အခန်း ၁၉

အရင်းရှင်မမလေးအဖြစ် စာအုပ်ထဲသို့ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၁၉

ချင်လဲ့နှင့် ပင်းအန်းတို့ ရေချိုးသည့်အချိန်မှာ အတော်လေး ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

ပို၍ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် ရေချိုးရင်းနှင့် ဆော့ကစားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။

အန်းမင်ဟွာတစ်ယောက် ရေချိုးပြီးနောက် နာရီကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ကိုးနာရီခွဲပင် ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူမသည် ညဝတ်ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ကာ ဆံပင်ကို တဘတ်ဖြင့် သုတ်ရင်း အခန်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာခဲ့သည်။

ပင်းအန်းမှာမူ ရေချိုးရင်း ဆော့ကစားရသဖြင့် ပင်ပန်းသွားကာ ခန်ပေါ်၌ အိပ်မောကျနေချေပြီ။

"ချင်လဲ့... ကျွန်မ ရေချိုးပြီးပြီ။ ပင်းအန်း အိပ်ပျော်သွားပြီလား။"

ချင်လဲ့သည် ပင်းအန်းကို သိပ်ပြီးနောက် ဧည့်ခန်းရှိ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်၍ စာဖတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အန်းမင်ဟွာ ဝင်လာသောအခါ သူ မော့ကြည့်လိုက်မိပြီး သူ၏အသက်ရှူသံများ ဗြုန်းခနဲ ရပ်တန့်လုမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။

မှိန်ပျပျ ဝါကျင်ကျင် မီးလင်းရောင်အောက်တွင် အန်းမင်ဟွာ၏ ဝင်းပနုနယ်သော မျက်နှာလေးမှာ နူးညံ့သော အလင်းရောင် အဝန်းအဝိုင်းတစ်ခု ခြံရံထားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။ သူမ၏ ဆံနွယ်များမှာ စိုစွတ်နေဆဲ ဖြစ်ကာ ဆံဖျားမှ ရေစက်ကလေးများမှာ ညဝတ်ဂါဝန်၏ ရင်ဘတ်အနားသတ်ထဲသို့ တစ်စက်ချင်း စီးမျှောကျဆင်းနေသည်။

ညဝတ်ဂါဝန်၏ ခါးနေရာမှာ အနေတော် ချပ်ရပ်နေသဖြင့် သူမ၏ သေးကျင်လှသော ခါးလေးကို ပို၍ပင် သေးသွယ်သွားသယောင် ထင်ရစေသည်။

ချင်လဲ့သည် အန်းမင်ဟွာကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်ဝန်းထဲရှိ ရာဂစိတ်များမှာ သူမကို ဝါးမြိုမတတ် ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်လာတော့သည်။ နောက်ထပ် တစ်လ စောင့်ရမည်ဟူသော ကိစ္စကို အမှုမထားနိုင်တော့ဘဲ နောက်ထပ် တစ်မိနစ်ပင် သူ မစောင့်ဆိုင်းနိုင်တော့ချေ။

ရုတ်တရက် အန်းမင်ဟွာသည် ပူလောင်လှသော ရင်ခွင်ကျယ်ကြီးထဲသို့ ဆွဲသွင်းခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ထိုယောကျာ်း၏ နှုတ်ခမ်းအစုံမှာလည်း ကြိုတင်အသိပေးခြင်းမရှိဘဲ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်သို့ ကျရောက်လာတော့သည်။ ထိုသို့ စိုးမိုးလိုစိတ် ပြင်းပြလှသော အနမ်းများကြောင့် သူမ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ စည်တီးသံကဲ့သို့ တဒိန်းဒိန်း မြည်ဟည်းသွားရသည်။

သူမ၏ နားထဲတွင် ထိုယောကျာ်း၏ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်နေသော အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းကို ကြားနေရသဖြင့် နားရွက်နှင့် လည်ပင်းတစ်ဝိုက်ပါ ထုံကျဉ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းနှင့် သွားချင်း ထိတွေ့ယှက်နွယ်နေစဉ် အန်းမင်ဟွာသည် မိမိ၏ ဝိညာဉ်ပါ စုပ်ယူခြင်း ခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရမိသည်။

"ချင်... ချင်လဲ့..."

အန်းမင်ဟွာ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော အသိစိတ်ကလေးက တစ်လအတွင်း ပြင်းထန်သော လှုပ်ရှားမှုများ မပြုလုပ်ရန် တားမြစ်နေသော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ချင်လဲ့၏ သန်မာပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော လက်မောင်းများကြားတွင် တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ခြင်း ခံထားရသည်။ သူမ၏ လက်ဖဝါးမှာ သူ့ရင်ဘတ်ကို တွန်းထားမိသော်လည်း အောက်ရှိ အသားအရေမှာ နွေးထွေးနေပြီး ကြွက်သားများမှာ စတီးနံရံကဲ့သို့ မာကျောလှသဖြင့် သူမ မည်သို့မျှ တွန်းဖယ်၍ မရနိုင်ပါချေ။

သူမ လုပ်နိုင်သည်မှာ နှုတ်ခမ်းချင်း အနည်းငယ် ကွာဝေးသွားစေရန် ခေါင်းကို နောက်သို့ အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ရုံသာ ရှိသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းချင်း ထိလုနီးပါးဖြင့် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်မိသည်။

"ကျွန်မတို့တွေ တစ်လအတွင်း... မလုပ်ရဘူးလေ..."

ချင်လဲ့က သူမကို အားပါပါဖြင့် ထပ်၍နမ်းရှိုက်လိုက်ပြန်သည်။ သူမ၏ ခါးကို ဆွဲကိုင်ထားသော လက်မှာ အထက်သို့ ရွှေ့လျားကာ ကျောပြင်ကို သိုင်းဖက်လိုက်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ကမူ သူမ၏ ဦးခေါင်းနောက်စေ့ကို ထိန်းကိုင်ထားကာ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားမှုကို လုံးဝ ခွင့်မပြုချေ။

အန်းမင်ဟွာ၏ နှလုံးသားမှာ ထိုအနမ်းများအောက်တွင် ထုံထိုင်းသွားရချေပြီ။

"လိမ္မာတယ်၊ ဟွာဟွာ။ ကိုယ့်ဒဏ်ရာက ပျောက်သွားတာ ကြာပါပြီ။"

ချင်လဲ့သည် နှုတ်ခမ်းချင်း မခွဲခွာဘဲ စကားဆိုရင်း ခပ်မှန်မှန် အရှိန်သို့ လျှော့ချလိုက်သည်။ စကားလုံးများကြားတွင် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို နူးညံ့စွာ စုပ်ယူလျက် ခပ်ဖွဖွလေး ကိုက်ခဲနေမိပြန်သည်။

"မယုံရင် စမ်းကြည့်လေ—အနာဖေးတောင် ကွာသွားတာ ကြာပြီ။"

ချင်လဲ့သည် သူမကို ပွေ့ချီ၍ ခန်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ အန်းမင်ဟွာက လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အိပ်မောကျနေသော ပင်းအန်း၏ နီမြန်းနေသည့် မျက်နှာလေးကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် သူမ ခေါင်းကို ဘေးသို့ လွှဲလိုက်ပြီး ချင်လဲ့၏ အနမ်းများကို ရှောင်ရှားလိုက်မိသည်။

"ကျွန်မတို့သား... ပင်းအန်းက ခုတင်ပေါ်မှာ ရှိနေသေးတယ်လေ။"

ချင်လဲ့သည် အသက်ကို ပြင်းထန်စွာ ရှူရှိုက်နေမိပြီး ယခုအခါတွင် နောင်တရစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်နေတော့သည်။

ယနေ့ညတွင် သားဖြစ်သူကို သူတို့နှင့်အတူ အိပ်စက်ရန် အဘယ်ကြောင့် သဘောတူခဲ့မိပါလိမ့်။

သူသည် အန်းမင်ဟွာကို နက်ရှိုင်းစွာ ထပ်နမ်းရှိုက်လိုက်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"ဒီမှာ ခဏစောင့်နော်။"

ပင်းအန်းကို သူ၏ ခေါင်းအုံးနှင့်အတူ သူ၏ အခန်းငယ်ဆီသို့ ရွှေ့ပြောင်းပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အန်းမင်ဟွာသည် ခန်း၏ အနားသတ်တွင် ထိုင်နေမိပြီး သူမ၏ ပူလောင်နီမြန်းနေသော မျက်နှာလေးကို လက်ဖြင့် အုပ်ကာ စိုးရိမ်စိတ်နှင့် ရှက်သွေးဖြာစိတ်တို့ကို တပြိုင်နက် ခံစားနေရသည်။

ဘဝနှစ်ခုလုံးတွင် သူမသည် ဤကဲ့သို့သော ခံစားချက်ကို အိပ်မက်ထဲတွင်သာ တစ်ကြိမ်မျှ ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က ၎င်းမှာ အိပ်မက်သက်သက်သာ ဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ပြီး နိုးလာသောအခါတွင် အလွန်ပင် လက်တွေ့ဆန်လှသည်ဟု တွေးမိခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအခြေအနေနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ထိုအိပ်မက်မှာ မျက်နှာကာထားသကဲ့သို့သာ ရှိသေးသည်။ ယခုမူ အရာအားလုံးက လက်တွေ့ ဖြစ်လာတော့မည်လား။

သူမ၏ ခံစားချက်များကို မခွဲခြားနိုင်မီမှာပင် ချင်လဲ့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီပင်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် စောဒကမတက်ဘဲ စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေပုံရသည်။ သူ၏ အပေါ်သို့ ပင့်တက်နေသော ဖီးနစ်မျက်ဝန်းများ၊ သဘာဝအတိုင်း စိုးမိုးလိုသော အရှိန်အဝါနှင့် မျက်မှောင်ကုတ်ထားမှုတို့မှာ ပြင်းထန်သော အငွေ့အသက်များကို ဆောင်ကြဉ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ချင်လဲ့၏ ထိုဖီးနစ်မျက်ဝန်းများသည် စိုးမိုးလိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း မျက်ဝန်းထောင့်များမှာမူ ရာဂစိတ်ကြောင့် နီမြန်းလျက် ရှိနေသည်။ သူ၏ ခန့်ညားထည်ဝါသော မျက်နှာပေါ်ရှိ ထိုကဲ့သို့သော ဆန့်ကျင်ဘက် အမူအရာကြောင့် အန်းမင်ဟွာတစ်ယောက် ခဏမျှ စိတ်အာရုံ ထွေပြားသွားရသည်။

သူမသည် ချင်လဲ့၏ ပခုံးများကို ဖက်တွယ်ကာ မိမိထံသို့ ဆွဲယူလိုက်ပြီး သူ၏ နွေးထွေးပြည့်စုံသော နှုတ်ခမ်းအစုံကို လှမ်း၍ နမ်းရှိုက်လိုက်မိတော့သည်။

"ချင်လဲ့။ ကျွန်မ ရှင့်ကို တကယ် သဘောကျတယ်..."

သူ၏ ပြင်းထန်သော လှုပ်ရှားမှုများမှာ ဗြုန်းခနဲ ရပ်တန့်သွားသယောင် ရှိသည်။ သူမ၏ နားနားတွင် ထွက်ပေါ်နေသော ပြင်းထန်ပြီး အောင့်အည်းထားရသည့် အသက်ရှူသံများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

"ဟွာဟွာ... မင်း ဘယ်သူ့ကို သဘောကျတာလဲ။"

"သဘောကျတာ... ချင်လဲ့ကို..."

"ကိုကိုလို့ ခေါ်လေ..."

ထိုလှုပ်ရှားမှု အရှိန်အဟုန်မှာ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ပြင်းထန်လာပြန်သည်။ အန်းမင်ဟွာ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားမှ ညည်းတွားသံသဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း သူ့အနမ်းများအောက်တွင် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားရတော့သည်။

...

မနက်ခင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကာ ကြက်တွန်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

အန်းမင်ဟွာတစ်ယောက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့ချေပြီ။

သူမ အိပ်မောမကျမီလေးတွင် ချင်လဲ့၏ ဒဏ်ရာကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ အနာဖေးများမှာ မာကျောပြီး အကောင်းအတိုင်း ရှိနေကာ ကွဲအက်သွားသည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိချေ။

သူမသည် မှုန်ရီစွာဖြင့် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်မိသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ အသားမစားရသေးသော ယောကျာ်းတစ်ယောက် တစ်ခါစားရလျှင် ဤမျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပါတကား။

အန်းမင်ဟွာ နိုးလာပြီး လက်ပတ်နာရီကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆယ့်တစ်နာရီပင် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

မနက်ခင်း စစ်ခရာမှုတ်သံပင် သူမကို မနှိုးနိုင်ခဲ့ချေ။

သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ကိုက်ခဲကာ အားအင်ချိနဲ့လျက် ထိုင်လိုက်မိသည်။ သစ်သားပြတင်းပေါက်မှတဆင့် ချင်လဲ့တစ်ယောက် မီးဖိုချောင်တွင် ဟင်းချက်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။ ထိုလူယုတ်မာကြီးမှာ လန်းဆန်းတက်ကြွနေပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိချေ။

အန်းမင်ဟွာသည် စိတ်ထဲမှ မကျေမနပ် ဖြစ်မိသည်။ ဟွန့်... မနေ့ညက ငါ ကောင်းကောင်း အစားခံလိုက်ရတာပေါ့။

"နိုးပြီလား။"

သူမ နိုးလာသည်ကို ပြတင်းပေါက်မှ မြင်တွေ့ရသဖြင့် ချင်လဲ့သည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ သူ့ထံမှ မီးခိုးနံ့နှင့် မီးဖိုချောင်မှ ဟင်းနံ့သင်းသင်းလေး ထွက်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဗိုက်ဆာပြီလား။ ကောင်းကောင်းအိပ်ပျော်ရဲ့လား။"

"ဗိုက်မဆာပါဘူး။"

အန်းမင်ဟွာသည် ခုတင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်သဖြင့် ချင်လဲ့နှင့် အရပ်အမောင်းချင်း တူညီသွားသည်။ သူမသည် သူ့လည်ပင်းကို သိုင်းဖက်ကာ မိမိကို ပွေ့ဖက်ထားစေလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့သားကော ဘယ်မှာလဲ။"

"သူ အပြင်မှာ ကျန်းတပေါင်နဲ့ ဆော့နေတယ်။"

ချင်လဲ့သည် အန်းမင်ဟွာတစ်ယောက် စိတ်ဆိုးနေမည်ကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေမိခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မနေ့ညက သူ အနည်းငယ် အရှိန်ပြင်းသွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် ယခုအခါတွင် သူမကို မိမိရင်ခွင်ထဲ၌ တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားရသဖြင့် သူ၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ပြည့်စုံသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"နေလည်စာအတွက် ဘာစားချင်လဲ။ ကိုယ် ချက်ပေးမယ်။"

"မုန်လာထုပ်ကြော်။"

လှီးဖြတ်ထားသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို မြင်တွေ့ပြီးဖြစ်သဖြင့် သူမ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ထမင်းဖြူနဲ့ စားမယ်။"

"ကောင်းပါပြီ။ ဒါဆို သွားပြီး မျက်နှာသစ်လိုက်ဦး။ နေ့လည်စာက မကြာခင် အဆင်သင့် ဖြစ်တော့မယ်။"

ခန်မှာ အနည်းငယ် မြင့်မားသည်။ စောင်ကို ခေါက်၍ ခုတင်ဘေး ဗီဒိုထဲသို့ ထည့်ပြီးနောက် အန်းမင်ဟွာသည် အောက်သို့ ဆင်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း ခြေထောက်များမှာ အားမရှိဘဲ ဒူးထောက်လုမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။

သူမသည် သွားကို ကြိတ်ကာ ခန်ကို အားပြုကိုင်ထားလိုက်ရသည်။ မှန်ပါသည်... သူမသည် "အသားစား" စဉ်က ပျော်ရွှင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ မည်သို့နည်း။ ချင်လဲ့ကို လုံးဝ အပြစ်မတင်လိုသော်လည်း အကယ်၍ ယနေ့ သူမ အမှန်တကယ် ဒူးထောက်လိုက်ရပါက ထိုလူယုတ်မာကြီးကို ယနေ့ညတွင် သူမရှေ့၌ ပြန်လည်ဒူးထောက်ခိုင်းရပေလိမ့်မည်။

...

"အစ်ကိုကျန်း... ကျွန်မ တကယ်ပဲ စုချင် ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ရေထဲပြုတ်ကျသွားလဲဆိုတာ မသိပါဘူး။ ဒါက ကျွန်မနဲ့ လုံးဝ မဆိုင်ပါဘူး။"

မနက်ခင်း မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် အန်းမင်ဟွာသည် ပင်းအန်းကို နေ့လည်စာစားရန် လှမ်းခေါ်ရန် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် တံခါးဝတွင် ပင်းအန်းကို မတွေ့ရဘဲ လမ်းထောင့်တစ်နေရာ၌ ဟဲဝမ်ဝမ်နှင့် ကျန်းဖုန်းယွမ်တို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟဲဝမ်ဝမ်၏ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အန်းမင်ဟွာတစ်ယောက် ခြေလှမ်းများ တန့်သွားမိသည်။ ဤလက်ဖက်စိမ်းမလေးသည် လူတိုင်းကို ဤမျှအထိ ရင်းနှီးစွာ လှမ်းခေါ်တတ်သည်လား။

"မနေ့က စုချင်းက ဒုတိယတပ်ခွဲမှူးချင်ရဲ့ ဇနီးနဲ့ စကားများနေတာ။ ကျွန်မ မြင်တော့ ကြားထဲကနေ ဖျန်ဖြေပေးချင်လို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ စုချင်က သူမ မစားရသေးဘူးဆိုပြီး ကျွန်မကို စားစရာပေးဖို့ တောင်းဆိုတယ်။ မပေးရင် ကျွန်မကို အညစ်အကြေးတွေနဲ့ ပက်မယ်တဲ့။ ဒါနဲ့ပဲ ကျွန်မ သူမကို ထမင်းစားဆောင်ကို ခေါ်သွားပေးခဲ့တာ။"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ပိုက်ဆံရှင်းပြီးတော့ အရင် ထွက်လာခဲ့တာပါ။ အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း သူမ ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာကို ကျွန်မ တကယ် မသိပါဘူး။"

"စုချင်က အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ရန်ရှာတတ်တဲ့လူမျိုး မဟုတ်ဘူး။ သူမက မင်းဆီကနေ အကြောင်းမဲ့ စားစရာ တောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ထိုစကားကို ကြားရသဖြင့် အန်းမင်ဟွာသည် ကျန်းဖုန်းယွမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ ထိုအရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ယောကျာ်း၏ မျက်နှာပေးမှာ တည်ကြည်အေးစက်နေပြီး မိမိပြောသော စကားတွင် ဘာမှမှားယွင်းနေသည်ဟု ထင်မှတ်သည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိချေ။

"သူမက အကြောင်းပြချက် ရှိတယ် ဟုတ်လား။"

ဟဲဝမ်ဝမ်တစ်ယောက် စိတ်ရူးပေါက်လုမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။"သူမက ကျွန်မကို အညစ်အကြေးတွေနဲ့ ပက်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်တာကို ရှင်က အကြောင်းပြချက် ရှိတယ်လို့ ပြောတာလား။"

"မင်းသာ သူမကို မရန်စရင် သူမ ဒီလို လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ဟဲဝမ်ဝမ်က လိမ်လည်ပြောဆိုနေပုံမရသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ကျန်းဖုန်းယွမ်သည် ဆက်စကားပြောရန် စိတ်ပါဝင်စားမှု မရှိတော့ချေ။

"ငါ့ကို အစ်ကိုကျန်းလို့ မခေါ်ပါနဲ့—ငါတို့တွေက သိပ်မရင်းနှီးဘူး။ တပ်ခွဲမှူးကျန်းလို့ပဲ ခေါ်ပါ။"

"ကြည့်စမ်း။"

အန်းမင်ဟွာ စိတ်ထဲမှ တောက်ခေါက်မိသည်။ သူမ ဒုတိယအကြိမ် ဘဝပြန်ရလာခြင်းမှာ မဆန်းပါချေ။ ဤမိန်းမမှာ ကောင်းကင်ဘုံက ရွေးချယ်ခံထားရသူ ဖြစ်ရပေမည်။

"ထမင်းစားရအောင် ဇနီးလေး။ ကိုယ်တို့သားကော ဘယ်မှာလဲ။"

ချင်လဲ့က ရုတ်တရက် ဘေးမှကပ်၍ နားနားတွင် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သဖြင့် အန်းမင်ဟွာတစ်ယောက် လန့်ဖျန့်သွားရသည်။

"ကျွန်မ မတွေ့မိဘူး။"

ထိုအခါမှသာ မိမိသည် သားဖြစ်သူကို ရှာဖွေရန် ထွက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သတိရမိပြီး လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"ပင်းအန်း။"

"သူ ကျွန်မတို့အိမ်မှာ ရှိတယ်။"

စုချင်း၏ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံမှာ ခြံဝင်းနှစ်ခုစာ အကွာအဝေးမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကျွန်မ ပင်းအန်းကို ဒီမှာပဲ ထမင်းကျွေးထားလိုက်ပြီ။"

စုချင်၏ ခြံဝင်းအတွင်း၌ သူမသည် လက်ဖြင့် မေးထောက်လျက် ကလေးငယ်သုံးဦး ပေါက်စီစားနေကြသည်ကို ကြည့်ရှုနေသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် ပင်းအန်းဆီသို့ ရောက်ရှိနေပြီး တိတ်ဆိတ်သော စူးစမ်းလိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူမ၏ အတိတ်ဘဝတွင် ဤအချိန်ကာလ၌ ဒုတိယတပ်ခွဲမှူးချင်တစ်ယောက် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်း ကျဆုံးသွားခဲ့ပြီး ဖြစ်ရပေမည်။ ကျန်းဖုန်းယွမ်သည် ဈာပနသို့ တက်ရောက်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်လာခဲ့ပြီး လဝက်ခန့် မှိုင်တွေနေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမ ထပ်အဆုံးစီရင်ရန် ကြိုးစားပြီး ကွာရှင်းခွင့်တောင်းသောအခါ ကျန်းဖုန်းယွမ်က နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုမူ ဒုတိယတပ်ခွဲမှူးချင်က မသေဆုံးသေးပါချေ။ ထို့အပြင် သူက မိမိ၏ ဇနီးနှင့် သားကိုပါ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သေးသည်။

စုချင်၏ အသိဉာဏ်ထဲတွင် အတိတ်ကာလက မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစအချို့ ရှိနေသေးသည်။ မနေ့က အန်းမင်ဟွာက သူမကို အညစ်အကြေးများနှင့် ပက်ဦးမည်လားဟု မေးမြန်းခဲ့သည်ကို သတိရမိသောအခါ သူမ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

သူမက တကယ် ချစ်စရာကောင်းတဲ့လူပဲ။ နည်းနည်းတော့ အူကြောင်ကြောင်နိုင်တာပေါ့။

သူမက ထိုလက်ဖက်စိမ်းမြွေမ ဟဲဝမ်ဝမ်ကိုတောင် မရင်ဆိုင်နိုင်ပါချေ။

စုချင် မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကုတ်လိုက်မိသည်။ ဒုတိယတပ်ခွဲမှူး ချင်နှင့် ဟဲဝမ်ဝမ်တို့ကြားတွင် တစ်ခုခု ရှိနေ၍လား။ အက်ကွဲကြောင်းမရှိတဲ့ ဥကို ယင်ကောင် မအုံနိုင်ပါချေ။ သူမက သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေရခြင်းမှာ သူတစ်နေရာရာတွင် အမှားအယွင်း ရှိခဲ့၍ ဖြစ်ရပေမည်။

အပြင်ဘက်တွင် အန်းမင်ဟွာက စုချင်ကို "ဟုတ်ကဲ့ပါ" ဟု အကျယ်ကြီး ပြန်လည်ထူးလိုက်သည်။ ထိုစဉ် ကျန်းဖုန်းယွမ် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

အန်းမင်ဟွာသည် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုရန် အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံခဲ့ပါချေ။

"တပ်ခွဲမှူးကျန်း... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ပင်းအန်းအတွက် ရှင့်ဇနီးကို ဒုက္ခပေးမိပြီ။"

"ဇနီး" ဟူသော စကားလုံးတစ်လုံးတည်းဖြင့် ကျန်းဖုန်းယွမ်၏ တည်ကြည်အေးစက်သော မျက်နှာပေးမှာ ပျော့ပြောင်းသွားရသည်။ သူသည် ချင်လဲ့နှင့် အန်းမင်ဟွာတို့ကို လှမ်းကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

"စုချင်က ပေါက်စီလုပ်ထားတယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်ပါ လာစားကြပါလား။"

ချင်လဲ့သည် စုချင်အပေါ် ထားရှိသော ပထမဆုံး အထင်အမြင်ကို အမှတ်ရနေဆဲ ဖြစ်ကာ ၎င်းမှာ အနည်းငယ် ပြင်းထန်လှသည်။ သူသည် ပင်းအန်းတစ်ယောက် ဗိုက်နာသွားမည်ကို စိုးရိမ်မိသဖြင့် ကျန်းဖုန်းယွမ်က ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်တော့သည်။

"ကောင်းပါပြီ။"

"အစ်ကိုချင်။"

သူတို့ ထွက်ခွာတော့မည့်အချိန်မှာပင် ဟဲဝမ်ဝမ်တစ်ယောက် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီး ချိုသာစွာ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုချင်... ရှင့်ဒဏ်ရာ သက်သာသွားပြီလား။"

"ရဲဘော်ဟဲ။"

ချင်လဲ့၏ မျက်မှောင်များ ချက်ချင်းပင် တွန့်ချိုးသွားရသည်။ သူ၏ ထက်မြက်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ ခံနိုင်ရည်ရှိရန် ခက်ခဲလှသော အရှိန်အဝါ ဖြစ်သည်။

"ငါတို့က ဒီလို လှမ်းခေါ်ရလောက်အောင် မရင်းနှီးဘူးလို့ ထင်တယ်။"

မနေ့က ဟွာဟွာတစ်ယောက် သဝန်တိုသည်ဟု ပြောခြင်းမှာ မဆန်းတော့ပါချေ။ ဟဲဝမ်ဝမ်က သူ့ကို ဤကဲ့သို့ အမြဲတမ်း လှမ်းခေါ်နေခြင်းဖြစ်သည်လေ။

သူမကို ဘယ်သူက အခွင့်အရေး ပေးထားလို့လဲ။ သူမက သူ၏ နာမည်ကို ညစ်နွမ်းအောင် လုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်လဲ့သည် ပို၍ပင် စိတ်ပျက်သွားကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပိုမည်းမှောင်သွားတော့သည်။

"ရဲဘော်ဟဲ... နောက်နောင်ကျရင် ငါ့ကို ဒုတိယတပ်ခွဲမှူးချင်လို့ပဲ ခေါ်ပေးပါ။"

အန်းမင်ဟွာသည် နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်မိသည်။ ထိုလက်ဖက်စိမ်းမလေးသည် ထိပ်သီးအဆင့်တွင် မကစားနိုင်ပါဘဲ သံမဏိတုံးကြီး နှစ်တုံးကို လာရောက်ထိတွေ့မိခြင်း ဖြစ်သည်။ ယနေ့ ခံစားလိုက်ရသော ဒဏ်ချက်ကြောင့် သူမ၏ နှလုံးသားလေး ခံနိုင်ရည် ရှိမရှိကို စောင့်ကြည့်ရပေဦးမည်။

စုချင်၏ ခြံဝင်းအတွင်း ရောက်ရှိသောအခါ ကျန်းဖုန်းယွမ်သည် စုချင်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ငါ ဒုတိယတပ်ခွဲမှူးချင်နဲ့ သူ့ဇနီးကို နေ့လည်စာတူတူစားဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တယ်။"

သူ ဤသို့ပြောလိုက်စဉ် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး မသိမသာ တောင့်တင်းသွားရသည်။ မနေ့ညက စုချင်းပြောခဲ့သော စကားများဖြစ်သည့် အတူတကွ ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်ကြမည်ဟူသော စကားများမှာ အမှန်တကယ် စိတ်ရင်းဟုတ်မဟုတ် သူ မသေချာသေးပါချေ။ သူမအနေဖြင့် သူတပါးရှေ့တွင် ရုတ်တရက် မျက်နှာပြောင်းလဲကာ သူ့ကို ထပ်မံအရှက်ခွဲဦးမည်လား။

"လာထိုင်ကြပါ၊ လာထိုင်ကြပါ။"

စုချင်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ထိုင်ခုံများ သွားရောက်ယူဆောင်ပေးသည်။

"ကျွန်မ နောက်ထပ် ဟင်းအချို့ သွားကြော်လိုက်ဦးမယ်။"

"မလိုပါဘူး အစ်မ။" အန်းမင်ဟွာ သူမကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။"ကျွန်မတို့က အစ်မတို့ ပေါက်စီနံ့ရလို့ အရှက်မရှိ လာစားကြတာပါ။ ပေါက်စီ နှစ်လုံးလောက် ကျွေးရင်ပဲ ကျေးဇူးတင်လှပါပြီ။"

ဘဝပြန်လည်မွေးဖွားလာသူများသည် အမှန်တကယ်ပင် အရည်အချင်းတစ်ခုခု ရှိကြသည်ဟု ဆိုရပေမည်။ စုချင်၏ ဟင်းချက်လက်ရာမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။ ပေါက်စီများမှာ အပေါ်ခွံပါးပြီး အစာများပြည့်နှက်နေကာ ဂျုံသားမှာ နူးညံ့အိစက်နေလျက် အသားမှ ထွက်ပေါ်လာသော အရည်များမှာ အပေါ်ခွံထဲသို့ စိမ့်ဝင်နေသည်။ တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သည်နှင့် နူးညံ့ပြီး အရသာရှိလှပေသည်။

ထမင်းစားနေစဉ်အတောအတွင်း ကျန်းဖုန်းယွမ်၏ မျက်ဝန်းများသည် စုချင်ထံမှ လုံးဝ မခွာပါချေ။ သို့သော် သူ၏ အမူအရာတွင်မူ စူးစမ်းလေ့လာသည့် အရိပ်အယောင်အချို့ ပါရှိနေသည်။

ဝါး... သူတို့တွေ တကယ့် လင်မယားအစစ်အမှန် ဖြစ်တော့မယ်ပေါ့။ အန်းမင်ဟွာ စိတ်ထဲမှ ကျေနပ်စွာ ရေရွတ်မိသည်။ ထို့သို့ဖြင့် စုချင်၏ ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက်မှသာ ချင်လဲ့၏ တည်ကြည်နေသော မျက်နှာပေးကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။" သူမ မေးလိုက်သည်။

"လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားက ရေထဲပြုတ်ကျသွားရုံနဲ့ ဒီလောက်အထိ ဗြုန်းခနဲ ပြောင်းလဲသွားနိုင်လို့လား။"

စုချင် ရေထဲမပြုတ်ကျမီ ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ မသိကြချေ။

ထို့ကြောင့် ယခု ဤနေရာတွင် ရှိနေသော စုချင်မှာ ထိုစုချင် အစစ်အမှန် ဟုတ်မဟုတ်ကို မည်သူက သေသေချာချာ ပြောနိုင်ပါအံ့နည်း။

အန်းမင်ဟွာ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းဖုန်းယွမ်သည်လည်း တည်ကြည်သော မျက်နှာပေးဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

အန်းမင်ဟွာ - "???"

နေပါဦး... ရှင်တို့နှစ်ယောက်လုံးက စုချင်ကို သူလျှိုတစ်ယောက်လို့ သံသယဝင်နေကြတာလား။