အခန်း ၃၀

အရင်းရှင်မမလေးအဖြစ် စာအုပ်ထဲသို့ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၃၀

စိုက်ပျိုးရေးခြံထဲတွင် လူပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီး စောင့်ကြည့်နေသည့် မျက်လုံးများလည်း အလွန်များပြားလှသည်။ အန်းမင်ဟွာနှင့် ချင်လဲ့တို့သည် ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးကန်းထံသို့ သွားရောက်တွေ့ဆုံရန် ရှိနေသေးသည်။ ထိုဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးကန်းသည်လည်း ဤနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့လာသည်မှာ မကြာသေးဘဲ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကမှ ဖိုးဖိုးချင်က ချင်လဲ့ထံသို့ ကြေးနန်းစာ ပေးပို့ခဲ့သဖြင့် သိရှိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

မိသားစု ပြန်လည်ဆုံစည်းမှုသည် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုရုံမျှဖြင့်သာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

အတူတကွ ကောင်းမွန်စွာ ထမင်းတစ်နပ် စားသောက်ရန်ပင် အဆင်မပြေခဲ့ချေ။

အန်းမင်ဟွာသည် ကျောက်ချုံရှန်းကို အတင်းအကျပ် ဖက်ထားပြီး မလွှတ်ပေးနိုင်ဘဲ ရှိနေခဲ့သည်။ သူမသည် ယခင်က မိဘများကို မတွေ့မြင်ခဲ့ဖူးချေ။ ညဘက်တွင် အိပ်ပျော်သွားသည့်အခါ သူမသည် အခြားကမ္ဘာတစ်ခုတွင် အမှန်တကယ် ရှင်သန်နေထိုင်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသော်လည်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရမူ မမြင်နိုင်သော အတားအဆီးတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အရာအားလုံးမှာ လက်တွေ့မဆန်သလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ယခင်က ချင်လဲ့နှင့် ပတ်သက်၍ ထိုသို့ ဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး ယခုအခါ မိဘများနှင့် ပတ်သက်၍လည်း ထပ်တူပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

မိခင်နှင့် ဖခင်တို့ကို တွေ့မြင်ပြီးနောက်— သူမအနေဖြင့် လုပ်အားပေး ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု ခံယူရန် လျှောက်ထားပြီး ဤနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်သင့်သည်ဟုပင် တွေးမိသွားခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမသည် မိဘများနှင့်အတူ ရှိနေချင်ခဲ့သည်။

သူမ၏ စကားများကြောင့် ဒုတိယအစ်ကိုဖြစ်သူက အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ ချင်လဲ့၏ ရှည်လျားကျဉ်းမြောင်းသော ဖီးနစ်မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် မှေးစင်းသွားပြီး ၎င်း၏ မျက်ဝန်းအိမ်အောက်ခြေတွင် အရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကိုလည်းကောင်း သူမ သတိမပြုမိခဲ့ချေ။

ကျောက်ချိုးရှန့်က အန်းမင်ဟွာ ငယ်စဉ်ကကဲ့သို့ သမီးဖြစ်သူကို ရင်ခွင်ထဲ၌ ပွေ့ပိုက်လှုပ်ခါပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကလေးမလေးလို စကားတွေ ပြောပြန်ပြီ။ တကယ်လို့ သမီးကို အဖေနဲ့ အမေနားမှာ တကယ် ပေးနေရင် ခဏလေးအတွင်း ချင်လဲ့ကို လွမ်းနေတော့မှာပဲ မဟုတ်လား"

"လိမ္မာစမ်းပါ သမီးရယ်။ အမေတို့အတွက် မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ သမီးရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုကို ခေါ်လာရတာတင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေရတဲ့ထဲ နောက်ထပ် လူပိုတစ်ယောက် မလိုချင်တော့ဘူး။ ဒီက ဘဝက အဆင်ပြေပါတယ်။ လယ်ကွင်းထဲမှာ အလုပ်လုပ်ရတာလည်း ကောင်းပါတယ်။ သမီးတို့အားလုံး အဆင်ပြေနေသရွေ့ အမေကတော့ ဒါကို ဘဝအတွေ့အကြုံသစ်တစ်ခုလို့ပဲ သတ်မှတ်ထားမှာပါ။"

"နေထွက်ကနေ နေဝင်အထိ အလုပ်လုပ်ရတာပဲ။"

အန်းထင်ပိုင်က အန်းမင်ဟွာကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ "ကိုယ်နဲ့ ထိုက်တန်တဲ့သူတွေ ကိုယ့်ဘေးနားမှာ ရှိနေသရွေ့ ဘယ်လိုဘဝမျိုးမဆို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ပါတယ်။ ကဲ... သမီးအမေကို ဖက်ထားတာ လွှတ်လိုက်တော့၊ သူ့ကို အဖေ့ဆီ ပြန်ပေးဖို့ အချိန်တန်ပြီ။"

အန်းမင်ဟွာသည် နှုတ်ခမ်းကို ထော်လိုက်မိသည်။ မိမိ၏ ဖခင်မှာ တကယ့်ကို ချစ်စရာ မကောင်းဟု သူမ တွေးမိလိုက်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် သမီး အပတ်တိုင်း လာတွေ့မယ်လေ!"

"မလာနဲ့!" အန်းမင်လန်က လက်ခါပြလိုက်သည်။ "ချင်လဲ့လည်း လာလို့မရသလို၊ နင်လည်း လာလို့မရဘူး။"

အန်းထင်ပိုင်လည်း လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ "အခြေအနေတွေက တင်းမာနေတယ်။ မလာကြနဲ့။ ချင်လဲ့က အရာရာကို ထိန်းထားပေးနိုင်သရွေ့ အဖေတို့ ဘဝက သိပ်ပြီး မခက်ခဲပါဘူး။ မဆုံကြတာကပဲ အကျိုးရှိစေလိမ့်မယ်။ အားလုံး ဘေးကင်းကြမှာပါ။"

"သမီးတို့အားလုံး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှိနေတာကို အဖေတို့ မြင်ရသလို၊ အဖေတို့ ကောင်းနေတာကိုလည်း သမီးတို့ မြင်ရရင် အဲ့ဒါနဲ့တင် လုံလောက်ပါပြီ။"

အမှန်တကယ်တော့ အန်းမင်ဟွာလည်း ဤအချက်ကို စိတ်ထဲမှ သိရှိပြီးသား ဖြစ်သည်။ မိဘများကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လာခဲ့သဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကောင်းစွာ မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ပင်းအန်းလေးသည် သူ့အဖိုးဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီတွယ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ပြန်ရမည့် အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ သူသည် ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးတော့သည်။

မျက်ရည်များကို အောင့်အီးထားခဲ့သော အန်းမင်ဟွာသည်လည်း ကလေးနှင့်အတူ လိုက်၍ ငိုလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

အန်းထင်ပိုင်နှင့် ကျောက်ချုံရှန်းတို့ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ချင်လဲ့သည် အန်းမင်ဟွာနှင့် ပင်းအန်းလေးတို့ကို ခေါ်၍ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးကန်းယိုကျင်းထံသို့ သွားရောက်တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

ထိုအသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတွင် မုတ်ဆိတ်မွေး၊ နှုတ်ခမ်းမွေးများ ထူထပ်စွာ ရှိနေသဖြင့် ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သော ပုံစံမျိုး ပေါက်နေခဲ့သည်။ သူသည် ချင်လဲ့နှင့် သူ၏ မိသားစုဝင် သုံးဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ "လာ... အိမ်ထဲဝင်ပြီး ထမင်းစားကြရအောင်!"

သူ၏ တစ်ဦးတည်းနေ အဆောင်ခန်းငယ်ရှိ မီးဖိုမှာ အေးစက်နေပြီး မီးညှိထားခြင်း မရှိချေ။ သူသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက စစ်မြေပြင်တွင် ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်ပြီး အိမ်ထောင်မရှိသလို သားသမီးလည်း မရှိချေ။

သူတို့ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် သူက ချင်လဲ့ကို မီးဖိုချောင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

"ငါ မှတ်မိသေးတယ်ဟေ့၊ ဟိုတုန်းက မရီးက သားနှစ်ယောက်လုံး ထမင်းဟင်းချက်တတ်ရမယ်လို့ ပြောဖူးတယ်။ မင်း ချက်တတ်တယ်မလား။ ဒါဆိုရင် ဒီနေ့တော့ မင်းရဲ့ ဦးလေးကို မင်းရဲ့ လက်ရာလေး ပြစမ်းပါဦး!"

ထိုအချိန်တွင် အန်းမင်ဟွာသည် မိမိ ပြင်ဆင်လာခဲ့သော အထုပ်ကို တိတ်တဆိတ် ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီး ပစ္စည်းများကို စတင်၍ ထည့်သွင်းတော့သည်။ ချင်လဲ့က သူမကို ကန်းယိုကျင်းသည် သူတို့မိသားစုနှင့် အလွန် ရင်းနှီးသူဖြစ်ကြောင်းသာ ပြောကြားခဲ့ပြီး ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ဆက်ဆံရေး ထိန်းသိမ်းရန် အရာအချို့ ပြင်ဆင်လာခဲ့ရန်သာ ပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် လူကြီးမင်းကန်းသည် တစ်သက်လုံး လူပျိုကြီးအဖြစ် နေထိုင်လာသူ ဖြစ်မှန်း သူမကို မပြောခဲ့ချေ။ စီးကရက်နှင့် လက်ဖက်ခြောက် သက်သက်သာဆိုလျှင် အလွန်ပင် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းဆန်ပြီး နွေးထွေးမှု လုံးဝ ကင်းမဲ့နေပေလိမ့်မည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ချင်လဲ့သည် ထိုအထုပ်ကို ဖွင့်လှစ်၍ မစစ်ဆေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူမ၏ လျှို့ဝှက်ချက်လေးများ ပေါ်သွားပေလိမ့်မည်။

အန်းမင်ဟွာသည် သူမကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ထားသော သိုးသားရေ ဒူးကာ နှစ်စုံနှင့်အတူ ပြင်ဆင်လာခဲ့သော လှော်မုန့်ဗူး နှစ်ဗူးကို ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ ထို့ပြင် အမဲခြောက်များနှင့် အခြားအရာများကိုလည်း ထည့်ပေးခဲ့သည်။

ကန်းယိုကျင်းသည် ခါးနာဝေဒနာ ခံစားနေရပုံရှိသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် သူမသည် ကိုက်ခဲပျောက် ကပ်ခွာအချို့ကိုပါ ထည့်သွင်းပေးခဲ့သည်။ ၎င်းတို့မှာ သာမန်တိုင်းရင်းဆေး ကပ်ခွာများကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင်မူ အန်းမင်ဟွာ ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ထားသောအရာများ ဖြစ်သည်။

သူမသည် အထုပ်ကို ပြည့်လျှံသွားသည်အထိ ထုပ်ပိုးလိုက်သည်။

မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ကန်းယိုကျင်းက ချင်လဲ့၏ ဘေးသို့ တိုးကပ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ငါက ဒီကို တာဝန်တစ်ခုနဲ့ ရောက်လာတာ။ မင်းနဲ့ မင်ဟွာ စိတ်ချလက်ချ နေပါ၊ ငါ သူတို့ကို သေသေချာချာ စောင့်ရှောက်ပေးထားမယ်။"

......

စိုက်ပျိုးရေးခြံမှ ရဲဘော်မိသားစုလိုင်းခန်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိချိန်တွင် ညဉ့်နက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ထက်တွင် လမင်းကြီးက မြင့်မားစွာ သာထွန်းနေပြီး ၎င်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မှေးမှိန်သော ကြယ်ပွင့်အနည်းငယ်သာ ရှိနေခဲ့သည်။ ချင်လဲ့က စက်ဘီးကို စီးနင်းခဲ့ပြီး အန်းမင်ဟွာက နောက်ထိုင်ခုံမှ လိုက်ပါကာ သူ၏ ခါးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖက်တွဲထားရင်း ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ချင်လဲ့... ရှင် ရှိနေပေးတာ တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ!"

"ဟွာဟွာ... အခုမှ အဲ့ဒီလိုပြောဖို့ နည်းနည်း နောက်မကျလွန်းဘူးလား။"

"ကောင်းတဲ့စကားတွေ ပြောဖို့ ဘယ်တော့မှ နောက်မကျပါဘူး!"

အန်းမင်ဟွာသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်နေသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ ဟိုနေရာ ဒီနေရာတွင် အဆင်မပြေမှုအချို့ ရှိနေသော်လည်း မိဘများနှင့် မိမိ ချစ်ရသူအားလုံးသည် သူမ၏ ဘေးနားတွင် ရှိနေကြသည်။ ထိုအချက်တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် သူမအတွက် လုံလောက်သော ပီတိကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုသို့ ပျော်ရွှင်နေခဲ့သော အန်းမင်ဟွာသည် နောက်တစ်နေ့ စစ်ရေးလေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင်မူ ထိုမျှ ပျော်ရွှင်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

နည်းပြမှာမူ ရှောင်ကောဟွာပင် ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီး တပ်စိတ်ခေါင်းဆောင်မှာ ယခင်က တစ်ဦးတည်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ အချို့သောသူများ တိုးပွားလာခဲ့သည်။ နည်းပြ၏ ဘေးတွင်မူ ခန့်ညားထည်ဝါသော ပုံစံဖြင့် ဒုတိယတပ်ခွဲမှူးလုကျန့် ရပ်နေခဲ့သည်။

လင်းဝမ်ရွေ့က အသာအယာ ရယ်မောရင်း မေးလိုက်သည်။ "ဒါ ဘာသဘောလဲ။ မေ့ယွီ... နင့်လူက နင့်ကို လာကြည့်တာလား"

ကျောက်မေ့ယွီသည် စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုကိုသာ အမြဲ အာရုံစိုက်တတ်ပြီး တိတ်ဆိတ်လွန်းသော ထိုအမျိုးသားကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ အလျင်အမြန် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "ငါတို့က နင်တို့လို မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲ့ဒီလို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စကားတွေ မပြောစမ်းပါနဲ့"

နားစွင့်၍ တိတ်တဆိတ် ချောင်းမြောင်းနားထောင်နေခဲ့သော လုကျန့်သည် သူ၏ မျက်နှာကို မည်းမှောင်ပစ်လိုက်သည်။

"တန်းစီကြ!"

ရှောင်ကောဟွာသည် ပတ်ဝန်းကျင် လေထုမှာ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် သူ၏ ဘေးရှိ တပ်ခွဲမှူးလုကို တိတ်တဆိတ် တစ်ချက် စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ရင်း သက်ပြင်းချမိသည်။ မကြာသေးမီက တပ်ခွဲမှူးများ အားလုံးမှာ စိတ်အခြေအနေ တစ်မျိုးမျိုး ဖြစ်နေကြပုံရသည်။

"လာမယ့် စစ်ရေးပြိုင်ပွဲကြီးမှာ ပြိုင်ပွဲအမျိုးအစား စုစုပေါင်း ခုနစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒါတွေကတော့ အလေးအပင်ထမ်း တောတောင်ဖြတ်ကျော်ပြေးခြင်း၊ ငါးကီလိုမီတာ အပြေးပြိုင်ခြင်း၊ အတားအဆီး ဖြတ်ကျော်ပြေးခြင်း၊ တိုက်ခိုက်ရေး၊ သေနတ်ပစ်၊ လှံစွပ်ထိုးစစ်ဆင်ခြင်းနဲ့ လက်ပစ်ဗုံးပစ်ခြင်းတို့ ဖြစ်တယ်။ တစ်ဦးချင်း ချန်ပီယံ ခုနစ်ယောက်နဲ့ စုစုပေါင်း ချန်ပီယံ တစ်ယောက် ရှိလိမ့်မယ်။ အားလုံး ပြိုင်ပွဲမှာ ရလဒ်ကောင်းတွေ ရရှိစေဖို့ လေ့ကျင့်ရေး ကာလအတွင်းမှာ တပ်ခွဲမှူးတွေက ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာရောက် သင်ကြားပြသပေးသွားမှာ ဖြစ်တယ်!"

"တပ်ခွဲမှူးလုက မင်းတို့ကို ငါးကီလိုမီတာ အပြေးနဲ့ အလေးအပင်ထမ်း တောတောင်ဖြတ်ကျော်ပြေးခြင်း အတွက် ဦးဆောင်ပြီး လေ့ကျင့်ပေးသွားမယ်!"

စုချင်က သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ချရင်း လေသံတိုးတိုးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။ "နောက်ထပ် တိဗက်ဆိတ်တစ်ကောင် ဖြစ်ရမယ့် နေ့တစ်နေ့ပေါ့"

စကားလုံးတစ်လုံးတည်းသာ ရှိသည်— ပြေးရန် ဖြစ်သည်။

လုကျန့်သည် ၎င်းတို့ကို တောင်တန်းများထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး အလေးထမ်း ချီတက်မှုကို စတင်စေခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် အားလုံး၏ ကိုယ်ကာယ ကြံ့ခိုင်မှုမှာ တောင့်ခံနိုင်သေးသည်။ အန်းမင်ဟွာသည် ရွေ့လျားနေစဉ် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေမိသည်။ သူမသည် ဝက်သစ်ချပင်များပေါ်ရှိ ပိုးအိမ်တွဲများကို မှတ်မိနေသေးသည်။

ယခုကဲ့သို့ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ထိုဝက်သစ်ချတောအုပ်ထဲတွင် ပိုးအိမ်များ ကျန်ရှိနေဦးမည်လားဟု သူမ တွေးတောနေမိသည်။

ယခုနှစ်တွင် တောင်ပေါ်သို့ တက်၍ ပိုးအိမ်များကို သွားရောက်စုဆောင်းရန် အခွင့်အရေး မရှိတော့ကြောင်း ထင်ရှားသော်လည်း ဝက်သစ်ချတောအုပ်၏ တည်နေရာကို မှတ်သားထားပြီး နောက်နှစ်တွင် ပြန်လာနိုင်သည်။

စုချင်သည်လည်း ထိုပိုးအိမ်များအကြောင်းကို စဉ်းစားနေမိပုံရသည်။ သူမသည် ကိုယ်ကာယကြံ့ခိုင်မှု အားနည်းသဖြင့် အမှီလိုက်ရန်ပင် ရုန်းကန်နေရသော်လည်း အန်းမင်ဟွာကို စကားပြောရန် စိတ်ကူးရှိနေသေးကာ ပြောလိုက်သည်။ "နေရာကို မှတ်ထားနော်။ နောက်နှစ်ကျရင် ငါတို့ အတူတူ ပြန်လာပြီး လာကောက်ကြစို့!"

လင်းဝမ်ရွေ့နှင့် ကျောက်မေ့ယွီတို့သည် အရှေ့ဆုံးမှ ရှိနေခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် စုချင်နှင့် လူမကွဲစေရန် အလှည့်ကျ နောက်သို့ ဆုတ်ကာ လိုက်ပါပေးခဲ့ကြသည်။ အန်းမင်ဟွာနှင့် စုချင်တို့ စကားပြောနေစဉ် အရှေ့ဘက်ဆီမှ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အကျယ်လောင်ဆုံး အသံမှာ လင်းဝမ်ရွေ့၏ အသံ ဖြစ်သည်။ အန်းမင်ဟွာနှင့် စုချင်တို့နှစ်ဦးလုံး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အရှေ့သို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့ကြသည်။

စစ်သုံးလှံစွပ်တစ်ခုမှာ သစ်ပင်ပင်စည်ထဲသို့ ထိုးစိုက်ထားပြီး မြွေတစ်ကောင်ကို စိုက်လျက်သား ဖြစ်နေစေခဲ့သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် မိန်းကလေးတစ်ဦး ထိုင်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူလျော်နေခဲ့သည်။

သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင်မူ ကျောက်မေ့ယွီ မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့သည်။

"ဒီလိုအချိန်မျိုးဆိုရင် မြွေတွေက ဆောင်းခိုဖို့ ပြင်ဆင်နေကြရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ သစ်ပင်ပေါ်မှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ဒီလောက်တောင် ရန်လိုနေရတာလဲ"

လင်းဝမ်ရွေ့က အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်သည်။ သူမသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော မိန်းကလေးကို မှတ်မိလိုက်သည်— ဤမိန်းကလေးမှာ ထိုကျန့်ယွဲ့ယွဲ့၏ အလိုတော်ကျ လိုက်လုပ်ပေးနေကျသူ မိန်းကလေး မဟုတ်ပါလား။

"တပ်ခွဲမှူး လု... ဒါကို သေသေချာချာ စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ လိုအပ်ပါတယ်!"

အန်းမင်ဟွာ သူမ၏ နှာခေါင်းကို ရှုံ့လိုက်မိသည်။ သူမသည် စက်ဆုပ်ဖွယ်ရာ ပုံစံဖြင့် သေဆုံးနေသော မြွေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အနီးသို့ တိုးကာ အနံ့ခံကြည့်လိုက်သည်။ "ငါးကြင်းကွက်နွယ် အနံ့ပဲ။ အဲဒီအရာက မြွေတွေကို ဆွဲဆောင်တတ်တယ်လို့ လူသိများတယ်"

သူမသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော မိန်းကလေးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုမိန်းကလေးသည် သူမ၏ အကြည့်ကြောင့်ပင် ကြောက်လန့်တကြား တုန်ရင်သွားခဲ့ပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ပြောပါမယ်၊ ငါ ပြောပါမယ်! ငါ့မျက်လုံးတွေကိုတော့ မဖောက်ထုတ်ပါနဲ့နော်!"

အန်းမင်ဟွာ - "???"

နေပါဦး... ဘာလဲဟ။ သူမသည် မည်သူ့မျက်လုံးကိုမျှ တစ်ခါမျှ မဖောက်ခဲ့ဖူးချေ။ သူမ၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ မည်သည့်အချိန်က ထိုမျှအထိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သွားခဲ့ရသနည်း။

စုချင်သည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချမိလိုက်သည်မှာ— 'နောက်ဆုံးတော့လည်း အင်အားချင်း မမျှတာက ပိုအလုပ်ဖြစ်တာပဲ။ ဒါက ငါ့ရဲ့ မစင်တွေ လိုက်သုတ်တဲ့ နည်းလမ်းထက် အများကြီး ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းတယ်' ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

"ဒါကို ကျန့်ယွဲ့ယွဲ့က ငါ့ကို လုပ်ခိုင်းတာပါ!"

"သူမက အဲဒီပစ္စည်းကို ယားယံစေတဲ့ မှုန့်လို့ ပြောခဲ့တာ။ တစ်ယောက်ယောက်ကို အဲဒါနဲ့ ပွတ်လိုက်ရင် တစ်ကိုယ်လုံး ယားယံလာလိမ့်မယ်တဲ့။ သူမက ရဲဘော် ကျောက်မေ့ယွီ အရှက်ရတာကို မြင်ချင်လို့ပါ။ အဲဒါက မြွေတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်မှန်း ငါ တကယ်မသိခဲ့ပါဘူး။ အကယ်၍ သိခဲ့ရင် ငါ့ကို သတ္တိ ဆယ်ဆ ပေးရင်တောင် မလုပ်ရဲပါဘူး!"

"ကျန့်ယွဲ့ယွဲ့က တပ်ခွဲမှူးလုကို သဘောကျနေခဲ့တာ ကြာပြီ။ တပ်ခွဲမှူးလုက ရဲဘော် ကျောက်မေ့ယွီကို လက်ထပ်လိုက်ကတည်းက သူမအပေါ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေခဲ့တာ..."

အန်းမင်ဟွာသည် ဤရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသော အခြေအနေကြောင့် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။

သူမအနေဖြင့် ဤကိစ္စကို မည်သည့်နေရာမှ စတင်၍ ဝေဖန်ရမည်ကိုပင် မသိတော့ချေ။ ကျန့်ယွဲ့ယွဲ့သည် ထိုဇာတ်ကောင်နေရာကို အမှန်တကယ် ရရှိထားသော သူမထက်ပင် ရက်စက်ယုတ်မာသည့် ဇာတ်ရံနေရာကို ပိုပီပြင်စွာ သရုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအမျိုးသမီးတွင် ဦးနှောက်မရှိချေ။ တစ်ပါးသူကို အန္တရာယ်ပြုမည့် ဤကဲ့သို့ အရေးကြီးသော ကိစ္စမျိုးကို ယုံကြည်စိတ်ချရသောသူထံ အပ်နှံသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။

သို့မဟုတ်ပါက... ကျန့်ယွဲ့ယွဲ့ကို ချက်ချင်း သစ္စာဖောက်လိုက်သော ယခု မျက်ရည်စက်လက် နှပ်တလူလူဖြင့် ငိုနေသည့် မိန်းကလေးမှာ ကျန့်ယွဲ့ယွဲ့၏ အယုံကြည်ရဆုံးသူ ဖြစ်နေသည်လား။

အန်းမင်ဟွာသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ငိုကြွေးနေဆဲဖြစ်သော မိန်းကလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိရင်း— 'နေပါဦး... နင်က ဒီလောက်တောင် သတ္တိနည်းတဲ့သူမှန်း ကျန့်ယွဲ့ယွဲ့ကော သိရဲ့လား' ဟု တွေးမိလိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့သော အဖြစ်အပျက် ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီးနောက် ပြင်ပ အလေးအပင်ထမ်း တောတောင်ဖြတ်ကျော်ပြေးခြင်းကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ရတော့သည်။

ရှောင်ကောဟွာနှင့် အမျိုးသမီး တပ်စိတ်ခေါင်းဆောင် အချို့သည် သက်သေအထောက်အထားများ အားလုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ကြပြီး ပြည်သူ့စစ်တပ်စိတ်ကို နောက်ထပ် မည်သည့် နှောင့်ယှက်မှုမျှ မရှိစေရန် စေ့စပ်သေချာစွာ ကာကွယ်ပေးခဲ့ကြသည်။

ကျောက်မေ့ယွီသည် အစောပိုင်းက ထိတ်လန့်သွားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ စိတ်ငြိမ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအခါမှသာ လုကျန့်သည် တစ်ချိန်လုံး သူမကို တွဲကူပေးထားခဲ့ကြောင်း သူမ သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူမသည် အနည်းငယ် ရှက်သွေးဖြာသွားကာ အနေရခက်သဖြင့် ဖယ်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လင်းဝမ်ရွေ့က လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။

"မေ့ယွီ... နင် စောစောက ခြေကျင်းဝတ် လည်သွားတာလား။"

"ဒါက တောင်တက်လမ်းဟဲ့၊ နင် ဇွတ်မလုပ်နဲ့! ဆက်လျှောက်နေရင် နင့်ခြေထောက် ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။ ငါတို့က ပြိုင်ပွဲကြီးမှာ နင် ဆုရဖို့ မျှော်လင့်ထားတာနော်!"

"တကယ်လို့ ငါနဲ့ ဖူချင်းရှန်သာဆိုရင် သူက ငါ့ကို စကားပြောဖို့တောင် စောင့်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ကို တောင်အောက်အထိ ပွေ့ချီသွားပြီးသား ဖြစ်မှာ။"

သူမ ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့် လုကျန့်သည် ချက်ချင်းပင် ကျောက်မေ့ယွီကို သူ၏ ကျောပေါ်သို့ ပွေ့တင်လိုက်တော့သည်။

ကျောက်မေ့ယွီသည် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်ကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရဲရဲတောက်လျက် လုကျန့်၏ ကျောပေါ်မှနေ၍ လင်းဝမ်ရွေ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်— 'ငါက ခြေကျင်းဝတ် လည်သွားတာလား' ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

လင်းဝမ်ရွေ့က အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "အေးလေ... ညှပ်သွားတာပေါ့!"