အခန်း ၂၀

အရင်းရှင်မမလေးအဖြစ် စာအုပ်ထဲသို့ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၂၀

အမျိုးသား နှစ်ဦးသည် တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာပေးများဖြင့် စစ်တန်းလျားဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းသွားကြသည်။ ၎င်းတို့၏နောက်တွင် အန်းမင်ဟွာသည် ပင်းအန်းကို ဦးဆောင်၍ အိမ်သို့ပြန်လာစဉ် ရုတ်တရက် အသားညိုညိုနှင့် ကောင်လေးတစ်ယောက်သည် သူတို့ထံသို့ အမြောက်ဆန်သကဲ့သို့ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

"ဦးလေးချင်... ဦးလေးကျန်း..."

ထိုကောင်လေးသည် ချင်လဲ့နှင့် ကျန်းဖုန်းယွမ်တို့၏ နောက်တွင် လျှောက်လှမ်းလာသော အန်းမင်ဟွာကို စူးစမ်းလိုသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်ရင်း ပါးစပ်နားရွက်ချိတ်မတတ် ပြုံးလိုက်မိသည်။

"အဒေါ်... မင်္ဂလာပါ။ ဦးလေးချင်... ဒါက ဦးလေးရဲ့ဇနီး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဒေါ်လားဟင်။"

ချင်လဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုကောင်လေးသည် ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။

"ကျွန်တော် ပြန်ရောက်ရောက်ချင်းပဲ ဦးလေးက ဒေါ်လေးနဲ့ ညီလေးကို ခေါ်လာတယ်လို့ ကြားလိုက်ရတာ။ အဒေါ် မင်္ဂလာပါ... ကျွန်တော့်နာမည်က ကျန်းထျဲနျိုပါ။ ထျဲနျိုလို့ပဲ ခေါ်လို့ရပါတယ်!"

"ကျွန်တော့်အဖေနာမည်က ကျန်းကျန့်ဟွာ၊ အမေကတော့ ဟဲယွီရုန်ပါ"

ထိုအသားညိုညိုနှင့် ကောင်လေးက မတ်မတ်ရပ်လျက် မိသားစုမှတ်တမ်းကို ရွတ်ပြနေသကဲ့သို့ အလွန်ပင် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် မိတ်ဆက်ခဲ့သည်။

"ကျွန်တော် အခု ကိုးနှစ်ရှိပါပြီ။ အမေနဲ့အတူ ဇာတိကို ပြန်အလည်သွားရာကနေ အခုတင်ပဲ ပြန်ရောက်တာပါ။ အဒေါ်က တကယ်ကို လှတာပဲနော်။ အဒေါ်က ကျွန်တော် အရွယ်ရောက်လာမယ့်အချိန်အထိ ဘာလို့ မစောင့်ခဲ့တာလဲဟင်။"

"ကျန်းထျဲနျို!"

ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ကွာဝေးသောနေရာသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော ချင်လဲ့က လှည့်၍ လှမ်းအော်လိုက်သည်။

ကျန်းထျဲနျိုသည် ချက်ချင်းပင် ပို၍မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီး ချင်လဲ့ ထွက်ခွာသွားသော ဘက်သို့ သတိကြီးစွာဖြင့် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

"ဦးလေးချင်က လေအသံကိုပါ ကြားနိုင်တဲ့ နားအကြားအာရုံ ထူးခြားနေတာလား။ ဒီလောက်ဝေးတဲ့နေရာကနေ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ကြားသွားရတာလဲ!"

"အဒေါ်... အမှန်တော့ ဒေါ်လေးနဲ့ ကျွန်တော့်ဦးလေးချင်က အရမ်းလိုက်ဖက်တာပဲ။ ကနဦး ပန်းနီနီနဲ့ ဖက်စိမ်းစိမ်း၊ ဝံပုလွေနဲ့ ကျားသစ်လိုပဲ... အင်း..."

သူသည် စကားလုံးများ ရှာဖွေရန် ဉာဏ်ပူထုတ်နေသော်လည်း နောက်ထပ် စကားလုံးများ ထွက်မလာတော့သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

"ကျန်းထျဲနျို!"

အန်းမင်ဟွာ၏ အိမ်ဘေးရှိ ခြံဝင်းထဲမှ ဟဲယွီရုန်သည် သူမသားဖြစ်သူ၏ အပြုအမူကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရသလို ရယ်လည်းရယ်ချင်လျက် လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"မင်းကို စာသေသေချာချာ သင်ပါဆိုတာ... လူတွေကို ဒီလိုပဲ ချီးကျူးတတ်တာလား။"

"မင်းက မင်ဟွာ ဖြစ်ရမယ်။ အစ်မကတော့ မင်းရဲ့အစ်မကြီး ယွီရုန်ပါ!"

ဟဲယွီရုန်သည် သူမ၏ကလေးနှင့်အတူ ဇာတိသို့ အလည်ပြန်ရာမှ ယခုတင် ပြန်ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုခေတ်ကာလတွင် ဤကဲ့သို့ ခရီးရှည်သွားရန် မလွယ်ကူသဖြင့် သူမသည် အနည်းငယ် ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ မိသားစုဝင်းအတွင်းသို့ သူမ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏နားထဲတွင် အတင်းအဖျင်း စကားသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားရသည်။ စကားဝိုင်းတိုင်းမှာ စစ်တပ်သို့ လိုက်ပါနေထိုင်ရန် ရောက်ရှိလာသော ချင်လဲ့၏ ဇနီးအကြောင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူမ မထွက်ခွာမီက သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက ချင်လဲ့သည် မိသားစုကို စစ်တပ်စခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာရန် စီစဉ်နေကြောင်း ပြောကြားခဲ့ဖူးသည်။ သူ ဤမျှအထိ လျင်မြန်စွာ လုပ်ဆောင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်မှတ်ခဲ့မိချေ။ ယခုအခါ နေရောင်ခြည်အောက်တွင် မတ်မတ်ရပ်နေသော အန်းမင်ဟွာကို ကြည့်ရင်း ဟဲယွီရုန်တစ်ယောက် အကြောင်းအရင်းကို နားလည်သွားရတော့သည်။

ထိုအမျိုးသမီးလေးသည် အရပ်ရှည်ရှည်၊ သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် နူးညံ့သောအမူအရာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ သူမ၏ ဖြူစင်ဝင်းပသော မျက်နှာလေးမှာ နုနယ်လှပြီး တောက်ပသော မျက်ဝန်းအစုံမှာလည်း စမ်းရေပမာ ကြည်လင်လှသည်။ သူမ ပြုံးလိုက်သောအခါ ဇာတိရှိ ဘုရားကျောင်းပြင်ပတွင် ပွင့်လန်းနေသော ဘီဂိုးနီးယားပန်းပွင့်အားလုံး ဗြုန်းခနဲ သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

ထိုကောင်လေး ချင်လဲ့တစ်ယောက် လက်ထပ်ရန် အိမ်သို့ အလျင်အမြန် အဘယ်ကြောင့် ပြေးပြန်သွားခဲ့သည်မှာ မဆန်းတော့ပါချေ။ အကယ်၍ သူမသာ ဆိုပါကလည်း ထိုမိန်းကလေးကို ဤမျှအထိ လျင်မြန်စွာ အိမ်သို့ ဆွဲခေါ်လာမိမည် ဖြစ်သည်။

ဟဲယွီရုန်၏ ရင်ထဲ၌ ရှိနေသော နောက်ဆုံး နောင်တရစိတ်ကလေးမှာလည်း ကွယ်ပျောက်သွားရချေပြီ။

ထိုစဉ်က သူမသည် တူမဖြစ်သူကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး ချင်လဲ့နှင့် သင့်တော်မည့်အိမ်ထောင်ဖက်အဖြစ် သတ်မှတ်ကာ မိတ်ဆက်ပေးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် သူမ မလုပ်ဆောင်မီမှာပင် ချင်လဲ့သည် ခွင့်ယူကာ လက်ထပ်ရန် အိမ်သို့ အပြေးအလွှား ပြန်သွားခဲ့ချေပြီ။ သူမ လုပ်နိုင်သည်မှာ ထိုကဲ့သို့သော လူငယ်ကောင်းတစ်ယောက် မိမိတို့မိသားစုနှင့် မဖူးစာမဆုံရလေခြင်းဟု နောင်တရရုံသာ ရှိတော့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ထိုကိစ္စကို စိတ်ထဲ၌သာ သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမသည် မည်သည့်စကားမျှ ထုတ်ဖော်မပြောခဲ့မိချေ။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူမ၏ တူမမှာ ဤမိန်းကလေးနှင့် ယှဉ်လျှင် အနားပင် ကပ်နိုင်စွမ်း မရှိပါချေ။

ချင်လဲ့သည် စစ်တပ်တွင် တောက်ပသောအနာဂတ် ရှိနေသည်ကို လူတိုင်း မြင်တွေ့နိုင်ကြသည်။ သူသည် သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကိုယ်တိုင် မြေတောင်မြှောက်ပေးပြီး ရာထူးတိုးမြှင့်ပေးခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် ယခုအခါတွင် သူ့ဇနီး ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ သူမအနေဖြင့် ပိုစောင့်ရှောက်ပေးရန်မှာ သဘာဝကျလှပေသည်။

ဟဲယွီရုန်သည် အန်းမင်ဟွာအပေါ် အထူးပင် နွေးထွေးပျူငှာစွာ ဆက်ဆံလေသည်။

ကျန်းကျန့်ဟွာသည် ချင်လဲ့ စစ်တပ်သို့ စတင်ဝင်ရောက်စဉ်က တပ်စုမှူး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် ချင်လဲ့ကို တန်ဖိုးထားပြီး ရာထူးတိုးမြှင့်ပေးခဲ့ကာ ချင်လဲ့ကလည်း သူ့အပေါ် အမြဲတမ်း လေးစားမှုအပြည့် ထားရှိခဲ့သည်။ ယခုအခါတွင် သူမသည် ချင်လဲ့၏ မိသားစုဝင်တစ်ဦး ဖြစ်လာပြီဖြစ်ရာ ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးကို ထိန်းသိမ်းထားရန်မှာ မှန်ကန်လှပေသည်။

အန်းမင်ဟွာသည်လည်း ဟဲယွီရုန်ကို တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးလုံးသည် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ရန် စိတ်အားထက်သန်ကြသဖြင့် မကြာမီမှာပင် သူတို့၏ စကားဝိုင်းမှာ သဘာဝကျကျ စီးဆင်းသွားတော့သည်။

အသားညိုညိုနှင့် ကောင်လေး ကျန်းထျဲနျိုသည် သူ့မိခင်ဖြစ်သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးထူးခြားခြား တောက်ပပြီး လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ရှိလှသော အပြုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် ဤအခိုက်အတန့်သည် သတင်းဆိုးအချို့ကို ပေးပို့ရန် အကောင်းဆုံးအချိန် ဖြစ်သည်ဟု သူက ဆုံးဖြတ်လိုက်မိသည်။

"မေမေ... ကျွန်တော် ခုနတင်ပဲ အစ်မဟဲဝမ်ဝမ် ငိုပြီး ထွက်ပြေးသွားတာကို မြင်လိုက်တယ်။ သူမ တကယ်ပဲ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားနေရတာ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရေနွေးအိုးအိုကြီး ဆူပွက်လာတဲ့အချိန်မှာ မြည်သလိုမျိုး တဝုန်းဝုန်း အော်ဟစ်ငိုယိုနေတာ။ ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာတော့ ကျွန်တော် မသိဘူး!"

ဟဲယွီရုန်၏ နှလုံးသားမှာ စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် တုန်လှုပ်သွားရပြီး ကျန်းထျဲနျိုကို ပြင်းထန်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။

"တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတာကို မင်း ဘာလို့ စောစောက မပြောရတာလဲ?!"

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူမသည်လည်း တူမဖြစ်သူ ငိုသည်ကို မြင်တွေ့ရလေ့ရှိသဖြင့် ၎င်းမှာ စိုးရိမ်စရာ မရှိလုနီးပါး ဖြစ်နေကျပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျန်းထျဲနျိုကပင် သူမ၏ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမှုကို "အော်ဟစ်ငိုယိုခြင်း" ဟု တင်စားပြောဆိုရလောက်အောင် အရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့ရပေမည်။ သူမသည် သူမ၏တူမကို ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် ထိုမိန်းကလေးအတွက် တာဝန်ယူရပေလိမ့်မည်။

"သူမ ဘယ်ကို သွားတာလဲ။"

"သေချာပေါက် အဆောင်ကိုပေါ့။ သူမ အဲ့ဒီကလွဲရင် ဘယ်ကို သွားဦးမှာလဲ။"

ဟဲဝမ်ဝမ်သည် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဆေးရုံခွဲတွင် သူနာပြုတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ထိုနေရာရှိ ပူးတွဲအိပ်ဆောင်တွင် နေထိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဟဲယွီရုန် လိုက်လံရှာဖွေပြီး တွေ့ရှိသွားသောအခါ သူမသည် ကုတင်ပေါ်၌ လှဲလျောင်းကာ ငိုကြွေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဟဲဝမ်ဝမ်သည် စိတ်ထဲမှနေ၍ ကျန်းဖုန်းယွမ်နှင့် ချင်လဲ့တို့ကို ကျိန်ဆဲနေမိတော့သည်။

ထိုနှစ်ယောက်လုံးသည် မျက်စိကန်းပြီး အသိဉာဏ် မရှိကြသူများ ဖြစ်ရပေမည်။

ထိုကျန်းဖုန်းယွမ် သူ့တွင် ရှုပ်ပွပြီး သပ်ရပ်မှုမရှိသည့်အပြင် ကွာရှင်းရန် အမြဲတမ်း ပြောဆိုနေသော ဇနီးတစ်ဦး ရှိနေသော်လည်း သူက ခေါင်းမာစွာဖြင့် ၎င်းကို လုပ်ဆောင်ရန် ငြင်းဆန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ကွာရှင်းပြီး ကလေးနှစ်ယောက်ကို လိုက်လံခေါ်ဆောင်လာရလျှင်ပင် ဟဲဝမ်ဝမ်က သူ့ကို အလားအလာရှိသော လက်တွဲဖော်အဖြစ် ထည့်သွင်းစဉ်းစားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ကျန်းဖုန်းယွမ်အနေဖြင့် သူမ၏ ရွေးချယ်မှုထဲတွင် ပါဝင်နေသည်ကိုပင် ကျေးဇူးတင်သင့်လှပေသည်။

ပြီးတော့ ချင်လဲ့!! သူက မိသားစုရဲ့ သိက္ခာကို လုံးဝ ထည့်မတွက်ချေ။ အန်းမင်ဟွာသည် နောက်ခံမကောင်းသော မိသားစု၊ အရင်းရှင်မိသားစုမှ လာသူဖြစ်ကြောင်း အတင်းအဖျင်း စကားသံများကို သူမ ကြားသိခဲ့ရသည်။ ချင်လဲ့သည် မျက်စိကန်းနေရပေမည်။ ချောမောလှပပြီး အလိုလိုက်ထားသော အရင်းရှင်သမီးတစ်ယောက်လို ပြုမူတတ်သည်မှလွဲ၍ အန်းမင်ဟွာတွင် ဟဲဝမ်ဝမ်၌ မရှိသော မည်သည့်အရာ ရှိပါသနည်း။

သူမကို "အစ်ကို" ဟု ခေါ်ဆိုရန် မည်သူမဆို ထိုက်တန်သည်ဟု အမှန်တကယ် ထင်မှတ်နေကြသလော။

ဟဲဝမ်ဝမ်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် မကျေမနပ် ဖြစ်နေရပြီး နာကျည်းချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ယောကျာ်းတစ်ယောက်သည် ပို၍သူရဲကောင်းဆန်လေလေ၊ နူးညံ့ပြီး သနားစရာကောင်းသော အမျိုးသမီးများကို ပို၍နှစ်သက်လေလေ ဖြစ်သည်ဟု စာအုပ်များတွင် ရေးသားထားသည် မဟုတ်ပါလော။

ကောင်းပါပြီ... ကျန်းဖုန်းယွမ်ကို ဖယ်ထုတ်ထားလိုက်ဦး။ သို့သော် ချင်လဲ့ကကော ဘာကြောင့် ဤကဲ့သို့ မဖြစ်ရပါသနည်း။

ထိုအန်းမင်ဟွာ သူမ၏ အရှိန်အဝါမှာ လွှမ်းမိုးလွန်းလှသည်။ သူမသည် ချင်လဲ့ကို တစ်နေ့လုံး စေခိုင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ မနေ့ကတင် ခြံဝင်းထဲတွင် သူမ အားလုံးကို ကြားလိုက်ရသည်။ ထမင်းဟင်းချက်သည့် ကိစ္စကိုပင် ချင်လဲ့က လုပ်ဆောင်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမအနေဖြင့် ချင်လဲ့ကို မည်သို့လျှင် ကောင်းမွန်စွာ စောင့်ရှောက်နိုင်ပါအံ့နည်း။

"မင်း ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ဟဲယွီရုန်၏ အကြည့်များသည် ဟဲဝမ်ဝမ်၏ ခါးနှင့် ဝမ်းဗိုက်တစ်ဝိုက်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ မြင်သာသော မှားယွင်းမှုတစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ရသဖြင့် သူမ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားရတော့သည်။

သူမသည် မိန်းကလေးများအား သေသေချာချာ မစောင့်ကြည့်ပါက ပြောမပြနိုင်သော ပြဿနာများထဲသို့ ကျရောက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်မိခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒေါ်လေး! ချင်... ချင်လဲ့က လွန်လွန်းပါတယ်။ ဦးလေးနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေးမို့ ကျွန်မ သူ့ကို အစ်ကိုချင်လို့ ခေါ်တာ ဘာမှားလို့လဲ။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မတို့ မရင်းနှီးဘူးလို့ ပြောပြီး အဲ့ဒီလို မခေါ်ဖို့ ပြောတယ်!"

"သူပြောတာ မမှားပါဘူး။"

ဟဲယွီရုန်က ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ရာ သူမ၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမသည် ချင်လဲ့နှင့် သူမ၏တူမကို ပေးစားရန် စိတ်ကူးထားသည်ကို စိတ်ထဲ၌သာ အမြဲသိမ်းဆည်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လောင်ကျန်းပင် မသိရှိချေ။ သို့သော် ဤမိုက်မဲသော မိန်းကလေးမှာ ထိုအချိန်မှစ၍ ချင်လဲ့အပေါ် စိတ်ကူးယဉ်မှုများ ရှိနေခဲ့ခြင်းလား။

သူမ ရောက်ရှိလာစဉ်က လောင်ကျန်းက ချင်လဲ့သည် ခွင့်ယူ၍ အိမ်သို့ ပြန်ကာ အရှက်မရှိ လက်ထပ်ရန် အတင်းအကြပ် လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြောင်း ပြောပြခဲ့ဖူးသည်။ သို့ဆိုလျှင် မည်သည့်အချိန်က သူမ၏တူမသည် ဤကဲ့သို့သော မှားယွင်းသော သံယောဇဉ်ကို မွေးမြူခဲ့ပါလိမ့်။

"ချင်လဲ့က မင်းရဲ့ဦးလေးနဲ့ ရင်းနှီးတာက မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ မင်းနဲ့ ချင်လဲ့က အဲ့ဒီလောက်အထိ ရင်းနှီးလို့လား။ အိမ်မှာ တစ်ကြိမ်နှစ်ကြိမ် ဆုံမိတာကလွဲလို့ မင်းတို့နှစ်ယောက် သီးသန့် အဆက်အသွယ် ရှိခဲ့ဖူးလို့လား။"

ဟဲဝမ်ဝမ်က တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ဟဲယွီရုန်၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး သူမကို စိုက်ကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို သူပြောတဲ့စကားမှာ ဘာမှားယွင်းနေလို့လဲ။ မင်း ယောကျာ်းတစ်ယောက်နဲ့ ဆုံတိုင်း 'အစ်ကိုကြီး' လို့ လိုက်ခေါ်နေတတ်တာကို ငါ ဘာလို့ မသိရတာလဲ။"

"ကျွန်မ မလုပ်ပါဘူး! ကျွန်မက အဲ့ဒီလိုမျိုး အရှက်မရှိတဲ့ မိန်းကလေး မဟုတ်ပါဘူး!"

"အော်... အခုကျမှပဲ မင်းက မင်းရဲ့သိက္ခာကို ဂရုစိုက်တတ်လာတာလား။"

ဟဲယွီရုန်၏ မျက်ဝန်းများသည် အပြစ်တင်စိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ "မင်း တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့ ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ချင်တုန်းက ငါ သင့်တော်တဲ့လူတွေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးဖို့ မကြိုးစားခဲ့ဘူးလား။ ဒါပေမဲ့ မင်းက အမြဲတမ်း အပြစ်ရှာတယ်။ ဒီလူကလည်း မကောင်းဘူး၊ ဟိုလူကလည်း မင်းစိတ်ကြိုက် မဟုတ်ဘူး။ အခုကျတော့ အိမ်ထောင်ရှိပြီး ကလေးရှိတဲ့လူကိုမှ စိတ်ဝင်စားနေတာလား။"

"မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်နေရာရောက်နေလဲဆိုတာ သိရဲ့လား။ ဒါက စစ်တပ်စခန်းပဲ။"

သူမသည် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဝင်းကြီးရှိရာ ဘက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။"ဒီမှာ ယောကျာ်းတွေချည်းပဲ! မင်းရဲ့ အပြုအမူကို ကြည့်ရင် ကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှိသမျှ ယောကျာ်းတွေ အားလုံး သေကုန်ကြပြီလို့ ထင်ရတယ်။ ဟဲဝမ်ဝမ်... မင်း အခု ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာ။ ဒီလို အရှက်မရှိတဲ့ ကိစ္စတွေကို လိုက်လုပ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး!"

ဟဲဝမ်ဝမ်သည် ချက်ချင်းပင် ပို၍ကျယ်လောင်စွာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးတော့သည်။

သူမ တကယ်ပဲ နာကျည်းမှုကို ခံစားရသော်လည်း သူမ၏ အဒေါ်ကို ရှင်းပြရန် မဝံ့ရဲပါချေ။ သူမက ချင်လဲ့တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ မျက်စိကျနေခြင်း မဟုတ်ပါချေ။ ကျန်းဖုန်းယွမ်ကလည်း လက်ခံနိုင်လောက်စရာ ရှိသည်ဟု သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နားချရန် မကြိုးစားခဲ့ဖူးပါသလော။

သို့သော် မည်သူက ထင်မှတ်ထားပါအံ့နည်း။ ကျန်းဖုန်းယွမ်၏ မိသားစုအခြေအနေမှာ ထိုသို့ ဖြစ်နေလျှင်ပင် သူက သူမကို အထင်သေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အန်းမင်ဟွာသည် အိမ်၌ ဟင်းချက်စာရင်းကို ရေးဆွဲနေသည်။

သူတို့ ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ရက်ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ အိမ်တက်အထိမ်းအမှတ်အဖြစ် ညစာစားပွဲတစ်ခု ပြုလုပ်ကာ အိမ်ကို နွေးထွေးစေရန် အချိန်တန်ပြီ ဖြစ်သည်။ အစောပိုင်းက ချင်လဲ့နှင့် ကျန်းဖုန်းယွမ်တို့ ထွက်ခွာသွားစဉ်က သူမ ထိုစိတ်ကူးကို အနည်းငယ် ပြောပြခဲ့ဖူးသည်။ အကယ်၍ အချိန်ကိုက်ဖြစ်ပါက ညစာစားပွဲကို မနက်ဖြန်တွင် ပြုလုပ်မည် ဖြစ်သည်။

သူမ ဘာတွေဝယ်ရမည်ကို ချရေးရန် လိုအပ်သည်။ အကယ်၍ မိသားစုဝင်းအတွင်းရှိ ထောက်ပံ့ရေးနှင့် အရောင်းသမဝါယမဆိုင်က အရာအားလုံးကို မပံ့ပိုးပေးနိုင်ပါက သူမ အပြင်သို့ ထွက်၍ ဈေးဝယ်ရပေမည်။

ယခုအခါ သူမတွင် စက်ဘီးတစ်စီး ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူမဘာသာ စီးနင်းသွားနိုင်သည်။ ထောက်ပံ့ရေးအဖွဲ့ထံမှ ကားကြုံစီးရန် မလိုအပ်တော့ချေ!

လက်ထဲတွင် ဖောင်တိန်ကို ကိုင်ထားရင်း ဟင်းပွဲစာရင်းမှာ စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်၏ အမည်ခေါ်ယူမှုကဲ့သို့ သူမ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် စီးမြောနေသော်လည်း စက္ကူပေါ်တွင်မူ စကားလုံးတစ်လုံးမျှ ရေးသားခြင်း မရှိသေးချေ။ သူမ သူဌေး၏ လက်ထောက် ဖြစ်ခဲ့စဉ်က တရုတ်စားပွဲ အမျိုးမျိုးကို စီစဉ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း မည်သည့်အရာကမျှ ယခုကဲ့သို့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ မကောင်းခဲ့ဖူးချေ။

သူမတွင် ပစ္စည်းကိရိယာများ မရှားပါးသော်လည်း ညစာစားပွဲကို လက်ခံကျင်းပရာတွင် လက်ရှိ လူနေမှုအဆင့်အတန်းနှင့် ကိုက်ညီရပေမည်။ သူတို့ အိမ်ရွှေ့ရန် ကူညီပေးခဲ့ကြသော စစ်သားယ်လေးများကိုလည်း သူမ မေ့လျော့ခြင်းမရှိဘဲ ဟင်းပွဲများကို အဆင်ပြေပြေဖြစ်စေချင်သဖြင့် စီစဉ်ရန် ပိုခက်ခဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် လူများသည် ခေတ်ကာလက ခွင့်ပြုထားသမျှကိုသာ စားသောက်ကြရသည်။ သူမသည် အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်သဖြင့် လစဉ် ဂျုံနှင့် ဆန်စပါး ၂၇ ကျင်နှင့် အသား ကျင်တစ်ဝက်သာ ရရှိသည်။

ဆီ၊ သကြား၊ ကြက်ဥ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ အားလုံးကို ခွဲတမ်းဖြင့်သာ ပေးသည်။ အိမ်ထောင်စုအများစုမှာ ဤလစဉ် ကန့်သတ်ချက်များအတိုင်း သူတို့၏ နေ့ရက်များကို ခြိုးခြံချွေတာ ဖြတ်သန်းကြရသည်။

သေသေချာချာ စဉ်းစားပြီးနောက် ကျန်းမင်ဟွာသည် ဟင်းပွဲ ခြောက်မျိုးကို ဆုံးဖြတ်လိုက်သော်လည်း ၎င်းတို့ကို ပန်းကန်လုံးအကြီးကြီးများဖြင့် တည်ခင်းမည် ဖြစ်သည်။

အာလူးနှင့် ဝက်သားနီချက်၊ ငါးနှင့် တိုဖူးချက်၊ အသားစင်းကောနှင့် ပဲတီစိမ်းခေါက်ဆွဲကြော်၊ ဂေါ်ဖီထုပ်အအေးသုပ်၊ ကြက်သွန်မြိတ်နှင့် ကြက်ဥကြော်၊ စွပ်ပြုတ်တစ်ခွက်။

ချင်လဲ့ အိမ်သို့ ပြန်လာသောအခါ သူမသည် ဟင်းချက်စာရင်းကို မြှောက်၍ သူ့ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒီဟင်းပွဲတွေ... အဆင်ပြေရဲ့လား။ နည်းလွန်းနေမလား။ ကပ်စေးနဲလွန်းရာ ကျမလား။"

"အဆင်ပြေပါတယ်။ မနည်းပါဘူး၊ ကပ်စေးနဲရာလည်း မကျပါဘူး။"

ချင်လဲ့က ထိုစာရင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အိမ်တွင် အခြားသူမရှိသဖြင့် သူ့လက်မှာ သဘာဝအတိုင်း အန်းမင်ဟွာ၏ ခါးတစ်ဝိုက်ဆီသို့ လျှောကျသိုင်းဖက်လိုက်မိသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဟွာဟွာ... မင်း မနက်ဖြန် ဒါတွေအကုန်လုံးကို တကယ်ပဲ ဝယ်နိုင်ပါ့မလား။"

သေချာပေါက် ဝယ်နိုင်တာပေါ့။ အကယ်၍ ကျွန်မ အပြင်မှာ ဝယ်လို့မရရင်တောင် ကျွန်မရဲ့ နေရာလွတ်ထဲမှာ အကုန်လုံး ရှိတာပဲ။

သို့သော် အန်းမင်ဟွာက နူးညံ့စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မသေချာဘူး။ ကံမကောင်းရင်တော့ မနက်ဖြန် ဘာဝယ်လို့ရလဲ ကြည့်ပြီး ရတာကိုပဲ ချက်ရမှာပေါ့။ အတူတူပါပဲ။"