ပြီး ခြံဝင်းထဲ ရွှေ့မယ်။ အနောက်ခန်းနဲ့ ကပ်လျက် မီးဖိုချောင်တစ်ခု ဆောက်မယ်၊ ပြီးတော့ အရှေ့ခန်းနဲ့ ကပ်လျက်လည်း တစ်ခု ဆောက်မယ်။ ရေနွေးအိုး တည်ရလွယ်အောင် မီးဖိုကို အတွင်းထဲမှာ ထားမယ်။ နောက်ပိုင်းကျရင် အိမ်မှာတင် ရေချိုးလို့ရအောင် ရေချိုးကန်အကြီးကြီး တစ်ခု ဝယ်မယ်။"

သူမသည် အများသုံး ရေချိုးခန်းကို မြင်တွေ့ခဲ့သော်လည်း အခြေအနေပေးပါက အိမ်တွင် ရေချိုးရခြင်းက ပို၍ အဆင်ပြေမည် ဖြစ်သည်။

"အဲ့ဒီလိုဆိုရင် အလယ်ခန်းမရဲ့ မြောက်ဘက်နံရံတစ်လျှောက်မှာ ဘီဒိုတစ်လုံး ထားလို့ရမယ်၊ ပြီးတော့ အလယ်မှာ ရှစ်ထောင့်စားပွဲတစ်လုံး ထားမယ်။ မူလမီးဖိုကို ဖယ်ရှားပြီးတာနဲ့ အနောက်ဘက်နံရံတစ်လျှောက်မှာ ကုလားထိုင်နှစ်လုံးနဲ့ အရှေ့ဘက်နံရံတစ်လျှောက်မှာ သစ်သားဆိုဖာတစ်လုံး ထားမယ်။ ဆိုဖာ ထားလို့ရမလား။"

ချင်လဲ့ ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။"ရတာပေါ့။"

"အနောက်ခန်းက အပူပေးအိပ်ရာ (ခန်) ကို ပိုကြီးကြီး ဆောက်ရမယ်။ အိပ်ရာစင်ပေါ်မှာ ဘီဒိုတစ်လုံး လိုအပ်ပြီး မြောက်ဘက်နံရံမှာတော့ ဗီရိုအမြင့်တစ်လုံး ထားမယ်။ ကျန်တဲ့နေရာကို အရှေ့ဘက်နံရံရဲ့ ထောင့်နဲ့ ဆက်စပ်ပြီး မှန်တင်ခုံနဲ့ စာရေးစားပွဲအသေးတစ်လုံး ထားလို့ရမယ်။ အပူပေးအိပ်ရာနဲ့ ဗီရိုအမြင့်ကြား အနောက်ဘက်နံရံတစ်လျှောက်မှာ အပ်ချုပ်စက်တစ်လုံးအတွက် နေရာ ကျန်သေးတယ်။"

"အရှေ့ခန်းက အပူပေးအိပ်ရာက ပိုသေးတော့ ကျန်တဲ့နေရာက နှမြောစရာကြီး။ အဲဒါကြောင့် အလယ်မှာ နံရံတစ်ခုခြားပြီး အခန်းနှစ်ခန်း ခွဲလိုက်မယ်။ အတွင်းခန်းထဲမှာ အပူပေးအိပ်ရာအသေးတစ်ခု လုပ်မယ်။ အလယ်ခန်းမထဲကို မီးခိုးခေါင်းတိုင် အပေါက်တစ်ခု ဖောက်ထားရင် အပူပေးအိပ်ရာကို အပူပေးနိုင်ပေမယ့် မီးဖိုတော့ မလိုတော့ဘူး။ အဲ့ဒီလိုဆိုရင် အိပ်ခန်းအသေးနှစ်ခန်း ဖြစ်သွားမယ်။ အရှေ့ဘက်နံရံတစ်လျှောက်မှာ မျက်နှာကြက်အထိ မြင့်တဲ့ ဗီရိုတွေ ထားနိုင်ပြီး အသစ်ဆောက်မယ့် အကန့်နံရံမှာ စာရေးစားပွဲတွေ ထားလို့ရမယ်။"

အန်းမင်ဟွာ ပြောပြီးသောအခါ ချင်လဲ့သည် စာရွက်ပေါ်တွင် အိမ်ပုံစံကြမ်းကို ဆွဲသားပြီး ဖြစ်နေသည်။

"အခြား ထပ်ဖြည့်ချင်တာ ရှိသေးလား။"

"ဒါပါပဲ။"

အန်းမင်ဟွာက အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် ဆောက်လုပ်ရေးတွေ၊ နံရံတွေ ကာရမှာဆိုတော့ ပြီးဖို့ အချိန်အကြာကြီး လိုမှာလား။"

"အလွန်ဆုံး တစ်ပတ်ပဲ။" ချင်လဲ့က စာရွက်နှင့် ဘောပင်ကို သိမ်းလိုက်သည်။ "ပရိဘောဂအသစ်တွေ လုပ်ဖို့ပဲ နည်းနည်း ပိုကြာလိမ့်မယ်။"

သူတို့အနေဖြင့် ထောက်ပံ့ရေးဌာနမှ စစ်သည်မိသားစုများအတွက် ထုတ်ပေးသော ပရိဘောဂများကို တောင်းခံနိုင်သော်လည်း ပထမအချက်အနေဖြင့် ၎င်းတို့၏ ပြုပြင်မွမ်းမံမှုများမှာ ကျယ်ပြန့်လွန်းသဖြင့် ပုံမှန်အရွယ်အစားများနှင့် ကိုက်ညီမည်မဟုတ်ချေ။ ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် ၎င်းတို့အနက် အများစုမှာ ပရိဘောဂဟောင်းများ ဖြစ်ကြပြီး ချင်လဲ့အနေဖြင့် အန်းမင်ဟွာကို တစ်ပတ်ရစ်ပစ္စည်းများ အသုံးပြုခွင့်မပေးလိုချေ။

သူကိုယ်တိုင်ကမူ မည်မျှပင် ကြမ်းတမ်းခက်ခဲစွာ နေထိုင်နိုင်ပါစေ သူ့အိပ်ဆောင်ရှိ ကုတင်မှာ ယခင်တပ်ခွဲမှူးတစ်ဦးထံမှ အတင်းရယူထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အန်းမင်ဟွာကိုမူ ထိုသို့ မထားနိုင်ချေ။

"ကျန်းတပေါင်။ ကျန်းနျိုနျို။ နင်တို့နှစ်ယောက် ဘယ်ကမ္ဘာကို သွားနေကြတာလဲ။"

ရုတ်တရက် အော်ဟစ်သံကြောင့် အန်းမင်ဟွာ တုန်လှုပ်သွားရသည်။ ခြံဝင်းအတွင်း ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးလွှားနေသော ပင်းအန်းသည်လည်း လန့်ဖျန့်သွားကာ ချင်လဲ့၏ ဘေးနားသို့ အမြန်ပြေးလာခဲ့သည်။

"ဒီလောက် နောက်ကျနေပြီကို နင်တို့အမေအိုကြီးအတွက် ထမင်းလာမချက်ကြသေးဘူးလား။ ငါ့ကို အငတ်ထားပြီး သတ်မလို့လား။"

အကွက်အကွက်ပါသော ဂျာကင်အနီနှင့် နက်ပြာရောင် ဘောင်းဘီကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အော်ဟစ်ဆဲဆိုရင်း ခြံဝင်းတံခါးရှေ့မှ ဖြတ်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ဆံပင်များမှာ ဖရိုဖရဲဖြစ်ကာ စုတ်ဖွားနေပြီး မျက်နှာတွင် ညစ်ပေနေသော အမည်းကွက်၊ အဖြူကွက်များကြောင့် မည်သူမည်ဝါမှန်း ခွဲခြားရခက်လှသည်။

"အို့"

ထိုအမျိုးသမီးသည် ကျော်သွားပြီးမှ ရုတ်တရက် နောက်ပြန်ဆုတ်လာကာ ဖွင့်ထားသော ခြံတံခါးမှတစ်ဆင့် ချောင်းကြည့်သည်။

"လူသစ်တွေ ရောက်နေတာလား။"

ခြံတံခါးက ချင်လဲ့ကို ကွယ်ထားသဖြင့် သူမ မမြင်ရချေ။ သူမက အန်းမင်ဟွာကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး အကဲခတ်ကာ မျက်လုံးထဲတွင် အထင်သေးရွံရှာသော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်း၊ နောက်ထပ် မြေခွေးမတစ်ယောက်ပဲ။"

အန်းမင်ဟွာ - "???"

ချင်လဲ့၏ မျက်ခုံးများ ပြင်းထန်စွာ တွန့်ချိုးသွားကာ ဆိုလိုက်သည်။

"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ။"

ထိုအမျိုးသမီးသည် အန်းမင်ဟွာ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်ဟု ထင်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ချင်လဲ့ ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ လန့်ဖျန့်သွားရသည်။

"အို။ ဒုတိယတပ်စုမှူး ချင်ရဲ့ ဇနီးကိုး။ ငါ ထင်သားပဲ— သူမ သိပ်လှတာပဲ။ တစ်လိုင်းလုံးမှာ အလှဆုံးပဲ။ ကျန်းတပေါင်။ နင် ဘယ်မှာ ပုန်းနေတာလဲ။ အမြန်ထွက်ခဲ့စမ်း။"

"ဒီလူက..."

အန်းမင်ဟွာသည် ထိုအမျိုးသမီးကို မည်သို့ ခေါ်ဝေါ်ရမှန်း ခေတ္တမျှ မဝေခွဲနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

"ဘယ်သူလဲဟင်။"

"တတိယတပ်ခွဲမှူး ကျန်းဖုန်းယွမ်ရဲ့ ဇနီး။ သူမရဲ့ မျိုးရိုးအမည်က စု။"

ချင်လဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူသည် များသောအားဖြင့် မိသားစုလိုင်းသို့ အထက်လူကြီးများ၏ အိမ်တွင် ထမင်း သွားစားရန်သာ လာလေ့ရှိပြီး အခြားနေထိုင်သူများနှင့် အပြန်အလှန် ဆက်ဆံမှု သိပ်မရှိချေ။ တတိယတပ်ခွဲမှူး၏ နာမည်ကြီးလှသော ဇနီးအကြောင်းကို အနည်းငယ် ကြားဖူးသော်လည်း သူမ၏ ကျော်စောမှုသည် ဤမျှအထိ မှန်ကန်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

ကံကောင်းသည်မှာ ၎င်းတို့၏ အိမ်များသည် အိမ်နှစ်လုံး ခြားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက အန်းမင်ဟွာကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဤအရာက မိမိဇနီးကို လန့်မပြေးစေရန် မျှော်လင့်နေမိသည်။

"မေမေ။"

အန်းမင်ဟွာ မတုံ့ပြန်နိုင်သေးမီ ပင်းအန်းက သူမ၏ ခြေထောက်ကို ဖက်တွဲကာ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် မော့ကြည့်ရင်း ပြောလာခဲ့သည်။

"သား မေမေ့ကို ချစ်တယ်။"

ထိုအဒေါ်ကြီးသည် ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည်။ သူမ၏ ကလေး ဖြစ်ရသည်မှာ ကြောက်စရာ ကောင်းလိမ့်မည်။

အန်းမင်ဟွာသည် သားဖြစ်သူ၏ ရုတ်တရက် ချစ်ခင်စုံမက်မှုကြောင့် စိတ်နှလုံး အရည်ပျော်သွားရပြီး မရီးစုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော စိတ်အနှောင့်အယှက်များကို လုံးဝ မေ့ပျောက်သွားကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မေမေလည်း သားကို ချစ်တာပေါ့။"

လုံးဝ ဥပေက္ခာပြုခြင်း ခံလိုက်ရသဖြင့် ချင်လဲ့က မျက်ခုံးပင့်ကာ ပင်းအန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

ပင်းအန်းက တစ်ခုခုကို ရိပ်မိသွားသကဲ့သို့ အမြန် ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။"ဖေဖေ၊ သား ဖေဖေ့ကိုလည်း ချစ်တယ်။"

ထို့နောက် သူက အန်းမင်ဟွာကို တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ "မေမေ၊ မေမေကကော ဖေဖေ့ကို ချစ်တယ်လို့ ဘာလို့ မပြောတာလဲ။"

အန်းမင်ဟွာ - "..."

'ငါက မင်းရှေ့တင် ပြောရမှာလား။ မင်းအဖေကို သီးသန့်ပဲ ပြောလို့မရဘူးလား။'

"ဖူး။"

ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ အန်းမင်ဟွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စစ်စိမ်းရောင် စစ်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး နားရွက်အထိ ဆံပင်အတို ညှပ်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်သည်။

"မရီး။" ချင်လဲ့က သူမကို မြင်သောအခါ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "ဒါက ကျွန်တော့်ဇနီး အန်းမင်ဟွာပါ။ ဟွာဟွာ၊ ဒါက တပ်ရင်းမှူးရဲ့ ဇနီး။"

"တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် အစ်မ။" အန်းမင်ဟွာ ရှက်သွေးဖြာသွားသည်။ "ပင်းအန်း၊ အဒေါ်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ဦး။"

"ငါ့နာမည်က လျန်မေ့ယွင်။"

လျန်မေ့ယွင်က ပင်းအန်း၏ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးကို ဆွဲညှစ်ပြီး သကြားလုံးတစ်လုံး ပေးလိုက်သည်။

"မိသားစုလိုင်းထဲကို နတ်သမီးလေးလို လှတဲ့ သတို့သမီးအသစ် ရောက်နေတယ်လို့ ကြားတာနဲ့ ညနေအထိ မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ လာကြည့်တာ။"

သူမက အန်းမင်ဟွာကို သဘောကျနှစ်ခြိုက်စွာ ကြည့်ရှုပြီး လှပသော အမျိုးသမီးငယ်လေးကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် စိတ်ကြည်နူးနေပုံ ရသည်။

"ဒီလူပေလူတေ ချင်လဲ့ကတော့ တကယ် ကံကောင်းတာပဲ။"

"ငါ့အိမ်က ရှေ့နားတင် အနောက်ဘက်တန်းရဲ့ ပထမဆုံးအိမ်ပဲ။ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ငါ့ဆီ လာခဲ့။ ငါက နေ့ခင်းဘက်ဆိုရင် ငါတို့ ဝန်ဆောင်မှုနယ်မြေထဲက စာတိုက်နဲ့ ကြေးနန်းရုံးမှာ အလုပ်လုပ်တယ်။ အဲ့ဒီမှာ ငါ့ကို အမြဲ တွေ့နိုင်တယ်။"

တပ်ရင်းမှူး၏ ဇနီးသည် စကားပြော အလွန်ကောင်းသူ ဖြစ်သည်။

ထိုညနေတွင် ချင်လဲ့သည် တပ်ရင်းမှူးအိမ်၌ ညစာပြင်ဆင်ရန် ကူညီရမည် ဖြစ်သော်လည်း လျန်မေ့ယွင်က သူ့ကို အိမ်ကိစ္စများ စီစဉ်ရန် အိမ်၌သာ နေခဲ့ခိုင်းပြီး အန်းမင်ဟွာနှင့် ပင်းအန်းတို့ကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

သဘာဝကျကျပင် အန်းမင်ဟွာသည် လျန်မေ့ယွင်နှင့်အတူ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ကူညီပေးခဲ့ပြီး ညစာစားပွဲ ပြီးဆုံး၍ ပြန်လာချိန်တွင် သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲ၌ သတင်းအချက်အလက်အသစ်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ယခုအခါ သူမသည် မိသားစုလိုင်း၏ အခင်းအကျင်း၊ လိုအပ်သည်များကို ဘယ်နေရာတွင် ဝယ်ယူရမည်၊ ထောက်ပံ့ရေးဌာန၏ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးယာဉ်ကို အသုံးပြု၍ မြို့ထဲသို့ မည်သို့ သွားရမည် စသည်တို့ကို သိရှိသွားပြီဖြစ်ကာ သူမ အခြေကျသွားပါက ကမ်းခြေသို့ အတူတူ သွားရောက်ရန်ပင် စီစဉ်ခဲ့ကြသည်။

အန်းမင်ဟွာသည် ကမ်းခြေတွင် ပင်လယ်စာ ရှာဖွေရမည့် အကြံဉာဏ်ကို အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။

ညစာစားပြီးနောက် ဧည့်ရိပ်သာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါတွင်လည်း သူမသည် ထိုအကြောင်းကိုသာ ဆက်တိုက် ပြောနေခဲ့သည်။

"ချင်လဲ့၊ အစ်မက ပြောတယ်၊ ကျောက်ဆောင်တွေထဲက ရေဘဝဲတွေကို တူးထုတ်ဖို့ ချွန်ထက်တဲ့ ကိရိယာတစ်ခု လိုအပ်တယ်တဲ့။ ရှင် ကျွန်မအတွက် တစ်ခု လုပ်ပေးရမယ်နော်။ ပြီးတော့ မိုးကာဖိနပ်။ ကျွန်မ မိုးကာဖိနပ်တစ်စုံ သွားဝယ်ရမယ်။ အစ်မက အခု ရာသီဥတုက ပိုအေးလာပြီဆိုတော့ ခြေထောက်တွေ စိုရင် အအေးမိလွယ်တယ်လို့ ပြော—အင့်။"

အန်းမင်ဟွာက မိမိ၏ နှုတ်ခမ်းကို လှမ်းနမ်းလိုက်သော ချင်လဲ့ကို ကြည့်ကာ လက်ဖြင့် အမြန်အုပ်လိုက်သည်။

"မင်း ပင်လယ်စာရှာရတာကို အဲ့ဒီလောက်တောင် သဘောကျတာလား။"

ချင်လဲ့က သူမ၏ လက်ပေါ်သို့ မိမိလက်ကို တင်ကာ ညင်သာစွာ ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် နောက်ထပ် အနမ်းတစ်ခုအတွက် တိုးကပ်လာသည်။

"မင်း အလိုရှိတာ မှန်သမျှ ကိုယ် ရအောင် လုပ်ပေးမယ်။"

သူ့မျက်လုံးထဲမှ နက်ရှိုင်းလာသော အရိပ်အယောင်များကို မြင်သောအခါ အန်းမင်ဟွာက ကျန်ရှိသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ့ရင်ဘတ်ကို အမြန်တွန်းလိုက်သည်။

"ရှင် တော်တော့။ တစ်လတိတိ ပြင်းထန်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေ မလုပ်ရဘူး။"

ချင်လဲ့သည် မိမိ၏ ဒဏ်ရာမှာ ဘာမှမဖြစ်တော့ကြောင်း တကယ် ခံစားရသည်။ သူက မိမိခန္ဓာကိုယ်အကြောင်းကို အသိဆုံး ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်ပင် ယခုအကြိမ် သူ၏ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမှုမှာ ပုံမှန်ထက် ပိုမြန်ဆန်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူသည် ဟွာဟွာကို စိုးရိမ်ပူပန်မှု မဖြစ်စေလိုချေ။ အဆုံးတွင်မူ သူတို့သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ကြပြီးပြီ ဖြစ်ရာ နောက်ထပ် တစ်လမျှ စောင့်ဆိုင်းရခြင်းက ဘာဆန်းသနည်း။

သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟွာဟွာ၊ နမ်းတာတောင် ခွင့်မပြုဘူးဆိုရင်တော့ ကိုယ် ရေငတ်လို့ သေတော့မှာပဲ။"