အခန်း ၂၈

အရင်းရှင်မမလေးအဖြစ် စာအုပ်ထဲသို့ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၂၈

အမှန်စင်စစ်တွင် စစ်တပ်အတွင်း၌ သူတို့ အကြောက်ရဆုံးအရာကို ပြပါဆိုလျှင် ရန်ပွဲဖြစ်ပွားခြင်း မဟုတ်ပေ။

စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများအရ ရန်ဖြစ်ခြင်းကို ပြတ်ပြတ်သားသား တားမြစ်ထားသော်လည်း အကယ်၍ ရန်ပွဲတစ်ခု အမှန်တကယ် ဖြစ်ပွားခဲ့ပါက အကောင်းဆုံးရလဒ်မှာ အနိုင်ရရှိရန်သာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပါက ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များ ခံစားရရုံတင်မကဘဲ ပိုပြင်းထန်သော ပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်းကိုပါ ခံရမည် ဖြစ်သည်။

ရှောင်ကောဟွာသည် သူ၏ မရီးဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချမိသည်။ ဒုတိယတပ်စုမှူး၏ ဇနီးပီပီသသပင် သူမသည် နုနယ်ပျော့ပျောင်းပြီး သေးသွယ်လှပပုံရသော်လည်း ရန်ဖြစ်သည့်အခါတွင်မူ အတော်ပင် ကြောက်စရာကောင်းလှပေသည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုသို့ တွေးတောနေသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ နှစ်ဦးနှစ်ဘက်လုံးကို မျှမျှတတ ဆုံးမရမည် ဖြစ်သည်။ ရှောင်ကောဟွာသည် တည်တံ့သော မျက်နှာထားဖြင့် အန်းမင်ဟွာနှင့် ချမ့်ရှင်းဟွာတို့ကို လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်အား ငါးပတ်ပတ်ပြေးရန် အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။

အန်းမင်ဟွာသည် လိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့် ချက်ချင်းပင် ထွက်ပြေးခဲ့သော်လည်း ချမ့်ရှင်းဟွာမှာမူ ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးတော့သည်။

"ကျွန်မ မပြေးဘူး။ စစ်ရေးလည်း မလေ့ကျင့်တော့ဘူး။"

သူမသည် အန်းမင်ဟွာက သူမ၏ မျက်လုံးများကို ထိုးထုတ်ရန် ကြံစည်ခဲ့သည်ဟု အော်ဟစ်ငိုယိုကာ မည်သူက မည်သို့ပင် ပြောစေကာမူ ပြည်သူ့စစ်လေ့ကျင့်ရေးတွင် ဆက်ပါဝင်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။

သူမသည် အန်းမင်ဟွာက သူမကို အနိုင်ကျင့်ပါသည်ဟု အော်ဟစ်လျက် လေ့ကျင့်ရေးမှ လုံးဝ နုတ်ထွက်သွားခဲ့တော့သည်။

ရှောင်ကောဟွာသည် သူမအား တားဆီးရန် မကြိုးစားခဲ့ပေ။ သူသည် ဤဖြစ်ရပ်ကို တစ်လုံးတစ်ပါဒမျှ မချန်လှပ်ဘဲ အထက်သို့ အစီရင်ခံစာ အသေးစိတ် တင်ပြလိုက်ရုံမျှပင်။

အန်းမင်ဟွာသည် လမ်းပတ်ပြေးပြီးနောက် ဒဏ်ရာများကို ဆေးကြောသန့်စင်ကာ ပတ်တီးစီးရန်အတွက် ဆေးပေးခန်းသို့ သွားရောက်ခွင့် ရရှိခဲ့သည်။ ဆေးပေးခန်းတွင် အဖြူရောင်ကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသော လေ့ကျင့်ရေးဆရာ၏ ဇနီးဖြစ်သူ ယဲ့ရင်နန် ရှိနေသည်။ သူမသည် အန်းမင်ဟွာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ချက်ချင်းပင် သဘောကျစွာဖြင့် ပြုံးရွှင်သွားတော့သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် အေးစက်တည်တံ့သော မျက်နှာထားရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ အပြုံးမှာမူ ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်မျိုးကို ဆောင်နေသည်။ ယဲ့ရင်နန်သည် အန်းမင်ဟွာကို တောက်ပသော မျက်ဝန်းများ၊ စူးစမ်းလိုစိတ်များဖြင့် ကြည့်ရှုရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကတော့ ဒီနေ့ တကယ်ကို နာမည်ကြီးသွားတာပဲ။ ချင်လဲ့က အိမ်ပြန်ရောက်ရင် မင်းကို အမှန်တကယ် လေ့ကျင့်ပေးတာလား။ သူက တကယ်ကော လေ့ကျင့်ပေးချင်စိတ် ရှိရဲ့လား။"

သူမသည် စကားပြောရင်း အန်းမင်ဟွာ၏ အင်္ကျီလက်မောင်းကို ပင့်တင်ကာ ဂွမ်းစကို အိုင်အိုဒင်း ဆေးရည်ဖြင့် တို့ယူလျက် ဒဏ်ရာကို စတင်ကုသပေးသည်။

"ဒီလောက်လှတဲ့ ဇနီးသည်ကို ရထားတာ... ညဘက်ကျရင် ခန်ပေါ် ဆွဲမတင်ဘဲ စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုတွေ တကယ် လုပ်ခိုင်းတာလား။ ရှောင်အန်း... သူ့ရဲ့ အဲဒီအပိုင်းက... ပုံမှန်ကော အလုပ်လုပ်ရဲ့လား။"

အန်းမင်ဟွာ - "..."

သူမ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားတော့သည်။ သူမနှင့် ချမ့်ရှင်းဟွာတို့ ရန်ဖြစ်ခဲ့သည့် သတင်းမှာ ဤမျှလောက် မြန်ဆန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့မိချေ။ အကယ်၍ သူမအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့ သေသေချာချာ ရှင်းလင်းမပြပါက ချင်လဲ့၏ သိက္ခာမှာ ကျဆင်းရုံတင်မကဘဲ သူမ၏ ခါးသည်လည်း သက်ညှာခြင်း ခံရမည်မဟုတ်ချေ။

သူမသည် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို အလျင်အမြန် ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။"ကုတင်က ကျိုးကျမတတ် ဖြစ်ခဲ့တာပါ အစ်မရဲ့။ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့တွေမှာ ကလေးတောင် ရှိနေပြီပဲဥစ္စာ။"

ယဲ့ရင်နန်သည် အန်းမင်ဟွာ၏ ရှက်သွေးဖြာကာ ပျာယာခတ်နေသည့် အမူအရာကို မြင်တွေ့ရသည့်အခါ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အချိန်တွင် ချင်လဲ့က အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာသည်ကို အချိန်ကိုက် မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ ရယ်မောသံမှာ ပို၍ကျယ်လောင်လာခဲ့သည်။

"မင်းရဲ့ဇနီးက အဆင်ပြေပါတယ်။ ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာ နည်းနည်းပဲ ရှိတာ။ နောက်ရက်တွေမှာ ဒဏ်ရာကို ရေမစိုအောင်ပဲ သေသေချာချာ ဂရုစိုက်ပေးလိုက်။"

ယဲ့ရင်နန်သည် နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်ကျမှသာ အန်းမင်ဟွာသည် ချင်လဲ့ ရောက်ရှိလာသည်ကို သတိပြုမိတော့သည်။

သူမ အနည်းငယ် အပြစ်မကင်းသလို ခံစားရသဖြင့် လက်မောင်းကို ကျောနောက်သို့ ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူမ ငယ်စဉ်ကတည်းက ချင်လဲ့နှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သူမသည် အမြဲတမ်း အနိုင်ကျင့်သူသာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး မည်သည့်အခါမျှ ဒဏ်ရာရရှိသူ မဖြစ်ခဲ့ဖူးချေ။

"ကျွန်မ... ဟို... ချမ့်ရှင်းဟွာကို ရိုက်လိုက်မိတယ်။ ဒါက ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်သွားမလား။"

အန်းမင်ဟွာသည် စကားလမ်းကြောင်းလွှဲရန် အသာအယာ စမ်းသပ်ကြည့်ခဲ့သည်။

"ပြီးတော့ ဒီသတင်းက သိပ်မြန်တာပဲ။ လူတိုင်း သိသွားကြပြီလား။"

"မင်း နိုင်ခဲ့တာကို ဘာကို ကြောက်နေရမှာလဲ။"

ချင်လဲ့က သူမ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲယူရင်း ပြောလိုက်သည်။"နာနေသေးလား။"

"နည်းနည်းတော့ နာတာပေါ့။"

အန်းမင်ဟွာက အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ သတိမထားမိဘဲ ရှိနေတုန်း သူမက တွန်းချလိုက်လို့ လဲကျသွားတာ။ မဟုတ်ရင် ချမ့်ရှင်းဟွာက ကျွန်မကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ မနိုင်စေရဘူး။"

"တော်တယ်"

ချင်လဲ့ကိုယ်တိုင်မူ အသက်အန္တရာယ်နီးပါး ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများကို ခံစားခဲ့ရဖူးသော်လည်း မည်သည့်အခါမျှ ညည်းညူခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ သို့သော် ယခုမူ အန်းမင်ဟွာ၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ အဖြူရောင် ပတ်တီးစကပ်ထားသော ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာအသေးစားလေးကို မြင်တွေ့ရရုံမျှဖြင့် သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နာကျင်စွာ ရီဝေသွားခဲ့ရသည်။

"မင်းအတွက် ခွင့်တိုင်ပေးရမလား။"

" မလုပ်နဲ့။"

အန်းမင်ဟွာက ချက်ချင်းပင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကျွန်မက အခု တပ်စုမှူးရှောင်ရဲ့ စစ်သည်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလေ။ ရှင်က တပ်စုမှူးရှောင်ရဲ့ တပ်ခွဲမှူး ဖြစ်နေတော့... ကျွန်မက ရှင့်ရဲ့ စစ်သားစ်ယောက်လည်း ဖြစ်တာပေါ့။ အကယ်၍ ဒီလို ဒဏ်ရာအသေးအမွှားလေးနဲ့ ခွင့်တိုင်မယ်ဆို... ဒုတိယတပ်ခွဲမှူးချင်က သူ့စစ်သားတွေအကုန်လုံးကို ဒီလိုပဲ ဂရုစိုက်ပေးတတ်တာလား။"

ချင်လဲ့ ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်မိသည်။ "ကိုယ်က မင်းကို လုပ်သလိုမျိုး... အခြားလူတွေအကုန်လုံးကို ကုတင်ပေါ် ဆွဲခေါ်ပြီး ကုတင်ကျိုးလုမတတ် လုပ်လို့ရပါ့မလား။"

အဆင်ပြေသွားပြီ။ သူသည် သူမ စောစောက ပြောခဲ့သော စကားများကို အမှန်တကယ် ကြားသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အန်းမင်ဟွာ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားပြီး သူ့ကို တံခါးဝသို့ တွန်းထုတ်လိုက်တော့သည်။"အိုင်းယား... ကျွန်မ တကယ် အဆင်ပြေပါတယ်။ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကို ပြန်သွားရဦးမယ်... ဒုတိယတပ်ခွဲမှူးချင်။"

သူမ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ ပြန်ရောက်ရှိလာသည့်အခါတွင်မူ သူမအား အမြဲတမ်း မနာလိုမုန်းတီးသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမည့်သူ မရှိတော့သဖြင့် အန်းမင်ဟွာသည် အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ စိတ်ထဲတွင် များစွာ ပေါ့ပါးသွားခဲ့ရသည်။

ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုများမှာလည်း ယခင်ကလောက် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သည်ဟု မခံစားရတော့ချေ။

သူမသည် ချမ့်ရှင်းဟွာနှင့် ရန်ဖြစ်ခဲ့သည့် ကိစ္စရပ်မှာ ဤမျှဖြင့်ပင် ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူမကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ထိုနေ့ မွန်းတည့်ချိန်တွင် စားသောက်ဆောင်သို့ နေ့လယ်စာစားရန် သွားရောက်ခဲ့သည့်အချိန် ဖြစ်သည်။ (မှန်ပါသည်၊ ပြည်သူ့စစ်လေ့ကျင့်ရေးတွင် ပါဝင်သော စစ်သားဇနီးများအနေဖြင့် သုံးနပ်စာလုံးကို ကန်တင်းတွင် အခမဲ့ စားသောက်ခွင့် ရရှိကြသည်။) အန်းမင်ဟွာသည် စုချင်နှင့်အတူ ယနေ့ နေ့လယ်စာအတွက် ဘာဟင်းလျာများ ရှိမလဲဟူ၍ ခန့်မှန်းပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် တပ်ရင်းမှူး ဝမ်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

တပ်ရင်းမှူးဝမ်သည် အန်းမင်ဟွာကို အလွန်ပင် စိတ်ကျေနပ်အားရသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ရှုရင်း အားပေးစကားပင် ဆိုခဲ့သေးသည်။

"သေသေချာချာ လေ့ကျင့်ပါ။ လာမယ့် ပြိုင်ပွဲမှာ ငါတို့တွေ နောက်ထပ် အဆင့်ကောင်းကောင်းတွေ ရဖို့ ရည်မှန်းကြရအောင်။"

ရက်အနည်းငယ် ထပ်၍ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် ယခုနှစ်၏ ရာထူးပြောင်းရွှေ့မှုစာရင်းတွင် ဒုတိယတပ်ခွဲ၏ ဒုတိယတပ်ခွဲမှူး ကျန်းဝေကျွင်း ပါဝင်နေသည်ဟူသော သတင်းစကား ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုအခါ စစ်သားမိသားစုဝင်းအတွင်း၌ အန်းမင်ဟွာကို အမြဲတမ်း အပုပ်ချအတင်းပြောနေခဲ့သော ချမ့်ရှင်းဟွာသည် ချက်ချင်းပင် သူမ၏ အိမ်တွင်းသို့သာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့ပြီး ခြံဝင်းတံခါးအပြင်ဘက်သို့ပင် ခြေတစ်လှမ်းမျှ ထွက်မလာရဲတော့ချေ။

တစ်ဖက်တွင်မူ အန်းမင်ဟွာသည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်တွင် ဆက်၍ ချွေးသံရွှဲရွှဲဖြင့် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

သူတို့သည် အလေးမ လေ့ကျင့်ခြင်းကိုပင် စတင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဝန်ထုတ်ပိုးလျက် ငါးကီလိုမီတာ ပြေးခြင်းကို ပြီးဆုံးအောင် လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် အန်းမင်ဟွာနှင့် သူမ၏ ဒုက္ခခံဖော်ခံဖက် သူငယ်ချင်းများမှာ အချင်းချင်း မှီတွဲလျက် အနားယူနေကြသည်။ ကောင်းကင်ယံမှ တိမ်တိုက်များကို မော့ကြည့်ရင်း အန်းမင်ဟွာ ညည်းညူမိသည်။

"ကျွန်မက အပျင်းခိုချင်ရုံတင်ပါလို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား။ အခု ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အသည်းအသန် လေ့ကျင့်နေရတာလဲ။"

အဆိုးဆုံးအချက်မှာ ဤလေ့ကျင့်မှုသည် သူမ၏ စိတ်ထဲရှိ အရှုံးမပေးလိုသော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ကို အမှန်တကယ် နိုးကြားစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မေ့ယွီ... နင် ဘာလို့ မပင်ပန်းတာလဲ။"

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ကျောက်မေ့ယွီသည် သူတို့ သုံးဦးနှင့်အတူ လိုက်ပါလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ စုချင်တစ်ယောက် လမ်းလျှောက်ရင်း လဲကျလုမတတ် ဖြစ်ခဲ့စဉ်က ကျောက်မေ့ယွီက လှမ်း၍ ဖမ်းထိန်းပေးခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင်မူ အနားယူချိန်တစ်ခု၌ — မည်သည့်အကြောင်းရင်းကြောင့်မှန်း မည်သူမျှ သေသေချာချာ မမှတ်မိတော့သော်လည်း — ကျန့်ယွဲ့ယွဲ့သည် ကျောက်မေ့ယွီအား သရော်စာဆိုစကား ပြောကြားခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က လင်းဝမ်ရွေ့သည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ အနားတွင် မရှိခဲ့သော်လည်း အသံဖြင့်မူ ချက်ချင်းပင် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ကျန့်ယွဲ့ယွဲ့ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ပြန်လည်ချေပခဲ့သည်။ ထိုသို့ဖြင့် သူတို့ လေးဦးမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အုပ်စုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ကြတော့သည်။

"ကျွန်မက အိမ်မှာတုန်းက နေ့တိုင်း အလုပ်ကြမ်း လုပ်ခဲ့ရတာလေ။"

ကျောက်မေ့ယွီက ဤနေရာသို့ မလာရောက်မီ အချိန်များကို ပြန်လည်တွေးတောရင်း ပြောဆိုသည်။ သူမအနေဖြင့် လုကျန့်ကို လာရောက်ရှာဖွေရန် စွန့်စားခဲ့ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထိုက်တန်ခဲ့သည်ဟု ခံစားရသည်။

"တောင်ပေါ်ကို မြေဩဇာတွေ သယ်သွားရတယ်၊ အစားအစာ ရိက္ခာတွေကို ပြန်သယ်ချရတယ်။ ပြေးရလွှားရတာတွေကတော့ ကျွန်မအတွက် အသားကျနေပါပြီ။"

စုချင်သည် ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ သက်ပြင်းချမိသည်။"ဒါဆိုရင် ငါတို့တွေရဲ့ ဒီပြိုင်ပွဲကြီးမှာ ရင်ဆိုင်ရမယ့် ပြိုင်ဘက်တွေက ဒေသခံ အလုပ်သမားတွေနဲ့ လယ်သမား ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေ ဖြစ်ကြမှာပေါ့။ ဒါဆိုရင် ငါကော... ငါက ဂုဏ်ဆောင်ပေးရမယ့်သူလား။"

"ကျွန်မကို အခုအချိန်အထိ ဆက်ပြီး ကြိုးစားစေတဲ့အရာကတော့..."

လင်းဝမ်ရွေ့သည် လေလျှော့ထားသော ငန်းဖြူတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အားအင်ချည်းနဲ့စွာဖြင့် ပြောခဲ့သည်။

"ဖူချင်းရှန်က ပြောတယ်... ငါ့ရဲ့ ခံနိုင်ရည်စွမ်းအား တိုးတက်လာခဲ့ရင် ညဘက်ကျရင် သူ့အပေါ်ကနေ နေပြီးတော့ အနိုင်ယူလို့ ရလိမ့်မယ်တဲ့။"

အနိုင်ယူမယ် ဟုတ်လား။ အန်းမင်ဟွာ၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

"နင်ပြောတဲ့ အနိုင်ယူတယ်ဆိုတာ... ငါ စဉ်းစားနေတဲ့ အရာမျိုးကို ပြောတာလား။"

"တို့ရဲ့ ငန်းဖြူလေးက ဘာကို စဉ်းစားနေလဲဆိုတာတော့ ငါ မသိဘူး။"

စုချင်က အသက်ကို မနည်းရှူရင်း စကားဝိုင်းထဲသို့ လိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့် ဝင်ရောက်ပြောဆိုခဲ့သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒုတိယတပ်စုမှူးဖူ ဆိုလိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကတော့ — နင် စဉ်းစားနေတဲ့ အရာနဲ့ ထပ်တူပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

လင်းဝမ်ရွေ့သည် အလွန်ပင် ရှက်ရွံ့သွားသဖြင့် သူမ၏ တံတောင်ဆစ်ဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးကို တစ်ချက်စီ တွန်းလိုက်သည်။

"နင်တို့နှစ်ယောက်ဟာလေ။ အနည်းဆုံးတော့ ဒီက ညီမလေး မေ့ယွီကို အားနာကြဦး။ စကားပြောတာကလည်း ဘာအကာအကွယ်မှမရှိဘဲ ထွက်နေတာပဲ။"

သူမသည် ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ "ဟုတ်တယ်... ငါ ဆိုလိုတာကလည်း အဲဒီလို အနိုင်ယူခြင်းမျိုးကို ပြောတာပါ။ သူ ငါ့ကို အမှန်တကယ် အနိုင်ယူနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသောနေရာက အဲဒီ ကုတင်ပေါ်မှာပဲ ရှိတာလေ။"

လုကျန့်နှင့် ထိမ်းမြားလက်ထပ်စာချုပ် ယူဆောင်ထားသည်မှာ မကြာသေးသော ကျောက်မေ့ယွီမှာမူ ထိုစကားများကို ကြားရသည့်အခါ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရဲရဲနီသွားတော့သည်။

သူတို့နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင်မူ ကျန့်ယွဲ့ယွဲ့၏ အသံ ပျံလွင့်လာခဲ့သည်။ "... ကျွန်မကို မေးမယ်ဆိုရင်တော့ ဒုတိယတပ်ခွဲမှူးကျန်းက မှန်ကန်တဲ့ တော်လှန်ရေး အဖော်အဖက်ကို မရွေးချယ်ခဲ့မိလို့ပဲ။ ချမ့်ရှင်းဟွာက စာတစ်လုံးတောင် မတတ်ဘူး။ သူမ လုပ်တတ်တာဆိုလို့ ပြဿနာရှာဖို့ပဲ ရှိတာ။"

သူမသည် ကျောက်မေ့ယွီထံသို့ အဓိပ္ပာယ်ပါသော မျက်လုံးများဖြင့် တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါပေါ့... မှန်ကန်တဲ့ တော်လှန်ရေး အဖော်အဖက်ကို ပျိုးထောင်ဖို့ဆိုရင် တို့ရဲ့ ယွဲ့ယွဲ့လို လူမျိုးကို ရှာရမှာပေါ့။ သူမမှာ အလုပ်အကိုင်လည်း ရှိတယ်၊ အရည်အချင်းလည်း ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ ဗဟုသုတလည်း စုံလင်တယ်လေ။" ကျန့်ယွဲ့ယွဲ့၏ ဘေးနားရှိ လူတစ်ဦးက ဝင်ရောက်ထောက်ခံပြောဆိုသည်။

စုချင်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။"ဘာလို့ ကျန့်ယွဲ့ယွဲ့ရဲ့ စကားတွေက အဓိပ္ပာယ်တစ်ခုခု ကပ်ပါနေသလိုမျိုး ငါ ခံစားရတာလဲ။"

"သေချာတာပေါ့။"

လင်းဝမ်ရွေ့ မှတ်ချက်ချသည်။ အမျိုးသမီးများသာ ရှိသော ကချေသည်အဖွဲ့တွင် ရေရှည်နေထိုင်ခဲ့ဖူးသဖြင့် သူမသည် ဤကဲ့သို့သော စကားဝှက်များကို အလွန်ပင် ရင်းနှီးလှပေသည်။

"သူမက သာလွန်ကြောင်း ပြသချင်နေတာ။ ပြီးတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်ဆီကို သတင်းစကား ပါးချင်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။"

သို့သော် အန်းမင်ဟွာမှာမူ ကျန်းဝေကျွင်း စစ်တပ်မှ ရာထူးပြောင်းရွှေ့တော့မည်ဟူသော သတင်းကိုသာ ပိုအာရုံစိုက်မိသည်။ ကျန်းဝေကျွင်းသည် တပ်ရင်းအတွင်းရှိ ဒုတိယတပ်ခွဲမှူးများထဲတွင် သက်တမ်းအရင့်ဆုံး ဖြစ်သော်လည်း အနားယူရန် သို့မဟုတ် ရာထူးပြောင်းရွှေ့ရန် အရွယ်သို့ မရောက်ရှိသေးချေ။

ထို့ပြင် ဤကိစ္စက သူမနှင့် ချမ့်ရှင်းဟွာတို့ ရန်ဖြစ်ပြီးခါစတွင် ရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အန်းမင်ဟွာသည် စိတ်ထဲမှ တွေးတောမိသည်။ ဤကိစ္စသည် ချင်လဲ့နှင့် တစ်စုံတစ်ရာ ပတ်သက်မှု ရှိနေမလား။

"ဒါက ကိုယ်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး... ဟွာဟွာ။"

ထိုနေ့ညနေတွင် စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှု ပြီးဆုံး၍ အိမ်ပြန်လမ်းတွင် အန်းမင်ဟွာသည် သူမ၏ သံသယကို ချင်လဲ့အား မေးမြန်းခဲ့သည်။

ချင်လဲ့၏ အပြုံးသည် ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် တောက်ပနေသည်။"မင်းရဲ့ အမျိုးသားက အခုလောလောဆယ် ဒုတိယတပ်ခွဲမှူးပဲ ရှိသေးတာ။ ကိုယ့်မှာ အခြား ဒုတိယတပ်ခွဲမှူးတစ်ယောက်ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့် အာဏာ မရှိသေးပါဘူး။"

"တကယ်လား။"

အန်းမင်ဟွာသည် တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ ယုံကြည်သေးသည်။ သူမ ပိုပြောမိသွားတာဖြစ်မည်— ယခင်ဘဝက ဝတ္ထုများကို အဖတ်လွန်သွားခဲ့၍လား။

ချင်လဲ့က သူမအား ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ နမ်းရှိုက်လိုက်ရင်း နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ကိုယ်ကိုယ်တိုင် စီစဉ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပေမဲ့... ကိုယ်နဲ့ နည်းနည်းတော့ ပတ်သက်မှု ရှိတာပေါ့။"

ချင်လဲ့က အန်းမင်ဟွာအား ညင်သာစွာ ပြောဆိုသည်။ စစ်တပ်၏ စည်းကမ်းနှင့် လျှို့ဝှက်ချက်များမှအပ အခြားကိစ္စရပ်များတွင် သူသည် သူမအပေါ် မည်သည့်အခါမျှ လျှို့ဝှက်ချက် မထားခဲ့ဖူးချေ။

"ကျန်းဝေကျွင်းက ဒေသခံ အရပ်ဘက်ရာထူးကို ပြောင်းရွှေ့ဖို့အတွက် အစကတည်းက စဉ်းစားနေခဲ့တာ။ ကိုယ်က သူ့အတွက် ငြင်းပယ်လို့မရနိုင်တဲ့ အခွင့်အလမ်းကောင်းတစ်ခုကို လမ်းပြပေးလိုက်ရုံပဲ။"

ချမ့်ရှင်းဟွာသည် ဟွာဟွာကို အများပြည်သူရှေ့တွင် ဗြောင်ကျကျ အနိုင်ကျင့်ခဲ့သည်။ သို့ဖြစ်ရာ သူမအနေဖြင့် စစ်သားမိသားစုဝင်းအတွင်း ဆက်ရှိနေပြီး မျက်စိနောက်စရာ ဖြစ်နေရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

သူမအတွက် မည်သည့်နောက်ဆက်တွဲရလဒ်များ စောင့်ကြိုနေမလဲဆိုသည်မှာမူ ချမ့်ရှင်းဟွာ၏ လောဘကြီးတတ်သော သတင်းဆိုးမှာ စစ်သားမိသားစုဝင်းအတွင်း ကျော်ကြားလှပေသည်။ ကျန်းဝေကျွင်းနောက်သို့ လိုက်ပါကာ အရပ်ဘက်ရာထူးသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားခြင်းသည် သူမ၏ ထိုလောဘကို ပိုဖြည့်ဆည်းရန် အခွင့်အလမ်းများ ရရှိစေမည် ဖြစ်သည်။

လက်ရှိ အရပ်ဘက် အုပ်ချုပ်ရေးယန္တရား၏ အခြေအနေအရ အကယ်၍ ချမ့်ရှင်းဟွာအနေဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်ရန် မသင်ယူခဲ့ပါက သူမ၏ အဆုံးရလဒ်မှာ လှပလိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။

အန်းမင်ဟွာသည် မျက်တောင်ခတ်ရင်း တည်တံ့သော မျက်နှာထားဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။"ချင်လဲ့... အကယ်၍ ကျွန်မက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကြည့်မရဘူးဆိုရင်... ရှင်က သူတို့ကို စစ်သားမိသားစုဝင်းထဲကနေ ဒီလိုပဲ မောင်းထုတ်ပစ်မှာလား။"

ချင်လဲ့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူမ၏ စိုးရိမ်တကြီးရှိသော အမူအရာကို ကြည့်ရှုသည်။ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"နောက်ထပ် ဘယ်သူက မင်းကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးနေသေးလို့လဲ။"

အန်းမင်ဟွာ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်မှာ အကယ်၍ သူမအနေဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပိုဆိုးသွမ်းကာ အလိုလိုက်ခံချင်စိတ်ရှိပြီး၊ သူမ၏ အနားတွင်လည်း မည်သည့်မေးခွန်းမျှမမေးဘဲ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အာဏာပြသူကဲ့သို့ ပြုလုပ်ပေးမည့် ချင်လဲ့ ရှိနေပါက — သူတို့နှစ်ဦးသည် ဝတ္ထုထဲရှိ ဗီလိန်ဇာတ်ကောင် မောင်နှံနှင့် အမှန်တကယ်ပင် ဆင်တူလှပေသည်။

ဩော်... မှန်သားပဲ။ သူမသည် ဝတ္ထုထဲရှိ သနားစရာကောင်းသော အချစ်ဇာတ်လမ်းမှ ရက်စက်တတ်သော အမျိုးသမီး ဇာတ်ပို့ ဇာတ်ကောင် ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။