အခန်း ၂၄

အရင်းရှင်မမလေးအဖြစ် စာအုပ်ထဲသို့ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၂၄

ပင်လယ်စာ ကောက်ခြင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုမှာ သဘာဝတရား၏ ရက်ရောသော လက်ဆောင်မွန်များအပေါ်တွင် တည်ရှိသည်။ ဤဝါသနာမှာ အလွန်ပင် စွဲလမ်းနှစ်သက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။ အိမ်အပြန်လမ်းတွင် ပင်းအန်းလေးပင်လျှင် မေးမြန်းနေရှာသည်။

"မေမေ... သားတို့ ဒီကို ဘယ်တော့ ထပ်လာဦးမလဲဟင်"

အန်းမင်ဟွာကမူ သူမအနေဖြင့် နေရာကို မှတ်မိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း၊ ဒီရေအတက်အကျ အချိန်ဇယားကို သိရှိပြီးသည်နှင့် သူတို့အလိုရှိသည့်အချိန်တိုင်း လာရောက်နိုင်ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။

အလုပ်အကိုင်နှင့် ပတ်သက်၍မူ သူမ လောလောဆယ် စိတ်မဝင်စားသေးပေ။ အတိတ်ဘဝတွင် အပင်ပန်းခံ ရုန်းကန်ခဲ့ရသည်မှာ ယခုဘဝသစ်တွင်လည်း မရပ်မနား အလုပ်လုပ်နေရန်မှ မဟုတ်ဘဲလေ။

သူတို့သည် လှည်းကို နာရီဝက်ခန့် ထပ်တွန်းလာကြပြီးနောက် အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ စစ်တပ်နယ်မြေ ဂိတ်ဝသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် နံနက် ၁၁ နာရီပင် ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ရဲဘော်... ဘယ်သူနဲ့ တွေ့ချင်လို့လဲ"

"လုကျန့်နဲ့ပါ။ ကျွန်မက သူ့ရဲ့ စေ့စပ်ထားသူပါ၊ လက်မထပ်ရသေးပေမယ့် သူ့ကို လက်ထပ်ဖို့ လာခဲ့တာပါ"

ဂိတ်ဝတွင် ရေတပ်ပြာရောင် အပေါ်အင်္ကျီနှင့် မီးခိုးရောင် ဘောင်းဘီကို ဝတ်ဆင်ထားသော အရပ်ရှည်ရှည် မိန်းကလေးတစ်ဦး ရပ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပကာ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်မှာ နူးညံ့သည်ထက် ထက်မြက်ပြီး ထူးခြားထင်ရှားသော အလှကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

အန်းမင်ဟွာသည် ထိုကျော့ရှင်းသော အလှပိုင်ရှင်ကို မြင်သည်နှင့် "သိပ်လှတာပဲ" ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း ငေးမောမိသွားသည်။ မြင့်မြတ်သော ရုပ်ရည်၊ သွယ်လျသော ခါးနှင့် ရှည်လျားသော ခြေတံများမှာ အန်းမင်ဟွာ၏ စိတ်ကို ဖမ်းစားသွားခဲ့သည်။

"လှတာတော့ အမှန်ပဲ" စုချင်က ခေါင်းငြိမ့်ထောက်ခံသည်။

"သူ ဘယ်သူနဲ့ တွေ့ချင်တယ် ပြောတာလဲ... ဒုတိယတပ်ခွဲမှူး လုကျန့်လား"

အသစ်ခန့်အပ်လိုက်သော ဒုတိယတပ်ခွဲမှူးကို အန်းမင်ဟွာ မြင်ဖူးသည်။ သူမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရုပ်ရည်ရှိပြီး လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ဝက်တစ်ကောင်ကို သတ်နိုင်မည့်ပုံစံမျိုး ရှိသူဖြစ်သည်။

"ငါ ကြားတာ မှန်ရဲ့လား၊ သူမ တကယ်ပဲ လုကျန့်လို့ ပြောလိုက်တာလား"

လျန်မေ့ယွင်က အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်ပြီးနောက် ပြုံးပျော်သွားသည်။

"အဲဒီကောင်လေးက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စတွေကို စိတ်မဝင်စားသလိုပဲ။ အခုတော့ ဒီလောက်လှတဲ့ စေ့စပ်ထားသူ ရှိနေတာကိုး"

"ဒါသာ တကယ်ဆိုရင် ငါ့ရင်ထဲက အပူတစ်လုံးတော့ ငြိမ်းပြီ။ လောင်ဝမ်က ငါ့ကို အိမ်ထောင်မရှိသေးတဲ့ အရာရှိကြီးတွေရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စတွေကို ဂရုမစိုက်ဘူးလို့ ခဏခဏ ပြောနေတာ။ အထူးသဖြင့် အခက်ခဲဆုံးကိစ္စဖြစ်တဲ့ လုကျန့်အကြောင်းပေါ့"

ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ရော ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ အန်းမင်ဟွာ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာပြီး "သူလျှို" ဆိုသည့် စကားလုံးက ခေါင်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။

"မြန်မြန်သွားကြစို့။ ငါ လောင်ဝမ်ကို သွားရှာပြီး ဒါကို စောင့်ကြည့်ရမယ်။ တကယ်လို့ သူမရဲ့ နောက်ကြောင်းက စိတ်ချရတယ်ဆိုရင်တော့ လုကျန့်ကို ဒီကိစ္စ အချိန်ဆွဲခွင့် ပေးလို့မဖြစ်တော့ဘူး"

ဂိတ်ဝတွင်မူ ရဲဘော်လေးတစ်ဦးက လူသွားခေါ်ပေးနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျောက်မေ့ယွီမှာ ဂိတ်ပေါက်ဝကို ကြည့်ရင်း ရပ်နေကာ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

သူမ၏ ဝမ်းကွဲညီမလေးမှာ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် အိမ်တွင် သောင်းကျန်းကာ စေ့စပ်ထားသူချင်း လဲလှယ်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်ကို သူမ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ အဒေါ်မှာ လုကျန့်သည် အလားအလာရှိသော အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် အစကတည်းက သဘောကျခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ မိဘမဲ့ဖြစ်နေသော ကျောက်မေ့ယွီကို မငဲ့ကွက်ဘဲ လုမိသားစုနှင့် စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှုကို အရယူခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

အဘယ်ကြောင့် သူမ၏ ဝမ်းကွဲညီမမှာ လုကျန့်ကို မလိုချင်တော့ဘဲ စက်ရုံအလုပ်သမား ယန်ရှန်းထိုက်နှင့်သာ လက်ထပ်ချင်သည်ဟု တစ်ညတွင်းချင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်ရသနည်း။

ကျောက်မေ့ယွီသည် စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းစာကို ကိုင်ထားရင်း ရှေ့ဆက်ရမည့် ခရီးအတွက် စိုးရိမ်နေမိသည်။ လုကျန့်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ အိမ်ပြန်မလာခဲ့ပေ။ သူက ဤစေ့စပ်မှုကို အသိအမှတ်ပြုပါ့မလား။

အကယ်၍ သူက ငြင်းပယ်ခဲ့လျှင်လည်း သူမ အတင်းအကျပ် မလုပ်လိုပါ။ ဤနေရာမှာ စစ်တပ်နယ်မြေ ဖြစ်သောကြောင့် လူကြီးများကို ပြောပြလျှင် အနည်းဆုံး နေစရာ တစ်နေရာတော့ ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်မိသည်။ သို့သော် သူက လက်ခံခဲ့မည်ဆိုလျှင်ကော... သူနှင့် အတူနေရသည်မှာ လွယ်ကူပါ့မလား။ စစ်သားဆိုသည်မှာ သန်မာသူများ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူက သူမကို ရိုက်နှက်ခဲ့လျှင် အလွန် နာကျင်လိမ့်မည်လား။

သူမ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်စဉ် အန်းမင်ဟွာတို့ အုပ်စု လှည်းတွန်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပသွားသည်။ ဤနေရာရှိ အမျိုးသမီးများမှာ အလွန် လှပကြပါလား။ သို့သော် သူမ၏ မျက်ဝန်းများ ပြန်လည် မှေးမှိန်သွားသည်။ သူမကိုယ်သူမ အလှအပ မရှိလှဟု ထင်မှတ်နေမိရာ လုကျန့်က စေ့စပ်မှုကို အသိအမှတ်ပြုမည် မဟုတ်ဟု စိုးရိမ်နေမိပြန်သည်။

"ဟော... ဟိုမှာ ဒုတိယတပ်ခွဲမှူး လုကျန့် မဟုတ်လား"

အန်းမင်ဟွာ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဂိတ်ဝသို့ အလောတကြီး ပြေးလာနေသော လူရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ လျန်မေ့ယွင်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"လောင်ဝမ်ကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းဖို့ မလိုတော့ဘူး ထင်တယ်။ အဲဒီကောင်လေး လုကျန့် ဒီလောက် ပြာပြာသလဲ ဖြစ်နေတာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး"

စုချင်လည်း ရယ်မောလိုက်မိသည်။ "ကြည့်ရတာ ငါတို့မှာ သူငယ်ချင်းအသစ်တစ်ယောက် တိုးတော့မယ် ထင်တယ်"

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ အန်းမင်ဟွာမှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းပြီး ဗိုက်ဆာနေပြီ ဖြစ်သည်။ ပင်လယ်စာ ကောက်ရသည်မှာ အင်အားကို တကယ်ပင် ကုန်ခန်းစေသည်။ သူမ၏ နေရာလွတ်ထဲမှ တစ်ခုခုကို ထုတ်စားရန် ကြံရွယ်ထားသော်လည်း အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် မီးဖိုချောင်ရှိ အလူမီနီယံ ထမင်းချိုင့်များကို သတိထားမိသွားခဲ့သည်။

ချိုင့်တစ်ခုတွင် ထမင်း၊ အခြားတစ်ခုတွင် ခရမ်းချဉ်သီးကြက်ဥမွှေကြော်၊၊ ငါးဒါးရှည် ဆီပြန်ဟင်းနှင့် ဂေါ်ဖီထုပ် ချဉ်စပ်ကြော်တို့ ပါရှိသည်။ အန်းမင်ဟွာနှင့် ပင်းအန်းတို့မှာ ပြိုင်တူ "ဝါး" ဟု အံ့သြဝမ်းသာစွာ အာမေဍိတ် ထွက်သွားကြသည်။

အန်းမင်ဟွာက "ဖေဖေက တကယ်ကို ဂရုစိုက်တတ်တာပဲ" ဟု ချင်လဲ့ကို ချီးကျူးလိုက်သည်။ ပင်းအန်းကလည်း ခေါင်းငြိမ့်ထောက်ခံရင်း ပြောခဲ့သည်။

"မေမေ... ဖေဖေ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ချီးကျူးရမယ်နော်။ ဖေဖေ မရှိတုန်း ချီးကျူးတာ မရေတွက်ဘူးလို့ အဘိုးက ပြောတယ်"

အန်းမင်ဟွာက သက်ပြင်းချရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။"မေမေ နားလည်ပါပြီ။ ဒီည ဖေဖေပြန်လာရင် မေမေ ပန်းလေးတစ်ပွင့် လုပ်ပေးမယ်၊ သားက ဖေဖေ့ကို ပေးလိုက်နော်"

သားအမိနှစ်ယောက်မှာ နေ့လည်စာကို အငမ်းမရ စားသောက်လိုက်ကြသည်။ အားအင်များ ပြည့်ဖြိုးသွားသော ပင်းအန်းမှာ နေ့လည်ခင်း အိပ်ပင်မအိပ်ချင်တော့ဘဲ သူငယ်ချင်း တပေါင်နှင့် သွားကစားရန် အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် နျိုနျိုလေးမှာ ငိုယိုရင်း ပြေးဝင်လာသည်။ အန်းမင်ဟွာမှာ ပင်လယ်မျှော့များကို သန့်စင်နေချိန် ဖြစ်သည်။ ကောင်မလေးမှာ အန်းမင်ဟွာ၏ ကိုယ်ကို ဖက်တွယ်ရင်း ငိုနေသဖြင့် သူမ၏ စိတ်များ နူးညံ့သွားရသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ နျိုနျိုလေး"

"အဒေါ်... အစ်ကိုကြီးနဲ့ မောင်လေးက ပိုးကောင်တွေကို မီးရှို့နေကြတယ်"

ဘာ... ပိုးကောင်တွေလား။ အန်းမင်ဟွာမှာ နျိုနျိုလေးကို ချီကာ အိမ်ပြင်သို့ အပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ ခြံဝင်းအပြင်သို့ ရောက်သည်နှင့် စုချင်၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ကျန်းတပေါင်... ချင်ပင်းအန်း... နင်တို့ နှစ်ယောက် ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။ ဘယ်သူက မီးနဲ့ ကစားခိုင်းလဲ"

"မေမေ... သား မီးမွှေးတတ်တယ်လေ"

ကျန်းတပေါင်က ပါးဖောင်းဖောင်းလေးဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ စုချင်သည် သူမကိုယ်တိုင်ပင် မီးမွှေးနည်း သင်ပေးခဲ့ဖူးသည်ကို သတိရသွားကာ အနည်းငယ် အားနာသွားပြီး ဘာဆက်ပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားသည်။

အန်းမင်ဟွာ ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စုချင် မေးလိုက်သည်။

"ဒီကောင်လေးတွေကို မူကြိုပို့မှ ဖြစ်တော့မယ်။ နင့်သားကိုကော ပို့မလား"

အန်းမင်ဟွာက တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ခေါင်းငြိမ့်ကာ "ပို့မှာပေါ့" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူတို့သည် ကျောင်းအပ်နှံရေး လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများအတွက် အစ်မလျန်ကို မေးမြန်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ ကျောင်းများ ပိတ်ထားသော်လည်း မူကြိုတန်းများမှာ ဖွင့်လှစ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

အန်းမင်ဟွာသည် ပင်းအန်း အသားကျရန် ရက်အနည်းငယ် စောင့်ရန် စိတ်ကူးထားသော်လည်း ယခုတော့ သူမှာ အသားကျလွန်းနေသဖြင့် မကြာမီ ကျောင်းမပို့လျှင် နံရံပေါ်ပင် တက်ပြေးတော့မည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေသည်။

"အော်... ဒါနဲ့ ငါနဲ့ လောင်ကျန်းက သဘက်ခါ အိမ်မှာ ညစာကျွေးဖို့ ရှိတယ်။ နင် စောစောလာပြီး ကူညီပေးဦးနော်"

စုချင် ပြောလိုက်သည်။ စုချင်အနေဖြင့် အရာရှိကြီးများနှင့် ရဲဘော်များကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဧည့်ခံကျွေးမွေးရမည် ဖြစ်သောကြောင့် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေသော်လည်း အန်းမင်ဟွာကိုမူ အားမနာတမ်း အကူအညီ တောင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရတာပေါ့။ ဟင်းသီးဟင်းရွက်နဲ့ အသားတွေ သွားဝယ်မှာလား၊ ကျွန်မစက်ဘီး ငှားသွားမလား"

"အေးအေး... ဒါကို နောက်မှ ပြောကြတာပေါ့။ အခုတော့ အစ်မလျန်ဆီသွားပြီး မူကြိုကိစ္စ အရင်သွားမေးရအောင်"

တပေါင်က မျက်တောင်လေး ခတ်ရင်း မေးသည်။

"ညီလေးပင်းအန်း... ငါ့မေမေ ငါ့ကို စိတ်ဆိုးနေတာလား"

"စိတ်မဆိုးပါဘူး အစ်ကိုတပေါင်ရဲ့၊ ကျွန်တော်တို့အပေါ် စိတ်ကုန်နေတာပါ"

ပင်းအန်းက ပါးလေးဖောင်းကာ ပြန်ပြောခဲ့သည်။ "မူကြိုကျောင်း ရောက်သွားရင် ကျွန်တော်တို့ မီးနဲ့ ဆော့လို့ ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

မီးနှင့် ဆော့ရသည်မှာ အရေးမကြီးပေ။ အဓိကမှာ အရသာရှိသော ပိုးကောင်များကို စားရတော့မည် မဟုတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပင်းအန်းက "မေမေ... သား မနက်ဖြန်မှ မူကြိုသွားမယ်လေ။ ဒီနေ့တော့ ပိုးကောင်လေးတွေ မီးရှို့စားလို့ ရမလား။ ထျဲနျိုက ပိုးကောင်ကင်တွေက သိပ်စားကောင်းတယ်လို့ ပြောတယ်" ဟု ဆိုကာ ချော့မော့ပြောဆိုလာသည်။

ဪ... ထျဲနျိုက ပေးလိုက်တာကိုး။

"ဘယ်လို ပိုးကောင်မို့လို့ ဒီလောက် စားချင်နေရတာလဲ၊ မေမေ ကြည့်ပါရစေဦး"

ကြည့်လိုက်တော့ ၎င်းတို့မှာ ဝက်သစ်ချပင်မှ ရသော ပိုးစာကောင်လေးများ ဖြစ်သည်။ မွှေးကြိုင်သော ရနံ့ထွက်နေသည်မှာ မဆန်းပေ။ အန်းမင်ဟွာနှင့် စုချင်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"မနက်ဖြန် တောင်ပေါ်သွားပြီး ရှာကြမလား"

"ကောင်းသားပဲ"

နောက်ဆုံးတွင်မူ ထျဲနျိုပေးခဲ့သော ပိုးစာကောင် ၅ ကောင်ကို အန်းမင်ဟွာက ဝါယာကြိုးဖြင့် သီကာ မီးဖိုထဲတွင် ကင်ပေးလိုက်သည်။ ပိုးကောင်ကြောက်တတ်သော နျိုနျိုလေးပင်လျှင် မွှေးကြိုင်သော ရနံ့ကြောင့် ငိုရမည်ကိုပင် မေ့သွားသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းလေးများတွင် မျက်ရည်စများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ပါးစပ်တွင်မူ ပိုးကောင်ကင်စားထားသော အမည်းကွက်လေးများ ပေကျံနေချေပြီ။

လျန်မေ့ယွင်သည် ဖွပ်လျှော်ရန် အဝတ်များထည့်ထားသော ဇလုံကြီးကို မကာ မြစ်ဆီသို့ ထွက်လာစဉ် အန်းမင်ဟွာနှင့် စုချင်တို့ကို မြင်သောအခါ ရယ်မောကာ မေးလိုက်သည်။"နင်တို့ နှစ်ယောက် ဒီမှာကိုး။ ဟိုမိန်းကလေးအကြောင်း သိချင်နေကြတာ မဟုတ်လား"

"ငါလည်း သိချင်နေတာ။ ဒီည လောင်ဝမ် ပြန်လာရင် မေးကြည့်ရမယ်"

အန်းမင်ဟွာ သူမ ကိုယ်တိုင် ပြန်စဉ်းစားမိသည်။'ငါ ဒီလောက်တောင် အတင်းအဖျင်း ပြောတတ်လို့ အစ်မလျန်တောင် သိနေရတာလား'

"ဒါဆို အစ်မလျန် ပြန်ပြောပြတာကို စောင့်နေမယ်နော်" အန်းမင်ဟွာက ပြန်ပြောသည်။ "ဒါနဲ့ အစ်မ... သားတို့ကို မူကြိုကျောင်းအပ်ချင်လို့ ဘာတွေ လုပ်ရမလဲ"

"မိဘနှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်က တာဝန်ထမ်းဆောင်ဆဲ စစ်သည်ဆိုရင် တိုက်ရိုက်သွားအပ်လို့ ရတယ်။ ယူသွားရမယ့် ပစ္စည်းတွေကိုတော့ ကျောင်းသွားအပ်တဲ့အခါ ဆရာမက ပြောပြလိမ့်မယ်" လျန်မေ့ယွင် ရှင်းပြလိုက်သည်။

ကလေးများ နေ့လည်ခင်း အိပ်စက်ရန်အတွက် အိပ်ရာခင်း၊ စောင်နှင့် အဝတ်အစားများတွင် နာမည်များ ထည့်ချုပ်ပေးရန် လိုအပ်သည်။ ကလေးများမှာ အရွယ်အစား တူညီကြသဖြင့် အဝတ်အစားများ မရောထွေးစေရန် နာမည်တပ်ထားရခြင်း ဖြစ်သည်။ လွယ်အိတ်နှင့် ခဲတံ၊ စာအုပ်များမှာမူ အဓိက မဟုတ်သေးပေ။

ထိုညတွင် ချင်လဲ့မှာ လေ့ကျင့်ရေးမှ ပြန်ရောက်လာပြီး အန်းမင်ဟွာက ပင်းအန်း၏ အဝတ်အစားများတွင် နာမည်ထည့်ချုပ်ပေးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ပင်းအန်းလေးမှာ သူမရှေ့တွင် လိမ္မာပါးနပ်စွာ ထိုင်နေရင်း မေးမြန်းနေတော့သည်။

"မေမေ... သား ကျောင်းတက်ရင် ပင်းအန်းလို့ မခေါ်ခံရတော့ဘူးလား။ 'ချင်ယန်' လို့ ခေါ်ခံရတော့မှာလား"