အခန်း ၂၇

အရင်းရှင်မမလေးအဖြစ် စာအုပ်ထဲသို့ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၂၇

တပ်ရင်းမှူးဝမ်သည် ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး သံမဏိကဲ့သို့ ကြံ့ခိုင်ခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်ရှိသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်ကာ လူစုလူဝေးဖြင့် စည်ကားသိုက်မြိုက်သည့် ကိစ္စရပ်များတွင် ဝင်ရောက်ဆင်နွှဲရခြင်းကို အလွန်ဝါသနာပါလှပေသည်။

သူသည် တပ်ရင်းဌာနချုပ်ရှိ ကြီးမားသော အလုပ်ကိစ္စများကို လုပ်ဆောင်ခြင်းမရှိဘဲ ပြည်သူ့စစ်တပ်စိတ်၏ ဘေးနားသို့ ထူးထူးခြားခြား ရွှင်ပျသောအမူအရာဖြင့် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"... တို့တွေက လူရွေးထုတ်တဲ့စနစ်ကို သုံးမှာ။ အကယ်၍ မင်းတို့ လေ့ကျင့်မှုကို မလိုက်နိုင်ရင်ဖြစ်ဖြစ်၊ စွမ်းဆောင်ရည် ညံ့ဖျင်းရင်ဖြစ်ဖြစ် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရွေးထုတ်ပယ်ဖျက်ခြင်း ခံရလိမ့်မယ်။ ..."

တပ်ရင်းမှူးဝမ်၏ စကားလုံးများမှာ ရုံးသုံးလေသံဆန်နေသော်လည်း သေသေချာချာ နားထောင်သူတိုင်းအတွက်မူ သတင်းစကားမှာ ရှင်းလင်းပြတ်သားလှပေသည်။ စွမ်းဆောင်ရည်မကောင်းသော၊ အပျင်းခိုသော သို့မဟုတ် စောစီးစွာ အရွေးထုတ်ပယ်ဖျက်ခံရသော စစ်သည်ဇနီးများအနေဖြင့် တပ်မတော်ထဲရှိ မိမိတို့၏ အမျိုးသားများအတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဝေဖန်ဆန်းစစ်ချက်စာတမ်း ရေးသားရန် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားကြဖို့ပင် ဖြစ်သည်။

မိမိတို့ကိုယ်တိုင်သော်လည်းကောင်း၊ မိမိတို့၏ မိသားစုကိုသော်လည်းကောင်း အရှက်မခွဲကြရန် သူက ပြတ်ပြတ်သားသား သတိပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အခြေအနေကို ကြည့်ရှု၍သာ လုပ်ဆောင်ရန် ကြံရွယ်ထားသော အန်းမင်ဟွာ - "..."

သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူသည် တပ်ရင်းပြိုင်ပွဲတိုင်းတွင် အမြဲတမ်း ပထမဆု ရရှိလေ့ရှိပြီး၊ မည်သည့်အားနည်းချက်မျှမရှိသော ဘက်စုံတော်စစ်သားတစ်ဦးဟု ကျော်ကြားသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူအနေဖြင့် ဤလေ့ကျင့်မှုကိုပင် အောင်မြင်အောင် မလုပ်ဆောင်နိုင်ဘဲ ပြည်သူ့စစ်ပြိုင်ပွဲတွင် အနည်းဆုံး ဆုတစ်ခုမျှပင် မဆွတ်ခူးနိုင်ခဲ့ပါက ချင်လဲ့အတွက် အရှက်ရစရာ ဖြစ်မနေပေဘူးလား။

တပ်ရင်းမှူးဝမ်သည် မိန့်ခွန်းပြောကြားပြီးနောက် ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် စိတ်ကျေနပ်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

သူသည် လေ့ကျင့်ရေးကို တာဝန်ယူရသော လေ့ကျင့်ရေးဆရာ၊ တပ်စုမှူး ရှောင်ကောဟွာကို ချန်လှပ်ထားခဲ့ရာ ထိုသူက ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။

"အားလုံး... ပြင်ဆင်... ရှေ့ကို ချီတက်။"

ပြည်သူ့တပ်ဆိုသည်မှာ ပုံမှန်ကုန်ထုတ်လုပ်မှုလုပ်ငန်းများမှ လုံးဝခွဲထွက်ခြင်းမရှိဘဲ လက်နက်စွဲကိုင်ထားသော အရပ်သားများ ဖြစ်ကြသည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် သူတို့၏ လေ့ကျင့်ရေးပြင်းထန်မှုမှာ စစ်မှုထမ်းစစ်သားများနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ပြည်သူ့စစ်တပ်သည် အများပြည်သူဆိုင်ရာ ပြိုင်ပွဲတစ်ခုတွင် ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင် ကိုယ်စားပြုရမည် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် စစ်သည်ဇနီးများ ဖြစ်ကြသော်လည်း "စစ်သား" ဟူသော စကားလုံးမှာ ပါဝင်နေဆဲပင်။ အကယ်၍ ပြိုင်ပွဲတွင် သူတို့၏ စွမ်းဆောင်ရည် ညံ့ဖျင်းပါက မည်သူမျှ ဤကဲ့သို့ အရှက်ကွဲခြင်းကို ခံနိုင်ရည်ရှိကြမည် မဟုတ်ချေ။

သို့ဖြစ်ရာ ပထမဦးဆုံးနေ့တွင် စကားလုံးတစ်လုံးတည်းသာ ရှိသည် — ၎င်းမှာ "ပြေး" ရန်ပင် ဖြစ်သည်။

အမှန်စင်စစ်တွင် ယခုအခါ လူတို့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေ၊ ခွန်အားနှင့် စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုတို့မှာ အန်းမင်ဟွာ၏ ယခင်ဘဝကထက် များစွာ ပို၍ကောင်းမွန်လှပေသည်။ ထိုခေတ်ကာလက လူများ မည်မျှပင် အသားဖြူဝင်းကာ ဝဖြိုးနေကြသည်ဖြစ်စေ — သူတို့ကို လမ်းနှစ်ပတ်ခန့် ပြေးခိုင်းလိုက်ပါက ကိုးဆယ့်ရှစ်ရာခိုင်နှုန်းခန့်မှာ မူးလဲသွားကြမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုမူ သူတို့သည် လမ်းနှစ်ပတ်ခွဲခန့် ပြေးခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အတန်းအစားမှာ အနည်းငယ် ပျက်ပြားနေသော်လည်း လူတိုင်းကမူ လိုက်ပါနိုင်ဆဲပင်။

မည်သူမျှ နောက်ကျကျန်ရစ်ခြင်း မရှိသေးသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်၊ ရှေ့ဆုံးမှ အမျိုးသမီး တပ်စိတ်ခေါင်းဆောင်သည် ရုတ်တရက် အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

လေ့ကျင့်ရေးဆရာက လှမ်းအော်လိုက်သည်။"ပိုမြန်။ တပ်စိတ်ခေါင်းဆောင်ရဲ့ အရှိန်အဟုန်ကို အမှီလိုက်။"

အန်းမင်ဟွာသည် မကြာသေးမီက ဆေးဖက်ဝင်စမ်းရေတွင်းရေကို နေ့စဉ်သောက်သုံးခဲ့ခြင်းကြောင့် သူမ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားကို အမှန်တကယ် တိုးတက်ကောင်းမွန်စေခဲ့သည်ဟု ခံစားရသည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူမသည် ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ အတူရှိချိန်များတွင် ချင်လဲ့ကို အမှီလိုက်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

သို့ဖြစ်ရာ ခံနိုင်ရည်နှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သူမသည် အဆင်ပြေလှပေသည်။

သို့သော် အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်နှင့်အမျှ အချို့လူများမှာ နောက်ကျကျန်ရစ်လာခဲ့ကြသည်။ အန်းမင်ဟွာကမူ သူမကိုယ်တိုင် ထိန်းချုပ်နိုင်သေးသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူမသည် သူမ၏ သူငယ်ချင်းများကိုပင် လှည့်ကြည့်မိသေးသည်။

လင်းဝမ်ရွေ့သည်လည်း အဆင်ပြေပုံရသည်။ သူမ၏ အသက်ရှူသံမှာ အနည်းငယ် ပြင်းထန်လာပြီး ဖူချင်းရှန်ကို ကျိန်ဆဲစကား ဆိုနေမိသည်။

"ဒါ ရှင်ပြောတဲ့ လွတ်လပ်မှုလား။ ကျွန်မ အခု သိပ်ကို လွတ်လပ်နေပြီ။ လွတ်လပ်လွန်းလို့ လမ်းတွေပတ်ပြေးနေရတယ်။"

သူမသည် တစ်ချိန်က မြို့တော်၏ ကချေသည်အဖွဲ့တွင် 'အနီရောင် အမျိုးသမီး ပြည်သူ့စစ်တပ်ဖွဲ့' အကကို ကပြခဲ့ဖူးပြီး မိမိ၏ ရှေ့ဆုံးနေရာကို ဂုဏ်ယူစွာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူမသည် အသက်အရွယ် အနည်းငယ် ရလာခဲ့ပြီး ကချေသည်အဖွဲ့က သူမအား နောက်ခံနေရာသို့ ညင်သာစွာ ရွှေ့ဆိုင်းရန် ပြုလုပ်နေသော်လည်း သူမအနေဖြင့် တပည့်အငယ်လေး နှစ်ဦးကို အေးအေးလူလူ လေ့ကျင့်ပေးနေရုံဖြင့် အဆင်ပြေနေသည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် မဟုတ်ပေ။ မိမိ၏ မိဘများနှင့် ယောက္ခမများ၏ အနီးအနားတွင် နေထိုင်ခဲ့ရသဖြင့် သူတို့၏ အမြဲတမ်း ပွစိပွစိပြောဆိုမှုများအောက်တွင် သူမသည် အမြဲတမ်း အသက်ရှူကျပ်သလို ခံစားခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူမသည် ဖူချင်းရှန်၏ ပြောင်းရွှေ့မှုနောက်သို့ လိုက်ပါကာ စစ်သည်မိသားစုဝန်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုတော့ လွတ်လပ်ပြီ။ သိပ်ကို လွတ်လပ်နေပြီ။

စုချင်မှာမူ အမှီလိုက်ရန် အမှန်တကယ်ပင် ရုန်းကန်နေရသည်။ သူမသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရပြီး အသက်ရှူသံများကြားမှ စကားကို မနည်းပြောနေရသည်။

"အကယ်၍... ငါသာ... ပထမဆုံးနေ့မှာတင်... ရွေးထုတ်ပယ်ဖျက်ခံရရင်... ကျန်းဖုန်းယွမ်က... ငါ့ကို... ရိုက်မှာ... မဟုတ်ဘူးမလား။"

အန်းမင်ဟွာက အသံထွက်၍ ပြန်မဖြေခဲ့သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ တိုးတိုးလေး ဖြည့်စွက်ပြောဆိုနေမိသည်။

ဒါက ဘယ်လိုရိုက်နှက်ခြင်းမျိုးလဲ ဆိုတာပေါ်မှာ မူတည်တာပေါ့။

သူမသည် လက်လှမ်း၍ စုချင်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

"တောင့်ခံထား၊ တောင့်ခံထား။ နင့်ရဲ့ အသက်ရှူနှုန်းကို ပြင်ဆင်လိုက်။"

ပြေးရာတွင် မှန်ကန်သော အသက်ရှူနည်းစနစ်က ဘာလဲဟူ၍ သူမ ပြန်စဉ်းစားမိသည်။ ခြေသုံးလှမ်းတွင် အသက်ရှူသွင်းပြီး၊ ခြေသုံးလှမ်းတွင် အသက်ရှူထုတ်ရမည်လား။

အန်းမင်ဟွာသည် စိတ်ထဲတွင် စမ်းသပ်ကြည့်သော်လည်း ထိုသို့ပြုလုပ်လိုက်သည့် ခဏခြင်းတွင်ပင် သူမ၏ အရှိန်အဟုန်စည်းချက်မှာ လုံးဝ ပျက်ပြားသွားတော့သည်။ ...

ထို့နောက် သူမအား လင်းဝမ်ရွေ့က လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ "ရှင်တို့နှစ်ယောက် တောင့်ခံနိုင်ရဲ့လား။ ငါတို့တွေ ပထမဆုံးနေ့မှာတင် ထုတ်မခံလို့ မရဘူးနော်။ ငါတို့ရဲ့ အမျိုးသားတွေ အရှက်ကွဲမလားဆိုတာအပြင် ငါတို့ကိုယ်တိုင်တော့ အရှက်ကွဲလို့ လုံးဝမဖြစ်ဘူး။"

"သံမဏိအမျိုးသမီးများ — ဘယ်တော့မှ အရှုံးမပေးဘူး။"

အန်းမင်ဟွာသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုလွန်ကဲသော အသက်ရှူနည်းစနစ် စမ်းသပ်မှုကြောင့် ယခုအခါ နံဘေးတွင် အကြောဆွဲသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

သူမသည် ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်ရာ အမျိုးသမီး တပ်စိတ်ခေါင်းဆောင်၏ နောက်ကပ်လျက်တွင် အရပ်ရှည်သော ကိုယ်ဟန်သဏ္ဌာန်တစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ ထိုသူက ဒုတိယတပ်ခွဲမှူး၏ စေ့စပ်ထားသူ ဖြစ်ပါသလား။

"တီ — တီ — တီ —"

လမ်း ခုနစ်ပတ်ခွဲမြောက်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် အန်းမင်ဟွာ၏ သတိအာရုံများမှာ စတင်ဝေဝါးလာခဲ့ချေပြီ။ မည်သူမျှ အမျိုးသမီး တပ်စိတ်ခေါင်းဆောင်၏ နောက်ကပ်လျက်တွင် မနေနိုင်ကြတော့ချေ။

အနောက်ဘက်ရှိ အချို့လူများမှာ အလွန်နောက်ကျကျန်ရစ်ခဲ့သဖြင့် သူတို့သည် လမ်းတစ်ပတ်ခန့်ပင် ပြတ်ကျန်ခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်ကျမှသာ လေ့ကျင့်ရေးဆရာသည် ခရာကို မှုတ်တော့သည်။

သူငယ်ချင်းသုံးဦးမှာ အချင်းချင်း တွဲကူဆွဲခေါ်ရင်း စုရပ်သို့ လဲကျလုမတတ် တွားသွားကာ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

အဝေးရှိ တပ်ရင်းဌာနချုပ် အဆောက်အအုံပေါ်မှ တပ်ရင်းမှူးဝမ်သည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်ရှိ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မြင်ကွင်းကို ငုံ့ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။

"ဒီလူစုက ပြိုင်ပွဲမှာ ထုတ်ပြလို့ကော ရပါ့မလား။"

"သူတို့ လေ့ကျင့်ဖို့ပဲ လိုအပ်တာပါ။"

နိုင်ငံရေးမှူးကျင်းက သူ့ထံသို့ စီးကရက်တစ်လိပ် ကမ်းပေးလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း မီးခြစ်ဖြင့် တစ်လိပ် ညှိလိုက်သည်။

"ကြည့်စမ်း... သူတို့ထဲမှာ စိတ်ဓာတ်ခွန်အား ရှိနေဆဲပဲ။ ကျွန်တော်တွေးတာတော့ ရှောင်အန်းနဲ့ ရှောင်လင်းတို့က အလားအလာရှိပါတယ်။ နည်းနည်းလောက် လေ့ကျင့်ပေးလိုက်ရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ။"

တပ်ရင်းမှူးဝမ်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်မိသည်။ "ငါတွေးတာတော့ အဲဒီခင်ပွန်းတွေကို အပိုတာဝန်တွေ ပေးအပ်သင့်တယ်။ သူတို့ရဲ့ ဇနီးတွေကို အိမ်မှာ အပိုစစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုတွေ လုပ်ခိုင်းဖို့ပေါ့။"

နိုင်ငံရေးမှူးကျင်းသည် တပ်ရင်းမှူးဝမ်၏ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။ အကယ်၍ ထိုစဉ်က အစ်မလျန်ကသာ သူ့ကို ဇွတ်အတင်း လက်မထပ်ခဲ့ပါက အဘိုးကြီးဝမ်သည် တစ်သက်လုံး လူပျိုကြီးဘဝဖြင့်သာ အဆုံးသတ်သွားပေလိမ့်မည်။

သံမဏိလို ခိုင်မာသော အဘိုးကြီ ဝမ်သည် ချင်လဲ့နှင့် အခြားသူများထံသို့ အမိန့်များကို အမှန်တကယ် ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။ မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်စစ်ရေးစွမ်းဆောင်ရည်ကိုသာ အာရုံစိုက်ရုံတင်မကဘဲ အိမ်တွင်လည်း မိမိတို့၏ ဇနီးများကို လေ့ကျင့်ပေးရန် ဖြစ်သည်။ အဓိက သတင်းစကားမှာ ရိုးရှင်းပါသည်။ ပြိုင်ပွဲကြီး ရောက်လာသည့်အခါ မည်သူမျှ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရဖြစ်စေ၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရဖြစ်စေ အရှက်မခွဲစေရန် ဖြစ်သည်။

ချင်လဲ့က အလွန်ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ကတိပေးခဲ့သည်။

တစ်နေ့တာလုံး လေ့ကျင့်ပြီးနောက် အန်းမင်ဟွာသည် ပြေးရလွန်းသဖြင့် သူမ၏ ခြေထောက်များမှာ နှစ်လက်မခန့် သွယ်လျသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူမ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ချင်လဲ့သည် ညစာချက်ပြုတ်ပြီး၊ ရေနွေးနွေးပြင်ဆင်ကာ သူမအတွက် ခြေဆေးရေပုံးကိုပင် အသင့်ပြင်ဆင်ပေးထားကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

"ပင်ပန်းသွားပြီမလား။"

ညစာစားပြီးနောက် ချင်လဲ့သည် အန်းမင်ဟွာအား ခြေထောက်စိမ်ရန် ကူညီပေးရင်း သူမ၏ ခြေသလုံးများကို နှိပ်နယ်ပေးခဲ့သည်။

"အကယ်၍ အရမ်း ပင်ပန်းလွန်းရင် ကိုယ်တို့တွေ ဆက်ပြီး မကြိုးစားဘဲ နေလို့ရပါတယ်"

"မဖြစ်ဘူး။"

သူမကြောင့်နှင့် သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဝေဖန်ဆန်းစစ်ချက်စာတမ်း ရေးသားရမည့်အဖြစ်မျိုးကို သူမ လုံးဝ အဖြစ်မခံနိုင်ချေ။ သူမ ထိုအတွေးကိုပင် မတွေးဝံ့ပေ။

ထို့ပြင် သူမသည် လက်ထဲတွင် ဆေးဖက်ဝင်စမ်းရေတွင်း အခွင့်ထူးကို ကိုင်ဆောင်ထားသူ ဖြစ်သည်မဟုတ်ပါလား။ အကယ်၍ အမှန်တကယ် အမှီမလိုက်နိုင်တော့သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာပါက သူမသည် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို သောက်သုံးလိုက်၍ ရသည်ပင်။

ဘေးချင်းကပ်လျက်အိမ်တွင်မူ ဖူချင်းရှန်သည်လည်း လင်းဝမ်ရွေ့၏ ခြေထောက်များကို နှိပ်နယ်ပေးနေသည်။ လင်းဝမ်ရွေ့ကမူ သိသိသာသာ ဒေါသထွက်နေပြီး ဆူပူကြိမ်းမောင်းနေမိသည်။

"ရှင် လူလိမ်။ ကျွန်မကို ဒီမှာ လေ့ကျင့်ဖို့ လှည့်စားခေါ်လာတာ။ ကျွန်မတို့တွေ ကလေးယူဖို့ ပြင်ဆင်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။"

ဖူချင်းရှန်က သူမ၏ ခြေဖဝါးအလယ်တည့်တည့်ကို ဖိနှိပ်လိုက်ရာ လင်းဝမ်ရွေ့သည် နာကျင်မှုကြောင့် ဗီဇအတိုင်း တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။

"မင်းမှာ ဒီလောက်အထိ ခွန်အားတွေ ရှိနေသေးရင်တော့ အဲဒီကိစ္စကို စဉ်းစားလို့ရတာပေါ့။"

"ထွက်သွား။"

လင်းဝမ်ရွေ့က ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ သူ့ကို ကန်လိုက်သည်။

"မနက်ဖြန်ကျရင် ရှင့်ကို ဝေဖန်ဆန်းစစ်ချက်စာတမ်း ရေးခိုင်းစေဖို့အတွက် ကျွန်မ တမင်တကာ အပျင်းခိုပြမှာ၊ ယုံလား။"

"အဲဒီအတွက်ဆိုရင်တော့ ကိုယ် မင်းအတွက် ရေးပေးမှာပေါ့။"

ဖူချင်းရှန်က ဖားပြုတ်ကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပါးစပ်ကို ဖောင်းလျက် တဟီးဟီး ရယ်မောလိုက်မိသည်။

"ရဲဘော် လင်းဝမ်ရွေ့... အရှက်ကွဲမှာက မင်းပဲ၊ ကိုယ်မဟုတ်ဘူး။"

နောက်ထပ် အိမ်တစ်အိမ်တွင်မူ စုချင်သည် သူမ၏ ကုတင်ပေါ်တွင် "X" ပုံစံကြီးအတိုင်း ပက်လက်လှန် လဲလျောင်းနေသည်။ တပေါင်နှင့် နျိုနျိုတို့သည် သူမ၏ ဘေးတစ်ဘက်တစ်ချက်စီတွင် ရှိနေကြပြီး သူမ၏ လက်မောင်းများကို အသာအယာ နှိပ်နယ်ပေးနေကြသည်။

ကျန်းဖုန်းယွမ်သည် လုံးဝ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကာ လဲလျောင်းနေသော စုချင်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ရှုရင်း ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ၏ ခြေဖဝါးပေါ်ရှိ အဖုအပိမ့်များကို သေသေချာချာ ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးနေသည်။

ယနေ့နံနက်က တပ်ရင်းမှူးဝမ် မှာကြားခဲ့သမျှကိုမူ — သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ တစ်လုံးမျှ မှတ်မိကြခြင်း မရှိတော့ချေ။

အန်းမင်ဟွာမှာမူ ကြွက်သားထုထည်ကြီးမားသော လူချောကြီးတစ်ဦး၏ နှိပ်နယ်ပေးမှုကို ခံယူရင်း၊ သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများကို လိုက်လံထိတွေ့ရင်းနှင့်ပင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့တော့သည်။

နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် သူမ နိုးထလာသောအခါ စိတ်ထဲမှ တွေးမိသည်။ ချင်လဲ့၏ ဤကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့် ဝန်ဆောင်မှု အရည်အသွေးတစ်ခုတည်းအတွက်ကြောင့်ပင် သူမ ဆက်ကြိုးစားရပေလိမ့်မည်။

သူမ အပြင်သို့ လှမ်းထွက်လိုက်သည့် ခဏတွင် လင်းဝမ်ရွေ့နှင့် စုချင်တို့သည်လည်း တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေကြပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူတို့ သုံးဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဇွဲရှိခြင်းက အောင်မြင်ခြင်းပဲ။ သံမဏိအမျိုးသမီးများ ဘယ်တော့မှ အရှုံးမပေးဘူး။"

လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင် သွေးပူလေ့ကျင့်ခန်းအတွက် လမ်းနှစ်ပတ်ပြေးခြင်းဖြင့် စတင်ခဲ့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူတို့သည် စနစ်တကျရှိသော နှုန်းဖြင့် ပြေးကြရမည် ဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီး တပ်စိတ်ခေါင်းဆောင်သည် သူတို့အား စစ်ချီသီချင်းတစ်ပုဒ်ကိုပင် စတင်ဦးဆောင် သီဆိုစေခဲ့သည်။

"နီရဲတဲ့ ဦးထုပ်တံဆိပ်၊ နီရဲတဲ့ ကော်လာတံဆိပ်၊ နီရဲတဲ့ စိတ်ကူးအိပ်မက်တွေရှိတဲ့ ရဲဘော်နီများ..."

အန်းမင်ဟွာသည် စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် တွေးမိသည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ ရန်သူ့သူလျှိုများကို ရှာဖွေနေကြခြင်းဖြစ်ပါက သူမသည် ဤခေတ်ကာလ၏ စစ်သီချင်းများကို မဆိုတတ်ခြင်းကြောင့်ပင် သူလျှိုအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်း ခံရပေလိမ့်မည်။

ရုတ်တရက် သူမ၏ နောက်ကွယ်မှ ချမ့်ရှင်းဟွာက သူမအား ပြင်းထန်စွာ တွန်းလိုက်သည်။

"အခြားလူတွေအကုန်လုံး သီချင်းဆိုနေကြတာကို နင် ဘာလို့မဆိုတာလဲ။"

အန်းမင်ဟွာသည် လုံးဝ သတိမထားမိဘဲ ရှိနေခဲ့သည်။ သူမ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ယိုင်လဲသွားခဲ့ပြီး ရုတ်တရက် တွန်းလိုက်ခြင်းကြောင့် ဟန်ချက်ပျက်ကာ ရှေ့သို့ ယိုင်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ရှေ့ရှိ လင်းဝမ်ရွေ့အား ဝင်တိုက်မိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမသည် ဘေးဘက်သို့ တိမ်းရှောင်လိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်လဲကျသွားတော့သည်။

လင်းဝမ်ရွေ့သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ချမ့်ရှင်းဟွာအား ပြင်းထန်စွာ ပြန်၍တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"နင် ရူးနေတာလား။ နောက်ကနေ မကြားရရုံနဲ့ သူမ သီချင်းမဆိုဘူးလို့ ထင်တာလား။ နင် နားမကောင်းရင် ဆရာဝန်ဆီသွားပြ။ နင့်ပြဿနာကို အခြားလူတွေအပေါ် လာပြီး မပုံချနဲ့။"

"သူမ သီချင်းဆိုတာကို ငါ မကြားလို့ တွန်းလိုက်တာ။ နင်က ငါ့ကို ပြန်တွန်းဖို့ ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ။ နင်တို့ မြို့ပြကလူတွေက ငါတို့တွေထက် ပိုသာတယ်လို့ ထင်နေကြတာမလား။ အခုတော့ နင်တို့တွေ လူစုပြီး ငါ့ကို လာအနိုင်ကျင့်နေကြတာပေါ့။"

ဒေါသထွက်သွားသော လင်းဝမ်ရွေ့သည် အင်္ကျီလက်မောင်းများကို ပင့်တင်ကာ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။ သို့သော် အခြားလူများက ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးအား ခွဲထုတ်ရန် အပြေးအလွှား လာရောက်တားဆီးကြသဖြင့် မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။

စုချင်နှင့် အခြားလူအချို့သည် အန်းမင်ဟွာအား ထူမပေးရန် ပျာယာခတ်သွားကြသည်။ သူမ၏ လက်ဖဝါးမှာ စေးကပ်ကပ် ဖြစ်နေသဖြင့် သူတို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ကြမိသည်။

"မင်ဟွာ... နင့်လက်မောင်းမှာ သွေးတွေ ထွက်နေပြီ။"

အန်းမင်ဟွာသည် စူးစူးရှရှ နာကျင်မှုကို ခံစားနေရသဖြင့် တွေးတောနေမိသည်။ သူမသည် အင်္ကျီလက်မောင်းကို ပင့်တင်ကြည့်လိုက်ရာ အရေပြားမှာ ပွန်းပဲ့ကာ သွေး ထွက်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ဖြူဝင်းသော အသားအရေကြောင့် သွေးမှာ ထင်ရှားလှသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းပင် တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားကြသည်။

သူမ အမှန်တကယ် ဒဏ်ရာရရှိသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် အန်းမင်ဟွာသည် အလွန်ပင် ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။ သူမသည် သူမ၏ လက်မောင်းကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ချမ့်ရှင်းဟွာ၏ အနားသို့ တဟုန်ထိုး ချဉ်းကပ်ကာ သူမ၏ ဆံပင်များကို ဆွဲကိုင်၍ အောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆွဲချလိုက်တော့သည်။

"နင် လူကိုတွန်းပြီးတော့မှ ဖြောင့်မတ်သယောင် ဟန်ဆောင်နေသေးတယ်လား။ နင်က ညီညွတ်မှုကို ဖျက်ဆီးဝံ့တယ်ပေါ့။ အလုပ်သမားနဲ့ လယ်သမားက မိသားစုတစ်ခုတည်းပဲ။ မြို့ပြကလာတာက ဘာမှ ဂုဏ်ယူစရာမဟုတ်သလို၊ နင့်ကိုယ်နင် အထင်သေးနေတာက နင့်ရဲ့ပြဿနာပဲ။ မြို့ပြနဲ့ ကျေးလက် ခွဲခြားတဲ့ အမှိုက်လို စကားတွေကို ငါ့ရှေ့မှာ လာပြီး မပြောနဲ့။"

သူမသည် လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး ချမ့်ရှင်းဟွာအား ရှေ့သို့ ပြင်းထန်စွာ တွန်းလွှတ်လိုက်သည်။

ချမ့်ရှင်းဟွာသည်လည်း ထိုအတိုင်း ငြိမ်ခံနေမည့်သူ မဟုတ်ချေ။ သူမသည် အော်ဟစ်ဆဲလျက် လက်မောင်းများကို ဝေ့ယမ်းကာ အန်းမင်ဟွာထံသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

တစ်စုံတစ်ဦးက သူမအား တားဆီးရန် ပြင်ဆင်စဉ်မှာပင် အန်းမင်ဟွာသည် ရှေ့သို့ ခြေနှစ်လှမ်း အမြန်တိုးလိုက်ပြီး သူမ၏ အရင်လှည့်ကွက်ဟောင်းကို ထပ်မံအသုံးပြုလိုက်သည်။ သူမသည် ချမ့်ရှင်းဟွာ၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းချုပ်ကာ သူမ၏ ကျောပေါ်မှတစ်ဆင့် လှန်ချလိုက်ရာ ထိုသူမသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ လဲကျသွားပြီး ဒူးတစ်ဖက်ဖြင့် ဖိနှိပ်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

"ငါ့ကို အဲဒီလို ခွဲခြားတဲ့ အမှိုက်စကားတွေ လာမပြောနဲ့။ နင်ကိုယ်တိုင်က ငါ့ကို ကြည့်မရဘူးလို့ ပြောခဲ့တာပဲ။ ငါကော နင့်ကို မျက်စိထဲ ထည့်ထားတယ်လို့ ဘာလို့ ထင်နေတာလဲ။"

"ငါ နင့်ကို ကြည့်မရဘူး — !"

"ဩော်... ကြည့်မရဘူး ဟုတ်လား။"

အန်းမင်ဟွာက ခေါင်းကို စောင်းကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် အခု ဘာလုပ်မလဲ ရဲဘော် ချမ့်ရှင်းဟွာ။ အောင့်ခံမလား။ ဒါမှမဟုတ် တကယ်ကြီး မခံစားနိုင်ရင် နင့် မျက်လုံးတွေကိုသာ ထုတ်ပစ်လိုက်လေ။ ငါ ကူညီပေးရမလား။"

အန်းမင်ဟွာ၏ ပြုံးနေသော မျက်နှာကို မော့ကြည့်ရင်း ချမ့်ရှင်းဟွာသည် မိမိကိုယ်တိုင် မိစ္ဆာတစ်ကောင်၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ချေပြီ။

ဤမြို့ပြကလာသော နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး မုန့်စိမ်းကဲ့သို့ ပျော့ပြောင်းပုံရသည့် မိန်းကလေးသည် ဤမျှလောက်အထိ ရင်ဆိုင်ရ ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ချေ။

"လူသတ်နေကြပါပြီ။ သူမ ကျွန်မကို သတ်တော့မယ်။"

ချမ့်ရှင်းဟွာသည် မျက်လုံးများကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်လျက် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ငိုကြွေးအော်ဟစ်တော့သည်။

"ကျွန်မ စစ်ရေးမလေ့ကျင့်တော့ဘူး။ ထွက်မယ်။ မလုပ်တော့ဘူး။"

အန်းမင်ဟွာက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "သူရဲဘောကြောင်လိုက်တာ။"

သူမသည် ဖမ်းချုပ်ထားသည်ကို လွှတ်ပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် လေ့ကျင့်ရေးဆရာနှင့် အမျိုးသမီး တပ်စိတ်ခေါင်းဆောင်၏ ရှေ့တွင် လိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့် စနစ်တကျ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး၊ စံပြရဲဘော်သစ်တစ်ဦးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်စွာ၊ မျက်နှာကို အောက်သို့ချလျက်၊ လက်များကို နောက်ပစ်ကာ၊ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် — ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သည့်အလား ပြစ်ဒဏ်ပေးမည့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေတော့သည်။

တပ်စုမှူးရှောင်ကောဟွာသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းကိုသာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိတော့သည်။

တကယ့်ကို ဖရိုဖရဲဖြစ်သွားပြီပဲ။