အခန်း ၁၇

အရင်းရှင်မမလေးအဖြစ် စာအုပ်ထဲသို့ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၁၇

"ဖေဖေ၊ မေမေ။ ပင်းအန်းကိုကျတော့ ဘာလို့ ဖက်မပေးကြတာလဲ။"

ချင်လဲ့သည် မည်သို့မည်ပုံ ပြန်လည်ပေပွလာသည်မသိသော သားဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းအရှည်ကြီးတစ်ခုကို မတတ်သာဘဲ ချလိုက်မိသည်။

အန်းမင်ဟွာမှာမူ မအောင့်နိုင်ဘဲ တဟားဟား ရယ်မောမိတော့သည်။

"ဒါပေမဲ့ ပင်းအန်းက ခုနတင်ပဲ တစ်ယောက်တည်း ပြေးဆော့နေတာလေ။ ဖေဖေနဲ့ မေမေက သားကို မမြင်လို့ပါ။"

"ဒါဆိုရင်လည်း နောက်တစ်ခါ ဖေဖေနဲ့ မေမေ ဖက်ထားကြရင် သားကိုပါ လှမ်းခေါ်ဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်။"

နောက်တစ်ခါကျရင် သားကို ကွယ်ပြီးမှ ဖက်ရမယ်။ သားကို လှမ်းခေါ်ရမယ် ဟုတ်လား၊ အိပ်မက်မက်နေလိုက်။

ခြေသံတဖောက်ဖောက်ဖြင့် ပင်းအန်းတစ်ယောက် ပြန်ပြေးဆော့ပြန်သည်။ အန်းမင်ဟွာသည် အလွန်ကျေနပ်သော အမူအရာဖြင့် မိမိဝယ်ယူလာသော အသားကို ချင်လဲ့အား မြှောက်ပြလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါလေး ဘယ်လိုလဲ။ တင်ပါးဆုံသားလေးလေ။ဒီနေ့ နေ့လယ်စာကို ဖက်ထုပ်လုပ်စားကြစို့။"

"ကိုယ့်မိန်းမက အသားကို အကောင်းဆုံးအပိုင်း ရွေးဝယ်လာတာပဲ။"

ချင်လဲ့က ရိုးသားစွာ ချီးကျူးလိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်သုံးဓားကို ကိုင်ကာ အဆီတစ်တုံးကို လှီးဖြတ်လိုက်သည်။

"မင်း အပြင်မှာပဲ သွားနားနေလိုက်ပါ။ ကိုယ် ဒယ်အိုးကို အရင် အသားကျအောင် လုပ်လိုက်ဦးမယ်။ မီးခိုးတွေ အများကြီးထွက်လာရင် မင်း မွှန်နေလိမ့်မယ်။"

ဒယ်အိုးသစ်ကို အသုံးမပြုမီ ဝက်ဆီဖြင့် အရင်ဆုံး အသားကျအောင် လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်သည်။ အန်းမင်ဟွာသည် ၎င်းကို မည်သို့လုပ်ရမည်ကို အမှန်တကယ် သိရှိသော်လည်း ချင်လဲ့က သူမ မသိဟု ယူဆကာ မိမိကိုယ်တိုင်သာ လုပ်ဆောင်ရန် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အန်းမင်ဟွာသည် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ ပစ္စည်းများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် စီစဉ်နေလိုက်သည်။

အပူပေးအိပ်ရာနှင့် ၎င်းအပေါ်ရှိ ဖျာကို ချင်လဲ့က သေသပ်စွာ ခင်းကျင်းပေးထားပြီး ဖြစ်သည်။ စောင်နှင့် မွေ့ရာတို့ကိုလည်း စတုရန်းပုံစံ အကွက်ကျကျ ခေါက်ထားသည်။ ဤစောင်မှာ သူမ၏ နေရာလွတ်ထဲမှ ထုတ်ယူလာသော ဂွမ်းအသစ်များဖြင့် ချုပ်လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အလွန်ပင် ပွပွအိအိနှင့် နူးညံ့လှသည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ၎င်းကို တိကျသေသပ်စွာ ခေါက်နိုင်သည့် အရည်အချင်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမသည် အဝတ်အစားအားလုံးကို သေသပ်စွာ ခေါက်၍ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ လူမြင်ကောင်းအောင် သယ်ဆောင်လာသော အဝတ်စများကိုလည်း ဗီရိုထဲသို့ သေသပ်စွာ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

သူမသည် ပန်းမန်များကြားရှိ လိပ်ပြာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သုံးခန်းတွဲအိမ်အတွင်း ကူးလူးလှုပ်ရှားလျက် အလုပ်ရှုပ်နေစဉ် မီးဖိုချောင်ဘက်မှ ဝက်ဆီလောင်ကျွမ်းသံနှင့်အတူ မီးခိုးဖြူဖြူလေးများ လေထဲသို့ လွင့်ပျံလာသည်။

"ရှောင်အန်း။ ရှောင်အန်း။"

ခြံဝင်းတံခါးအပြင်ဘက်မှ လှမ်းခေါ်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံကို ကြားရသဖြင့် အန်းမင်ဟွာ အပြင်သို့ ထွက်ကြည့်ရာ တံခါးဝတွင် အစ်မကြီးအချို့ ရပ်နေကြသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။ တစ်ယောက်က ဂေါ်ဖီထုပ်နှစ်ထုပ်ကို ကိုင်ထားပြီး နောက်တစ်ယောက်ကမူ ကြက်သွန်မြိတ်စည်းကို လက်တွင် ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

"ဒါတွေက တို့တွေ စိုက်ခင်းက ထွက်တာတွေပါ၊ သိပ်ပြီး တန်ဖိုးရှိတာမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့ မိသားစုအတွက် စိုက်ကွင်းချပေးပြီးလို့ နောက်နှစ်ကျရင် မင်းတို့ဆီကနေ ငါ လာပြီး ပြန်နှိုက်ဦးမှာနော်။"

"တကယ့်ကို ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင်နဲ့ လုပ်ကြံလွန်းကြတာပဲ။"

အန်းမင်ဟွာက ပြုံး၍ပင် မတုံ့ပြန်ရသေးမီ မိသားစုလိုင်းထဲမှ ထူးဆန်းသော ထိုအမျိုးသမီး—ငှက်သိုက်ကဲ့သို့ ဆံပင်နှင့် ညစ်ပတ်ပေပွနေသော ပုံစံရှိသူ—သည် ဘယ်နေရာကနေ ထွက်လာမှန်းမသိ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတော့သည်။

"ငါ ပထမဆုံး လာတုန်းကကျတော့ နင်တို့တွေ ငါ့ကို ဂေါ်ဖီထုပ်တစ်ထုပ်တောင် မပေးကြဘူး။ အခုကျတော့ သူမက မြို့ပြကလာတာဆိုပြီး ချက်ချင်း ကပ်ဖားနေကြတာပဲ။ ဟန်ဆောင်တာတွေ။ လုပ်ကြံတာတွေ။ မာန်တက်နေကြတာ။"

"သူမဆီမှာ ကပ်နေမယ့်အစား ငါ့ဆီမှာ လာကပ်တာကမှ ပိုတန်ဦးမယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ငါ့ယောကျာ်းက တပ်ခွဲမှူးလေ။ သူမယောကျာ်းက ဒုတိယ တပ်ခွဲမှူးပဲ ရှိသေးတာ။"

ဟမ့်။ ငါ့ ဒေါသကို လာဆွနေတာပဲ။

အန်းမင်ဟွာသည် ရှေ့သို့ တက်ရန် လက်မောင်းအင်္ကျီကို လိပ်တင်လိုက်သော်လည်း အစ်မကြီးတစ်ယောက်က သူမကို ချက်ချင်း ဆွဲထားလိုက်သည်။

မိမိ၏ အော်ဟစ်ဆဲဆိုမှုကို မည်သူမျှ ပြန်လည်မတုံ့ပြန်သည်ကို မြင်သောအခါ စုချင်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ တံတွေးတစ်ချက် ထွေးလိုက်ပြီး စောင့်စောင့်အောင့်အောင့်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ အန်းမင်ဟွာကို ဆွဲထားဆဲဖြစ်သော အစ်မကြီးက တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလာသည်

"သူမက စိတ်သိပ်မမှန်ဘူး။ တစ်ခါက မရီးနဲ့ ရန်ဖြစ်ပြီး ရှုံးသွားတာ။ အဲ့ဒီညမှာတင် သူမတံခါးဝတစ်ခုလုံးကို လူ့အညစ်အကြေးတွေနဲ့ လိုက်သုတ်ပစ်ခဲ့တာ။"

အစ်မကြီးတစ်စုသည် အန်းမင်ဟွာ၏ ဝိုင်းစက်ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများနှင့် သွယ်လျနွဲ့နှောင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ကာ သတိပေးကြသည်။

"သူမနဲ့ သွားပြီး အငြင်းအခုန် မလုပ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။ မင်းပဲ နစ်နာလိမ့်မယ်။"

"ငါ့အမြင်ပြောရရင်။"

တစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး ညည်းတွားခဲ့သည်။ "တပ်ခွဲမှူးကျန်းက ဘာတွေတွေးပြီး အဲ့ဒီလို မိန်းမမျိုးကို ယူထားလဲ မသိပါဘူး။ သူ့ခမျာ အိမ်ကိုတောင် ခဲခဲရင်းရင်း ပြန်လာတာလို့ ကြားတယ်။ ဘာလို့ မကွာရှင်းကြသေးလဲ မသိဘူး။"

"ကွာရှင်းဖို့က အဲ့ဒီလောက် မလွယ်ပါဘူးအေ။ သူတို့မှာ ကလေးနှစ်ယောက် ရှိနေတာပဲဥစ္စာ။ ကလေးတွေကိုပဲ သနားပါတယ်။ အမြဲတမ်း ညစ်ပတ်ပေပွနေတာပဲ။ စုချင်က ကလေးတွေကို ရိုက်ရင်ရိုက်၊ မရိုက်ရင် ဆဲဆိုနေတာ..."

မရီးများနှင့် ခေတ္တမျှ စကားစမြည်ပြောဆိုပြီး စုချင်အကြောင်း အတင်းအဖျင်းများကို အပြည့်အဝ ကြားသိရပြီးနောက် အန်းမင်ဟွာသည် ဂေါ်ဖီထုပ်နှင့် ကြက်သွန်မြိတ်များကို မီးဖိုချောင်ထဲသို့ သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ချင်လဲ့မှာမူ အသားဟင်းဖတ်များကို စဉ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

'သနားစရာ ကလေးတွေ၊ စိတ်ပျက်စရာ မိသားစု၊ အိမ်ပြန်မလာတဲ့ လင်ယောကျာ်း၊ ပြီးတော့ ကွာရှင်းချင်နေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်...'

အန်းမင်ဟွာ တွေးတောဆင်ခြင်မိသည်။ "အကယ်၍ သူမသာ သတိမေ့သွားပြီး နိုးလာတဲ့အခါ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားတဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားမျိုး ဖြစ်သွားမယ်ဆိုရင်တော့ ဒါက တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ဇာတ်လမ်းဆန်းသွားမှာပဲ။"

"ဟွာဟွာ၊ မင်း ခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ။"

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။"

အန်းမင်ဟွာ မိမိ၏ အတွေးကမ္ဘာထဲမှ ရုန်းထွက်လိုက်သည်။ နောင်လာမည့်ရက်များသည် အလွန်ပင် ပျော်စရာကောင်းတော့မည်ဟု သူမ ခံစားမိနေသည်။

"ခုနက မရီးတို့ ပေးသွားတဲ့ ဂေါ်ဖီထုပ်တွေလေ။ ဒီနေ့တော့ ဝက်သားဂေါ်ဖီထုပ်ဖက်ထုပ်ပဲ လုပ်စားကြရအောင်။"

အသားစပ်ခြင်းကို ချင်လဲ့က လုပ်ဆောင်ပြီး၊ ဖက်ထုပ်ထုတ်ခြင်းကို ချင်လဲ့က လုပ်ဆောင်ကာ၊ ရေနွေးအိုးတည်ခြင်းကိုလည်း ချင်လဲ့ကပင် လုပ်ဆောင်သည်။

အန်းမင်ဟွာမှာမူ ဖက်ထုပ်ဂျုံပြားအချို့ကိုသာ လှိမ့်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းမှာပင် သူမက အတင်းအကျပ် ကူညီချင်ပါသည်ဟု ဇွတ်တောင်းဆိုခဲ့၍ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မီးဖိုထဲရှိ မီးတောက်များမှာ နွေးထွေးစွာ တောက်လောင်နေသည်။ ထင်းများမှာ တဖြောက်ဖြောက် မြည်ကာ လောင်ကျွမ်းနေပြီး အိုးထဲမှ ရေနွေးမှာလည်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆူပွက်လာသည်။ မီးဖိုချောင်အတွင်း မီးခိုးငွေ့ဖြူဖြူများနှင့် ထင်းလောင်စာနံ့သင်းသင်းလေးများ ရောယှက်နေပြီး ၎င်းမှာ စိတ်ကို ကြည်နူးစေသော အိမ်တွင်းရနံ့လေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

အန်းမင်ဟွာသည် ခုံတန်းလျားအသေးလေးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မေးထောက်လျက် ချင်လဲ့ ဖက်ထုပ်ပြုတ်နေသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ငြိမ်းချမ်းမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အချိန်အတော်ကြာ လွင့်ပါးနေခဲ့သော သူမ၏ နှလုံးသားသည် နောက်ဆုံးတွင် ခိုနားရာ အခြေချစခန်းတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

"မေမေ။"

ပင်းအန်းသည် အပြင်ဘက်မှ ပြေးဝင်လာပြီး ၎င်း၏ အပြာရောင်အင်္ကျီလေးနှင့်အတူ ခြေသံတဖျတ်ဖျတ် ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သို့မည်ပုံ ပေပွလာပြန်သည်မသိသော အညစ်အကြေးအသစ်များ ရှိနေပြန်သည်။

ချင်လဲ့နှင့်အတူ အိမ်သစ်သို့ ပြောင်းရွှေ့လာကတည်းက ပင်းအန်း၏ မျက်နှာလေးမှာ အမှန်တကယ် စင်ကြယ်သွားသည်ဟူ၍ မရှိသေးချေ။

ယခုအခါ သူသည်လည်း ၎င်းကို အသားကျနေပြီ ဖြစ်ပုံရသည်။ အန်းမင်ဟွာက သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးလိုက်သော်လည်း ခဏအတွင်းမှာပင် သူသည် မည်သို့မည်ပုံ ပြန်လည်ပေပွအောင် ဆော့ကစားလိုက်သည်မသိချေ။

အန်းမင်ဟွာက အိတ်ထဲမှ လက်ကိုင်ပဝါကို ထုတ်လိုက်သည်။ ပင်းအန်းက လိမ္မာရေးခြားရှိစွာဖြင့် မျက်နှာလေးကို မော့ပေးလာရင်း မေးလိုက်သည်။

"မေမေ၊ သား သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်ကို အိမ်မှာ ထမင်းခေါ်ကျွေးလို့ ရမလား။"

"ရတာပေါ့။ ဘယ်တော့လဲ။"

အန်းမင်ဟွာ ထူးထူးခြားခြား အံ့ဩမနေပါ။ ပင်းအန်း၏ လူမှုဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်သော သဘာဝအရ သူမကို အံ့ဩစေသည်မှာ သူက "သူငယ်ချင်း" ဟူသော စကားလုံးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဒီနေ့၊ အခုပဲ။" ပင်းအန်းက ဖက်ထုပ်နံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း မေးခဲ့သည်။ "ရမလားဟင်။ တပေါင်နဲ့ နျိုနျိုတို့ ဒီနေ့ ဘာမှမစားရသေးဘူးတဲ့။"

တပေါင်နဲ့ နျိုနျို ဟုတ်လား။

သူတို့က သူတစ်ပါးတံခါးကို လူ့အညစ်အကြေးတွေနဲ့ လိုက်သုတ်ခဲ့တဲ့ စုချင်ရဲ့ ကလေးတွေ မဟုတ်ဘူးလား။

သူမရဲ့ ကလေးတွေကို ထမင်းကျွေးလိုက်ရင် သူမက သူတို့တံခါးကို လာပြီး အညစ်အကြေးတွေ လာမသုတ်နိုင်ဘူးလား။

အန်းမင်ဟွာသည် အငြင်းအခုန်ဖြစ်ရမှာကို မကြောက်သလို၊ ရန်ဖြစ်ရမှာကိုလည်း မကြောက်ပါချေ။ သို့သော် စုချင်းကဲ့သို့သော စိတ်ဓာတ်အောက်တန်းကျလွန်းသည့် လူစားမျိုးကိုမူ သူမ အနည်းငယ် စိုးရိမ်မိသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယုတ်ညံ့သော နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုတတ်သည့် လူစားမျိုးနှင့် တွေ့ပါက ၎င်းတို့၏ စည်းကမ်းချက်ဘောင်မှာ မည်မျှအထိ အောက်တန်းကျသွားမည်ကို မည်သူမျှ မခန့်မှန်းနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် အန်းမင်ဟွာ ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင်။ ယခင်ဘဝတုန်းက သူမသည် မိဘမဲ့ဂေဟာရှိ ယောက်ျားလေးအိမ်သာကို ဗြောက်အိုးအကြီးစားဖြင့် ဖောက်ခွဲပစ်ခဲ့ဖူးသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကလေးမွေးစားရန် ဟန်ဆောင်လာသော အလယ်ခွဲဆံပင်နှင့် လူကြီးတစ်ဦးသည် ၎င်း၏ စစ်ဆေးမှုအကြောင်းပြချက်ဖြင့် မိန်းကလေးငယ်များကို လိုက်လံနှာဘူးထနေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ သူမ၏ အတိတ်ဘဝကသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း အန်းမင်ဟွာအနေဖြင့် တံခါးကို အညစ်အကြေးသုတ်သူနှင့် အိမ်သာဖောက်ခွဲသူ နှစ်ဦးစလုံး တစ်နေရာတည်းတွင် ရှိနေပါက မိသားစုအိမ်ရာအတွက် ကောင်းမွန်သော ဂုဏ်သတင်းတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မယူဆမိပါချေ။

"ရတာပေါ့။"

အန်းမင်ဟွာက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ဆဲ ဖြစ်သည်။

"သူတို့ ဘယ်မှာလဲ။ သွားခေါ်ခဲ့လိုက်လေ။ ဖေဖေက ဖက်ထုပ်တွေကို အခုတင် ပြုတ်လို့ပြီးသွားပြီ။"

မကြာမီမှာပင် ပင်းအန်းသည် မိမိထက် ခေါင်းတစ်ဝက်ခန့် ပိုမိုမြင့်မားသော ကလေးနှစ်ယောက်ကို ဆွဲခေါ်လာတော့သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ညစ်ပတ်ပေပွနေကြသည်။ မိန်းကလေးသည် အန်းမင်ဟွာကို မြင်သည်နှင့် အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ နောက်ကွယ်သို့ ချက်ချင်း ပုန်းကွယ်သွားတော့သည်။ တပေါင်ကမူ အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေပုံရသော်လည်း တိုးတိုးလေး နှုတ်ဆက်လာသည်။

"မင်္ဂလာပါ ဒေါ်ဒေါ်။"

"မင်္ဂလာပါ။ သားက တပေါင်မလား။"

အန်းမင်ဟွာက ကလေး သုံးယောက်စလုံးကို ခေါ်၍ လက်ဆေးပေးလိုက်သည်။

"လက်ဆေးပြီးရင် ထမင်းစားကြစို့။"

ချင်လဲ့၏ လက်ရာမှာ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်လှသည်။

အန်းမင်ဟွာသည် အကယ်၍ ချင်လဲ့သာ ဖက်ထုပ်ဆိုင် ဖွင့်လှစ်ပါက စီးပွားရေး အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လိမ့်မည်ဟု ရိုးသားစွာ ယုံကြည်မိသည်။

သူမသည် ဖက်ထုပ်တစ်ပန်းကန်လုံး ကုန်အောင် စားပစ်လိုက်ပြီးမှသာ မိမိကိုယ်မိမိ မည်မျှအထိ ဗိုက်ပြည့်သွားသည်ကို သတိပြုမိတော့သည်။ သူမသည် ဖောင်းကားနေသော ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ညည်းတွားလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ညစာတော့ မစားတော့ဘူး။"

ဗိုက်ပြည့်အောင် စားလိုက်ရ၍ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မည်၊ နျိုနျိုသည် သိသာထင်ရှားစွာ စိတ်သက်သာရာရသွားပုံရပြီး အန်းမင်ဟွာ၏ ပုံစံကို အတုယူကာ မိမိဗိုက်လေးကို ပုတ်ရင်း ဆိုလာသည်။

"အစ်ကို၊ ညီမလည်း မနက်ဖြန် ညစာ စားစရာ မလိုတော့ဘူး။"

"ကျန်းတပေါင်!!"

ရုတ်တရက် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုအော်သံကြောင့် အန်းမင်ဟွာပင် လန့်ဖျပ်သွားရသော်လည်း ကျန်းတပေါင်မှာမူ ထူးမခြားနားဘဲ ကျင့်သားရနေသည့် ပုံစံမျိုး ရှိနေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒေါ်ဒေါ်၊ ဦးဦး။ မေမေ သားကို အိမ်ပြန်ခေါ်နေပြီ။" ဟု ပြောပြီးနောက် အပြင်ရှိသူက ဆက်ပြောခဲ့သည်။

"နင်တို့ ဘယ်တွေ သွားသေနေကြတာလဲ။ ညစာ ချက်ရမယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား။"

အန်းမင်ဟွာသည် ဝေးကွာသွားသော ကလေး နှစ်ယောက်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချမိသည်။ တစ်ခါတရံတွင် လူအချို့၏ ဦးနှောက်က မည်သို့ အလုပ်လုပ်သည်ကို သူမ အမှန်တကယ် နားမလည်နိုင်ပါချေ။

စုချင်ကို ကြည့်လိုက်။ သူမ အဘယ်ကြောင့် ငါးနှစ်အရွယ် ကလေးငယ်ကိုသာ ညစာချက်ခိုင်းရန် ဇွတ်အတင်း စွဲလမ်းနေရသနည်း။ ကျန်းတပေါင်က ဘာလဲ။ ချက်ပြုတ်ခြင်းဆိုင်ရာ နတ်ဘုရားအနွယ်ဝင် ပါရမီရှင်ကလေးမို့လို့လား။

"နင်တို့ကိုယ်ပေါ်က ဘာနံ့တွေလဲ။"

စုချင်သည် မြို့ပြကလာသော မြေခွေးမ၏ အိမ်ထဲမှ ထွက်လာသော မိမိ၏ ပေပွနေသည့် ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ နှာခေါင်းက လှုပ်ရှားသွားပြီး ညစ်ပတ်ပေပွနေသည့် အနံ့အသက်များကြားမှ အသားဟင်းနံ့ကို အလွယ်တကူပင် ခွဲခြားသိရှိသွားသည်။

"နင်တို့ ဘာတွေ စားခဲ့ကြတာလဲ။"

စုချင်က အန်းမင်ဟွာ၏ အိမ်ဘက်သို့ မေးထိုးပြရင်း မေးလိုက်သည်။ "နင်တို့ ဟိုဘက်မှာ သွားစားခဲ့ကြတာမလား။"

နျိုနျိုသည် မည်မျှအထိ ကြောက်ရွံ့သွားသည်မသိဘဲ လေချဉ်ပင် တက်သွားရရှာသည်။

ကျန်းတပေါင်ကမူ ခေါင်းငုံ့ထားဆဲဖြစ်ပြီး နှုတ်ဆိတ်နေသည်။

စုချင်က နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်သည်။ သူမသည် ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန်ပင် မကြိုးစားဘဲ တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ တံခါးကို တဖြုန်းဖြုန်းဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ လိုက်ရိုက်တော့သည်။ ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း။

"ရှောင်အန်း။ ရှောင်အန်း။ ထွက်ခဲ့စမ်း။"

အန်းမင်ဟွာ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စုချင်က လက်ဆန့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မထွက်လာနဲ့ဦး။ ငါ့အတွက် စားစရာ အရင်ပေး။"

အန်းမင်ဟွာ - "......"

"ရှင့်အတွက် စားစရာက ဘာလဲ။"

"နင်က အဲ့ဒီ ကလေးစုတ် နှစ်ယောက်ကိုကျတော့ ကျွေးပြီး ငါ့ကိုကျတော့ အငတ်ထားမလို့လား။"

စုချင်၏ လေသံမှာ အလွန်ပင် မောက်မာဝင့်ဝါလှသည်။

"သူတို့ ဗိုက်ပြည့်သွားတော့ ညစာ မချက်ကြတော့ဘူး။ ငါ ဘာစားရမှာလဲ။ ဒါ နင့်ကြောင့် ဖြစ်တာ။ နင် ငါ့ကို ပေးရမယ်။"

အန်းမင်ဟွာသည် စုချင်ကို အလွန်ပင် တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။ "အကယ်၍ ကျွန်မက ဘာမှ မပေးဘူးဆိုရင်ကော...... ရှင် ကျွန်မတို့အိမ်တံခါးကို အညစ်အကြေးတွေ လာသုတ်ဦးမလို့လား။"