အခန်း ၂၉

အရင်းရှင်မမလေးအဖြစ် စာအုပ်ထဲသို့ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၂၉

"မင်ဟွာ... နင့်အတွက် ပါဆယ်ထုပ် ရောက်နေတယ်၊ မြို့တော်က။"

အန်းမင်ဟွာတစ်ယောက် မိမိကိုယ်ကိုယ် ရက်စက်ယုတ်မာသည့် ဇာတ်ရံအမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်မှန်း ပြန်လည်သတိရလာခဲ့သည့် နောက်တစ်နေ့တွင် ဖြစ်သည်။

စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှု ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် သူမသည် လင်းဝမ်ရွေ့နှင့်အတူ အထည်အလိပ်ဝယ်ယူရန် ကုန်ထုတ်လုပ်ရေးသမားစုပေါင်းအဖွဲ့ပိုင် အရောင်းဆိုင်သို့ လိုက်ပါခဲ့သည်။

အပြာရောင်နှင့် အစိမ်းရောင် အကွက်ဆန်းပါသည့် သိုးမွှေးထည်အသစ်များ ယခုတင်ပဲ ရောက်ရှိထားသဖြင့် လင်းဝမ်ရွေ့က အပေါ်ကုတ်အင်္ကျီတစ်ထည် ချုပ်လုပ်ချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး စာတိုက်နှင့် ကြေးနန်းရုံးရှေ့သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် လျန်မေ့ယွင် လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည့် အသံကို အန်းမင်ဟွာ ကြားလိုက်ရသည်။

မြို့တော်ကလား။ ဒါဆိုလျှင် ရှဲ့ယွီထန်ဆီက ဖြစ်ရပေမည်။

အန်းမင်ဟွာသည် လျန်မေ့ယွင်ကို ကျေးဇူးတင်စကားပြောကာ ပါဆယ်ထုပ်ကို လက်ခံယူပြီး အိမ်သို့ ရောက်ရှိမှသာ ဖွင့်ကြည့်ခဲ့သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ရှဲ့ယွီထန်ဆီက ပေးပို့လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပါဆယ်ထုပ်က သိပ်ပြီးမကြီးမားသော်လည်း အတွင်းထဲတွင် ရဲရဲတောက်နေပြီး အလွန်ပင် တောက်ပလှပသည့် အနီရောင် ချီဖွန်ပဝါတစ်ထည် ပါရှိနေသည်။

ရှဲ့ယွီထန်က စာထဲတွင် ထိုပဝါကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် ခဏမှာပင် ဤပဝါသည် အန်းမင်ဟွာ၏ လည်ပင်းထက်တွင် ရှိနေရမည့်အရာဟု ခံစားလိုက်ရကြောင်း ရေးသားထားသည်။

အန်းမင်ဟွာ အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် တစ်ညနေခင်းလုံး ထိုအနီရောင်ပဝါကို လည်ပင်းတွင် ပတ်ထားခဲ့ပြီး အလုပ်ကိစ္စအဝဝကိုလည်း ထိုပဝါကို ပတ်ထားလျက်ပင် လုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။

ကလေးလေး ပင်းအန်းလေးပင် အိပ်ရာမဝင်မီ သတိပြုမိသွားပြီး ချီးကျူးစကား ဆိုခဲ့သည်။"မေမေ... အဲ့ဒီအနီရောင်ပဝါလေးနဲ့ သိပ်လှတာပဲနော်"

"လှတယ်မလား။ မေမေလည်း အဲ့လိုပဲ ထင်တယ်။ ဒါက သားရဲ့ အဒေါ် ယွီထန်က မေမေ့ဆီ စာတိုက်ကနေ ပို့ပေးလိုက်တာလေ၊ မြို့တော်ကနေ ဝယ်လာတာတဲ့။"

နေ့ဘက်တွင် စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုများ ရှိနေသဖြင့် ပတ်ဆင်နိုင်ခြင်း မရှိရာ ဤဆောင်းဦးရာသီတွင် ဤပဝါကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မပတ်ဆင်လိုက်ရတော့မည်ကို အန်းမင်ဟွာ အလွန်ပင် နှမြောတသ ဖြစ်နေမိသည်။

ပင်းအန်းလေး အိပ်ပျော်သွားသည့်တိုင်အောင် သူမသည် ထိုပဝါကို ပတ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ရေချိုးခန်းထဲတွင် ရှိနေသော ချင်လဲ့ထံသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ချင်လဲ့က သူမအတွက် သစ်သားရေချိုးကန်ထဲသို့ ရေပူများ လောင်းထည့်ပေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

အန်းမင်ဟွာက တတွတ်တွတ် ပြောဆိုနေမိသည်။"ချင်လဲ့... ပြည်သူ့စစ်ပြိုင်ပွဲက ဘာလို့ ဒီနှစ်မှ ရွေးပြီး ကျင်းပရတာလဲ။ စစ်ရေးလေ့ကျင့်နေရလို့ ဒီပဝါကိုတောင် မပတ်ရဘူး၊ နှမြောစရာကြီး။ ဆောင်းဦးကလည်း ကုန်တော့မယ်။"

"နှမြောစရာ မလိုပါဘူး။"

ချင်လဲ့က ပြောရင်း အန်းမင်ဟွာ၏ လည်ပင်းမှ ပဝါကို အသာအယာ ချွတ်ယူလိုက်သည်။

"ဒီပဝါကို ဘယ်လို အကျိုးရှိရှိ အသုံးချရမလဲဆိုတာ ကိုယ် မင်းကို သင်ပေးမယ်။"

ချင်လဲ့ ပြောဆိုသည့် "အကျိုးရှိရှိ အသုံးချခြင်း" ဆိုသည်မှာ ထိုပဝါဖြင့် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့ခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု အန်းမင်ဟွာ တစ်ခါမျှ စိတ်ကူးယဉ်မထားခဲ့ဖူးချေ။

......

ဒိုင်း!

ဒိုင်း!

ဒိုင်း!

သေနတ်သံ ငါးချက် ကြားရပြီးနောက် အန်းမင်ဟွာနှင့် သူမ၏ အုပ်စုသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြသည်။ တစ်ယောက်ကျော်ခန့်အကွာတွင် ရှိနေသော ကျန်းယွဲ့ယွဲ့သည် စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ တိုးတိုးလေး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးပါတော့သည်။

အချိန်အတန်ကြာ စစ်ရေးလေ့ကျင့်ပြီးနောက် သူတို့သည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စစ်ဆေးအကဲဖြတ်ခြင်းကို ခံယူခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းယွဲ့ယွဲ့သည် အလေးအပင်ထမ်း၍ တောတောင်ဖြတ်ကျော်ပြေးခြင်းနှင့် အတားအဆီးဖြတ်ကျော်ပြေးခြင်း နှစ်ခုလုံးတွင် အောက်ဆုံးအဆင့်တွင် ရှိနေခဲ့သည်။ အကယ်၍ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်တွင်ပါ အောင်မှတ်မရရှိခဲ့လျှင် သူမသည် အဆင့်လျှော့ချ၍ အထုတ်ခံရမည်မှာ အသေအချာပင်။

ကြည့်ရသည်မှာ သူမ ထပ်၍ ကျရှုံးသွားခဲ့ပြန်ပြီဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ပစ်မှတ်ရမှတ်များကို ကြေညာနေပြီ ဖြစ်သည်။ အန်းမင်ဟွာသည် ငါးချက်လုံး ပစ်မှတ်တည့်တည့် ထိမှန်ခဲ့ပြီး စုစုပေါင်း ရမှတ် ၅၀ ရရှိကြောင်း ကြေညာလိုက်သည့်အခါ သေနတ်ပစ်ပြီးသားဖြစ်သော ကျောက်မေ့ယွီက ကျယ်လောင်စွာ ဟစ်အော်၍ အားပေးလိုက်သည်။

သူမကိုယ်တိုင်မှာ သေနတ်ပစ်ခြင်းတွင် ထူးချွန်သူ မဟုတ်သော်လည်း အန်းမင်ဟွာအတွက်မူ အမှန်တကယ်ပင် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ဝမ်းမြောက်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ အန်းမင်ဟွာ စိတ်အေးသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ အလေးထမ်းပြေးခြင်းနှင့် အတားအဆီးဖြတ်ပြေးခြင်း ရလဒ်များမှာ အသင့်အတင့် ရှိနေခဲ့ပြီး ယခုအခါ သေနတ်ပစ်ခြင်းတွင် ထူးထူးခြားခြား ထိပ်ဆုံးမှ ဦးဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ နောက်ဆုံးအဆင့် လူရွေးချယ်မှုတွင် ပါဝင်ရန် သေချာသလောက် ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"နောက်တစ်အုပ်စု!"

တပ်စိတ်ခေါင်းဆောင်၏ ခေါ်သံနှင့်အတူ အန်းမင်ဟွာသည် လှပစွာ ပွင့်လန်းနေသော ဒေါနပန်းလေးတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ပြုံးလျက် ကျောက်မေ့ယွီရှိရာသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ ကျောက်မေ့ယွီ၏ ပွင့်လင်းပြီး တောက်ပသော မျက်နှာထက်တွင် ပျားရည်များ စီးကျလာမည့်အလား ချိုမြိန်လှသော အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

"မင်ဟွာ... နင် တော်လိုက်တာ။"

စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသော ကျန့်ယွဲ့ယွဲ့သည် ကျောက်မေ့ယွီ၏ ဝမ်းမြောက်နေသော မျက်နှာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ပို၍ပင် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ မိမိက ရွေးချယ်ခြင်း မခံရဘဲ ကျောက်မေ့ယွီက ဘာကြောင့် ရွေးချယ်ခံရသနည်း။

"ဘာတွေ ဒီလောက် ဝမ်းသာနေတာလဲ။ နင့်ရဲ့ သေနတ်ပစ်ရမှတ်ကလည်း အမှိုက်ပုံလိုပဲဟာကို။"

"အမှိုက်ပုံလည်း သူ့နေရာနဲ့သူ အသုံးဝင်တာပဲ။ နင်က အမှိုက်ကို အထင်သေးလို့လား။"

ကျောက်မေ့ယွီသည် လွန်ခဲ့သော ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ်က အန်းမင်ဟွာတို့နှင့်အတူ သွားလာခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်း ပို၍ယုံကြည်မှု ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"နင်စားနေတဲ့ ဆန်စပါးတွေကလည်း အမှိုက်တွေ၊ မြေဩဇာတွေနဲ့ စိုက်ပျိုးထားတာ။ နင်လည်း ဆက်မစားနဲ့တော့၊ မဟုတ်ရင် နင်စားသမျှ အားလုံးက အမှိုက်တွေ ဖြစ်ကုန်လိမ့်မယ်။"

"အာ... ငါ ဘာတွေ ကြားနေရတာလဲ။ တစ်ယောက်ယောက်က အမှိုက်အကြောင်း မသိဘူး ဖြစ်နေတာလား။"

"အမှိုက်" ဆိုသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် စုချင်၏ ဗီဇဓာတ်က နိုးကြားလာခဲ့ပုံရသည်။ သူမသည် အိမ်သာမှ ပြန်လာခါစဖြစ်ပြီး ထိုစကားများကို ကြားရသည်နှင့် ကျန်းယွဲ့ယွဲ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "နင့်ရဲ့ တံခါးဝမှာ အမှိုက်တွေ၊ မစင်တွေ လာသုတ်ပေးဖို့ လိုမလား"

သူမသည် တစ်ကျော့ပြန် ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့သူ ဖြစ်သော်လည်း လိုအပ်ပါက ရွံရှာဖွယ်ရာ ကိစ္စရပ်များကို ပြုလုပ်ရန် ဝန်လေးမည့်သူ မဟုတ်ချေ။

မလှမ်းမကမ်းတွင် ယနေ့ စစ်ဆေးအကဲဖြတ်မှုများ ရှိနေသဖြင့် တပ်ရင်းမှူး ဝမ်သည် သူ၏ ချစ်လှစွာသော ဒုတိယတပ်ခွဲမှူးများကို ခေါ်ဆောင်၍ လာရောက်လေ့လာနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းယွဲ့ယွဲ့ ဝမ်းနည်းစွာ ငိုကြွေးနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသော်လည်း မည်သည့်စကားများ ပြောဆိုနေသည်ကိုမူ မကြားရသဖြင့် တပ်ရင်းမှူး ဝမ်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် မိမိ၏ အတွေးဖြင့် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။

"ငါတို့ စစ်သားတွေရဲ့ မိသားစုဝင်တွေက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကောင်းကောင်း သတိပြုမိပုံပဲ။ ရဲဘော် ကျန်းက သူမရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည် မကောင်းမွန်လို့ ငိုနေတာ ထင်ပါရဲ့။"

"ရဲဘော်ရှောင်အန်း၊ ရဲဘော်ရှောင်ကျောက်နဲ့ ရဲဘော်ရှောင်စုတို့ကတော့ တကယ့်ကို စည်းလုံးကြတာပဲ။ အချင်းချင်း အားပေးနှစ်သိမ့်နေကြတာကို မြင်ရတာ တကယ့်ကို ဝမ်းသာစရာပဲ။"

တပ်ရင်းမှူးဝမ်သည် အန်းမင်ဟွာအပေါ် အလွန်ပင် အမြင်ကြည်လင်သူ ဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် ချမ့်ရှင်းဟွာနှင့် ရန်ဖြစ်ခဲ့သည့် ကိစ္စအပြီးတွင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမသာ စစ်သားစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့လျှင် တကယ့်ကို အလားအလာရှိသော ရဲဘော်တစ်ဦး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

တပ်ရင်းမှူးဝမ်က ထိုသို့ ပြောဆိုနေစဉ်တွင် သူ၏ နောက်ကွယ်မှ လိုက်ပါလာသော ချင်လဲ့နှင့် ကျန်းဖုန်းယွမ်တို့သည် မိမိတို့၏ ဇနီးသည်များအကြောင်းကို အကောင်းဆုံး သိရှိနေကြသူများ ဖြစ်သည်။

ထိုဘက်တွင် ပြုံးရွှင်နေကြသော်လည်း ထိုမျက်နှာအမူအရာများကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့် မည်သူမျှ ကောင်းသောစကားများ ပြောဆိုနေကြခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ရိပ်မိနိုင်သည်။

သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးလုံးက စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုကြချေ။ သဘာဝကျကျပင် ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် မိမိတို့ ဇနီးသည်များ၏ သိက္ခာကို ချပစ်ရန် အကြောင်းမရှိပေ။

လုကျန့်သည်လည်း တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ သူသည် ကျောက်မေ့ယွီက အန်းမင်ဟွာကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖက်တွဲလျက် ချိုသာစွာ ပြုံးပြနေသည်ကို စိုက်ကြည့်နေမိပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ မုန်တိုင်းထန်တော့မည့်အလား မည်းမှောင်နေခဲ့သည်။

သူမသည် သူ့ကို ထိုကဲ့သို့ တစ်ခါမျှ ပြုံးမပြခဲ့ဖူးချေ။

သူက ချင်လဲ့၏ ဘေးသို့ အသာအယာ တိုးကပ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး မေးမြန်းလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ဇနီးက မင်းကို အခုလိုမျိုး တစ်ခါလောက် ဖြစ်ဖြစ် ပြုံးပြဖူးလား။"

ချင်လဲ့က မျက်ခုံးပင့်ကြည့်လိုက်ရင်း မိမိ၏ ဇနီး၏ ခါးကို ဖက်တွဲထားသော ကျောက်မေ့ယွီကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ— "အင်း" ဟု သဲ့သဲ့မျှ ဖြေကြားလိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ။"

ချင်လဲ့က လုကျန့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ လုကျန့်က သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ သူ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ ဆိုလိုက်သည်။

"ငါ့ဇနီးက ငါတို့ ငယ်ငယ်ကတည်းက ငါ့ကို အဲ့လိုမျိုး ပြုံးပြလာတာလေ။ ငါ့ကို မေးလည်း အပိုပဲ"

ကျန်းဖုန်းယွမ်ကမူ တည်ငြိမ်အေးစက်သော မျက်နှာထားကိုသာ ဆက်၍ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဖူချင်းရှန်သည် လုကျန့်၏ စစ်ဝတ်စုံအိတ်ကပ်ထဲမှ စီးကရက်တစ်ဗူးကို သဘာဝကျကျပင် နှိုက်ယူလိုက်ပြီး သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အာ... ဒါကို ငါ ကောင်းကောင်းသိတာပေါ့။ ငါ မင်းကို သင်ပေးမယ်... ဒီစီးကရက်ကိုတော့ သင်တန်းကြေးအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်မယ်နော်"

ထိုစဉ် ကျန့်ယွဲ့ယွဲ့သည် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

မိမိကိုယ်တိုင် ကျရှုံးခဲ့ရသည့် နာကျင်မှုထက် ကျောက်မေ့ယွီ အောင်မြင်သွားသည်ကို မြင်တွေ့ရသည့် ခါးသီးမှုက သူမကို ပို၍ စိတ်ထိခိုက်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အိမ်ထောင်မရှိသေးသော တပ်ခွဲမှူးလုကျန့်သည် သူမ ကာလရှည်ကြာစွာ သဘောကျခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူ၏ ဦးလေးကိုပင် ကြားခံခိုင်း၍ အောင်သွယ်တော် စကားပြောခိုင်းခဲ့ဖူးသော်လည်း လုကျန့်က စစ်သားများကို ဦးဆောင်နေရသဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေသည်ဟု ဆိုကာ တစ်ခါမျှ ရောက်ရှိမလာခဲ့ချေ။

သူမသည် ဘေးနားတွင် ရှိနေခြင်းက အခွင့်အရေး ပိုသာလွန်သည်ဟု အမြဲတွေးထင်ခဲ့ပြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦးက အမျိုးသားတစ်ဦးကို လိုက်လံပိုးပန်းခြင်းသည် ပိတ်စကွယ်ထားသည်ကို ဖောက်ရသကဲ့သို့ လွယ်ကူသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံနေပြီး စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းထားခြင်းခံရသော ကျေးလက်တောရွာမှ မိန်းကလေးတစ်ဦးက သူ့ကို လက်ထပ်သွားခဲ့ချေပြီ။

ကျန့်ယွဲ့ယွဲ့သည် ဤအရာကို လုံးဝ လက်မခံနိုင်ချေ။

"ယွဲ့ယွဲ့... စစ်ဆေးတာ ပြီးပြီလား။ နင့်အတွက် ပျားရည်ရေ ယူလာပေးတယ်—"

ဟဲဝမ်ဝမ်သည် ယနေ့ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာအဖွဲ့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ စစ်ဆေးအကဲဖြတ်မှု၏ သဘောသဘာဝအရ အရေးပေါ် အခြေအနေများ ဖြစ်ပွားနိုင်သဖြင့် နိုင်ငံရေးမှူးက ဆေးဘက်ဆိုင်ရာအဖွဲ့ကို အသင့်အနေအထားဖြင့် စောင့်ဆိုင်းခိုင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် အားလပ်ချိန်ရသဖြင့် ကျန့်ယွဲ့ယွဲ့ကို လာရောက်ရှာဖွေခဲ့ရာ သူမသည် အသက်ရှူရခက်ခဲလုနီးပါးအထိ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ နင့်ရဲ့ ရလဒ်က မကောင်းရုံတင်ဥစ္စာ။ ငါတို့မှာ အဲ့ဒီ ဆုလာဘ်လေးတွေ မရလည်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

ကျန့်ယွဲ့ယွဲ့သည် ဟဲဝမ်ဝမ်နှင့်အတူ လူနည်းပြီး တိတ်ဆိတ်သော နေရာတစ်ခုသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ရင်း ပြောခဲ့သည်။

"နင် မသိပါဘူး ဝမ်ဝမ်။ ငါက ကျောက်မေ့ယွီကို ရှုံးသွားခဲ့တာ။"

"မဟုတ်ဘူး။ နင် သိသင့်တယ်။ အကယ်၍ နင်သာ အန်းမင်ဟွာကို ရှုံးခဲ့ရင် အခု ငါ့ရဲ့ ခံစားချက်ကို နင် ကောင်းကောင်း နားလည်နိုင်လိမ့်မယ်။"

ဟဲဝမ်ဝမ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလျင်အမြန် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်မိပြီး ကျန့်ယွဲ့ယွဲ့၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားခဲ့သည်။

"အဲ့ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောပါနဲ့။ ငါက အန်းမင်ဟွာကို ရှုံးရအောင် ငါက ဘာစိတ်အခြေအနေမျိုး ရှိနေလို့လဲ။"

ကျန့်ယွဲ့ယွဲ့သည် ခေတ္တမျှ ငိုခြင်းကို မေ့သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ဟဲဝမ်ဝမ်ကို မမှတ်မိတော့သည့်အလား စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ "နင် အခု ဘာပြောလိုက်လဲဆိုတာ နင် သိရဲ့လား"

"ငါ သိတာပေါ့!"

ဟဲဝမ်ဝမ်က အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဩော်... ဒါနဲ့ စကားမစပ်၊ ငါ့မှာ သတင်းကောင်း ရှိတယ်ဟ။ ငါ မကြာခင် လက်ထပ်တော့မယ်။ ဘေးက တပ်ရင်း ၃၀၅ က တပ်စုမှူးနဲ့လေ။ ဒါကြောင့် နောင်ကျရင် အဲ့ဒီလို စကားမျိုးတွေ မပြောပါနဲ့တော့ ဟုတ်ပြီလား။"

"သူ့အသက်က ဘယ်လောက်လဲ။ သူ့မိသားစုက ဘာလုပ်လဲ။ နင် ညာစားခံနေရတာ မဟုတ်ဘူးမလား။"

"ငါ့အဒေါ်က မိတ်ဆက်ပေးတာ၊ အောင်သွယ်နဲ့ ဆုံကြတာ။ သူက အသက် ၂၃ နှစ် ရှိပြီ။ သူ့နာမည်က ချန်ရှီအန်းတဲ့၊ သူ့မိသားစုက ဟူချန်က။"

ယခုအချိန်တွင် ဟဲဝမ်ဝမ်သည် မျှော်လင့်ချက်များနှင့် စိတ်အားထက်သန်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ အဒေါ် ပြောဆိုခဲ့သည်မှာ မှန်ကန်ပေသည်၊ ချင်လဲ့ကဲ့သို့သော အမျိုးသားမျိုးသည် ရှားပါးလှပြီး သူမကိုယ်တိုင်ကလည်း ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးနှင့် ထိုက်တန်ရန် ထူးခြားလှသည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် စစ်တပ်ထဲတွင် အမျိုးသားများစွာ ရှိနေပြီး ငယ်ရွယ်၍ အရည်အချင်းရှိသူများလည်း အများအပြား ရှိနေသည်။ ချန်ရှီအန်းသည် နောက်ထပ် ချင်လဲ့ကဲ့သို့လူတစ်ဦး ဖြစ်မလာနိုင်သော်လည်း နောက်ထပ် ကျန်းဖုန်းယွမ်တစ်ဦးတော့ အမှန်တကယ် ဖြစ်လာနိုင်သည်မဟုတ်ပါလား။

ကျန့်ယွဲ့ယွဲ့သည် ထပ်မံ၍ ငိုကြွေးပြန်ပါတော့သည်။ "ဒါပေမဲ့ ငါက လုကျန့်ကို တကယ် သဘောကျတာပါ... ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ငါ သဘောကျခဲ့ဖူးတာ သူတစ်ယောက်တည်း ရှိတာ..."

ထိုစဉ်မှာပင် အန်းမင်ဟွာ၊ ကျောက်မေ့ယွီနှင့် စုချင်တို့သည် နောက်ဆုံး စစ်ဆေးမှု ပြီးဆုံးသွားသော လင်းဝမ်ရွေ့ထံသို့ လက်ကမ်းလိုက်ကြပြီး သူတို့လေးဦးလုံး အချင်းချင်း ဖက်လဲတကင်း ပြုလုပ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့လေးဦးလုံး ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့တွင် ပါဝင်ရန် ရွေးချယ်ခြင်း ခံခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

စုချင်၏ ကိုယ်ကာယ ကြံ့ခိုင်မှုမှာ အနည်းငယ် လိုအပ်ချက် ရှိနေသော်လည်း သူမ၏ သေနတ်ပစ် စွမ်းဆောင်ရည်မှာမူ အစဉ်တစိုက် တည်ငြိမ်မှု ရှိနေခဲ့သည်။

စစ်ဆေးအကဲဖြတ်မှုများ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ ယနေ့ စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုသည် စောစီးစွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

တပ်ရင်းမှူးဝမ်သည် သေနတ်ပစ်သည့် အပိုင်းကိုသာ လာရောက်လေ့လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အလွန်ပင် စိတ်ကျေနပ်မှု ရှိနေခဲ့သည်။

"ပြိုင်ပွဲကြီးမှာ ပြိုင်ပွဲအမျိုးအစား ခုနစ်ခု ရှိတယ်။ လာမယ့် အထူးစစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုတွေအတွက် မင်းတို့ တစ်လှည့်စီ ဦးဆောင်ပြီး လေ့ကျင့်ကြရမယ်။ ငါတို့ ရလဒ်ကောင်းတွေ မရဘူးဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။"

အန်းမင်ဟွာနှင့် အခြားသူများကို လူစုခွဲခွင့် ပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ စုချင်က ခေါင်းမော့၍ ကောင်းကင်ကို ကြည့်ရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။ "ငါ အများသုံး ရေချိုးခန်းကို သွားချင်လို့၊ ဘယ်သူ လိုက်မလဲ" ဟု

"ငါ ဒီနေ့တော့ မလိုက်နိုင်ဘူး။"

အန်းမင်ဟွာက ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်၍ဖြေလိုက်သည်။

"ငါ့မှာ အစီအစဉ် ရှိတယ်!"

သူမ၏ မိဘများဖြစ်ကြသော အန်းထင်ပိုင်နှင့် ကျောက်ချုံရှန်းတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ အမှုကိစ္စအတွက် တရားဝင် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လက်ခံရရှိခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် သူမ၏ ဒုတိယအစ်ကိုဖြစ်သူ အန်းမင်လန်နှင့်အတူ လဲ့ဟယ်မြို့ရှိ မြေရိုင်းပြန်လည်ဖော်ထုတ်ရေး စိုက်ပျိုးရေးခြံသို့ သွားရောက်၍ လုပ်အားပေး ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု ခံယူရန် မိမိတို့သဘောဆန္ဒအလျောက် လျှောက်ထားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့ သုံးဦးလုံး ရောက်ရှိလာပြီးနောက်မှသာ အန်းမင်လန်သည် ချင်လဲ့ထံသို့ ဆက်သွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အန်းမင်ဟွာသည် အရင်ဆုံး ပင်းအန်းလေးကို ကလေးထိန်းကျောင်းမှ သွားရောက်ခေါ်ဆောင်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် အိမ်သို့ ပြန်လာကာ ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်တော့သည်။

သူမ၏ မိဘများနှင့် ဒုတိယအစ်ကိုအတွက် အိပ်ရာခင်းများ၊ စစ်ဆေးမှုများ ရှိသည့်အခါ အာရုံစိုက်မခံရစေရန် ပါးလွှာသော စောင်များကို ပြင်ဆင်ခဲ့သော်လည်း အတွင်းထဲတွင်မူ သိုးသားရေအောက်ခံပြားများကို အပြာရင့်ရောင် အိမ်လုပ်အထည်ကြမ်းများဖြင့် အုပ်၍ ပြင်ဆင်ပေးထားသည်။

ထို့ပြင် ဆောင်းဦးနှင့် ဆောင်းတွင်း ဝတ်စုံများ— ထူထဲသော ဂွမ်းခံအင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီများ၊ အောက်ခံထူထဲသော ဆောင်းတွင်းစီး ဖိနပ်များကိုလည်း ထည့်သွင်းပေးခဲ့သည်။

ဆေးဝါးမျိုးစုံနှင့်အတူ ကယ်လိုရီ မြင့်မားသော ရိုးရှင်းသည့် အစားအစာများဖြစ်ကြသော အခွံမာသီးများဖြင့် ရောစပ်ထားသည့် လှော်မုန့်များ၊ အမဲခြောက်များနှင့် အခြားအရာများကိုလည်း ထည့်သွင်းခဲ့သည်။

သူမသည် ငွေကြေးအချို့နှင့် ရိက္ခာကူပွန်များ၊ ကွမ်ချန်းမြို့မှ ဝယ်ယူထားသော စီးကရက်နှင့် လက်ဖက်ခြောက်များကိုပါ ထည့်သွင်းပေးခဲ့ရာ ဤသည်မှာ သူမ၏ ဒုတိယအစ်ကိုအတွက် ကိစ္စရပ်များ ဆောင်ရွက်ရာတွင် သို့မဟုတ် အကူအညီ တောင်းခံရာတွင် လက်ဆောင်အဖြစ် အသုံးပြုနိုင်ရန် ဖြစ်သည်။

ထုပ်ပိုးထားသော အထုပ်ကြီး အများအပြားကို ပြင်ဆင်ပြီးနောက် သီးခြားအထုပ်ငယ် တစ်ထုပ်ကိုလည်း ပြင်ဆင်ခဲ့ရာ ဤသည်မှာ ယနေ့ စိုက်ပျိုးရေးခြံ၏ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးထံ သွားရောက်တွေ့ဆုံရန် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ကန်းယိုကျင်းသည် ယခင်က ဖိုးဖိုးချင်၏ ကိုယ်ရံတော်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။

ပင်းအန်းလေးသည် အန်းမင်ဟွာ၏ နောက်မှ အရိပ်ကလေးတစ်ခုကဲ့သို့ လိုက်ပါရင်း မေးခွန်းများကို တတွတ်တွတ် မေးမြန်းနေခဲ့သည်။

"မေမေ... ဖိုးဖိုးနဲ့ ဖွားဖွားတို့ တကယ်ပဲ ဒီကို ရောက်နေပြီလား။"

"သားတို့ ဖိုးဖိုးနဲ့ ဖွားဖွားကို တကယ်ပဲ တွေ့ရမှာလား။"

"ဖိုးဖိုးနဲ့ ဖွားဖွားက ပင်းအန်းလေးကို မေ့သွားပြီ ထင်လားဟင်။"

........

မြေရိုင်းပြန်လည်ဖော်ထုတ်ရေး စိုက်ပျိုးရေးခြံသည် လဲ့ဟယ်မြို့၏ စီရင်စုအောက်တွင် ရှိသော်လည်း လဲ့ဟယ်မြို့နှင့် ဟန်ရှီမြို့တို့၏ နယ်စပ်အနီးတွင် တတည်ရှိသည်။

ချင်လဲ့က စက်ဘီးကို စီးနင်းခဲ့ပြီး ပင်းအန်းလေးကို ရှေ့ဘားတန်းပေါ်တွင် တင်ကာ အန်းမင်ဟွာကမူ နောက်မှ လိုက်ပါစီးနင်းခဲ့သည်။

အထုပ်အပိုးများစွာ ရှိနေသဖြင့် သူ၏ စက်ဘီးစီး စွမ်းရည်ကို အသေသေချာချာ စမ်းသပ်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ မိနစ်လေးဆယ်ခန့် ခရီးနှင်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင်မူ မြေရိုင်းပြန်လည်ဖော်ထုတ်ရေး စိုက်ပျိုးရေးခြံသို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။

အန်းမင်လန်သည် ဂိတ်တံခါးဝတွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

သူတို့သည် မိမိတို့၏ သဘောဆန္ဒအလျောက် လုပ်အားပေး ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု ခံယူရန် လျှောက်ထားခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် အတင်းအကျပ် စေလွှတ်ခြင်း ခံရသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လွတ်လပ်ခွင့် ပိုရရှိကြသည်။

နေထိုင်မှု အခြေအနေကလည်း အနည်းငယ် ပို၍ကောင်းမွန်သည်။

အန်းမင်လန်နှင့် သူတို့၏ မိဘများသည် အခန်းငယ်နှစ်ခန်းကို ရရှိထားသည်။ အခန်းတစ်ခန်းတွင် အုတ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အပူပေးကုတင် ပါရှိပြီး အပြင်ခန်းမှာမူ မီးဖိုနှင့် ဆက်သွယ်ထားသည်။

အန်းမင်လန်သည် အပြင်ခန်းတွင် အိပ်စက်ပြီး သူသည် မြောက်ဘက်နံရံတွင် အုတ်ဖြင့် အပူပေးကုတင်တစ်ခု ပြုလုပ်ကာ သစ်သားပြားဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။

အန်းထင်ပိုင်နှင့် ကျောက်ချုံရှန်းတို့နှစ်ဦးလုံးသည် အနက်ရောင်နှင့် မီးခိုးရောင် အိမ်လုပ်အထည်ကြမ်းများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာနှင့် ခန္ဓာကိုယ်များတွင် ဖုန်မှုန့်များနှင့် ပြာများ ပေကျံနေသော်လည်း သူတို့၏ မျက်ဝန်းများမှာမူ တောက်ပလျက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် အန်းမင်ဟွာကို နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး မေတ္တာပြည့်ဝသော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အန်းထင်ပိုင်က သူ့ဇနီး၏လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရင်း 'မင်ဟွာလေး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှိနေတာပဲ၊ ချင်လဲ့က သူမအပေါ် ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ပြုမူပုံမရပါဘူး' ဟု တွေးတောနေမိသည်။

အတိတ်တုန်းက ဘေးအန္တရာယ်များ ရုတ်တရက် ကျရောက်ခဲ့ပြီး သူတို့အား စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံခဲ့ရစဉ်က ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် မည်သည့်သတင်းစကားမျှ ပေးပို့နိုင်ခြင်း၊ လက်ခံရရှိနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

သူတို့ အပူပန်ဆုံးဖြစ်ခဲ့ရသည်မှာ သူတို့၏ အငယ်ဆုံးသမီးဖြစ်သော အန်းမင်ဟွာအတွက်ပင် ဖြစ်သည်။

"မင်ဟွာလေး!"

မိဘများက သူမကို နူးညံ့သော မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ အန်းမင်ဟွာ သူတို့ရှိရာသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

"ဖေဖေ! မေမေ!"