အခန်း ၂၁

အရင်းရှင်မမလေးအဖြစ် စာအုပ်ထဲသို့ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၂၁

နောက်တစ်နေ့မနက် စောစောတွင် ချင်လဲ့သည် မူလက အန်းမင်ဟွာနှင့်အတူ ဈေးဝယ်ထွက်ရန် ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း၊ ဘေးအိမ်မှ ကျန်းယင်က အရေးတကြီး လာရောက်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သဖြင့် လိုက်မသွားနိုင်တော့ပေ။

ဒါကလည်း အဆင်ပြေပါသည်။ အန်းမင်ဟွာကိုယ်တိုင်ကလည်း သူ့ကို တစ်ပါတည်း ခေါ်သွားချင်စိတ် သိပ်မရှိလှပေ။

ကိုယ်လက်သုတ်သင်ပြီး ပြင်ဆင်ပြီးနောက် အန်းမင်ဟွာသည် သူမ၏ စက်ဘီးကို အိမ်ပြင်သို့ တွန်းထုတ်ခဲ့သည်။ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ပင်းအန်းသည် ကျန်းနျိုနျို၏ လက်ကိုဆွဲကာ ကျန်းထျဲနျိုနှင့် အသက်တူတူလောက်ရှိမည့် အခြားကောင်လေးအချို့ သစ်ပင်ထိပ်ဖျားဆီသို့ လေးခွဖြင့် ချိန်ရွယ်နေကြသည်ကို ငေးကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကလေးတစ်သိုက်လုံးသည် အသက်ပင် မရှူဝံ့ကြဘဲ အာရုံစိုက်နေကြသည်။ ထိုစဉ် အန်းမင်ဟွာ ပင်းအန်းကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည့်အသံက ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သဖြင့် သူမလည်း ထပ်မနှောင့်ယှက်တော့ဘဲ ပင်းအန်းကိုသာ လက်လှမ်းပြလိုက်တော့သည်။

ပင်းအန်းသည် ပေါ့ပါးသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ပြေးလာခဲ့သည်။

"မေမေ"

"မေမေ ဈေးသွားမလို့။ စက်ဘီး အတူတူစီးမလား"

"မေမေ... သား အိမ်မှာပဲ ကိုကိုတို့နဲ့ ဆော့လို့ရမလားဟင်"

ပင်းအန်း၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများက သစ်ပင်ထိပ်ဖျားဆီသို့ ဝဲကျသွားပြန်ပြီး၊ ကိုကိုတို့ စာကလေးတွေကို မှန်အောင် ပစ်နိုင်ပါ့မလားဆိုတာကိုပဲ စိုးရိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူက သေးသေးလေးရှိသေးတာ၊ ကိုကိုကြီးတွေက သူ့ကို အဖော်ခေါ်ပြီး ဆော့ချင်ပါ့မလား။

အန်းမင်ဟွာ ဤအခြေအနေကို ကောင်းစွာ နားလည်သည်။ သူမ အသက် ရှစ်နှစ်၊ ကိုးနှစ်အရွယ်တုန်းက မိဘမဲ့ဂေဟာရှိ အသက် နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်အရွယ် ကလေးငယ်များကို အလွန်ပင် စိတ်ရှုပ်ခဲ့ဖူးသည့် အချိန်တစ်ခု ရှိခဲ့သည်။ ထိုကလေးငယ်များက မြန်မြန်လည်းမပြေးနိုင်၊ ငိုရုံပဲတတ်ပြီး၊ အဆိုးဆုံးကတော့ သူမ၏ အိမ်စာစာအုပ်များကို စုတ်ဖြဲပစ်ရာတွင် အလွန် ဆရာကျကြလွန်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မေမေ နေ့လယ်အထိ ပြန်မလာဖြစ်ရင် ပင်းအန်းက ဘယ်မှာ ထမင်းစားမလဲ"

ထိုစဉ် ကျန်းထျဲနျိုနှင့် အခြားသူများသည် နောက်ဆုံး၌ လေးခွကြိုးကို လွှတ်လိုက်ကြတော့သည်။ စာကလေးတစ်အုပ်သည် သစ်ပင်ထိပ်ဖျားမှ လန့်ဖျန်းကာ ပျံသန်းသွားကြသော်လည်း စာကလေးတစ်ကောင်မျှ ထိမှန်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

စိတ်ပျက်လက်ပျက် ညည်းတွားသံများက လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်သွားသည်။

ပင်းအန်းသည်လည်း လူကြီးတစ်ယောက်လို သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း နှမြောတသဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကိုကိုတို့က စာကလေးတစ်ကောင်မှ မပစ်တတ်ဘူးပဲ။ မေမေ... သွားကြရအောင်!"

"ဖေဖေသာဆိုရင်တော့ သေချာပေါက် မှန်မှာပဲနော်!"

သူကတော့ ပစ်ရင် မှန်မှာပါလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား။

စက်ဘီး၏ ရှေ့တန်းဘားတွင် သစ်သားထိုင်ခုံလေးတစ်ခုကို ချည်နှောင်ထားရာ ပင်းအန်း ထိုင်ရန်အတွက် အနေတော်ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ခြေထောက်လေးများကို လွှဲယမ်းရင်း ဘေးဘီဝဲယာကို စုစုစိုက်စိုက် ကြည့်နေမိပြီး၊ ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"ကိုကိုတပေါင်၊ သားကိုကြည့်ဦး!"

ကျန်းတပေါင်က သူ့ကို တည်တည်ကြည်ကြည်ဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

"ပင်းအန်း... ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်။ မင်း လျှောက်လှုပ်နေရင် အဒေါ် စက်ဘီးလဲသွားလိမ့်မယ်!"

ထိုလူပျိုပေါက် ကောင်လေးတစ်သိုက်ကြားတွင် အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ အကျီလက်စကို ဆွဲကာ အမှီမလိုက်နိုင်သဖြင့် စိတ်မရှည်စွာ ပုတ်ထုတ်ခြင်း ခံထားရသည့် ကောင်လေးငယ်ငယ်တစ်ယောက် ရှိနေပြီး၊ သူက ပင်းအန်းကို အားကျတသစွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

သူက ကျန်းတပေါင်နှင့် အသက်တူတူလောက်ရှိပုံရပြီး "အစ်ကို... ငါလည်း စက်ဘီးစီးချင်တယ်လို့!" ဟု ပူဆာနေရှာသည်။

"မင်းမျက်နှာက စက်ဘီးမျက်နှာပဲ! တို့အိမ်မှာ စက်ဘီးရှိလို့လား။ ဖယ်စမ်း! ငါ့ရှေ့က ရှုပ်မနေနဲ့... ငါ စာကလေး ပစ်မလို့!"

အန်းမင်ဟွာသည် ခြေနင်းကိုနင်းကာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ မီတာတစ်ဆယ်ခန့် အကွာသို့ ရောက်သောအခါ အနောက်ဘက်မှ ကျယ်လောင်သော ငိုကြွေးသံကြီးကို ကြားလိုက်ရသည်။

မိသားစုဝင်းမှ မြို့ပေါ်ရှိ ကုန်စုံနှင့် အရောင်းသမဝါယမဆိုင်သို့ ရောက်ရန် အန်းမင်ဟွာ စက်ဘီးကို ဆယ်မိနစ်ခန့်သာ စီးခဲ့ရသည်။

ဆေးဖက်ဝင်စမ်းရေ၏ အာနိသင်ကြောင့်လားတော့မသိ၊ အန်းမင်ဟွာသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေက အတိတ်ဘဝကထက် အဆင်ပြေ ချောမွေ့နေသည်ကို ခံစားရသည်။ ထို့ပြင် မနေ့ညက ချင်လဲ့၏ 'အသားစားရန် အကြံပြုချက်' ကို ငြင်းပယ်ခဲ့သောကြောင့် ယနေ့တွင် ခါးနာခြင်း၊ ခြေထောက်နာခြင်းများ လုံးဝ မရှိခဲ့ချေ။

ဆယ်မိနစ်ခန့် စက်ဘီးစီးပြီးနောက်တွင် သူမ အတော်လေး စိတ်ကြည်လန်းသွားရသည်။

အရောင်းသမဝါယမဆိုင်၏ ဂိတ်တံခါးဝသို့ပင် မရောက်သေးမီ၊ ဘေးနားရှိ ဝင်းတစ်ခုအပြင်ဘက်တွင် လူအနည်းငယ် စုဝေးစောင့်ဆိုင်းနေကြသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဂိတ်တံခါးကြီး၏ ဘေးတွင် "ရေထွက်ကုန်ပစ္စည်း အရောင်းဌာန" ဟု ရေးသားထားသော သစ်သားဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ရောက်ပြီဟေ့! ကား ရောက်ပြီ!"

မီးခိုးမည်းများ တလူလူမှုတ်ထုတ်ရင်း ထရက်တာတစ်စီး တရုန်းရုန်းဖြင့် မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။ ကားနောက်တွဲမှ ရေများ တစိမ့်စိမ့်ကျနေသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရေစိုရာ လမ်းကြောင်းနှစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

အန်းမင်ဟွာသည် ပင်လယ်၏ ညှီစို့စို့အနံ့ကို ရရှိလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ဘာငါးတွေ ပါလဲ။ မက်ကရယ်ငါးပါလား"

ကားပေါ်မှ ကုန်ပစ္စည်းများ ချပေးနေသည့် လူငယ်တစ်ယောက်က လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။ "မက်ကရယ်ငါးလည်းပါတယ်၊ ငါးဓားရှည်၊ ငါးကွမ်းရှပ်အသေး၊ ပြည်ကြီးငါး၊ ငါးတံခွန်နဲ့ ပုစွန်တုပ်တွေလည်း ပါတယ်!"

ထိုအခါမှ အန်းမင်ဟွာ ရိပ်မိတော့သည်။ မထင်မှတ်ဘဲ ပင်မအရောင်းသမဝါယမဆိုင်တွင် ပင်လယ်စာများ အဘယ်ကြောင့် မတွေ့ရသနည်းဟု တွေးနေခဲ့မိခြင်း ဖြစ်သည်။ အားလုံးက ဤရေထွက်ကုန်ပစ္စည်း အရောင်းဌာနအခြမ်းတွင် သီးသန့် ရောင်းချနေကြခြင်းပါလား။

သူမသည် စက်ဘီးခေါင်းကို လှည့်ကာ ရေထွက်ကုန်စင်တာ၏ ဝင်းကျယ်ကြီးထဲသို့ စီးဝင်ခဲ့တော့သည်။

ဒေသခံများက ငါးဓားရှည်ဟု ခေါ်ကြသည့် ငါးတံခွန်သည် တစ်ပိဿာ (တစ်ကျင်း) လျှင် ၀.၄၂ ယွမ် ဖြစ်သည်။ လက်ဖဝါးထက် ပိုရှည်သော ငါးကွမ်းရှပ်မှာ တစ်ပိဿာလျှင် ၀.၅၁ ယွမ် ဖြစ်၏။ နှစ်ပိဿာခန့် အလေးချိန်ရှိသော မာကရယ်ငါးတစ်ကောင်သည် ၀.၄ ယွမ် ဖြစ်ပြီး၊ ပြည်ကြီးငါးမှာ တစ်ပိဿာလျှင် ၀.၅၅ ယွမ် ဖြစ်လေသည်...။

လူအုပ်ကြားထဲတွင် တိုးဝှေ့ရင်း အန်းမင်ဟွာ တစ်ခုကို ဝမ်းသာအားရ ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ဤနေရာတွင် ပင်လယ်စာဝယ်လျှင် ရိက္ခာကတ်ပြားများ လုံးဝ မလိုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ငါးဝယ်သူ အလွန်များသော်လည်း အများစုမှာ အနည်းငယ်စီသာ ဝယ်ကြသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပင်လယ်နားတွင် နေထိုင်သူများအတွက် ငါးဝယ်ရန် ပိုက်ဆံသုံးခြင်းက ဂျုံမှုန့်အနည်းငယ် ဝယ်ခြင်းလောက် လက်တွေ့မကျလှပေ။

အန်းမင်ဟွာ၏ ရှေ့မှ အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် သူ၏သား မင်္ဂလာဆောင်ပွဲအတွက် ဒေသခံများက လောင်ပန်ငါး ဟု ခေါ်သည့် ငါးတံခွန်တစ်ကောင်ကိုသာ ဝယ်ယူနေခြင်း ဖြစ်သည်။ မင်္ဂလာစားပွဲပေါ်တွင် ငါးတံခွန်တစ်ကောင် သေချာပေါက် ပါရှိရမည်ဟူသည်မှာ ဒေသတွင်း ဓလေ့ထုံးတမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူမအလှည့် ရောက်သောအခါ အန်းမင်ဟွာသည် မာကရယ်ငါး ခြောက်ကောင်ကို ဝမ်းသာအားရ ဝယ်ယူလိုက်သည်။ ဧည့်ခံပွဲအတွက် မည်သည့်စွပ်ပြုတ် အမျိုးအစား ပြင်ဆင်ရမည်ကို မဆုံးဖြတ်ရသေးသဖြင့် ဤငါးများဖြင့် ငါးဆုပ်စွပ်ပြုတ် လုပ်မည်ဟု သူမ တွေးလိုက်သည်။

ထို့ပြင် ပဲပြားနှင့်အတူ မည်သည့်ငါးကို ချက်ရမည်ကိုလည်း စဉ်းစားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ငါးတံခွန် သို့မဟုတ် ငါးကွမ်းရှပ်ကို ပဲပြားနှင့်ချက်လျှင် နှမြောစရာကောင်းသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူမ၏ အကြည့်တို့က ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေစဉ် ထောင့်နားရှိ ခြင်းတောင်းတစ်ခုထဲတွင် သီးသန့်ရှိနေသော အလွန် ရုပ်ဆိုးလှသည့် ငါးတစ်ကောင်ဆီသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

"ဒီငါးဖားအောက်က ဘယ်လောက်လဲ"

"မင်းက အဲဒီကောင်ကို လိုချင်လို့လား"

ကားပေါ်မှ လူငယ်တစ်ယောက်က ချက်ချင်း ရယ်မောလိုက်သည်။ ငါးဖားအောက်က အရသာရှိသော်လည်း တန်ဖိုးအနည်းဆုံး ဖြစ်သည်။ ကုန်သွယ်မှုတန်ဖိုးမရှိ၊ အခြောက်လှန်း၍မရသလို သိုလှောင်ရန်လည်း ခက်ခဲသည်။ ရေထွက်ကုန်စခန်းကပင် ၎င်းတို့ကို လက်မခံချေ။ ဤအုပ်စုအနည်းငယ်မှာ ကုန်ပစ္စည်း လာရောက်ပို့ဆောင်သည့် ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့က အတင်းအကြပ် ထည့်ပေးလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူသည် မူလက ထိုငါးကို အိမ်ယူသွားပြီး ကိုယ်တိုင်ချက်စားရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း၊ ယခုအခါ အမှန်တကယ် လိုချင်သူ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

"ဒီကောင်က တန်ဖိုးမရှိပါဘူး။ လိုချင်ရင် တစ်ပိဿာကို ငါးပြား (၅ ဆင့်) နဲ့ပဲ ယူသွားလိုက်။"

အန်းမင်ဟွာသည် ၃၀ ကျင်း ရှိသော ငါးဖားအောက်ကြီးအတွက် တစ်ယွမ်နှင့် ပြားငါးဆယ် ပေးချေလိုက်သည်။

စက်ဘီး၏ နောက်ထိုင်ခုံတွင် ချည်နှောင်ထားသော သူမ၏ ခြင်းတောင်းကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ပြည့်လျှံသွားတော့သည်။

သူမသည် ကျန်ရှိသော ပင်လယ်စာများကို ဝယ်ယူရန် အလျင်မလိုတော့ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က ပင်လယ်နားတွင် နေထိုင်ကြသည်ဖြစ်ရာ လိုချင်သည့်အချိန်တိုင်း စိတ်ကြိုက် ဝယ်ယူနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ရေထွက်ကုန်ဈေးမှ အရောင်းသမဝါယမဆိုင်သို့ ရွှေ့ပြောင်းလာပြီးနောက်၊ အန်းမင်ဟွာသည် လူမြင်ကောင်းစေရန်အတွက် ဝက်သားနှင့် ပဲပြားအနည်းငယ်ကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။ ကျန်ရှိသောအရာများကိုမူ သူမ၏ နေရာလွတ်ထဲမှ တိုက်ရိုက် ထုတ်ယူမည် ဖြစ်သည်။

မူလက အကယ်၍ နေ့လယ်အထိ အိမ်ပြန်မရောက်နိုင်ပါက ပင်းအန်းကို နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်သို့ ခေါ်သွားပြီး နေ့လယ်စာ ကျွေးရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ဈေးဝယ်ပြီးနောက် အချိန်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ ကိုးနာရီခွဲသာ ရှိသေးသဖြင့် အိမ်သို့ တိုက်ရိုက် ပြန်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ မိသားစုဝင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းထျဲနျိုသည် လက်ထဲတွင် လေးခွများကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကောင်လေးတစ်သိုက်ကို ဦးဆောင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူတို့က တကယ့်ကို ဇွဲကောင်းလှသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် စာကလေးမွေး တစ်ပင်မျှပင် မတွေ့ရသော်လည်း ဖြစ်သည်။

အန်းမင်ဟွာ ပင်းအန်းကို ခေါ်ပြီး ပြန်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် အစ်ကိုဖြစ်သူနောက်မှ လိုက်နေသည့် ကောင်ငယ်လေးက ထပ်၍ငိုယိုပြန်သည်။

"အစ်ကို... မေမေက ပြောတယ်၊ ငါ့ကို စက်ဘီးစီးခွင့်ပေးမယ်တဲ့!"

သူ၏အစ်ကိုဖြစ်သူမှာ အလွန် စိတ်ပျက်လွန်းလှသဖြင့် မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်သွားရသည်။ "မင်း ငှားချင်ရင် မေမေ့ကိုပဲ သွားပြောချေ! ငါက စီးမှာမှ မဟုတ်တာ၊ ငါက ဘာလို့ သွားမေးရမှာလဲ!"

အန်းမင်ဟွာသည် ဘာမျှမကြားသကဲ့သို့ ပြုမူလိုက်သည်။ သူမသည် ခြေနင်းကိုနင်းကာ အိမ်သို့ အမြန်မောင်းနှင်ခဲ့တော့သည်။

သူမ မသိခဲ့ရသည်မှာ၊ သူမ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ပြီး မကြာမီပင် ထိုကောင်ငယ်လေး၏ ငိုသံကြောင့် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချမ့်ရှင်းဟွာသည် သူမ၏ သားအငယ်ဆုံး ငိုနေသည်ကို မြင်သည်နှင့် သားအကြီးကို ချက်ချင်းပင် ဆူပူတော့သည်။

"ငါ နင့်ကို ညီလေးကို ကြည့်ထားပါလို့ ပြောထားတယ်မလား၊ နင် ဘာလို့ သူ့ကို အမြဲတမ်း ငိုအောင်လုပ်နေရတာလဲ။ ငါ အဝတ်ခဏပဲ လျှော်ရသေးတယ်၊ သူ ဘယ်နှစ်ခါရှိပြီလဲ ငိုနေတာ!"

"သူက စက်ဘီးစီးချင်လို့တဲ့။ အဲဒီအဒေါ်ရဲ့ စက်ဘီးက အသစ်စက်စက်ကြီး။ ကျွန်တော် မငှားရဲဘူး! အမေ ငှားချင်ရင် အမေပဲ သွားမေးချေ!"

"အသစ်ဖြစ်တော့ ဘာဖြစ်လဲ! သူမ အမျိုးသားက ဒုတိယတပ်ခွဲမှူးပဲ၊ နင့်အဖေကလည်း ဒုတိယတပ်ခွဲမှူးပဲလေ! နင်က ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ!"

ချမ့်ရှင်းဟွာသည် သားဖြစ်သူက ပြန်ပြောသဖြင့် ပို၍ ဒေါသထွက်သွားရသည်။ သူမ၏ ဒေါသမီးက အန်းမင်ဟွာဆီသို့ပါ ကူးစက်သွားတော့သည်။

"ပိုက်ဆံအနည်းငယ် ရှိတာနဲ့ပဲ မောက်မာလှချည်လား! ကြည့်ရတာ ပြဿနာရှာမယ့် ပုံစံပဲ... ဘယ်လိုမှ မိန်းမကောင်း မဖြစ်နိုင်ဘူး!"

မိန်းမကောင်း မဟုတ်ဟု အပြောခံလိုက်ရသော အန်းမင်ဟွာမှာမူ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်ကာ အသားနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ထုတ်ယူပြီးနောက်၊ နေ့လယ်စာစားပြီးသည်နှင့် ပြင်ဆင်မှုများကို စတင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"မေမေ... သား မီးမွှေးပေးမယ်!"

အန်းမင်ဟွာ ဟင်းချက်သည်ကို မြင်သည်နှင့် ဖျင်အန်းသည် မီးဖိုဘေးရှိ ခုံတန်းလျားလေးပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး၊ ကူညီရန် စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့သည်။

ကလေးတစ်ယောက်၏ အလုပ်အပေါ် စိတ်အားထက်သန်မှုကို ဘယ်သောအခါမျှ မဖျက်ဆီးသင့်ပေ။

အန်းမင်ဟွာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။ မေမေ မီးမွှေးပြီးရင် ပင်းအန်းက ထင်းချောင်းလေးတွေ ကူထည့်ပေးနော် ဟုတ်ပြီလား"

"နေ့လယ်စာအတွက် ခေါက်ဆွဲပဲ စားကြရအောင်၊ အဆင်ပြေလား"

"ဟုတ်၊ ပြေပါတယ်!"

သူမသည် ရိုးရှင်းသော ခရမ်းချဉ်သီး ကြက်ဥခေါက်ဆွဲကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ခရမ်းချဉ်သီးများကိုမူ သမဝါယမဆိုင်တွင် ရှိနေသည်ကို မြင်ခဲ့ရသဖြင့် သူမ၏ နေရာလွတ်ထဲမှ ယခုတင် ထုတ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် ပင်းအန်းအနေဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူ ချက်ပြုတ်သော အစားအစာကို ပထမဦးဆုံးအကြိမ် မြည်းစမ်းခွင့်ရခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှား ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။