အခန်း ၁၆

အရင်းရှင်မမလေးအဖြစ် စာအုပ်ထဲသို့ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၁၆

ချင်လဲ့သည် ပြောသည့်အတိုင်း လုပ်တတ်သော ယောကျာ်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူက တစ်ပတ်ဟု ပြောခဲ့လျှင် တစ်ပတ်အတွင်း အမှန်တကယ်ပင် ပြီးစီးစေသည်။

အိမ်သစ်၏ ပြုပြင်မွမ်းမံမှုများ ပြီးဆုံးသွားကာ ပရိဘောဂအားလုံးကိုလည်း အိမ်ထဲသို့ ရွှေ့ပြောင်းပြီး ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ချင်လဲ့သည် သူမကို နေ့လယ်စာ လာမပို့ခိုင်းတော့ချေ။ သူသည် အရာအားလုံး အခြေကျပြီးမှသာ ကူညီပေးခဲ့ကြသော စစ်သားများကို စနစ်တကျ ကောင်းမွန်စွာ ထမင်းဖိတ်ကျွေးရန် စဉ်းစားထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူက ငွေမသုံးချင်၍ မဟုတ်ပါဘဲ ဤသို့ စောစောစီးစီး အကျွေးအမွေး ပြုလုပ်ပါက နောက်နောင်တွင် အလားတူ မလုပ်ဆောင်နိုင်သည့် အခြားစစ်သားမိသားစုများအတွက် အခက်တွေ့စရာ အစဉ်အလာတစ်ခု ဖြစ်သွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူအမြဲပြောလေ့ရှိသကဲ့သို့ပင်။ လူပြောသူပြောများအောင် လူလုံးပြရန် မလိုအပ်ပါချေ။

ထို့ကြောင့် အန်းမင်ဟွာသည် ထမင်းကျွေးရမည့် အချိန်ရောက်ပါက ဟင်းလျာများကို အသားဟင်း အနှစ်ပြည့်ပြည့်ဖြင့် ကောင်းမွန်စွာ ချက်ပြုတ်ကျွေးမွေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သည့်ရက်များအတွင်း အန်းမင်ဟွာသည် ဧည့်ရိပ်သာ၌သာ အောင်းနေပြီး အဝတ်အထည်မျိုးစုံကို လက်ဖြင့် ချုပ်လုပ်နေခဲ့သည်။

သူမတွင် အပ်ချုပ်စက်မရှိသဖြင့် စောင်များနှင့် အိပ်ရာခင်းများအားလုံးကို လက်ဖြင့်သာ ချုပ်ခဲ့ရသည်။ အဆုံးသတ်တွင် သူမသည် သူမ၏ လက်ချုပ်လက်ရာများ သိသာထင်ရှားစွာ ပိုသေသပ်လာသည်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။

သူမ ချုပ်ထားသော လိုက်ကာစွန်းရှိ ပန်းထိုးအနားသတ်လေးများကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့် အမှန်အတိုင်း ဆိုရပါက အပ်ချုပ်စက်ဖြင့် ချုပ်ထားသည်နှင့် မခြားနားလှချေ။

ပရိဘောဂများ ရွှေ့ပြောင်းပြီးစီးသည့် ညနေခင်းတွင် ချင်လဲ့သည် အန်းမင်ဟွာကို ခေါ်ဆောင်၍ အိမ်ထဲ၌ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုသည်။

အိမ်နှင့် ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ဆောင်ပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ခြံဝင်း၏ အစိတ်အပိုင်းအချို့တွင် မီးဖိုချောင်နှင့် ရေချိုးခန်းကို တိုးချဲ့ဆောက်လုပ်လိုက်သဖြင့် ယခင်က ကျယ်ဝန်းလှသော ခြံဝင်းမှာ ယခုအခါ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသယောင် ခံစားရသည်။

ရေချိုးခန်းအတွင်း၌ သစ်သားရေချိုးကန်ကြီးတစ်လုံး ရှိပြီး အောက်ခြေတွင် အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် မြေအောက်ရေနုတ်မြောင်းနှင့် ဆက်သွယ်ထားသော ရေထွက်ပေါက်တစ်ခု ပါရှိသည်။

"ဒါက အိမ်သာက ရေနုတ်မြောင်းစနစ်နဲ့ပဲ ဆက်ထားတာလား။"

အိမ်သာသည် ဗိုလ်ထိုင်စနစ်မဟုတ်ဘဲ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်စနစ် ဖြစ်သော်လည်း မိလ္လာပိုက်လိုင်းနှင့် ဆက်သွယ်ထားသည့်အပြင် ရေတိုင်ကီပါ တပ်ဆင်ထားသည်။

ချင်လဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူသည် တာဝန်ဖြင့် အပြင်သို့ ခဏခဏ ထွက်ရလေ့ရှိသည်။ အကယ်၍ ဤအရာကို သေချာစွာ မလုပ်ဆောင်ထားပါက ဤမျှကြီးမားသော ရေချိုးကန်ကြီးထဲသို့ ရေခပ်ဖြည့်ရမည့်ကိစ္စမှာ ဟွာဟွာအတွက် အမှန်တကယ်ပင် ခက်ခဲသော ပြဿနာ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

မီးဖိုချောင်ဘေးတွင် ထင်းများ အပြည့်ထည့်ထားသော ထင်းစင်အသေးတစ်ခုလည်း ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ ယာယီအမိုးအကာတစ်ခု ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

အန်းမင်ဟွာက အထက်လူကြီးတစ်ဦး စစ်ဆေးရေးထွက်လာသည့် ဟန်ပန်မျိုးဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ချင်လဲ့ကို သဘောကျနှစ်ခြိုက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"အကွက်စေ့စေ့ စီစဉ်ထားတာ တကယ့်ကို ချီးကျူးစရာပဲ။"

"ဒါဆိုရင် ရဲဘော်အရာရှိကြီး။" ချင်လဲ့က ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ၏ ဟန်ပန်နောက်သို့ လိုက်၍ စနောက်လိုက်သည်။ "အိမ်ထဲကို ဆက်ပြီး စစ်ဆေးချင်ပါသလား။"

အလယ်ခန်းမသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် မြောက်ဘက်နံရံတွင် ကပ်လျက်ထားရှိသော ဘီဒိုကို ချက်ချင်း မြင်တွေ့ရသည်။ ၎င်းမှာ ရှေးဟောင်းပရိဘောဂပုံစံဖြစ်ပြီး ပန်းပုအလှဆင်မှုများ မပါရှိသော်လည်း လက်ရာမှာ အထူးပင် သေသပ်လှသည်။

ဓာတ်ပုံများနှင့် စာအုပ်နီ (မော်စီတုန်း၏ ကောက်နုတ်ချက်များ) ကို ပြသထားရန် အလွန်ပင် သင့်တော်လှသည်။

အလယ်ဗဟိုတွင် စတုရန်းပုံစံ ရှစ်ထောင့်စားပွဲတစ်လုံး ရှိပြီး အနောက်ဘက်တွင် တန်းလျားကုလားထိုင်အရှည်များ ရှိသည်။ ဝင်ပေါက်အနီး အနောက်ဘက်နံရံတွင်မူ တစ်ယောက်ထိုင် ကုလားထိုင်နှစ်လုံး ရှိသည်။ အရှေ့ဘက်နံရံရှိ ဆိုဖာမှာ ခေတ်သစ်အိမ်များတွင် တွေ့ရတတ်သည့် ဆိုဖာမျိုး မဟုတ်ဘဲ အိပ်ဖန်စောင်း ပုံစံကို ပြုပြင်မွမ်းမံထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အတွင်းရှိ ဗီရိုများနှင့် စာရေးစားပွဲများတွင် ပန်းပုလက်ရာများ မပါရှိသော်လည်း အရှေ့ခန်းရှိ ဗီရိုအမြင့်များနှင့် အနောက်ဘက် အခန်းငယ်နှစ်ခန်းရှိ ထောင့်ဝိုင်းဘီဒိုများတွင် လက်သမားဆရာများ ဖျောက်ဖျက်၍မရနိုင်သော ရိုးရာပရိဘောဂပုံစံ ဒီဇိုင်းများ ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ချင်လဲ့သည် ဤမျှလက်ရာမြောက်သော လက်သမားဆရာကို ဘယ်နေရာက ရှာဖွေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သနည်း။

"ရှီးချွမ်းမြို့နယ်ထဲက ကြယ်နီထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့မှာ လက်သမားအလုပ်ရုံတစ်ခု ရှိတယ်။ အဲ့ဒီတပ်ဖွဲ့က လူတိုင်းက လက်သမားပညာတတ်ကြတယ်၊ ဒါက မျိုးရိုးလိုက်တဲ့ ပညာပဲ။ ပရိဘောဂတွေ လုပ်တဲ့အခါ အလေ့အထဟောင်းအချို့ ကျန်နေသေးပေမယ့် သူတို့ရဲ့ လက်ရာက တကယ့်ကို ထူးချွန်ပြီး အရည်အသွေးက စိတ်ချရတယ်။"

လက်မှုပညာရှင်အိုကြီးများလော။

အနာဂတ်တွင် အထူးနိုင်ငံရေး အခြေအနေများ ကျော်လွန်သွားပါက ရိုးရာပရိဘောဂများကို စိတ်ကြိုက် ပြန်လည်အပ်နှံရန် လွယ်ကူသွားမည် မဟုတ်ပါလား။

အန်းမင်ဟွာသည် ထိုပရိဘောဂများကို အလွန်ပင် စိတ်ကျေနပ်စွာ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုသည်။ ဤမျှကောင်းမွန်သော လက်ရာနှင့် အရည်အသွေးအရ ဤပစ္စည်းများသည် သူမ၏ တစ်သက်တာထက်ပင် ပို၍ အသုံးခံလိမ့်မည်ဟု တွေးဆမိသည်။

သို့သော် သူမ ထပ်မေးလိုက်သည်။ "ဒီလို ပရိဘောဂမျိုးကို လုပ်ဖို့ ပုံမှန်ဆိုရင် အချိန်အကြာကြီး ပေးရတာ။ ဒါကို ခုနစ်ရက်တည်းနဲ့ တကယ်ပဲ ပြီးအောင် လုပ်နိုင်တာလား။"

"မဖြစ်နိုင်ဘူး။"

ချင်လဲ့က ရိုးသားစွာ ခေါင်းခါပြသည်။ သူက အန်းမင်ဟွာကို ဖုံးကွယ်မထားသော အသည်းယားမှု၊ နွေးထွေးမှုတို့ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကလေးမလေး၊ မင်း မမှတ်မိတော့ဘူးလား။"

အန်းမင်ဟွာ မျက်တောင်ခတ်ရင်း ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရုတ်တရက် သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲမှ အတိတ်မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်မိသွားတော့သည်။

လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ခန့်က ဖြစ်သည်။

ချင်လဲ့သည် စစ်တပ်မှနေ၍ အိမ်အပြင်အဆင်ပုံစံကြမ်းတစ်ခုကို သူမထံ ရုတ်တရက် စာတိုက်မှတစ်ဆင့် ပေးပို့ခဲ့ပြီး အကယ်၍ သူမ နေထိုင်ရမည့် နေရာဖြစ်ပါက မည်သို့ ပြင်ဆင်လိုသနည်းဟု မေးမြန်းခဲ့ဖူးသည်။

ထိုစဉ်က သူမသည် အလွန်ပင် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် သေချာစွာ ပြင်ဆင်မွမ်းမံမှုများ ပြုလုပ်၍ ချင်လဲ့ထံသို့ ပြန်လည်ပေးပို့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် ချင်လဲ့သည် လွန်ခဲ့သည့် တစ်နှစ်ကတည်းက သူမကို စစ်သားမိသားစုအိမ်ရာသို့ ခေါ်ဆောင်ရန် ကြိုတင်ပြင်ဆင် စီမံနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ မိသားစုအိမ်ရာရှိ အိမ်ရာများအားလုံးမှာ တည်ဆောက်ပုံ စံနှုန်းချင်း ထပ်တူကျနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အိမ်ပုံစံများ ကွဲပြားနေပြီး မိမိတို့ မည်သည့်အိမ်ကို ရရှိမည်မှန်း မသေချာပါက သူ၏ ဤကဲ့သို့သော ပါးနပ်သည့် အစီအစဉ်မှာ လုံးဝ အောင်မြင်မည် မဟုတ်ပါချေ။

အန်းမင်ဟွာတစ်ယောက် နောက်ဆုံးတွင် မှတ်မိသွားသည်ကို ချင်လဲ့ မြင်သောအခါ သူက အင်္ကျီအိတ်ထဲမှ သေသပ်စွာ ခေါက်ထားသော စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ပြလာသည်။

"မင်းရဲ့စာကို ရပြီးတဲ့နောက်။" သူ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် အဲ့ဒီအတိုင်းအတာတွေအတိုင်း ပရိဘောဂတွေကို အော်ဒါမှာပြီး ကြိုလုပ်ခိုင်းထားတာ။"

"ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ကိုယ် ထပ်မေးရတာက တစ်နှစ်ကျော် သွားပြီဆိုတော့ မင်းရဲ့ အကြိုက်တွေ ပြောင်းသွားမလားလို့ စိုးရိမ်လို့ပါ။"

"မင်း ဘာမှမပြောင်းလဲဘဲ ဒီအတိုင်းပဲ ပြောလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ ဒါကြောင့် ပရိဘောဂတွေက အဆင်သင့် ပြီးနေတာ။"

သူမသည် ဤရုတ်တရက် ရရှိလိုက်သော အံ့အားသင့်စရာကြောင့် တကယ်ပင် ကြည်နူးပီတိ ဖြစ်သွားရသည်။—ခုတော့ ဘာလုပ်ရမလဲ။

အန်းမင်ဟွာသည် အတွင်းအပြင် သေချာစွာ သန့်ရှင်းထားသော ပရိဘောဂများကို ပွတ်သပ်ရင်း အလွန်ပင် သဘောကျနေမိသည်။

"ဒါကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်အပေါ် စိတ်ရောကိုယ်ပါ ပုံအပ်ထားတဲ့ ဇနီးကောင်းတစ်ယောက်ကို ရရှိခြင်းရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးပဲလေ။ ကျွန်မက နေထိုင်မှုပုံစံနဲ့ ပတ်သက်ရင် အပြောင်းအလဲ မရှိဘူး။"

"အင်း။ ဟွာဟွာက ကိုယ့်အပေါ်မှာလည်း စိတ်ရောကိုယ်ပါ အမြဲ သစ္စာရှိနေမယ်ဆိုတာ ကိုယ် သိပါတယ်။"

အန်းမင်ဟွာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရဲခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် ဘီဒိုထဲသို့ ကူးလူးဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားနေသော ပင်းအန်းကို အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်လိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ပင်းအန်း၊ တို့တွေ မနက်ဖြန် အိမ်သစ်ကို ပြောင်းရတော့မယ်။ ပျော်လား။"

"ပျော်တယ်၊ သိပ်ပျော်တာပဲ။ မေမေ၊ မနက်ဖြန်ကျရင် သား မေမေနဲ့ ဖေဖေတို့နဲ့အတူ တူတူအိပ်လို့ ရဦးမလား။"

"သားက ကိုယ်ပိုင်အခန်းထဲမှာ မအိပ်ချင်ဘူးလား။"

"သန်းဘက်ခါကျမှ အခန်းထဲမှာ အိပ်မယ်။ မနက်ဖြန်တော့ မေမေ၊ ဖေဖေတို့နဲ့ပဲ အိပ်ချင်တာ။"

ကောင်းပါပြီ။ ကလေးငယ်အနေဖြင့် အိမ်သစ်နှင့် အသားကျရန် အချိန်အနည်းငယ် လိုအပ်သည်မှာ သဘာဝကျလှသည်။

နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် စစ်တပ်၏ နှိုးဆော်သံကြောင့် ထပ်မံနိုးထလာပြီးနောက် မိသားစု သုံးယောက်စလုံးသည် အိမ်သစ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။

ယူဆောင်ရမည့် ပစ္စည်းအားလုံးကို ထုပ်ပိုးပြီး ဖြစ်သည်။ အခန်းကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အထုပ်ကြီးအထုပ်ငယ်များနှင့် ကြိမ်ခြင်းတောင်းများစွာ စီတန်းလျက် ရှိနေသည်။

အိုးခွက်ပန်းကန်များကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများကို အိမ်သစ်သို့ ကြိုတင်ရွှေ့ပြောင်းထားပြီး ဖြစ်ရာ ကျန်ရှိနေသည်မှာ အိပ်ရာခင်းများ၊ အဝတ်အထည်များနှင့် အထွေထွေ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများသာ ဖြစ်သည်။

နံနက် ၇ နာရီကျော်တွင် စစ်သားအချို့သည် လေပြေမုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဧည့်ရိပ်သာအတွင်းသို့ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာကြသည်။ ၎င်းတို့ကို ဦးဆောင်လာသူမှာ မျက်လုံးမှေးမှေးနှင့် ကောလု ဖြစ်ပြီး သူသည် ချင်လဲ့ အများဆုံး ခေါ်ယူအသုံးပြုလေ့ရှိသော စစ်သည် ဖြစ်သည်။

သူသည် ချင်လဲ့ကို မြင်သောအခါ အားမနာတမ်း ပြုံးဖြဲပြရင်း ဆိုသည်။

"တပ်ခွဲမှူး၊ ကျွန်တော်တို့ ရောက်ပါပြီ။"

ထို့နောက်တွင် "မရီး။" ဟု ပြိုင်တူ နှုတ်ဆက်ကြသော တက်ကြွလှသည့် အသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ချင်လဲ့က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလျက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။"ဒီပစ္စည်းတွေတင်ပဲ—ကဲ၊ သယ်ကြစို့။"

လာကူသူ စစ်သည် အနည်းငယ် ရှိနေသဖြင့် ပထမအသုတ်လူများသည် အထုပ်တစ်ထုပ်စီကို မတင်၍ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ နောက်ဆုံးကျန်ရစ်သော စစ်သားသည် သယ်ဆောင်စရာ ပစ္စည်းမရှိတော့သည်ကို မြင်သောအခါ ပင်းအန်းကို ပွေ့ချီ၍ အမြန်ပင် လှမ်းထွက်သွားတော့သည်။

အန်းမင်ဟွာသည် ခြင်းတောင်းအသေးတစ်လုံးကို လွယ်ပိုးထားသော်လည်း ၎င်းတို့နောက်သို့ တိုက်ရိုက်မလိုက်ဘဲ ဝန်ဆောင်မှုနယ်မြေရှိ သမဝါယမအရောင်းဆိုင်သို့ ဦးတည်လိုက်သည်။

သူမ အသား သွားဝယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

နံနက်စောစော အချိန်ဖြစ်သော်လည်း အရောင်းဆိုင်ရှေ့တွင် အသားနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဝယ်ယူသူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ် အန်းမင်ဟွာ ရုတ်တရက် သတိရမိသွားသည်။ သူမနှင့် ပင်းအန်း၏ သန်းခေါင်စာရင်းနှင့် ရိက္ခာစာအုပ် ပြောင်းရွှေ့ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်များ ပြီးစီးသွားပြီလော။

"မင်ဟွာ။"

သူမ စာတိုက်နှင့် ကြေးနန်းရုံးရှေ့သို့ ရောက်ရှိစဉ် လျန်မေ့ယွင်က လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"အတော်ပဲ။ ငါ ဒီနေ့ ဒါကို နင့်ဆီ လာပေးမလို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာ။ အာ... ဒါက နင်တို့ မိသားစုရဲ့ ရိက္ခာဝယ်ယူခွင့် စာအုပ်ပဲ။"

ချင်လဲ့တစ်ယောက် သူမတွင် ရှိနေသည်များကို မေ့လျော့မထားခဲ့သဖြင့် တော်သေးသည်ဟု ဆိုရမည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မ"

အန်းမင်ဟွာက အမြန်ပြေးသွား၍ ရိက္ခာစာအုပ်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး လျန်မေ့ယွင်နှင့် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုကာ သမဝါယမအရောင်းဆိုင်သို့ ဆက်၍ထွက်ခွာခဲ့သည်။

သူမ မရောက်ရှိမီကပင် သမဝါယမအရောင်းဆိုင်ရှေ့ရှိ လူများသည် သူမအကြောင်းကို တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒါ ဒုတိယတပ်ခွဲမှူးချင်ရဲ့ ဇနီးမလား။ သိပ်လှတာပဲနော်။ ဒုတိယတပ်ခွဲမှူးချင်က သူ့ဇနီး မိသားစုအိမ်ရာကို လာဖို့ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်နေရလဲဆိုတာ မဆန်းတော့ဘူး။ ဒီလောက် လှတဲ့သူကိုတော့ နေ့ရောညပါ ရင်ထဲမှာ ထည့်ထားရမှာပေါ့။"

"ရင်ထဲထည့်ထားရုံတင် ဘယ်ကမလဲ၊ အလိုလည်း လိုက်လွန်းတာ။ တို့တွေကို ကြည့်စမ်း၊ အိမ်ရာရတာနဲ့ မိမိယောကျာ်းကို ပြုစုဖို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလာကြတာ။ သူမကတော့ ဘာတဲ့... အိမ်ကို အရင် ပြင်ဆင်ပြီးမှ ပြောင်းလာတာတဲ့။ ခုဆို တစ်ပတ်ရှိပြီ၊ ဧည့်ရိပ်သာမှာပဲ တည်းနေတာလို့ ကြားတယ်။"

"မြို့ပြက လူတွေက သန့်သန့်ရှင်းရှင်း နေတတ်တာကိုး။ တို့တွေ စကားပြောရင် သတိထားရမယ်၊ မသိဘဲနဲ့ သူမကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်မိရင် တို့ယောကျာ်းက သူတပါးနဲ့ စည်းလုံးမှုမရှိဘူးဆိုပြီး ပြန်ဆူလိမ့်မယ်။"

"ငါကတော့ အများကြီး မတောင်းဆိုပါဘူး။ သူမက စကားပြောရ ခက်ရင်လည်း နေပါစေ။ တပ်ခွဲမှူး ကျန်းရဲ့ ဇနီးလိုမျိုးသာ မဖြစ်ပါစေနဲ့။ အဲ့ဒီလိုလူ နောက်တစ်ယောက် ထပ်ရောက်လာရင်တော့ ဒီနေရာက တကယ်ကို ဆူညံပွက်လောရိုက်တော့မှာပဲ။"

"သူမ လာပြီ၊ လာပြီ—အို... ကြည့်စမ်း၊ အသားအရေက ဖြူဖွေးနေတာပဲ။ မျက်နှာပေါ်က အမွေးနုလေးတွေကိုတောင် မြင်ရလုနီးပါးပဲ။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီ အင်္ကျီအနီကွက်လေး၊ ငါ့မှာလည်း အဲ့ဒီလို အင်္ကျီတစ်ထည် ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါဝတ်ရင်တော့ သူမလို လှမှာမဟုတ်ဘူး။"

"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ အစ်မတို့။"

ဝိုင်းဝန်းအကဲခတ်နေကြသော မျက်လုံးများစွာကို ရင်ဆိုင်ရင်း အန်းမင်ဟွာက စတင်၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ကျွန်မနာမည်က အန်းမင်ဟွာပါ။ ရှောင်အန်း ဒါမှမဟုတ် မင်ဟွာလို့ ခေါ်လို့ရပါတယ်။ ကျွန်မ အခုမှ စပြီး ပြောင်းလာတာဆိုတော့ တစ်ခုခု လိုအပ်ချက်ရှိရင်လည်း နားလည်ပေးကြပါ။"

"အို... ရှောင်အန်း၊ မင်းက အားနာတတ်လွန်းပါတယ်။ တို့တွေကသာ အားနာရမှာ။ မင်း အိမ်ပြောင်းရွှေ့ခါစဆိုတော့ အလုပ်ရှုပ်နေမှာစိုးလို့ မနှောင့်ယှက်ရဲတာ။"

နားရွက်အထိ ဆံပင်အတို ညှပ်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက အကျယ်ကြီး ရယ်မောရင်း စကားဆိုလာသည်။

"ဘာဝယ်ဖို့ လာတာလဲ။ အသားဝယ်မှာဆိုရင် ဒီဘက်ကို လာခဲ့—ဒီဘက်က အသားတန်းလေ။"

"ဟုတ်ကဲ့၊ အသားဝယ်မလို့ပါ။"

အန်းမင်ဟွာက သဘာဝကျကျ လှမ်းလျှောက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မ။ ကျွန်မ ဒီကို ပထမဆုံးအကြိမ် လာတာဆိုတော့ အစ်မသာ မပြောရင် အတန်းမှားစီမိတော့မှာပဲ။"

"အစ်မကြီးဝမ်က နှုတ်သွက်လို့ပါဟဲ့။"

အခြားလူများကလည်း ဝိုင်းဝန်း၍ စည်ကားစွာ ဆိုကြသည်။

"တို့တွေလည်း မင်း အတန်းမှားစီတာကို ဒီအတိုင်း ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

စည်ကားလှသော ဈေးတန်းအတွင်း စကားစမြည်ပြောဆိုရင်း အသားဝယ်ယူပြီးနောက် အန်းမင်ဟွာသည် လူစုလူဝေးထဲမှ ရုန်းထွက်၍ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

သူမ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ချင်လဲ့သည် အပူပေးအိပ်ရာပေါ်၌ အိပ်ရာခင်းများကို ခင်းကျင်းပြီး ဖြစ်ကာ ပြတင်းပေါက်နှင့် တံခါးများရှိ လိုက်ကာများကိုလည်း ချိတ်ဆွဲပြီး ဖြစ်နေသည်။

ထိုစဉ် သူသည် မီးဖိုချောင်အတွင်း၌ အိုးခွက်ပန်းကန်များကို ဆေးကြောနေသည်။

သူ့၏ ကျယ်ပြန့်သော ပုခုံးနှင့် ထူထဲသော ကျောပြင်မှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသော တြိဂံပြောင်းပြန် ပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ စစ်ဝတ်စုံဘောင်းဘီအောက်ရှိ သူ့၏ ခြေတံရှည်များမှာ ပိုသွယ်လျပုံရပြီး အင်္ကျီကို လက်မောင်းထိ လိပ်တင်ထားသဖြင့် ကြွက်သားလိုင်းများမှာ ထင်ရှားပေါ်လွင်နေသည်။

ဤကဲ့သို့သော ပုံစံကို မြင်ပါက မည်သူက နောက်ကနေ သွားရောက်ဖက်တွဲချင်စိတ် မပေါက်ဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။

အန်းမင်ဟွာတစ်ယောက်ကတော့ မအောင့်အည်းနိုင်တော့ချေ။

သူမ ပြေးသွားပြီး ချင်လဲ့၏ ခါးကို လှမ်းဖက်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ့ခန္ဓာကိုယ် ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရမီမှာပင် သူမ၏ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ဂျွမ်းပြန်သွားတော့သည်။

သန်မာသော လက်မောင်းတစ်ဖက်က သူမ၏ ခါးကို ရစ်ပတ်လိုက်ပြီးနောက် သူမသည် ချင်လဲ့၏ ရင်ခွင်ကျယ်ကြီးထဲသို့ တင်းကျပ်စွာ ဆွဲသွင်းခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

သို့သော် သူမ သေသေချာချာ မှတ်မိသည်မှာ လွန်ခဲ့သော တစ်စက္ကန့်ခန့်က သူမ ဇောက်ထိုး မိုးမျှော် ဖြစ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အနည်းငယ် မူးဝေသွားသဖြင့် အန်းမင်ဟွာသည် ချင်လဲ့၏ ရင်ခွင်ကို မှီလိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့ အဲ့ဒီလို လုပ်တာလဲ။ ကျွန်မက ရှင့်ကို ဖက်လို့တောင် မရဘူးလား။"

"ရတာပေါ့။"

ချင်လဲ့သည် တုံ့ပြန်မှုဆိုင်ရာ အလေ့အထအရ သူမကို ရိုက်ချရန် ကြိုးစားမိခြင်း ဖြစ်သော်လည်း စိတ်ထဲမှ ရိပ်မိသွားသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် သူမကို တင်းကျပ်စွာ ပြန်ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း အနည်းငယ် လန့်သွားရသည်။

"ဟွာဟွာ၊ နောက်ခါကျရင် ကိုယ့်ကို နောက်ကနေ တိတ်တဆိတ် လာမဖက်ပါနဲ့။ ဒါက စစ်သားတစ်ယောက်ရဲ့ တုံ့ပြန်မှု အလေ့အထ ဖြစ်သွားလို့ ပြင်ရခက်တယ်။"

"နားလည်ပါပြီ။" အန်းမင်ဟွာက လိမ္မာရေးခြားရှိစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "နောက်ခါ မလုပ်တော့ပါဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ ရှေ့ကနေ ဖက်တာကိုတော့ ခွင့်ပြုပါတယ် ဇနီးချောလေး။"

ချင်လဲ့က သူမကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားရင်း သူ့အသံကို နှိမ့်၍ သူမ၏ နားရွက်နားတွင် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ်တို့တွေ အားလုံးကို ပိတ်ပင်တားဆီးလို့ မရဘူးလေ၊ ရဲဘော်အရာရှိကြီးရယ်။"