အခန်း ၁၅

အရင်းရှင်မမလေးအဖြစ် စာအုပ်ထဲသို့ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၁၅

သူတို့သည် စစ်တပ်မိသားစုလိုင်းခန်းသို့ မပြောင်းရွှေ့ရသေးဘဲ ဧည့်ရိပ်သာ၌သာ တည်းခိုနေရသေးသော်လည်း အန်းမင်ဟွာတစ်ယောက် စစ်တပ်၏ နေ့စဉ်လူမှုဘဝ စည်းချက်ကို စတင်ခံစားနေရပြီ ဖြစ်သည်။

နံနက်ခြောက်နာရီအချိန်တွင် စစ်တပ်၏ နှိုးဆော်သံမြည်လာသဖြင့် အန်းမင်ဟွာသည် အိပ်မက်ကမ္ဘာမှ လန့်နိုးလာခဲ့သည်။ သူမသည် မျက်လုံးကို ဖွင့်၍ လက်ပတ်နာရီကို ကြည့်လိုက်ရာ ဤနိုးထရမည့်အချိန်သည် သူမ၏ ယခင်ဘဝက "သူဌေးမဝမ်" အဖြစ် ကျင်လည်ခဲ့ရသော အချိန်များကို သတိရစေသည်။

ချင်လဲ့သည် နိုးနှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အန်းမင်ဟွာ မျက်လုံးတစ်ဝက်ပွင့်လျက် ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"စောပါသေးတယ်၊ နည်းနည်းလောက် ထပ်အိပ်ဦးလေ။"

"မအိပ်တော့ဘူး။ ဒီနေ့ သားက ရှင့်နောက် လိုက်လိမ့်မယ်။ ကျွန်မကတော့ အိမ်သုံးပစ္စည်းတွေ ဝယ်ဖို့ ထောက်ပံ့ရေးရုံးက ကားနဲ့ မြို့ထဲကို လိုက်သွားမလို့။"

သူမ၏ သီးခြားနေရာလွတ်ထဲတွင် လိုအပ်သမျှ အရာအားလုံး ရှိနေသော်လည်း အပြင်သို့ ထွက်၍ ပစ္စည်းဝယ်ယူသည့် ဟန်ပန်ကိုမူ ပြုလုပ်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။ ထိုပစ္စည်းများသည် ဘာအကြောင်းမှမရှိဘဲ လေထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်လာ၍ မရပါချေ။

"ပထမဆုံးအကြိမ် အပြင်သွားမှာကို ကိုယ် လိုက်ခဲ့ပေးဖို့ မလိုဘူးလား။"

"မလိုပါဘူး။ ကျွန်မက လူတွေနဲ့ မဆက်ဆံရဲတာမှ မဟုတ်တာ။ ရှင် လုပ်စရာရှိတာတွေကိုသာ သွားလုပ်ပါ။ ကျွန်မက အိမ်သစ်ကို အမြန်ဆုံး ပြောင်းချင်လှပြီ။"

အန်းမင်ဟွာက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလျက် ခေါ်လိုက်သည်။"ပင်းအန်း၊ ထတော့။ ဖေဖေနဲ့အတူ အိမ်သွားဆောက်ရအောင်။"

ပင်းအန်းသည် စောင်ထဲတွင် တစ်ပတ်လူးလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းအုံးပေါ်တွင် မှောက်လျက် တင်ပါးလေးကို ကော့ပြလာသည်။

"အိမ်သွားဆောက်ရမယ်။ ဖေဖေ၊ သားကို စောင့်ဦးနော်။"

ထိုသို့သော ပုံစံလေးကို မြင်ပါက မည်သူက တင်ပါးကို မပုတ်ဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။

ချင်လဲ့က ပင်းအန်း၏ တင်ပါးကို ပထမဆုံး ပုတ်လိုက်ပြီး အန်းမင်ဟွာကလည်း ချက်ချင်းပင် နောက်တစ်ချက် ထပ်ပုတ်လိုက်ရာ ပင်းအန်းမှာ အပုတ်ခံရသဖြင့် တအိအိနှင့် ညည်းတွားရှာသည်။

အန်းမင်ဟွာက ချင်လဲ့ကို မျက်စောင်းထိုးကာ ဆူပူလိုက်သည်။

"ရှင့်ကြောင့်လေ။ ကြည့်စမ်း၊ ကလေး ငိုတော့မယ်။"

ချင်လဲ့ - "......"

သူ ပင်းအန်းကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ချော့လေသည်။ "မငိုနဲ့ သားလေး။ ယောကျာ်းရင့်မကြီးပဲ၊ တင်ပါးလေး အပုတ်ခံရတာ ဘာညည်းစရာ ရှိလို့လဲ။"

ခေတ္တကြာလျှင် သူသည် ကလေးကို အများသုံး ရေချိုးခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်ကာ ရေချိုးပေးရမည် ဖြစ်သည်။

သူတို့ ဧည့်ရိပ်သာတွင် နံနက်စာ သုံးဆောင်ကြသည်။ အန်းမင်ဟွာသည် ချင်လဲ့၏ ဆန်ပြုတ်ထဲသို့ အာနိသင်လျှော့ထားသော စမ်းရေနွေးအနည်းငယ်ကို မသိမသာ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

အိမ်ဆောက်သည့် ကိစ္စရပ်များကို စီမံရခြင်းမှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းလှသည်။ ချင်လဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အပြည့်အဝ ပြန်လည်မကောင်းမွန်သေးသဖြင့် ခံနိုင်ရည်မရှိမည်ကို သူမ စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါတွေက မင်းအတွက်။"

နံနက်စာ သုံးဆောင်ပြီးနောက် ချင်လဲ့က အိတ်ထဲမှ အရောင်စုံ စက္ကူအထပ်လိုက်ကို ထုတ်ယူကာ အန်းမင်ဟွာထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

အန်းမင်ဟွာ လှမ်းယူကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းတို့မှာ ရိက္ခာကူပွန်အမျိုးမျိုးနှင့် ၂၀၃ ယွမ် တန်ဖိုးရှိသော ငွေစက္ကူကြီးငယ်များ ရောနှောနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်လဲ့တွင် ရိက္ခာကူပွန်များ ရှိနေခြင်းမှာ မဆန်းသော်လည်း ဤမျှများပြားသော ငွေသား ရှိနေခြင်းကမူ အံ့အားသင့်စရာ ဖြစ်သည်။ သူတို့ အိမ်ထောင်ပြုကတည်းက သူသည် မိမိလစာထဲမှ ၁၀ ယွမ်ကိုသာ ချန်ထားပြီး ကျန်ငွေများကို သူမထံသို့ အမြဲ လွှဲအပ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤငွေ နှစ်ရာကျော်သည်... သူ သူမ မသိအောင် စုဆောင်းထားသော ကိုယ်ပိုင်ငွေလျှို့ဝှက်ချက်များလော။

"ပြီးခဲ့တဲ့လက လစာထုတ်တဲ့အချိန်မှာ ကိုယ် တာဝန်နဲ့ အပြင်ရောက်နေတာ။ အဲ့ဒီနောက် ဒဏ်ရာရသွားတယ်၊ မနေ့ကတော့ လစာထုတ်ရက် ထပ်ရောက်လို့ အကုန်လုံး ထုတ်လာခဲ့တာ။"

ချင်လဲ့သည် အန်းမင်ဟွာ၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူ့အသံက နက်ရှိုင်းသွားပြီး ဝမ်းနည်းအားငယ်မှု အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ်က မင်းကို မယုံကြည်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်း ပစ္စည်းဝယ်တဲ့အခါ စိတ်အကျဉ်းအကျပ် မဖြစ်စေချင်ရုံတင်ပါ။ ဟွာဟွာ၊ ကိုယ်က မင်းအပေါ် ငွေတွေ လျှို့ဝှက်ဖုံးကွယ်ထားလိမ့်မယ်လို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား။"

ကိုယ်ပိုင်ငွေ လျှို့ဝှက်စုဆောင်းသည်ဟု သံသယဝင်ရုံမျှနှင့် ဤမျှအထိ ပြင်းထန်သွားရသလော။

အန်းမင်ဟွာသည် ချင်လဲ့၏ ဝမ်းနည်းသံကြောင့် အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ချင်လဲ့အတွက်မူ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သူမအနေဖြင့် သူ့ကို ချော့မြှူသင့်သည်ဟု တွေးဆမိသဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက အစ်ကိုကြီးချင်လဲ့ကို မတရားစွပ်စွဲမိတဲ့ ကျွန်မရဲ့ အပြစ်ပါပဲ။ ခွင့်လွှတ်ပေးပါနော်။"

သူမက ငယ်စဉ်က ခေါ်ဝေါ်သော အသုံးအနှုန်းကို အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် သူမ၏ လက်မောင်းတစ်လျှောက် ကြက်သီးများ ထသွားရပြီး ချင်လဲ့၏ နှုတ်ခမ်းအစုံမှာမူ ကောင်းကင်သို့ ရောက်မတတ် ပြုံးဖြဲသွားတော့သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မ ငွေတွေ ယူလာပါတယ်။"

အန်းမင်ဟွာက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် မိမိရင်ဘတ်ကို ပုတ်ပြလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ရှင့်ရဲ့ လစာသာ မရှိရင်တော့ လူမှုဘဝက တကယ် ခက်ခဲမှာပဲ။"

"သိတာပေါ့။"

ချင်လဲ့၏ မျက်လုံးများက ပြုံးယောင်သန်းသွားကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် အသက်ရှင်အောင် သေချာ နေပါ့မယ်။"

သူသည် အတွေးလွန်လွန်းလှသည်ဟု အန်းမင်ဟွာ စိတ်ထဲမှ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်မိသည်။ သူမ ဆိုလိုသည်မှာ သူက ကောင်းမွန်စွာ အလုပ်လုပ်ပြီး ငွေရှာရမည်ဟု ဆိုလိုခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ထောက်ပံ့ရေးရုံး၏ မော်တော်ယာဉ်သည် နံနက် ၆ နာရီ ၁၅ မိနစ်တွင် ထွက်ခွာရန် သတ်မှတ်ထားရာ အန်းမင်ဟွာသည် အချိန်မီ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ကားမောင်းသည့် ရဲဘော်လေးသည် သူမကို မြင်သောအခါ သွားဖြူဖြူကြီးများ ပေါ်သည်အထိ ပြုံးပြလာသည်။

"မရီး၊ မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ။ ကားပေါ်တက်ပါ၊ အခုပဲ ထွက်တော့မှာပါ။"

ကားပေါ်တွင် အခြားအမျိုးသမီးနှစ်ဦး ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဆံပင်ကို ကျစ်ဆံမြီးကျစ်ထားပြီး အသက် ၂၇ နှစ် သို့မဟုတ် ၂၈ နှစ်ခန့် ရှိမည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက အန်းမင်ဟွာကို မြင်သောအခါ အိန္ဒြေရှိစွာ ပြုံးပြသည်။

"မင်းက ဒုတိယတပ်ခွဲမှူးချင်ရဲ့ ဇနီးမလား။ မင်္ဂလာပါ၊ ငါ့နာမည်က ချွင်ရှင်းပါ။ ငါ့အမျိုးက ပထမတပ်စုရဲ့ တပ်စုမှူးပါ။ သူ့နာမည်က ရှောင်ကောဟွာ။"

ပထမတပ်စု ဆိုသည်မှာ ချင်လဲ့၏ လက်အောက်ခံတပ်စု မဟုတ်ပါလော။

အန်းမင်ဟွာက မျက်လုံးလေးများ မှေးစင်သွားသည်အထိ ပြုံးပြပြီး ရင်းနှီးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "အစ်မချွင်ရှင်း၊ ကျွန်မနာမည်က အန်းမင်ဟွာပါ။"

"မင်းက ဒုတိယတပ်ခွဲမှူး ချင်ရဲ့ ဇနီးလား။"

ဤမေးခွန်းမှာ ချွင်ရှင်းနှင့် ဝေးကွာသောနေရာတွင် ထိုင်နေသည့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးထံမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် အသက် ၂၁ နှစ် သို့မဟုတ် ၂၂ နှစ်ခန့် ရှိပြီး ထူထဲနက်မှောင်သော ကျစ်ဆံမြီးနှစ်ပင် ကျစ်ထားကာ စစ်စိမ်းရောင် ဂျာကင်နှင့် ဘောင်းဘီအမည်းကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခေါင်းတွင် စစ်ဦးထုပ် ဆောင်းထားသည်။

"ငါ့နာမည်က ကျန့်ယွဲ့ယွဲ့။ ငါ့ဦးလေးက နိုင်ငံရေးဌာနရဲ့ ဌာနမှူး။"

အို။ သူမရဲ့ ဟန်ပန်ကို ကြည့်ရတာ သူမရဲ့ဖခင်က ဌာနမှူးဖြစ်နေသယောင် ထင်ရလှသည်။

အန်းမင်ဟွာက စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သော်လည်း မျက်နှာတွင်မူ နွေးထွေးပျူငှာသော အပြုံးကို ဆက်၍ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။

ကားပေါ်သို့ တက်ပြီးနောက် သူမသည် ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ အလယ်ဗဟိုနေရာတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ရာ ချွင်ရှင်းထံမှ တိတ်တဆိတ် ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်ကို ရရှိခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုကဲ့သို့သော ကြင်နာမှုအတွက် သူမ ပေးဆပ်လိုက်ရသည့် တန်ဖိုးမှာ လမ်းခရီးတစ်လျှောက် ကားဆောင့်သဖြင့် တင်ပါးများ ကွဲမတတ် ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုစစ်သည်ငယ်၏ ကားမောင်းစွမ်းရည်မှာ အလွန်ထူးခြားလှရာ လမ်းပေါ်ရှိ ချိုင့်ခွက်များကို မှန်သားပြင်ပေါ်တွင် မောင်းနှင်နေသကဲ့သို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ဖြတ်ကျော်မောင်းနှင်လေသည်။

ကံဆိုးသည်မှာ အန်းမင်ဟွာသည် ထိုင်ခုံနှစ်ခုကြားရှိ ကွက်လပ်အလယ်တွင် ထိုင်နေရသဖြင့် မသက်မသာဖြစ်လှသော နေရာမှာ ပို၍ ဆောင့်ချက်ပြင်းနေတော့သည်။

ယာဉ်မောင်းမှာမူ မိမိ၏ မောင်းနှင်မှုတွင် မည်သည့်အမှားမျှ ရှိသည်ဟု မထင်ချေ။ မြို့ထဲသို့ ရောက်ရှိ၍ သမဝါယမအရောင်းဆိုင်ရှေ့တွင် ကားရပ်လိုက်သောအခါ သူက တက်ကြွစွာဖြင့် အော်ပြောလေသည်။"မရီးတို့။ ကျွန်တော် ၁၀ နာရီခွဲမှာ ပြန်လာကြိုပါမယ်။ စောစောပြီးရင် ဒီမှာပဲ စောင့်နေကြပါ။"

ကျန့်ယွဲ့ယွဲ့သည် ကားပေါ်မှ ဆင်းသည်နှင့် မော်ကြွားသော ဟန်ပန်ဖြင့် လှမ်းထွက်သွားခဲ့သည်။ ချွင်ရှင်းမှာမူ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် မတ်တတ်ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ထွက်ခွာသွားချင်ပုံရသော်လည်း အန်းမင်ဟွာ၏ မျက်နှာအမူအရာကိုသာ စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေရှာသည်။

သူမသည် အတူတူ သွားချင်သော်လည်း ငြင်းပယ်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်၍ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပုံရသည်။

"အစ်မချွင်ရှင်း၊ အစ်မ လုပ်စရာရှိတာတွေကို သွားလုပ်ပါဦး။ ကျွန်မကတော့ ဒီနားမှာတင် လျှောက်ကြည့်မလို့။"

အန်းမင်ဟွာက အိတ်ထဲမှ ခေါက်ထားသော စာရွက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုစာရွက်ပေါ်တွင် သူမ ဝယ်ယူရမည့် ပစ္စည်းစာရင်းများ ရေးမှတ်ထားသည်။

အများစုမှာ အထည်များနှင့် ဂွမ်းများ ဖြစ်ကြသည်။

သူမအနေဖြင့် စောင်များ၊ မွေ့ရာများ၊ ခေါင်းအုံးစွပ်များ၊ စောင်စွပ်များ၊ အိပ်ရာခင်းများ အပြင် ပြတင်းပေါက်နှင့် တံခါးလိုက်ကာများကိုပါ ပြုလုပ်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။

မနေ့ညကတည်းက သူမသည် မိမိ၏ သီးခြာနေရာလွတ်အတွင်း၌ လိုအပ်သော အထည်များနှင့် ဂွမ်းများကို ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယနေ့နံနက်တွင် ချင်လဲ့က ရိက္ခာကူပွန်အမြောက်အမြားကို သူမ၏လက်ထဲသို့ အတင်းထည့်ပေးခဲ့ရာ ၎င်းတို့ကို အသုံးမပြုပါက စက္ကူစုတ်များ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် မည်သို့ အလဟဿ အဖြစ်ခံနိုင်ပါမည်နည်း။

ထို့အပြင် အိုးခွက်ပန်းကန်များနှင့် မီးဖိုချောင်သုံးပစ္စည်းများလည်း လိုအပ်သည်။ လူမှုဘဝ၏ အခြေခံ လိုအပ်ချက် ခုနစ်ခု ဖြစ်သော ထင်း၊ ဆန်၊ ဆီ၊ ဆား၊ ပဲငပိ၊ ရှာလကာရည်နှင့် လက်ဖက်ခြောက်တို့လည်း ပါဝင်သည်။ သူမသည် စက်မှုလုပ်ငန်းသုံး ကူပွန်များကို အသုံးပြု၍ ရေနွေးအိုးများနှင့် နံရံကပ်နာရီများကိုပါ ဝယ်ယူရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

သမဝါယမအရောင်းဆိုင်သို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် သူမအတွက် အကြီးအကျယ် ပစ္စည်းဝယ်ယူသည့် ပွဲတော်ကြီး ဖြစ်သွားတော့သည်။

အန်းမင်ဟွာသည် ခြင်းတောင်းအိတ်ကြီးနှစ်လုံး ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး အရောင်းဆိုင်မှ ကြိမ်ခြင်းတောင်းတစ်လုံးကိုလည်း ထပ်မံဝယ်ယူခဲ့သည်။ ထိုသို့ ပြုလုပ်မှသာ ဝယ်ယူထားသော ပစ္စည်းများနှင့် နေရာလွတ်ထဲမှ ထုတ်ယူမည့် ပစ္စည်းများ ဆံ့ပေလိမ့်မည်။

ပစ္စည်းဝယ်ယူပြီးနောက် အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ၁၀ နာရီတိတိသာ ရှိသေးသည်။

ဆောင်းဦးနှောင်းပိုင်း၏ နေရောင်ခြည်က ဖြာကျနေသဖြင့် သူမသည် နွေးထွေးမှုရရှိနိုင်မည့် နေရာတစ်ခုတွင် ရပ်နေလိုက်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မတ်တတ်ရပ်လျက် ရှိနေသော်လည်း စိတ်ဝိဉာဉ်မှာမူ နေရာလွတ်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ချင်လဲ့သည် အိမ်သစ်ကို ပြင်ဆင်ရန် သွားရောက်နေခြင်း ဖြစ်ရာ ကူညီပေးမည့် လူအချို့ကို သေချာပေါက် ခေါ်ယူထားပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ သူမအနေဖြင့် မွန်းတည့်ချိန်ခန့်တွင် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်ပါက သူတို့ကို နေ့လယ်စာ ကျွေးမွေးရမည် မဟုတ်ပါလား။

နေရာလွတ်အတွင်းရှိ ဈေးတန်းထဲတွင် အာလူးချောင်းကြော်နှင့် အမဲသားပြားများ လိပ်ထားသော အသားလိပ်ရောင်းသည့် ဆိုင်တစ်ဆိုင် ရှိသည်။ ထိုဂျုံပြားများမှာ ထူထဲ၍ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ဖုတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အန်းမင်ဟွာသည် မိမိစိတ်ကြိုက် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ၊ အသားများနှင့် ဆော့စ်များကို ထည့်သွင်း၍ လိပ်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

သူမ တစ်ပြိုင်နက်တည်းတွင် မုန့်လိပ်ပေါင်း ၃၀ ကျော် ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး တစ်ခုချင်းစီကို ဆီစက္ကူများဖြင့် ထုပ်ပိုးလိုက်သည်။ သူမ၏ ယခင်ဘဝက ရှေးဟောင်းပုံစံနှင့် ရိုးရာဒီဇိုင်းများ ခေတ်စားခဲ့သဖြင့် ထိုခေတ်ကာလများက ဈေးကွက်အတွင်း ဆီစက္ကူနှင့် သတင်းစာများဖြင့် ထုပ်ပိုးသည့် စနစ်ကို ပြန်အသုံးပြုခဲ့ကြခြင်းကြောင့် တော်သေးသည်ဟု ဆိုရမည်။

ခြင်းတောင်းကို မွှေနှောက်နေသည့် ဟန်ပန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ သူမသည် သတင်းစာဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသော အမဲသားမုန့်လိပ်ထုတ်ကြီးကို ခြင်းတောင်းထဲသို့ မသိမသာ ထည့်လိုက်သည်။

အသားနှင့် ဂျုံမှုန့်တို့၏ မွှေးပျံ့လှသော အနံ့အသက်များက ခြင်းတောင်းထဲမှ ဖြာထွက်လာတော့သည်။

"မရီး။ ရောက်နေတာ ကြာပြီလား။"

ယခုအကြိမ်တွင် မော်တော်ယာဉ်သည် ငြင်သာစွာ ရပ်တန့်သွားပြီး စစ်သည်ငယ်လေးက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ကားပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာသည်။

"မရီး၊ အရင်တက်ပါ။ ပစ္စည်းတွေကို ကျွန်တော် သယ်ပေးပါ့မယ်။"

"ပစ္စည်းတွေက နည်းနည်းများတယ်၊ ငါလည်း ဝိုင်းသယ်ပေးမယ်။"

"မရီးတို့က အခုမှ ရောက်ခါစဆိုတော့ ဒါက အများကြီး မဟုတ်သေးပါဘူး။ အိမ်တစ်အိမ် ထူထောင်တဲ့အခါ ဝယ်ရမှာတွေက အများကြီးပဲ။"

သူမထက် ပို၍ ဝယ်ယူသူများ ရှိသေးသည်လော။ အန်းမင်ဟွာသည် ရုတ်တရက် အားမလိုအားမရ ဖြစ်သွားသည်။ သူမ၏ ငွေသုံးစွဲမှုအလေ့အထနှင့် ပစ္စည်းဝယ်လိုစိတ်အရ သူမသည် ဤနေရာရှိ လူဟောင်းများကို ရှုံးနိမ့်နေခြင်းလား။

ထိုစစ်သားငယ်လေးသည် သန်မာလှသဖြင့် သူမ၏ "ဝိုင်းဝန်းကူညီမှု" မှာ ဟန်ပြမျှသာ ဖြစ်ပြီး သူမ၏ အကူအညီကို လုံးဝ မလိုအပ်ပါချေ။

ယခုအကြိမ်တွင် သူမ ကားပေါ်သို့ ပထမဆုံး တက်ရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အန်းမင်ဟွာသည် ပြတင်းပေါက်ဘေးရှိ ထိုင်ခုံတစ်ခုကို အမြန်ရယူကာ သေသပ်စွာ ထိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ သနားစရာကောင်းလှသော တင်ပါးအတွက်မူ ချွင်ရှင်းက သနားစရာ မျက်လုံးလေးများဖြင့် ကြည့်နေပါစေဦး၊ သူမ အလယ်တွင် ဘယ်တော့မှ ထပ်မထိုင်တော့ပါချေ။

သို့သော် အပြန်ခရီးတွင် ထိုစစ်သားငယ်လေးသည် ကားကို မြန်ဆန်ရုံသာမက အလွန်ပင် ငြိမ်သက်စွာ မောင်းနှင်လေသည်။

အလွန်ငြိမ်သက်လှသဖြင့် အခြားလူတစ်ယောက် မောင်းနှင်နေသကဲ့သို့ပင် ခံစားရပြီး လမ်းပေါ်ရှိ ချိုင့်ခွက်များကိုပင် ရှောင်ကွင်းမောင်းနှင်သွားသည်။

ယာဉ်သည် ထောက်ပံ့ရေးရုံးရှေ့သို့ ချောမွေ့စွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အန်းမင်ဟွာ ကားပေါ်မှ ပထမဆုံး ဆင်းလိုက်စဉ် မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ပြေးလာသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။

ထိုမိန်းကလေးက အန်းမင်ဟွာကို သေချာစွာ အကဲခတ်ပြီးနောက် ကျန့်ယွဲ့ယွဲ့ထံသို့ ပြေးသွားကာ မေးလိုက်သည်။

"ယွဲ့ယွဲ့၊ ပစ္စည်း ရခဲ့လား။"

"ရခဲ့တာပေါ့။" ကျန့်ယွဲ့ယွဲ့က မော်ကြွားစွာဖြင့် ဆိုသည်။ "ငါ့အိမ်ကို လိုက်ခဲ့၊ ငါ နင့်ကို ပေးမယ်။"

ထိုမိန်းကလေးနှစ်ဦးသည် စကားပြောရင်း လှမ်းထွက်သွားကြသည်။ မျက်နှာဝိုင်းနှင့် မိန်းကလေးက အန်းမင်ဟွာကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"နင် လမ်းခရီးတစ်လျှောက်လုံး သူမနဲ့ အတူတူလာတာ၊ သူမက နင့်ကို အထင်သေးတဲ့ပုံစံ ပြသေးလား။"

"သူမက ငါ့ကို အထင်သေးရဲရမှာလား။ ငါက သူမကို ကြောက်ရမှာလား။ သူမက နည်းနည်းလှတာကလွဲရင် ဒုတိယတပ်ခွဲမှူးချင်နဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ ဘာနောက်ခံ ရှိလို့လဲ။ ဝမ်ဝမ်၊ နင်သာဆိုရင်..."

အန်းမင်ဟွာ၏ နားစွမ်းက ကောင်းလှသဖြင့် စကားသံများ မကြားရတော့သည့်တိုင်အောင် သေချာစွာ ကြားလိုက်ရပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

အကယ်၍ ဤနေရာတွင် ဒုတိယမြောက် "ဒုတိယတပ်ခွဲမှူးချင်" ဟူ၍ မရှိပါက—ချင်လဲ့၊ ရှင်ကတော့ တကယ်ပဲ ပျားတွေ လိပ်ပြာတွေ အုံခဲအောင် ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့ လူစားမျိုးပဲ။

"မရီး။ ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်ကို ပို့ပေးရမလဲ။ ကျွန်တော်တို့ သယ်ပေးပါ့မယ်။"

"အိမ်အသစ်ကိုပဲ ပို့ပေးပါ။"

အန်းမင်ဟွာက သူမ၏ အတွေးများကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ စစ်သားငယ်နှစ်ဦးက ပစ္စည်းများကို ထမ်းပိုးထားကြသည်ကို မြင်သဖြင့် သူမက ငြင်းဆန်မနေတော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးကို တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်။"

နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် ချင်လဲ့ကို လက်တွန်းလှည်းတစ်စီး ရှာခိုင်းရဦးမည်။ အော်... မှန်သား၊ စက်ဘီးနှင့် အပ်ချုပ်စက်လည်း လိုအပ်သေးသည်။ သူမတွင် စက်မှုလုပ်ငန်းသုံး ကူပွန်များ အလုံအလောက် ရှိသော်လည်း ယနေ့ သမဝါယမအရောင်းဆိုင်တွင် ပစ္စည်းပြတ်လပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟန်ရှီမြို့သည် အလွန်ပင် ခေါင်လွန်းလှသည်။ ထိုသို့မှန်းသိပါက ကွမ်ချန်မြို့ကတည်းက ဝယ်ယူပြီး နေရာလွတ်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားခဲ့မည်ဖြစ်သည်။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ခြံဝင်းအတွင်း၌ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းများဖြင့် ဆူညံလျက် ရှိနေသည်။ အုတ်များ၊ အမိုးပြားများနှင့် ဘိလပ်မြေများကို ထိုနေရာတွင် ချထားဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အုတ်မြစ်ကိုမူ တူးဆောက်ပြီး ဖြစ်နေသည်။

နံရံများမှာ ဒူးဆစ်ခန့်အမြင့်အထိ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤနှုန်းအတိုင်းဆိုပါက အိမ်သည် တစ်ပတ်ပင်မပြည့်မီ သေချာပေါက် ပြီးစီးပေလိမ့်မည်။

ကျေးဇူးတုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် အန်းမင်ဟွာသည် သူမကို ကူညီသယ်ယူပေးခဲ့သော စစ်သားနှစ်ဦးအား အမဲသားမုန့်လိပ်တစ်ဦးလျှင် တစ်ခုစီ ပေးကမ်းလိုက်သည်။ ထိုစစ်သားနှစ်ဦးက "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မရီး။" ဟု ပြုံးရွှင်စွာ အော်ပြောရင်း ပြေးထွက်သွားကြသည်။

အန်းမင်ဟွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာသော ချင်လဲ့ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"မင်း ဘာလို့ ဒီကို ထွက်လာတာလဲ။"

"ရှင့်အတွက် နေ့လယ်စာ ယူလာပေးတာလေ။"

အန်းမင်ဟွာက ခြင်းတောင်းထဲရှိ အမဲသားမုန့်လိပ်များကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"မြို့ထဲက ဝယ်လာတာ၊ အနံ့က တကယ် မွှေးတာပဲ။"

"မေမေ။"

မြေကြီးများ ပေကျံနေသော ကလေးငယ်တစ်ဦး ပြေးလာခဲ့သည်။

ပင်းအန်း၏ မီးခိုးမှိုင်းများ ပေကျံနေသော မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး အန်းမင်ဟွာတစ်ယောက် ခဏမျှ စိတ်ပျက်သွားရသည်။ ဤကလေးကို ငါ ဆက်ပြီး မွေးထားသင့်သေးရဲ့လား။ ပြီးတော့ သူ့သားကို ဤကဲ့သို့ ပေကျံအောင် ထားနိုင်တဲ့ ယောကျာ်းကိုကော ငါ ဆက်ပြီး ယူထားသင့်သေးရဲ့လား။

ချင်လဲ့က လက်လှမ်း၍ ပင်းအန်း၏ မျက်နှာကို သုတ်ပေးလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ပိုနက်မှောင်သော အမည်းကွက်ကြီး ဖြစ်သွားတော့သည်။

သူက အန်းမင်ဟွာကို ကြည့်ပြီး ညင်သာစွာ ရယ်မောလျက် ဆိုသည်။ "အိမ်ပြန်ကျရင် ကိုယ် သားကို သေချာ ဆေးကြောပေးပါ့မယ်။ စိတ်မဆိုးပါနဲ့ ဟွာဟွာရယ်။"

သူမက အမှန်တကယ် စိတ်ဆိုးခြင်း မဟုတ်သော်လည်း အန်းမင်ဟွာသည် ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီး ချင်လဲ့ကို သံသယစိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဤယောကျာ်းက သူတပါးစိတ်ကို ဖတ်နိုင်သော စွမ်းပကားရှိနေခြင်းလား။

သူမအနေဖြင့် မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်သည့် အရိပ်အယောင်ကို ဤမျှအထိ ထင်ရှားအောင် မပြသခဲ့ပေ။