အခန်း ၂၂

အရင်းရှင်မမလေးအဖြစ် စာအုပ်ထဲသို့ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၂၂

ထမင်းစားပြီးနောက် နေ့လယ်တစ်ရေးနိုးချိန်တွင် ပင်းအန်းသည် ကျန်းတပေါင်ကို သွားရောက်ရှာဖွေခဲ့သည်။ သူ ပထမဦးဆုံး ပြောလိုက်သည့် စကားမှာ "အစ်ကိုတပေါင်... သားမေမေချက်တဲ့ ဟင်းကလေ တကယ့်ကို အကြီးကြီး၊ အကြီးကြီးကို ကောင်းတာ!" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

"လျှောက်ပြောနေတာ! ငါ့မေမေချက်တဲ့ ဟင်းကမှ အကောင်းဆုံး!"

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က ကလေးတွေပဲ မဟုတ်ပါလား။ ဘေးနားတွင် ရှိနေသော ကျန်းနျိုနျိုက မကျေမနပ်ဖြင့် ကြားဖြတ်ငြင်းခုံတော့သည်။

"အစ်မနျိုနျို..."

ပင်းအန်းက သူမနှင့် ဆက်မငြင်းတော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "အဒေါ်စု ချက်တာလည်း အရသာရှိတယ်၊ သားမေမေ ချက်တာလည်း အရသာရှိတာပဲလေ!" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

စုချင်သည် တစ်မနက်ခင်းလုံး အိမ်၌ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။ ယနေ့တွင် အန်းမင်ဟွာနှင့် ချင်လဲ့တို့ ဧည့်ခံပွဲလုပ်မည်ဖြစ်ပြီး မိမိတို့မိသားစုလည်း ဖိတ်ကြားခံရသဖြင့် ကူညီပေးရန်အတွက် အိမ်မှ စောစောထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ အိမ်ပြင်သို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်နှင့် ပင်းအန်း၏ စကားများကို အမှတ်မထင် ကြားလိုက်ရသဖြင့် မအောင့်နိုင်ဘဲ တဟားဟား ရယ်မောမိသွားတော့သည်။ "ပင်းအန်းလေးကတော့ တကယ့်ကို ရေချိန်ညီအောင် ညှိတတ်တဲ့ ဆရာကြီးပဲ!"

"အဒေါ်စု.. ရေချိန်ညီအောင် ညှိတတ်တဲ့ ဆရာကြီးဆိုတာ ဘာလဲဟင်"

စုချင် ရှင်းပြလိုက်သည်။ "အဲဒါက ဘယ်ဘက်မှမလိုက်ဘဲ တရားမျှတအောင် နေတတ်တာကို ပြောတာ၊ ရေတစ်ခွက်ကို မဖိတ်စင်အောင် အလယ်တည့်တည့်ကနေ ထိန်းကိုင်ထားသလိုမျိုးပေါ့။"

"ဒါဆို သားက အဲဒီဆရာကြီး မဟုတ်ဘူး။"

ပင်းအန်းက တည်ကြည်သောအမူအရာဖြင့် ခေါင်းခါပြရင်း ပြောလိုက်သည်။"ဒါနဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က သားကို အဒေါ်နဲ့ မေမေ ဘယ်သူက ဟင်းချက်ပိုကောင်းလဲလို့ မေးရင် သားကတော့ မေမေလို့ပဲ ဖြေမှာ!"

စုချင်သည် အန်းမင်ဟွာ၏ အိမ်သို့ လမ်းလျှောက်သွားရင်း လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ပင်းအန်းကို စနောက်သွားခဲ့သည်။

"ဒါဆို မင်းက ဘက်လိုက်ရာ ရောက်နေပြီလေ။ အဒေါ်စုစိတ်မကောင်းဖြစ်သွားတော့မှာပေါ့။"

"ဖိုးဖိုးက ပြောဖူးတယ်... လူတွေရဲ့နှလုံးသားက သဘာဝအတိုင်းကို စောင်းနေတာတဲ့!"

စုချင်တစ်ယောက် အံ့ဩသွားပြီး ခြေလှမ်းများ တုန့်ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။

မှန်ပေသည်၊ လူတို့၏ နှလုံးသားသည် သဘာဝအတိုင်းပင် စောင်းနေတတ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း မြေပိုင်ရှင်ဖြစ်သော သူမ၏ အဖေသည် ရှန်ဟွိုက်၏ ပညာတတ်မျိုးရိုး မိသားစုအပေါ်သို့ ပို၍ အလေးသာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမက တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်မရဘဲ သူမ၏ အဖေတူအမေကွဲ အစ်မက ရရှိသွားခဲ့ချိန်တွင်၊ အဖေဖြစ်သူက သူမ၏ စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှုကို ဖျက်သိမ်းစေပြီး အစ်မဖြစ်သူထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် ယခင်က မိမိတို့အိမ်တွင် နွားကျောင်းပေးခဲ့ဖူးသော ကျန်းဖုန်းယွမ်နှင့် လက်ထပ်ရန် သူမကို အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခဲ့သည်။

ထိုစဉ်က သူမသည် အလွန်ပင် ဒေါသထွက်ပြီး စိတ်နှလုံး ကြေကွဲခဲ့ရသဖြင့် ဇနီးမောင်နှံ ဖြစ်လာခဲ့သော ကျန်းဖုန်းယွမ်အပေါ်ကိုပါ အမုန်းတရားများ ကူးစက်ခဲ့ရသည်။ နှစ်ယောက်စလုံးက သူ့သမီးတွေ ဖြစ်နေပါလျက်နှင့် အဖေဖြစ်သူက သူမအပေါ် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ ရက်စက်ရသနည်းဆိုသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။

ယခုအချိန်တွင် ထိုအဖြေက သူမအတွက် အရေးမပါတော့သော်လည်း၊ ပြန်လည်တွေးတောကြည့်လျှင်မူ အစကတည်းက "ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု မေးနေရန်ပင် မလိုခဲ့ပေ။ လူတို့၏ နှလုံးသားသည် သဘာဝအတိုင်း စောင်းနေတတ်ကြသည်၊ ထိုမျှသာ ဖြစ်သည်။

အန်းမင်ဟွာသည် ဝင်းထဲ၌ ငါးဗိုက်ခွဲနေသည်။ စုချင်နှင့် ပင်းအန်းတို့ စကားပြောရင်း ဝင်လာသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူမ ရယ်မောရင်း မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာတွေ တိုးတိုးတိုးတိုး ပြောလာကြတာလဲ"

"ပင်းအန်းလေးနဲ့ ဘဝဒဿနအကြောင်း ဆွေးနွေးလာတာလေ!"

စုချင်က ဟန်ပါပါဖြင့် သက်ပြင်းချဟန်ပြုရင်း ပြောလိုက်သည်။ "သူက ငါ့ကို အမြင်သစ်တွေ ပွင့်သွားစေခဲ့တာ!"

သူမသည် အကျီလက်စကို လိပ်တင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ကူညီပေးမယ်။ ပင်းအန်းလေးက ငါ့လက်ရာက နင့်လောက်မကောင်းဘူးလို့ ပြောနေတာ။ ဒီနေ့တော့ သူ့ကို ငါ့လက်ရာနဲ့ အပိုင်ချုပ်ရမယ်!"

ပင်းအန်းက မတတ်နိုင်သလို ခေါင်းခါပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဒေါ်စု... အဒေါ် တောတောင်ရေမြေက ရတနာတွေ၊ ပင်လယ်စာ အကောင်းစားတွေပဲ ချက်ချက်၊ သားကတော့ မေမေချက်တဲ့ ခေါက်ဆွဲက အကောင်းဆုံးလို့ပဲ ထင်နေမှာ!"

ကျန်းတပေါင်ကလည်း မတတ်နိုင်သလို ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "အမေ... အဖေ့ကိုပဲ သွားမေးကြည့်လိုက်။ အမေက သူ့ရှေ့မှာ ဧကရာဇ်မင်း စားပွဲတော်အပြည့် ပြင်ဆင်ပေးထားရင်တောင် အဖေကတော့ အမေလုပ်တဲ့ ပေါက်စီက အကောင်းဆုံးလို့ပဲ ပြောမှာ!"

ပင်းအန်းက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံလိုက်သည်။"ကိုယ်နဲ့ စိတ်ချင်းနီးစပ်ပြီးသား လူကိုပဲ မေးရမှာလေ!"

သူ့စကားကြောင့် စုချင်တစ်ယောက် အလွန်ပင် ရှက်သွေးဖြန်းကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားရတော့သည်။

အန်းမင်ဟွာမှာမူ အူလှိုက်သည်းလှိုက် ရယ်မောမိလွန်းသဖြင့် လက်ထဲက ဓားက ငါးအရေပြားပေါ်မှ လျှောထွက်သွားပြီး မိမိလက်ကိုပင် မနည်းရှောင်လိုက်ရသည်။

စုချင်သည် ရှက်လည်းရှက်၊ စိတ်လည်းတိုတိုဖြင့် အန်းမင်ဟွာ၏ ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ တင်ပါးဖြင့် အန်းမင်ဟွာကို စနောက်၍ တွန်းလိုက်သည်။

"လက်မရဲခြေမရဲနဲ့! ငါ့ကိုပေး... ငါလုပ်မယ်! ညည်း တခြားအလုပ်သွားလုပ်တော့!"

"ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆို တို့တပ်ခွဲမှူးရဲ့ ဇနီးကိုပဲ အားကိုးရတော့မှာပေါ့!"

အန်းမင်ဟွာသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် အသားနှင့် နံရိုးများကို အရင်ဆုံး သွားရောက်ချက်ပြုတ်ပြီး၊ ညနေကျလျှင် အာလူးနှင့်အတူ ရောချက်နိုင်ရန် မီးအေးအေးဖြင့် နှပ်ထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမ မက်ကရယ်ငါးကို ပြင်ဆင်ရန် ဆက်လုပ်ခဲ့သည်။ အရိုးများကို ဖယ်ထုတ်ပြီးနောက် မက်ကရယ်ငါးအသားသည် ငါးဆုပ်လုပ်ရန် သို့မဟုတ် ဖက်ထုပ်ထဲတွင် အစာသွတ်ရန်အတွက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။ မက်ကရယ်ငါးဖက်ထုပ်ကို တွေးမိသည်နှင့် အန်းမင်ဟွာ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် သွားရည်များ မသိစိတ်ဖြင့် ဝဲကျလာရသည်။

မကြာခင် မက်ကရယ်ငါးဖက်ထုပ် သေချာပေါက် လုပ်စားရမည်။

မွန်းလွဲပိုင်းခန့်တွင် ဘေးအိမ်မှ ဟဲယွီရုန် ပထမဦးဆုံး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူမသည် ကန်စွန်းဥမှုန့်ဖြင့် လုပ်ထားသော ခေါက်ဆွဲခြောက်ထုပ်တစ်ထုပ်ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ အန်းမင်ဟွာက ဝမ်းသာအားရ လက်ခံရင်း ပြောလိုက်သည်။

"လိုချင်တာနဲ့ ကွက်တိပဲ! အစက ဂေါ်ဖီထုပ်သုပ်လေးက ရိုးရိုးကြီး ဖြစ်နေမှာ၊ အခုတော့ အစ်မရဲ့ ခေါက်ဆွဲကြောင့် အသက်ဝင်သွားပြီ!"

ဟဲယွီရုန်သည် သိသိသာသာပင် ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။ "ဂေါ်ဖီထုပ်မျှင်မျှင်လေးတွေ သုပ်တာကတော့ ငါ့ရဲ့ အစွမ်းပြကွက်ပဲ! ဟိုးအရင် ဇာတိမြေမှာတုန်းကလည်း ငါ့ရဲ့ ဂေါ်ဖီထုပ်လှီးတဲ့ လက်ရာကြောင့်ပဲ ညည်းတို့ရဲ့ ကျန်းယင်က ငါ့ကို သဘောကျသွားခဲ့တာ။ သူက ပြောတယ်... ငါလှီးတဲ့ ဂေါ်ဖီထုပ်မျှင်လေးတွေက သေးသေးသွယ်သွယ်နဲ့ လှလည်းလှ၊ စားလို့လည်းကောင်းတယ်တဲ့။ တခြားလူတွေက ပန်းကန်တစ်လုံးပြည့်ဖို့ ဂေါ်ဖီဖတ် သုံးရွက်လိုပေမဲ့ ငါကတော့ နှစ်ရွက်တည်းနဲ့တင် ပြည့်အောင် လုပ်နိုင်တယ်။ ဒီလို အရည်အချင်းမျိုးရှိမှတော့ အိမ်ထောင်တစ်ခုကို ကောင်းကောင်း ထိန်းသိမ်းနိုင်မှာပေါ့ တဲ့!"

သူမ၏ စကားကြောင့် အန်းမင်ဟွာနှင့် စုချင်တို့ တဟားဟား ရယ်မောမိကြတော့သည်။ သူတို့ ရယ်မောနေကြဆဲမှာပင် လျန်မေ့ယွင်သည် ပန်းသီးတစ်ထုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဝင်လာခဲ့သည်။

"အပြင်ကတည်းက ညည်းတို့အသံကို ကြားနေရတာ! အစ်မဟဲ... ညည်းကတော့ ဂေါ်ဖီထုပ်မျှင်လှီးတဲ့ ဓားသိုင်းကွက်အကြောင်းနဲ့ တို့ရဲ့ တပ်ခွဲမှူးကျန်းကို ဘယ်လို ဖမ်းစားခဲ့ရလဲဆိုတာကို ထပ်ပြီး ကြွားနေပြန်ပြီ ဟုတ်တယ်မလား!"

"ငါက သူ့ကို လှည့်စားပြီး ဖမ်းခဲ့တာလို့ ဘယ်သူပြောလဲ"

ဟဲယွီရုန်ကလည်း လိုက်ဖက်ညီစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"အဲဒါ အဖိုးကြီးကျန်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စိတ်ကူးပဲလေ! သူ ငါ့ကို လက်ထပ်ပြီးမှ ငါ့လက်တွေက ပျင်းရိတတ်မှန်း သိသွားတာ... ငါ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခုတော့ သူ ငါ့ကို ပြန်အပ်လို့ မရတော့ဘူးလေ!"

"ငါတို့က တကယ့်အရည်အချင်းနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့တာ။ သူတို့တွေ ငါတို့ကို လက်ထပ်ခွင့် တောင်းတုန်းကတော့ ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်ပါဘူး၊ တော်လှန်ရေး သံယောဇဉ်ကိုပဲ ပျိုးထောင်ချင်ပါတယ် ဆိုပြီးတော့။ အခု လက်ထပ်ပြီးတော့ကျတော့ တော်လှန်ရေး သံယောဇဉ်တစ်ခုတည်းနဲ့ မကျေနပ်ကြတော့ဘဲ ကောင်းတာမှန်သမျှ အကုန်လိုချင်နေကြတာ!"

ဝင်းထဲသို့ အခြားလူတစ်ဦး ထပ်မံဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကတုံးဆံတောက်ကေနှင့် ခန့်ညားထက်မြက်ကာ စွမ်းအင်အပြည့်ရှိပုံရသည်။ သူမကတော့ မနေ့က စုချင်ကို ကယ်ဆယ်ပေးခဲ့သည့် ပထမတပ်ရင်းမှ နိုင်ငံရေးအရာရှိ၏ ဇနီး ယဲ့ရင်နန် ဖြစ်သည်။

သူမသည် ယိုဘူးနှစ်ဘူးကို စုချင်၏လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီးနောက်၊ အိတ်ကပ်ထဲမှ သကြားလုံးတစ်ထုပ်ကို ထုတ်ကာ ပင်းအန်း၊ ကျန်းတပေါင်နှင့် ကျန်းနျိုနျိုတို့ကို လှမ်းခေါ်ရင်း လက်ပြလိုက်သည်။

"ဒီကိုလာကြဦး၊ အဒေါ် သကြားလုံး ပေးမလို့!"

သူမသည် ကလေးငယ် သုံးယောက်ကို သကြားလုံးများ ဝေငှပေးပြီးနောက်၊ ဝင်းတံခါးဝဆီသို့ လှည့်ကာ လှမ်းအော်လိုက်သည်။ "ကျန်းထျဲနျို... ဝမ်တနျို! သကြားလုံး စားဦးမလား!"

အသားညိုညိုနှင့် သန်သန်မာမာ ရှိလှသော ကောင်လေးနှစ်ယောက်သည် မတူညီသော လမ်းကြောင်းများမှ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြပြီး၊ သူတို့နောက်တွင်လည်း အခြားကလေးတစ်သိုက် ပါလာခဲ့ကြသည်။

ကလေးများသည် သကြားလုံးများကို အချင်းချင်း ခွဲဝေစားရင်း ဆူဆူညံညံ ပြောဆိုနေကြသဖြင့် သေးငယ်သော ဝင်းလေးသည် ခဏချင်းပင် သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုများ ကူးစက်လာခဲ့တော့သည်။

ကျန်းထျဲနျိုသည် သကြားလုံးကို စုပ်ရင်း မီးဖိုချောင်မှ လွင့်ပျံလာသော ဟင်းနံ့မွှေးမွှေးကို ရှူရှိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဝမ်တနျိုဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ အဒေါ်အန်းအတွက် ဟင်းထပ်တိုးလို့ရအောင် စာကလေး သွားပစ်ပေးဖို့ လိုသေးလား"

"သေချာပေါက် လိုတာပေါ့! အနံ့ရတယ်မလား။ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ ဟင်းတွေရှိတာ၊ ငါတို့က လက်ဗလာနဲ့ လာပြီး အလကား လာနှိုက်စားလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ။ သွားကြစို့... ပြန်အမဲလိုက်ရအောင်!"

"ဆောင်းရာသီသာဆိုရင် ပိုကောင်းမှာ! နှင်းအသစ်တွေပေါ်မှာ ဂျုံစေ့လေးတွေ ကြဲထားလိုက်ရုံနဲ့ စာကလေးတွေ အုပ်လိုက်ဆင်းလာမှာ!"

ကလေးများသည် သကြားလုံးများကို ခွဲဝေပြီးနောက်၊ အချင်းချင်း တိုးတိုးတိုးတိုး တိုင်ပင်လိုက်ကြပြီး၊ ရုတ်တရက် တောအုပ်ထဲမှ ငှက်များ လန့်ဖျန်းပျံသန်းသွားသကဲ့သို့ ဝူးခနဲ လူစုခွဲ ပြေးထွက်သွားကြတော့သည်။

သူတို့ထဲမှ အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ပိန်ပိန်ပါးပါး မိန်းကလေးတစ်ယောက်သည် လက်ထဲတွင် လေးခွကို ကိုင်ကာ အထူးသဖြင့် မြူးတူးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဒေါ်အန်း... သမီးနာမည်က လျန်တုန်းဖန်ပါ၊ ရဲဘော်ယဲ့ရင်နန်ရဲ့ သမီးပါ! သမီး အဒေါ့်အတွက် စာကလေး သွားပစ်ပေးမယ်နော်!" ဟု အော်ပြောရင်း ပြေးထွက်သွားသည်။

"ကောင်းပါပြီ!"

အန်းမင်ဟွာသည် မီးဖိုချောင်မှ ခေါင်းပြူထွက်ကာ တောက်ပစွာ ပြုံးပြလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သေချာပေါက် မိအောင် ပစ်ခဲ့နော်! အဒေါ်က သမီးတို့ရဲ့ စာကလေးတွေကို ဟင်းချက်ဖို့ စောင့်နေမယ်!"

ချင်လဲ့၏ ဧည့်ခံပွဲသို့ ဖိတ်ကြားခံရသူများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ စစ်တပ်မိသားစုဝင် အမျိုးသမီးများ ဖြစ်ကြပြီး၊ အခြေစိုက်စခန်းသို့ လင်ယောက်ျားများနောက် လိုက်ပါလာသူများ ဖြစ်ကြသည်။ အားလုံးတွင် ကလေးများရှိကြပြီး အိမ်ထောင်သည်များ ဖြစ်ကြသည်။ လူစုမိသွားသောအခါ စကားပြောပုံများက တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပွင့်လင်းရဲတင်းလာကြပြီး၊ အရှက်အကြောက် သိပ်မရှိတော့ဘဲ ရိုးရိုးနှင့် အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်သော အကြောင်းအရာများကိုပါ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပြောဆိုလာကြတော့သည်။

အန်းမင်ဟွာသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အိမ်ထောင်သည် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ထားဆဲဖြစ်ရာ၊ ဤကဲ့သို့သော စကားဝိုင်းမျိုးက သူမကို အနည်းငယ် ရှက်စနိုး ဖြစ်စေသည်။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားသော်လည်း မသိစိတ်ဖြင့် ပြုံးမိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အရာရာကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် နားလည်သဘောပေါက်နေမိသည့် မိမိကိုယ်ကိုယ်လည်း စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲနေမိသည်။

အိမ်မှုကိစ္စများကို အစ်မများအကြား ခွဲဝေလုပ်ကိုင်ကြရာ စုချင်က မီးမွှေးသည့်အလုပ်ကို တာဝန်ယူခဲ့ရသည်။ သဘာဝအတိုင်းပင် သူမသည်လည်း အားလုံးကို အတိုင်းသား ကြားနေရသည်။ သူမ တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်သည်

"ငါသာ အဲဒီတုန်းက ဒီလောက်အထိ နားလည်နိုင်စွမ်း မြင့်မားခဲ့မယ်ဆိုရင် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျရှုံးခဲ့ပါ့မလဲ"

အန်းမင်ဟွာ မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်မောမိလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

'အောင့်ထား! နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းပိတ်ထားစမ်း!'

သူမကဲ့သို့ အရှက်အကြောက်ကြီးသူတစ်ဦးအဖို့ ဤကဲ့သို့သောအခြေအနေမျိုးတွင် ရယ်မောမိပါက သေချာပေါက် ပြဿနာတက်လိမ့်မည်။ ထိုအစ်မကြီးများ၏ စကားပြောပုံများက အလွန်ပင် ရဲတင်းလွန်းလှသဖြင့်၊ ယခုခေတ်ကာလ လူများ ပြောဆိုလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေခဲ့သည်။

ခြောက်နာရီခန့်တွင် အမျိုးသားများ ပြန်ရောက်လာကြသည်။

ချင်လဲ့မှာ ပထမဦးဆုံး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုမနက်က သူ ထွက်မသွားမီ အန်းမင်ဟွာက ဟင်းချက်သည့်အလုပ်ကို သူမ တာဝန်ယူနိုင်ကြောင်း ပြောခဲ့သော်လည်း၊ ချင်လဲ့ကမူ စိတ်မချ ဖြစ်နေဆဲပင်။ လူနှစ်ယောက်စာ ချက်ပြုတ်ခြင်းက တစ်မျိုးဖြစ်ပြီး၊ ဧည့်သည်အုပ်စုကြီးအတွက် ပြင်ဆင်ခြင်းက လုံးဝ တခြားစီ မဟုတ်ပါလား။

သူမ အလုပ်များလွန်းသဖြင့် ပင်ပန်းသွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ယနေ့ တာဝန်က အတော်လေး ရှုပ်ထွေးခက်ခဲနေခဲ့သဖြင့် ယခုအချိန်အထိ နောက်ကျသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်လဲ့ ဝင်းထဲသို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်နှင့် ဆူဆူညံညံနှင့် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော အငွေ့အသက်များကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မီးဖိုချောင်ပြတင်းပေါက် ပွင့်နေသဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မီးဖိုဘေး၌ ရှိနေသော အန်းမင်ဟွာကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမ၏ ဆံပင်များကို အနောက်တွင် စုစည်းချည်နှောင်ထားပြီး၊ ဒယ်အိုးထဲရှိ အစားအစာများကို မွှေနေခဲ့သည်။ သူမ ဘာပြောလိုက်သည်ကို သူ သေချာမကြားရသော်လည်း၊ သူမ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောနေခဲ့သည်။

"အို... ဒုတိယတပ်ခွဲမှူးချင် ပြန်လာပြီပဲ!"

လျန်မေ့ယွင်က လှမ်းအော်ပြောရင်း၊ အိတ်ကပ်ထဲမှ သော့ကိုထုတ်ကာ သူ့ထံသို့ လှမ်းပစ်ပေးလိုက်သည်။

"အချိန်ကိုက်ပဲ။ ငါ့အိမ်ကိုသွားပြီး စားပွဲနဲ့ ကုလားထိုင်အချို့ သွားသယ်ပေးဦး!"

"အစ်မလျန်အိမ်ကတင် လောက်မှာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်။"

နိုင်ငံရေးမှူး မိသားစုမှ အစ်မချီကလည်း သူမ၏ အိမ်သော့ကို ချင်လဲ့ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ပြုံးရယ်သံများ စွန်းထင်နေဆဲပင်။

"တို့အိမ်ကပါ ယူသွားလိုက်။ တို့ရဲ့ စားပွဲနဲ့ ကုလားထိုင်တွေကိုပါ သယ်လာခဲ့!"

နိုင်ငံရေးမှူးကျင်းသည် တံခါးဝသို့ ဝင်ခါနီးတွင် မိမိဇနီး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ တောက်ပသော အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့ဩစွာဖြင့် မျက်ခုံးပင့်မိသွားသည်။

သူ့ဇနီးသည် ဤမိသားစုဝင်းတစ်ခုလုံးတွင် ဆက်ဆံရခက်ခဲသူတစ်ဦးအဖြစ် နာမည်ကြီးသည်။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ သူမက သူတို့၏ စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်များကိုပင် လိုလိုလားလား ငှားရမ်းပေးနေပါလား။

တပ်ရင်းမှူး ဝမ်သည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း နောက်ကျပြီးမှ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဝင်းထဲမှ လွင့်ပျံလာသော ဟင်းနံ့မွှေးမွှေးကို ရရှိလိုက်သဖြင့် သူ အထဲသို့ အလျင်စလို မဝင်သေးပေ။ ထိုအစား သူ၏ ရဲဘော်ဟောင်း ကျင်း၏ ပခုံးကို ဖက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့လည်း သွားကြစို့။ ချင်လဲ့ကို ကူညီပေးရအောင်။ ပြီးတော့ မင်းအိမ်မှာ အရက်ကောင်းတွေ ရှိတယ်မလား... တစ်ပါတည်း တစ်ပုလင်းလောက် သွားနှိုက်ရအောင်!"

နိုင်ငံရေးမှူး ကျင်းက စနောက်၍ မကျေမနပ် ဖြစ်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းကတော့ ငါ့အရက်ကိုပဲ အမြဲတမ်း မျက်စိကျနေတာပဲ!"

သဘာဝအတိုင်းပင် ပရိဘောဂများ သယ်ဆောင်ရန်အတွက် ချင်လဲ့ သို့မဟုတ် တပ်ရင်းမှူးနှစ်ယောက် စသည်ဖြင့် ကိုယ်တိုင် အားစိုက်ထုတ်ရန် မလိုခဲ့ပေ။ တပ်ရင်းမှူး ဝမ်နှင့် နိုင်ငံရေးမှူးတို့၏ အိမ်များသည် ဒုတိယမြောက် လမ်းကြားတွင်သာ ရှိသည်။ သို့သော် သူတို့ လမ်းဆုံသို့ မရောက်မီမှာပင် ကောင်းလုနှင့် လူငယ်ရဲဘော်အချို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

သူတို့ အမောမပြေခင်မှာပင် သော့နှစ်ချောင်းက သူတို့လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

"စားပွဲနဲ့ ကုလားထိုင်တွေ သွားသယ်ကြ!"

ကောင်းကင်ပြာကြီး တဖြည်းဖြည်း မှောင်ရီပျိုးလာချိန်တွင် တပ်ရင်းမှူး ဝမ်နှင့် နိုင်ငံရေးမှူးတို့သည် စကားပြောရင်း ပြန်လာကြရာ၊ အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်တွင် လှုပ်ရှားနေသော အရိပ်အချို့ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ တပ်ရင်းမှူး ဝမ်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လှမ်းအော်လိုက်သည်။ "ဝမ်တနျို! ကျန်းထျဲနျို!!"

"မင်းတို့နှစ်ကောင် လူစုပြီး အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်ကို ဘာလို့ ထပ်တက်နေကြပြန်တာလဲ!"

"အဖေ... သားတို့ စာကလေး ပစ်နေတာ! အဒေါ်အန်းအတွက် ဟင်းတစ်ခွက် တိုးရအောင်လို့!"

"ဖေဖေ..."

ကျန်းနျိုနျိုသည် ဘေးနားတွင် မတ်တပ်ရပ်ရင်း၊ အစ်ကိုကြီးတွေ စာကလေးတစ်ကောင်လောက် ပစ်ချနိုင်မလားဆိုတာကို အားပေးရန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ စောင့်ရတာ ပင်ပန်းလာခဲ့ပြီ။ သူမ ကျန်းဖုန်းယွမ်ကို မြင်သည်နှင့် ပြေးသွားပြီး သူ၏ ခြေထောက်ကို ဖက်လိုက်တော့သည်။

"အစ်ကိုနဲ့ အစ်မက စာကလေးတစ်ကောင်မှ မပစ်တတ်ဘူး! ဖေဖေ ပစ်ပေးလို့ရမလား"

ကျန်းတပေါင်နှင့် ပင်းအန်းတို့ အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး၊ ပင်းအန်း၏ ကလေးအသံလေးက အရင်ဆုံး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"အစ်ကိုထျဲနျို... သားဖေဖေကတော့ သေချာပေါက် ပစ်တတ်တယ်! သူ့ကို လေးခွ ပေးလိုက်!"

ကျန်းတပေါင်ကလည်း အရှုံးမပေးပေ။ "ငါ့ဖေဖေလည်း တတ်တယ်! ငါ့ဖေဖေက အကောင်းဆုံးပဲ! သူက မင်းတို့ဖေဖေထက် ပိုပြီး အများကြီး ပစ်နိုင်မှာ! အစ်ကိုဝမ်တနျို... ငါ့ဖေဖေ့ကို လေးခွ ပေးလိုက်!"

"ဘာလဲ... မင်းတို့ဖေဖေတွေပဲ တတ်တာမလို့လား။ ငါ့ဖေဖေလည်း သေချာပေါက် ရရမယ်!"

လျန်တုန်းဖန်က ထိုင်နေရာမှ ထရပ်လိုက်ပြီး လှေကားထစ်များအတိုင်း ပြေးဆင်းလာခဲ့သည်။

ထို့နောက် လေးခွကိုင်ထားသော ကောင်လေးအားလုံးသည် အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်မှ လှိုင်းလုံးတစ်ခုကဲ့သို့ ဝူးခနဲ ပြေးဆင်းလာကြပြီး၊ လေးခွများကို လိုလိုလားလားပင် အပ်နှံကာ ဘေးတွင် မတ်တပ်ရပ် စောင့်ဆိုင်းနေကြတော့သည်။ ဝမ်တနျိုကပင် အလျင်စလို တိုက်တွန်းနေသေးသည်။ "ဦးဦးတို့... မြန်မြန်လုပ်ပေးကြပါ! အဒေါ်အန်းက စာကလေးဟင်းချက်ဖို့ စောင့်နေတာ!"

တပ်ရင်းမှူးနှင့် နိုင်ငံရေးမှူးတို့သည် မိမိတို့လက်အောက်ရှိ လူငယ်ရဲဘော်များကို ကြည့်ကာ သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ နိုင်ငံရေးမှူးပင်လျှင် မိမိအရက် အနှိုက်ခံရသည့် ဒေါသများကို မေ့လျော့သွားပြီး အားရပါးရ ရယ်မောတော့သည်။

"ကဲ... ပစ်ကြစမ်း! အကယ်၍ ဒီနေ့ တစ်ကောင်မှ မမှန်ရင်တော့ တကယ့်ကို အရှက်ကွဲမှာနော်!"

ချင်လဲ့သည် လက်ထဲက လေးခွကို စမ်းသပ်ကြည့်ပြီး၊ ကြိုး၏ တင်းအားကို စစ်ဆေးရန် အနောက်သို့ ဆွဲကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခြေထောက်ဖြင့် ကျောက်ခဲလေးတစ်လုံးကို တို့ထိကာ ကောက်ယူလိုက်ပြီး၊ လေးခွကို မြှောက်ကာ ချိန်ရွယ်ရင်း... ပစ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

တိုင်ပေါ်တွင် နားနေသော စာကလေးတစ်ကောင်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။

အရှုံးမပေးလိုသော ကျန်းဖုန်းယွမ်ကလည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ချက်ဖြင့် လိုက်လံ ပစ်ခတ်လိုက်သည်။ အချိန်ကိုက်ပင် အခြားစာကလေးတစ်ကောင် ထပ်၍ ပြုတ်ကျလာပြန်သည်။

ပင်းအန်းနှင့် ကျန်းနျိုနျိုတို့သည် အကျယ်လောင်ဆုံး အော်ဟစ် အားပေးခဲ့ကြတော့သည်!

"ထမင်းစားရအောင်!"

လျန်မေ့ယွင် လှမ်းအော်လိုက်သည်။"ရှင်တို့ အားလုံး ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။ လာစားကြတော့!"

"အဒေါ်လျန်..."

လျန်တုန်းဖန်က အန်းမင်ဟွာ၏ စောစောက စကားများကို စိတ်ထဲ စွဲမှတ်ထားပုံရပြီး တည်တည်ကြည်ကြည်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သမီးတို့ စာကလေး အမဲလိုက်နေတာလေ၊ အဒေါ်အန်းက ဒါကို ဟင်းတစ်ခွက် လုပ်ပေးမလို့!"