အခန်း ၂၆

အရင်းရှင်မမလေးအဖြစ် စာအုပ်ထဲသို့ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၂၆

ထိုနေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် အန်းမင်ဟွာသည် ကူညီရန်အတွက် စုချင်၏အိမ်သို့ သွားခဲ့သည်။ အခြားသော စစ်သည်ဇနီးများ၏ ဓလေ့ထုံးတမ်းအတိုင်းပင် သူမသည် ကြက်ဥများအပြည့်ထည့်ထားသော အိတ်တစ်အိတ်ကို လိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့် လက်ဆောင်အဖြစ် ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

စုချင်သည် ဝေခွဲမနေဘဲ ကြက်ဥများကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး အာလူးအသေးများ ထည့်ထားသော ဇလုံတစ်ခုကို သူမထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒီဇလုံတစ်ခုလုံးက မင်းရဲ့တာဝန်ပဲနော်။"

အန်းမင်ဟွာသည် ခုံတန်းလျားတစ်ခုကို ရှာ၍ ထိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် မီးဖိုချောင်သုံးဓားကို ကိုင်ကာ အာလူးနွှာရန် အမူအရာ နှစ်ချက်၊ သုံးချက် ပြုလုပ်ကြည့်သော်လည်း တစ်မျိုးကြီး ခံစားနေရသည်။ ရုတ်တရက် သူမ သတိရမိသည်မှာ သူမ၏ ယခင်ဘဝ၌မူ အာလူးနွှာသည့်အခါ အခွံနွှာကိရိယာကိုသာ အမြဲတမ်း အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမအနေဖြင့် မီးဖိုချောင်သုံးဓားကို မကိုင်ဖြစ်သည်မှာ အလွန်ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအာလူးအသေးလေးများကို နွှာရာတွင် အားအနည်းငယ် ပိုစိုက်မိရုံမျှဖြင့် အာလူး၏ ထက်ဝက်ခန့်မှာ အခွံနှင့်အတူ ပါသွားတော့မည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။ ဤသည်မှာ သူမ၏ ဓားကျွမ်းကျင်မှုကို စတင်စမ်းသပ်ရမည့် အချိန်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

အာလူးနှစ်လုံးခန့် နွှာပြီးနောက် အန်းမင်ဟွာသည် လက်လျှော့လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလောက် သေးတဲ့အာလူးတွေကို အခွံနွှာနေတော့ ဘာထူးမှာလဲ။ ရေဆေးပြီး အခွံအတိုင်းပဲ ချက်လိုက်ကြရအောင်။"

"ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ တွေးနေတာ။"

စုချင်က ရယ်သံကို အောင့်အီးထားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မြို့ကြီးကလာတဲ့ ငါတို့ရဲ့ ရဲဘော်အန်းက ဒီလိုစားရတာကို အဆင်မပြေမှာ စိုးရိမ်လို့ပါ။"

"ဩော်... သိပြီ။ ဒါဆို ရှင်က ကျွန်မကို နောက်ပြောင်နေတာပေါ့ ဟုတ်လား။"

သူတို့နှစ်ဦး အပြန်အလှန် စနောက်ရယ်မောနေကြစဉ်တွင် ချမ့်ရှင်းဟွာသည် ဖရုံသီးကြီး နှစ်လုံးကို ပွေ့ချီလျက် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူမသည် စူးချင်းကို မြင်လျှင် မြင်ချင်းပင် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အစ်မ... ကျွန်မ ကူညီဖို့ လာခဲ့တာ။ အယ်... အာလူးအသေးလေးတွေကို ဘာလို့ အခွံနွှာနေတာလဲ။ ဒါက အိမ်ထောင်ထိန်းတဲ့ နည်းလမ်းမဟုတ်ဘူးလေ။"

သူမသည် အန်းမင်ဟွာကို တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ချေ။

အန်းမင်ဟွာသည် မြေအောက်ရထားပေါ်တွင် ဖုန်းစခရင်ကို စိုက်ကြည့်နေသော အဖိုးအိုတစ်ဦးကဲ့သို့ ဝေခွဲမရသည့် ပုံစံဖြင့် မျက်တောင်တဖျတ်ဖျတ် ခတ်နေမိသည်။ သူမသည် ဤအမျိုးသမီးကို မည်သည့်အချိန်က စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်မိသွားပါလိမ့်။

စုချင်သည် အာလူးဇလုံကို ချမ့်ရှင်းဟွာထံသို့ ချက်ချင်း တွန်းပို့လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း နင်ပဲ ရေဆေးလိုက်တော့။ ဒါပေမဲ့ နင့်မျက်စိတွေကော အဆင်ပြေရဲ့လား။ လူတစ်ယောက်လုံး ဒီမှာ ထိုင်နေတာကိုတောင် သတိမထားမိဘူးဆိုတော့ အာလူးတွေကိုကော သေသေချာချာ ဆေးနိုင်ပါ့မလား။"

စုချင်သည် အန်းမင်ဟွာကို ကြည့်ကာ မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ 'ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ၊ ဒီစစ်သည်အိမ်ရာဝင်းထဲမှာ မျက်နှာသာမပေးဝံ့တဲ့သူ ရှိနေတာလား' ဟု မေးမြန်းနေသည့်အလား ဖြစ်သည်။

အန်းမင်ဟွာက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ချင်လဲ့တွင် ထိုမျှလောက်အထိ ဩဇာမျက်နှာ ရှိနေခဲ့သည်မှာ မည်သည့်အချိန်ကတည်းကနည်း။ သူမကဲ့သို့ လှပသောသူကို လူတစ်ဦး၊ နှစ်ဦးခန့်က မနှစ်သက်ကြခြင်းမှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။

"အာ... ရှောင်အန်းလည်း ဒီမှာ ရှိနေတာပဲကိုး။"

ချမ့်ရှင်းဟွာသည် အန်းမင်ဟွာကို မချိပြုံး ပြုံးပြလိုက်ရသည်။

"ကျွန်မကို ကြည့်ပါဦး၊ တပ်ခွဲမှူးရဲ့ ဇနီးက အရမ်းလှပလွန်းနေလို့ အခြားဘယ်သူ့ကိုမှ မမြင်မိတာပါ။"

စုချင်သည် တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးများပင် ထသွားရသည်။

ထိုမျှလောက်အထိ ချိုသာလွန်းလှသော စကားလုံးများကို အသာထား၍ သူတို့အားလုံးသည် မိမိတို့၏ ရုပ်ရည်ကို မိမိတို့ ကောင်းစွာ သိကြသည်။ အကယ်၍ ချမ့်ရှင်းဟွာက ထိုစကားကို ပြောချိန်တွင် ရှက်ရွံ့ခြင်း မရှိခဲ့လျှင်ပင် စုချင်ကမူ ကြားရုံမျှဖြင့် အားနာမိလှပေသည်။

"ကျွန်မက ရှင့်ရဲ့မျက်စိထဲ ဝင်လောက်တဲ့အထိ ရုပ်မချောလို့ ဖြစ်မှာပါ။"

အန်းမင်ဟွာက စိတ်ဆိုးခြင်းမရှိဘဲ ချမ့်ရှင်းဟွာ၏ အပြုအမူကို ကြည့်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဘယ်သူက ရုပ်မချောတာလဲ။"

လျန်မေ့ယွင်သည် လင်းဝမ်ရွေ့ကို ခေါ်ဆောင်လျက် ရောက်ရှိလာသည်။ သူမသည် ရှေ့မှစကားများကို မကြားခဲ့ရဘဲ အန်းမင်ဟွာ၏ နောက်ဆုံးစကားစုကိုသာ ကြားလိုက်ရသဖြင့် နှိမ့်ချပြောဆိုခြင်းဟု ထင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းနဲ့ ချင်လဲ့ကတော့ တကယ့် လင်မယားတွေပဲ။ တစ်ယောက်က ရုပ်မချောဘူးပြောတယ်၊ နောက်တစ်ယောက်ကျတော့လည်း တိုက်ခိုက်ရေး မကျွမ်းကျင်ဘူးလို့ ပြောပြန်ရော။"

"လွန်ကဲတဲ့ နှိမ့်ချမှုက တစ်ဖက်လှည့်နဲ့ မာနထောင်လွှားတာပဲ။"

လင်းဝမ်ရွေ့က ရယ်မောရင်း ဝင်ရောက်ပြောဆိုခဲ့သည်။

"လူအပဲ အဲဒီစကားကို အတည်ယူလိမ့်မယ်။ အစ်မစြချင်... ကျွန်မကတော့ ဖိတ်စာမရဘဲ လာစားတာ၊ အစားလာလုတယ်လို့ မထင်ပါနဲ့နော်။"

"ကျွန်မလည်း အတွေ့အကြုံလာယူတာပါ။ မဟုတ်ရင် ကျွန်မတို့အလှည့်ကျ ဧည့်ခံရတဲ့အခါ ပျာယာခတ်နေရလိမ့်မယ်။"

လင်းဝမ်ရွေ့၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချမ့်ရှင်းဟွာ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားတော့သည်။ သို့သော် လျန်မေ့ယွင် ရှိနေသဖြင့် သူမ စိတ်ထိန်းထားလိုက်ရသည်။ သူမသည် အာလူးဆေးသည့်ဟန်ဖြင့် တစ်ဖက်သို့ လှည့်သွားခဲ့သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာမူ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့မည့်အတိုင်း တင်းမာလှပေသည်။

လျန်မေ့ယွင်သည် လင်းဝမ်ရွေ့ကို စတင်မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။ ချမ့်ရှင်းဟွာသည် လင်းဝမ်ရွေ့၏ ခင်ပွန်းမှာ ဒုတိယတပ်ရင်း၏ ဒုတိယတပ်ခွဲမှူးဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရချိန်တွင် စိတ်ထဲမှ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်မိသည်။

ဂုဏ်ယူစရာ ဘာရှိလို့လဲ။ ဒုတိယတပ်ခွဲမှူး တစ်ယောက်ဖြစ်တာကို။ သူမရဲ့ ခင်ပွန်းကလည်း ဒုတိယတပ်ခွဲမှူးပဲဥစ္စာ။

"အစ်မ"

ချမ့်ရှင်းဟွာသည် လျန်မေ့ယွင်ကို ရုတ်တရက် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

လျန်မေ့ယွင်မှာ လန့်ဖျတ်သွားရသည်။ သူမ ဝင်လာကတည်းက အန်းမင်ဟွာနှင့် စုချင်တို့ကိုသာ အာရုံစိုက်နေမိသဖြင့် ထိုနေရာတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသော သူတစ်ဦး ရှိနေသည်ကို အမှန်ပင် သတိမထားမိခဲ့ချေ။

သူမသည် အားနာဟန်ဖြင့် ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အို့... ရှင်းဟွာပါလား၊ ဘာလို့ အဲဒီမှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေရတာလဲ။ ငါ့အမှားပါ၊ ငါ့အမှား... မင်းရှိနေတာကို လုံးဝမမြင်လိုက်မိဘူး။"

စုချင်သည် ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားသော်လည်း မရတော့ဘဲ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ တဟီးဟီးနှင့် ရယ်မောတော့သည်။

အန်းမင်ဟွာက သူမကို တို့လိုက်သည်။ "ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ။ သူမရဲ့ ခင်ပွန်းက အနည်းဆုံးတော့ တပ်ရင်းမှူး ကျန်းရဲ့ လက်အောက်က ဒုတိယအရာရှိပဲကို၊ ရှင်ကတော့ အချင်းချင်းကိုလေ..."

အန်းမင်ဟွာသည် စကားကို အဆုံးမသတ်ခဲ့ချေ။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်ကွေးသွားခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။

ကျန်းထျဲနျိုနှင့် ဝမ်တနျိုတို့သည် လူပျိုပေါက် ကလေးတစ်စုကို ဦးဆောင်ကာ အပြေးအလွှား ဖြတ်သန်းသွားကြသည်။

လျန်မေ့ယွင်က သူတို့၏ နောက်မှ လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"ဝမ်တနျို... မင်းအတွက် တာဝန်တစ်ခု ရှိတယ်၊ မင်း လုပ်နိုင်လား"

ဝမ်တနျိုသည် ချက်ချင်းပင် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို တည်ကြည်လေးနက်သော အမူအရာ ဖမ်းလိုက်သည်။

"တာဝန်ကို အဆင်ပြေအောင် ထမ်းဆောင်ဖို့ အာမခံပါတယ်။"

"ကောင်းပြီ။ ဒီနေ့ကစပြီး နေ့တိုင်း မွန်းလွဲ ၆ နာရီမှာ ယွီဟုန်မူကြိုအတန်းကို သွားပြီး ငါတို့တပ်ရင်းက ညီလေး၊ ညီမလေးတွေအားလုံးကို ပြန်ခေါ်လာရမယ်။ သူတို့ကို အိမ်အထိ ဘေးကင်းအောင် ပို့ဆောင်ပေးရမယ်။ မင်း ဒါကို လုပ်နိုင်မလား။"

အမှန်စင်စစ်တွင်မူ ရင်ခွင်ပိုက်ကလေးများမှလွဲ၍ ယွီဟုန်အတန်းသို့ တက်ရောက်နေကြသော အသက် ၃ နှစ်အထက် ကလေးအများစုမှာ ကျောင်းဆင်းချိန်တွင် အိမ်သို့ ကိုယ်တိုင်ပြန်လေ့ရှိကြသည်။ စစ်သည်မိသားစု အိမ်ရာဝင်းအတွင်း၌သာ နေထိုင်ကြခြင်းဖြစ်သဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်မသွားနိုင်သလို၊ ပျောက်ဆုံးသွားစရာ အကြောင်းလည်း မရှိသောကြောင့် မိဘများအနေဖြင့် သိပ်ပြီး စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မရှိကြချေ။

သို့သော် လျန်မေ့ယွင်အနေဖြင့် စစ်သည်မိသားစုများအတွက် ပြည်သူ့စစ်သင်တန်းကို စီစဉ်ရန် အဓိက စဉ်းစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အသက် ၂၅ နှစ်အောက် စစ်သားဇနီး အများစုတွင် ယွီဟုန်အတန်းသို့ တက်ရောက်ခါစ ကလေးငယ်များ ရှိကြသည်။ ဤတာဝန်ကို ဝမ်တနျိုအား လွှဲအပ်ပေးလိုက်ခြင်းဖြင့် ကလေးရှိသော စစ်သည်များအနေဖြင့် စိတ်အေးလက်အေး ရှိစေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ကျောင်းများ ခေတ္တပိတ်ထားကတည်းက ဝမ်တနျိုသည် အားလပ်ချိန်များပြားကာ ဆိုးသွမ်းနေသဖြင့် သူ့အား အလုပ်တစ်ခုခု ပေးထားရန် လိုအပ်နေခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်တနျိုသည် ငြင်းဆန်လိုသောအဟန်ဖြင့် "အာ" ဟု အသံထွက်မိသော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူ၏ တင်းမာသော မျက်နှာကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းရန် အခွင့်အရေးမရှိကြောင်း သိရှိသွားသည်။

"ဟုတ်ကဲ့... တာဝန်ကို ကျေပွန်အောင် ထမ်းဆောင်ဖို့ အာမခံပါတယ်။"

ဆယ်မိနစ်ခန့်အကြာတွင် ဝမ်တနျိုနှင့် ကျန်းထျဲနျိုတို့သည် ကလေးငယ်တစ်စုကို အတန်းလိုက် တန်းစီလျက် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်။

ပင်းအန်းသည် သူ၏ ကျောပိုးအိတ်အသေးလေးကို လွယ်ထားပြီး ခြံဝင်းအတွင်းသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်လာကာ အဒေါ်များအားလုံးကို တစ်ဦးမကျန် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

လူတိုင်းက ပင်းအန်းကို ချီးကျူးနေကြသည်ကို ကြားရသောအခါ ချမ့်ရှင်းဟွာသည် ပို၍ မကျေမနပ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

နှုတ်ဆက်တာက ဘာဆန်းလို့လဲ။ ဘယ်သူက မနှုတ်ဆက်တတ်လို့လဲ။

လင်းဝမ်ရွေ့သည် အန်းမင်ဟွာ၏ အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး သူမ၏ ပုခုံးကို အသာအယာ တွန်းလိုက်သည်။

"မင်ဟွာ... ကျွန်မက လှပတဲ့ အမျိုးသမီး ရဲဘော်တွေနဲ့ သူငယ်ချင်းဖွဲ့ရတာကို သဘောကျတဲ့ လူစားမျိုးပါ။ အမျိုးသားတွေ ဘယ်လိုပဲ တိုက်ခိုက်နေကြပါစေ၊ အဲဒါက ကျွန်မတို့ရဲ့ ခင်မင်မှုကို မထိခိုက်စေရဘူးနော်။"

အမှန်အတိုင်းဆိုရသော် ဖူချင်းရှန်နှင့် ချင်လဲ့တို့သည် တိုက်ခိုက်ရာတွင် သရေကျခဲ့ကြကြောင်း လင်းဝမ်ရွေ့ ကြားသိခဲ့ရကတည်းက ထိုနှစ်ဦး သဟဇာတဖြစ်ပါ့မလားဟူ၍ သူမ မစိုးရိမ်တော့ချေ။ ယခုအခါ သူမ စိုးရိမ်သည်မှာ အန်းမင်ဟွာအနေဖြင့် မိမိ၏ ခင်ပွန်းကို စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် ဖူချင်းရှန်အပေါ်၊ ထို့ပြင် သူမအပေါ်တွင်ပါ အငြိုးအတေး ထားရှိမည်ကိုပင် ဖြစ်သည်။

မကြာသေးမီက စစ်သည်များ၏ စကားဝိုင်းကို နားထောင်ခြင်းဖြင့် ချင်လဲ့သည် မကြာသေးမီက ပထမအဆင့် သူရဲကောင်းတံဆိပ်ကို ရရှိခဲ့ကြောင်း လင်းဝမ်ရွေ့ သိရှိခဲ့ရသည်။ သူသည် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများမှ ပြန်လည်သက်သာလာခါစသာ ရှိသေးပြီး ဆေးရုံတွင် သေလုမတတ် ဖြစ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"အင်း... ဘာမှ မထိခိုက်စေပါဘူး။"

အန်းမင်ဟွာက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ စမ်းရေကြောင့် ချင်လဲ့သည် အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူမ ကောင်းစွာသိရှိသည်။

"ကျွန်မလည်း လှပတဲ့ အမျိုးသမီးရဲဘော်တွေနဲ့ သူငယ်ချင်းဖြစ်ရတာကို သဘောကျပါတယ်။ အထူးသဖြင့် ငန်းဖြူမလေးလို လှပတဲ့သူမျိုးနဲ့ပေါ့။"

"ငန်းဖြူမလေးဟုတ်လား။"

မုန်ညင်းထုပ်များကို ဆေးကြောပြီးကာစ ဖြစ်၍ ၎င်းတို့ကို သယ်ဆောင်လာသော ဟဲယွီရုန်သည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လင်းဝမ်ရွေ့ကို သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သည်။ ခေတ္တမျှ ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူမသည် ရုတ်တရက် ရယ်မောတော့သည်။

"ပြန်တွေးကြည့်တော့လည်း တို့ရဲ့ ရှောင်လင်းက တကယ်ပဲ ငန်းဖြူမလေးနဲ့ တူသားပဲ။"

လင်းဝမ်ရွေ့သည် ထိုချီးကျူးစကားကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံလိုက်ပြီး တည်ကြည်လေးနက်စွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ အဲဒီ ဖားပြုတ်ကြီး ဖူချင်းရှန်က တကယ့်ကို အမြတ်ထွက်သွားတာပဲ။"

ခြံဝင်းတစ်ခုလုံး ရယ်သံများဖြင့် ဆူညံသွားတော့သည်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ထိုအချိန်၌ ဖူချင်းရှန်နှင့် ချင်လဲ့တို့သည် ကျန်းဖုန်းယွမ်၏ နောက်မှ လိုက်ပါလျက် ဝင်ရောက်လာကြသည်။ ထိုနှစ်ဦးသည် အထဲမှ စကားဝိုင်း၏ အကြောင်းအရာကို မသိရှိဘဲ တည်ကြည်လေးနက်စွာ စကားပြောဆိုနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လျန်မေ့ယွင်သည် ဖူချင်းရှန်၏ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ရုပ်ချောသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ မေတ္တာပါစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

"လျှောက်မပြောပါနဲ့ ရှောင်လင်းရယ်။ တို့ရဲ့ ရှောင်ဖူက ကြည့်ရတာလည်း တကယ့် ငန်းနက်ကြီးပါပဲ။"

ဖူချင်းရှန်သည် ဗီဇအတိုင်း သူ၏ မျက်နှာကို လက်လှမ်း၍ ထိတွေ့လိုက်မိသည်။

'ဘာလဲ... ငါ ဒီလောက်တောင် အသားညိုသွားပြီလား။'

၎င်းသည် နောက်ထပ် ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသော ညနေခင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်ခဲ့တော့သည်။

အန်းမင်ဟွာသည် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်၍ အပူပေးအုတ်ကုတင်ပေါ်တွင် အသင့်ပြင်ဆင်ထားသော စစ်ဝတ်စုံကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် ရေပင်မချိုးတော့ဘဲ ၎င်းကို ထပ်မံဝတ်ဆင်ကြည့်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူမသည် ထိုဝတ်စုံကို ယနေ့နံနက်က သွားရောက်ထုတ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သူမ၏ ယခင်ဘဝ စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုများမှ လေ့ကျင့်ရေးဝတ်စုံများနှင့် မတူဘဲ သာမန်လေ့ကျင့်ရေးဝတ်စုံများကဲ့သို့ မဟုတ်သည့် စနစ်တကျရှိသော စစ်ဝတ်စုံအစစ်အမှန် ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ဝတ်ဆင်ထားခြင်းက သူမအား ဖော်ပြမတတ်နိုင်သော ဂုဏ်ယူမှုနှင့် ဂုဏ်သရေရှိမှုကို ခံစားရစေသည်။

ချင်လဲ့သည် ပင်းအန်းကို သူ၏အခန်းသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ပြီးနောက် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာချိန်တွင် စစ်ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော အန်းမင်ဟွာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ရှေ့သို့ လှမ်းလာကာ သူမ၏ စစ်ဦးထုပ်ကို ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ချီးကျူးဂုဏ်ယူမှုနှင့် မေတ္တာရိပ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

"အကောင်းဆုံးသာ ကြိုးစားပါ ဟွာဟွာ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်းကြီး ဖိအားမပေးပါနဲ့။"

မနက်ဖြန်တွင် အရည်အချင်းပြည့်မီသော စစ်သားကတော်များ အားလုံးသည် ရက်အနည်းငယ်ကြာ လေ့ကျင့်ခြင်းနှင့် အရွေးချယ်ခံခြင်းတို့အတွက် စုဝေးကြမည် ဖြစ်သည်။ ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့အတွက် ရွေးချယ်ခံရသူများသည် ဆက်၍လေ့ကျင့်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထို့နောက် ဒေသန္တရ ပြည်သူ့စစ်ပြိုင်ပွဲတွင် မိမိတို့ကိုယ်စားပြု ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်ကြရမည် ဖြစ်သည်။ ရွေးချယ်ခံရပါက ဆုလာဘ်များ ရှိမည်ဖြစ်ပြီး ပြိုင်ပွဲတွင် ဆုရရှိပါက ဆုလာဘ်များ ပိုရရှိမည့်အပြင် ဂုဏ်ထူးဆောင်လက်မှတ်များကိုလည်း ရရှိကြမည် ဖြစ်သည်။

အန်းမင်ဟွာသည် ဤကိစ္စအပေါ် ကောင်းမွန်သော သဘောထား ရှိသည်။ ချင်လဲ့က သူမအား အကောင်းဆုံးသာ ကြိုးစားရန် ပြောထားသဖြင့် ရွေးချယ်ခံရသည်ဖြစ်စေ၊ မခံရသည်ဖြစ်စေ သူမအနေဖြင့် ကံကြမ္မာအတိုင်းသာ ပစ်ထားလိုက်တော့မည် ဖြစ်သည်။

နံနက် ၇ နာရီခွဲတွင် အန်းမင်ဟွာ၊ စုချင်နှင့် လင်းဝမ်ရွေ့တို့သည် စုရပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကို ပိုဆိတ်ငြိမ်သော နေရာတစ်ခုတွင် တမင်တကာ ရွေးချယ်ထားခြင်းဖြစ်သဖြင့် ဤကာလအတွင်း စစ်သားများ ဤနေရာသို့ လာရောက်ကြမည် မဟုတ်ချေ။

ကွင်းပြင်ထဲတွင် လူတိုင်းသည် စစ်ရေးသတိရှိမှုကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ပြသနေကြသည်။ သူတို့သည် သဘာဝအတိုင်း အတန်းအချို့ ခွဲ၍ တန်းစီလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရပ်နေသူမှာ တည်ကြည်သော မျက်နှာထားနှင့် ရဲရင့်ဖျတ်လတ်သော ပုံစံရှိသည့် အမျိုးသမီးစစ်သည်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့၏ ရှေ့မှောက်တွင် စတုရန်းပုံစံ မျက်နှာထားရှိသော အမျိုးသားတစ်ဦး ရပ်နေသည်။ အန်းမင်ဟွာသည် သူ့ကို မှတ်မိသည်။ သူကား ချင်လဲ့၏ လက်အောက်ငယ်သားများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော တပ်စုမှူး ရှောင်ကောဟွာ ဖြစ်သည်။ စစ်သည်အိမ်ရာဝင်းအတွင်းရှိ ကောလာဟလများအရ သူသည် အလွန်စည်းကမ်းကြီးပြီး အဂတိကင်းရှင်းသူအဖြစ် လူသိများသည်။

လင်းဝမ်ရွေ့သည် အန်းမင်ဟွာ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း သွားကြိတ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မတော့ ဖူချင်းရှန်ရဲ့ လှည့်စားခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ။ ဒါက အပန်းဖြေတာ မဟုတ်ဘူး — ပြစ်ဒဏ်ပေးနေတာ။"

"အားလုံး... သတိ။"

ထိုခဏခြင်းတွင်ပင် အတိတ်က ကာလကြာရှည်စွာ မြှုပ်နှံထားခဲ့သော စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုဆိုင်ရာ မှတ်ဉာဏ်များသည် လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ အန်းမင်ဟွာ၏ စိတ်အာရုံထဲသို့ တဟုန်ထိုး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာတော့သည်။