အခန်း ၃၁

အရင်းရှင်မမလေးအဖြစ် စာအုပ်ထဲသို့ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၃၁

အမှန်တော့ ကိုယ်ကာယလေ့ကျင့်ခန်း အများစုကို လုကျန့်ကသာ တာဝန်ယူ ကြီးကြပ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အန်းမင်ဟွာသည် တိတ်တဆိတ်ပင် ဆေးဖက်ဝင်စမ်းရေကို ခိုးသောက်ရင်း အစွမ်းကုန် ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့သည်။ ငရဲခန်းသဖွယ် ပြင်းထန်လှသော လေ့ကျင့်မှုကာလတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် သိသာထင်ရှားသော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို အံ့ဩဝမ်းသာစွာ သတိပြုမိလိုက်သည်။

လင်းဝမ်ရွေ့မှာမူ နေ့တိုင်းပင် ပြန်လည်တိုက်စစ်ဆင်မည်ဟု တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေတတ်ပြီး၊ သူတို့ထဲတွင် ကိုယ်ကာယအင်အား အနည်းဆုံးဖြစ်သည့် စုချင်သည်လည်း အားအင်ကုန်ခမ်းကာ လဲပြိုလုနီးပါးဖြစ်တိုင်း ကျောက်မေ့ယွီ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့သာ မှီချလိုက်လေ့ရှိသည်။ ထိုအခါမှသာ လုကျန့်၏ မည်းမှောင်သွားသော မျက်နှာကိုကြည့်ကာ စုချင်တစ်ယောက် စိတ်ကျေနပ်သွားရသည်။

ဤသည်က နည်းပြအပေါ် အောင်မြင်စွာ ကလဲ့စားချေလိုက်နိုင်သည့် သာယာကြည်နူးဖွယ်ရာ ခံစားချက်မျိုးပင် ဖြစ်၏။

လုကျန့်၏ လေ့ကျင့်ရေးနည်းလမ်းများသည် အလွန်ပင် ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် စုချင်၏ သေးငယ်သော ကလဲ့စားချေမှုလေးက နောက်ပိုင်းတွင် လင်းဝမ်ရွေ့နှင့် အန်းမင်ဟွာတို့ဆီသို့ပါ ကူးစက်သွားတော့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည်လည်း ကျောက်မေ့ယွီအပေါ် ထားရှိသည့် လုကျန့်၏ ခံစားချက်များကို သဘာဝအတိုင်း ရိပ်မိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

အန်းမင်ဟွာသည် ကလေးတစ်ယောက်လို ဆိုးကာ ကျောက်မေ့ယွီ၏ နူးညံ့လှသော ခါးလေးကို ဖက်ထားပြီး လုံးဝ လွှတ်မပေးသည့်အပြင်၊ သူမ၏လက်များဖြင့် ခိုး၍ပင် စနောက်ကိုင်တွယ်နေသေးသည်။

လင်းဝမ်ရွေ့မှာမူ မိန်းကလေးများကြားတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သူပီပီ တစ်ခါတရံတွင် သူမ၏ အပြန်အလှန်ဆက်ဆံပုံများက ပို၍ ရင်းနှီးပွင့်လင်းတတ်သည်။ ဖားခုန်တစ်ချီ ခုန်ပြီးနောက်တွင် သူမ ခြေကျိုးသွားသဖြင့် ကျောက်မေ့ယွီက ဆွဲထူပေးလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ကျောက်မေ့ယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ဖက်လှဲတကင်း ဖက်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်ငိုယိုတော့သည်။

"မေ့ယွီရယ်... နင်မရှိရင် ငါ ဘယ်လိုအသက်ရှင်ရမလဲ!"

ထိုနေရာတင် လုကျန့်၏မျက်နှာကြီးက တရားသူကြီးပေါင်ချိန်လို ကတ္တရာစေးကဲ့သို့ ကွက်ခနဲ မည်းမှောင်သွားတော့သည်။

သို့သော်လည်း လင်းဝမ်ရွေ့၏ ထိုအပြုအမူက ရန်သူကို တစ်ထောင်အထိ နာကျင်စေခဲ့သော်လည်း မိမိကိုယ်ကိုယ်မူ ရှစ်ရာခန့် ပြန်လည်ထိခိုက်စေခဲ့သည်။ ထိုည အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူမသည် ဖူချင်းရှန်၏ အမေးအမြန်းထူမှုကို ခံရပြီး၊ သူက ယခင်စာရင်းဟောင်းများကိုပါ တစ်ခုချင်း ပြန်လှန်၍ အကွက်ကျကျ စာရင်းရှင်းတော့သည်။

ပထမအဆင့် ကိုယ်ကာယလေ့ကျင့်မှု ပြီးဆုံးသွားသောအခါ အတားအဆီးကျော်ဖြတ်ခြင်း လေ့ကျင့်ခန်းကို တပ်ခွဲမှူး ကျန်းဖုန်းယွင်က လွှဲပြောင်းရယူခဲ့သည်။ သူသည် အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်တည်ငြိမ်ပြီး စည်းကမ်းကြီးသော လူတစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း၊ သစ်ကျားသစ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အတားအဆီးများကို လျင်မြန်ဖြတ်လတ်စွာ ကျော်ဖြတ်ပြလိုက်ချိန်တွင် စုချင်၏မျက်ဝန်းထဲ၌ ကြယ်ပွင့်လေးများ တောက်ပလာရသည်အထိ မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ထိုကဲ့သို့ အားကျမြတ်နိုးစွာ စိုက်ကြည့်နေသော အကြည့်ကို ကျန်းဖုန်းယွင်က သတိပြုမိသွားရာ သူသည် ထိုလှုပ်ရှားမှုကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံပြသသင့်လားဟုပင် ခေတ္တမျှ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

လက်ဝှေ့သိုင်းကွက် လေ့ကျင့်ရေးကိုမူ ဖူချင်းရှန်က ဦးဆောင်ပေးခဲ့သည်။ ပခုံးဖြင့်လွှဲချခြင်း၊ ကျောဖြင့်လွှဲချခြင်း၊ ခါးဖြင့်လှည့်ချခြင်း၊ ဝမ်းဗိုက်ကို ဒူးဖြင့်တိုက်ခြင်းနှင့် ရင်ဘတ်ကို အားပြင်းစွာ ဆောင့်တွန်းခြင်း စသည့် တိုက်ခိုက်ရေးနည်းစနစ်များစွာကို မိတ်ဆက်သင်ကြားပေးခဲ့သည်။

လေ့ကျင့်ပြသစဉ်အတွင်း ဖူချင်းရှန် အသုံးပြုခဲ့သော အခေါ်အဝေါ်များသည် ပြဋ္ဌာန်းစာအုပ်ပါ စာလုံးများနှင့် အတိအကျ မတူညီသော်လည်း လင်းဝမ်ရွေ့၏ အေးစက်ပြီး ကျော့ရှင်းသော မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်မူ စိတ်အားထက်သန်မှုများ တစ်စတစ်စ လွှမ်းမိုးလာခဲ့ရသည်။

ဤလူယုတ်မာကြီးက အမြဲတမ်း ဤမျှအထိ ခန့်ညားထက်မြက်ပြီး ရဲရင့်နေခဲ့တာလား။

အန်းမင်ဟွာသည်လည်း အလွန်ပင် စိတ်အားထက်သန်စွာ လေ့လာသင်ယူခဲ့သည်။ ထိုည အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူမသည် ချင်လဲ့အပေါ်တွင် ထိုအကွက်များကို စမ်းသပ်ကြည့်တော့သည်။ ချင်လဲ့က သူမ လွှဲချလိုက်သည့်အတိုင်း လိုလိုလားလားပင် လဲကျပေးပြီးနောက်၊ မိမိထက် သန်မာသော ရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက မည်သို့ အားစိုက်ထုတ်ရမည်ကို ရယ်မောရင်း လမ်းညွှန်ပြသပေးခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်သည် ဝင်းထဲ့၌ မြေပြင်ပေါ်တွင် အတူတူ လူးလိမ့်နေကြတော့သည်။

သို့သော်လည်း ချင်လဲ့က နမူနာပြသပေးသည့်အခါတိုင်း အချိန်ကိုက် ထိန်းသိမ်းတတ်ပြီး အန်းမင်ဟွာကို ဘယ်သောအခါမျှ ပြင်းပြင်းထန်ထန် လွှဲမချခဲ့ပေ။ တစ်ဖက်တွင်မူ အန်းမင်ဟွာ၏ အကွက်များက တကယ့်ကို အတည်အပေါက် စိတ်ပါလက်ပါ ရှိလှသည်။ ပင်းအန်းကို ကျောင်းကြိုပြီး အိမ်ပြန်ရောက်ခါစဖြစ်သော ဝမ်တနျိုသည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သည်နှင့် လှည့်ပြေးတော့သည်။

"အဒေါ်အန်းက ဦးလေးချင်ကို ရိုက်နေတယ်!" ဟု လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အော်ဟစ်သွားတော့သည်။

မထင်မှတ်ဘဲ စုချင်နှင့် လင်းဝမ်ရွေ့တို့သည်လည်း အိမ်၌ မိမိတို့၏ အမျိုးသားများကို ဆွဲခေါ်ကာ လေ့ကျင့်ခန်း ဆင်းနေကြလေသည်။ တပ်စုထဲတွင် အကွက်အနည်းငယ် သင်ယူခဲ့ရသူတိုင်း အိမ်ရှိ လင်ယောက်ျားများအပေါ်တွင် စမ်းသပ်ကြည့်ရန် မစောင့်ဆိုင်းနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။

ထို့ကြောင့် ဝမ်တနျိုတစ်ယောက် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ပြေးလွှားအော်ဟစ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် လျန်မေ့ယွင်၏ ရင်မှာ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။ ပြည်သူ့စစ် လေ့ကျင့်ရေးတစ်ခုကြောင့် မိသားစုဝင်းအတွင်းရှိ ဇနီးမောင်နှံ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်များအားလုံး အိမ်ထောင်ရေး အဆင်မပြေမှုများ ဖြစ်ကုန်ကြပြီဟု သူမ တွေးမိလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သေနတ်ပစ်လေ့ကျင့်ရေးကိုမူ ချင်လဲ့က တာဝန်ယူခဲ့သည်။ စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျယ်ပြန့်သော ပခုံးနှင့် ခြေတံရှည်များရှိသည့် ထိုလူ၏ သေနတ်ချိန်ရွယ် ပစ်ခတ်ပုံ လှုပ်ရှားမှုများသည် အလွန်ပင် ချောမွေ့တိကျလှသည်။ ထုံးစံအတိုင်း အန်းမင်ဟွာ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု စွန်းထင်သွားရတော့သည်။ ချင်လဲ့ကို ကြည့်နေသော သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံကလည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိဘဲ ပို၍ နက်ရှိုင်းပြင်းရှလာခဲ့သည်။

စုချင်းက အရာရာကို ကြိုတင်မြင်ဖူးနေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ "အရင် တပ်ခွဲမှူးကျန်း အတားအဆီးကျော်ဖြတ်တာ ပြတုန်းက ငါ့အကြည့်တွေက ဒီလောက်အထိ အသိသာကြီး မဟုတ်ခဲ့ပါဘူးနော်"

လင်းဝမ်ရွေ့ကလည်း မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်သုံးသပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဖူချင်းရှန် လက်ဝှေ့သိုင်းကွက် သင်တုန်းကလည်း ငါကြည့်တာ ဒီလောက်အထိ မသိသာခဲ့ပါဘူး ဟုတ်တယ်မလား"

သူတို့နှစ်ယောက်သည် အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ သေနတ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် သဘာဝအတိုင်း ပြန်သိမ်းနေသော်လည်း ငြင်းပယ်၍မရသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ရှိနေသည့် ချင်လဲ့ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဒီလိုလူမျိုးနဲ့ဆိုတော့လည်း မင်ဟွာတစ်ယောက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းချုပ်နိုင်တာ မဆန်းပါဘူးလေ။"

"ငါတို့ လေးယောက်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထိန်းချုပ်နိုင်ဆုံးက မေ့ယွီပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

ကျောက်မေ့ယွီမှာမူ လုံးဝ အပြစ်ကင်းစင်ပြီး ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် ရှိနေသည်။ သူမက တကယ်ပဲ ထိုမျှအထိ အထိန်းချုပ်နိုင်ဆုံးလူ ဖြစ်နေလို့လား။ သူမ ခြေကျိုးသွားသည့်နေ့က လုကျန့်က သူမ၏ ခြေထောက်ကို ဆေးရည်ဖြင့် ပွတ်သပ်ပေးခဲ့စဉ်က သူမ၏ နှလုံးခုန်သံများက ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပူထူသွားခဲ့ရသည်။ ထိုခံစားချက်က ယခုတိုင် သူမ၏ အမှတ်သညာထဲတွင် ထင်ထင်ရှားရှား ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

'တပ်ခွဲမှူးလု ဦးဆောင်တဲ့ ကိုယ်ကာယလေ့ကျင့်ခန်းက ငရဲခန်းလို ပြင်းထန်လွန်းတာ၊ လူတွေက သူ့ကို မုန်းတီးဖို့ပဲ ရှိတာ။ ဘယ်သူကများ သူ့ကြောင့်နဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ နေမှာလဲ!'

လင်းဝမ်ရွေ့က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "မေ့ယွီ… နင်လည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်မလား"

အင်း... အတိအကျကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူးလေ။ သို့သော် အကယ်၍ လုကျန့်သာ လက်ဝှေ့သိုင်းကွက် သို့မဟုတ် သေနတ်ပစ် သင်ကြားပေးသူ ဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူ၏ ပြသပုံများသည်လည်း ဤမျှလောက်ပင် ရဲရင့်ခန့်ညားနေလိမ့်မည်ဟု သူမ စိတ်ကူးမိသည်။

ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် ကျောက်မေ့ယွီသည်လည်း မသိစိတ်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်မိသွားတော့သည်။

သူတို့၏ အနောက်တွင်မူ ကျောက်မေ့ယွီ သေနတ်ပစ်ရခက်ခဲနေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမ၏ တိုးတက်မှုကို လာရောက်ကြည့်ရှုရန် တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိနေသော လုကျန့်သည် လုံးဝ တိတ်ဆိတ်စွာ မတ်တပ်ရပ်ရင်း အစမှ အဆုံးအထိ အားလုံးကို ကြားသွားခဲ့လေသည်။

သူ၏မျက်နှာကြီးက လုံးဝကို ကတ္တရာစေးကဲ့သို့ မည်းမှောင်သွားတော့သည်။

ထိုနေ့နောက်ပိုင်း လေ့ကျင့်ရေးပြီးဆုံး၍ လင်းဝမ်ရွေ့ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ဖူချင်းရှန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ညိုမည်းဒဏ်ရာတစ်ခု ရနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမ မျက်တောင်ခတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ရှင် ဘယ်သူနဲ့ ရန်ဖြစ်လာတာလဲ"

"လောင်လုလေ။ လေ့ကျင့်ရေးထိုးသတ်ပွဲမှာ ငါ နည်းနည်း အာရုံလွတ်သွားတာကို သူက အားကုန်သုံးပြီး ထိုးပစ်တာ!"

ဖူချင်းရှန်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် သူ၏နှုတ်ခမ်းကို သုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်ကို ဆရာတင်မှားတာပဲ!"

"ရှောင်ကျန်း၊ ရှောင်ဖူ၊ ရှောင်ချင်!"

အပြင်ဘက်တွင် လျန်မေ့ယွင်သည် အသံချဲ့စက်ကို ကိုင်ကာ တစ်အိမ်ပြီးတစ်အိမ် အော်ခေါ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ပြည်သူ့စစ်အဖြစ် ရွေးချယ်ခံထားရသူများ၏ မိသားစုများကို ပစ်မှတ်ထား ခေါ်ဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဝန်ဆောင်မှုဧရိယာမှာ ဆောင်းဦးဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ အပြည့်တင်ထားတဲ့ ကားတစ်စီး ရောက်နေပြီဟေ့၊ သူတို့ ဒီအချိန်အတိအကျ ရောက်လာတာ အကြောင်းရှိလို့ပဲ။ မြန်မြန်သွားကြ။ အခုကတည်းက စုဆောင်းမထားရင် ဒီဆောင်းတွင်းမှာ စားစရာ ရှိမှာမဟုတ်ဘူးနော်!"

"မင်းတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ဖက်တွေက ပြည်သူ့စစ် လေ့ကျင့်ရေးဆင်းနေကြတာဆိုတော့၊ မင်းတို့အားလုံးက နောက်တန်းကနေ ကူညီပံ့ပိုးတဲ့ အလုပ်တွေကို အမိအရ လုပ်ထားကြရမယ်!"

ရာသီဥတုက တစ်ရက်ထက်တစ်ရက် ပိုအေးစက်လာသည်နှင့်အမျှ လျန်မေ့ယွင်အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်စရာများက ပို၍ များပြားလာခဲ့သည်။ ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့က မိသားစုဝင်အများအပြားကို လေ့ကျင့်ရေးအတွက် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး၊ လက်ရှိတွင် စစ်တပ်က နေ့စဉ် သုံးနပ်စာကို တာဝန်ယူပေးထားသော်လည်း လေ့ကျင့်ရေးပြီးဆုံးသွားပါက မည်သို့ဖြစ်မည်နည်း။

သူတို့က ဒီအတိုင်းပဲ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း အလုပ်တွေကို ရပ်တန့်ထားကြတော့မှာလား။

အန်းမင်ဟွာသည် ချင်လဲ့၏ လက်ထဲသို့ ငွေနှင့် ရိက္ခာကတ်ပြားများကို ထည့်ပေးလိုက်ပြီး၊ သူ မိသားစုအတွက် ဟင်းသီးဟင်းရွက် သွားရောက်ဝယ်ယူသည်ကို ကြည့်ကာ တောက်ပစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

ထူးထူးခြားခြား မဟုတ်ပါဘဲ ဂေါ်ဖီထုပ်များနှင့် မုန်လာဥဖြူများသာ ဖြစ်သည်။

ချင်လဲ့ ပြန်လာပြီး ဂေါ်ဖီထုပ်များနှင့် မုန်လာဥဖြူများကို မြေအောက်ခန်းထဲသို့ သယ်ဆောင်သွားသည်ကို သူမ စောင့်ကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင်မူ နောက်နှစ်အတွက် အစီအစဉ်များ ကြိုတင်ဆွဲနေပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုနှစ်တွင် အချိန်မမှီတော့သော်လည်း၊ နောက်နှစ် ဆောင်းဦးရောက်လျှင်မူ ပိုများပြားသော ဆောင်းရာသီ ရိက္ခာများကို ကြိုတင်စုဆောင်းထားရမည်ဟု တွေးနေမိသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယခုနှစ်တွင်မူ အိမ်၌ ထမင်းစားရန် အချိန်ပင် သိပ်မရှိသဖြင့် သိပ်တော့ အရေးမကြီးလှပေ။

ပြည်သူ့စစ် လေ့ကျင့်ရေးက နှစ်သစ်ကူးကာလအထိ ဆက်၍တည်ရှိနေခဲ့သည်။ အန်းမင်ဟွာအနေဖြင့် စစ်တပ်မိသားစုဝင်တစ်ဦးအဖြစ် သူမ၏ ပထမဦးဆုံးသော နှစ်သစ်ကူးကို စစ်တပ်ကန်တင်း၌ လူတိုင်းနှင့်အတူ ဆင်နွှဲရလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

သူမသည် ကန့်ယိုကျိန်းနှင့် သူမ၏မိဘများအတွက် နှစ်သစ်ကူးလက်ဆောင်များကို ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့ကို သွားရောက်ပေးအပ်ရန် သီးသန့်ခရီးတစ်ခု ထွက်ခဲ့သည်။ သူမသည် မိဘများကို မတွေ့ခဲ့ရဘဲ ကန်းယိုကျင်း၏ အဆောင်ခန်းတွင်သာ လက်ဆောင်များကို ထားရစ်ခဲ့သည်။

သူမ ပြန်ရောက်လာသောအခါ လင်းဝမ်ရွေ့က ကန်တင်းကို လာရောက်အလှဆင်ရန် ချက်ချင်းပင် ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။ ထိုညတွင် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်တစ်ခု ကျင်းပမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

"ဒီမှာ၊ ဒီအခြမ်းလေ!"

လင်းဝမ်ရွေ့က ကန်တင်းအတွင်းရှိ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ဆေးသုတ်ထားသော အဖြူရောင်နံရံတစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"သတ်မှတ်ချက်ကတော့ ပွဲလမ်းသဘင်ရဲ့ ပျော်ရွှင်စရာ အငွေ့အသက်တွေ အပြည့်ရှိရမယ်၊ ဒါပေမဲ့ စစ်တပ်ရဲ့ တည်ကြည်မှုကိုတော့ မပျောက်ပျက်စေရဘူး။ အတိုချုပ်ပြောရရင် လမ်းညွှန်ချက်ကတော့ စာလုံးကြီး ရှစ်လုံးပဲ။ စည်းလုံးညီညွတ်စွာ တိုက်ပွဲဝင်၊ တည်ကြည်လျက် တက်ကြွလန်းဆန်းကြ!"

"ငါ ခုနတင် ပြန်ကြားရေးဌာနက မျက်နှာစူပုပ်ပုပ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ စကားများလာတာ။"

လင်းဝမ်ရွေ့က နံရံကပ်စာစောင်အတွက် သတ်မှတ်ထားသော ဗလာနံရံကို စဉ်းစားခန်းဖွင့်ရင်း လက်ဖြင့် မေးထောက်ကာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

"ငါ့လက်ရေးက အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နံရံတစ်ခုလုံးကို စာတွေချည်းပဲ ဖြည့်ထားလို့ မရဘူးမလား။ အကယ်၍ တစ်ခုခု ဆွဲဖို့လိုရင် နင် တာဝန်ယူနိုင်မလား"

"အကယ်၍ မရဘူးဆိုရင်လည်း ငါတို့ လျှောက်မလုပ်တော့ဘဲ၊ ပြန်ကြားရေးဌာနကိုပဲ သွားပြီး ခေါင်းငုံ့တောင်းပန်လိုက်မယ်။ တောက်... အဲဒီ ဖူချင်းရှန်ကတော့ တကယ့်ကို မိန်းမရှုပ်တဲ့ လူယုတ်မာပဲ!"

"ဘာလို့ ခေါင်းငုံ့ရမှာလဲ၊ ငါ လုပ်နိုင်ပါတယ်!"

သူမ၏ အတိတ်ဘဝနှင့် ယခုဘဝ နှစ်ခုစလုံးတွင် သူမသည် ပန်းချီဆွဲခြင်း စွမ်းရည်ကို တတ်မြောက်ထားခဲ့သည်။ အတိတ်ဘဝတွင် သူမသည် စီအီးအို၏နောက်သို့ လိုက်ပါရင်း ပုံကြမ်းရေးဆွဲခြင်း အတန်းများကို တက်ရောက်ခဲ့ဖူးသည်။ ယခုဘဝတွင်မူ သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ပါမောက္ခ ကျောက်ချိုးရှန့်ထံ၌ တရုတ်ရိုးရာ ပန်းချီပညာကို လေ့လာသင်ယူခဲ့သည်။

ပျော်ရွှင်စရာ အငွေ့အသက်လား။ ဒါဆို နောက်ခံကို အနီရောင် ထားလိုက်မည်။ တည်ကြည်မှုလား။ ဒါဆို ကင်းစခန်းတွင် သေနတ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ မမှိတ်မသုန်သော ပြတ်သားမှုများဖြင့် ရှေ့သို့ တည့်တည့်စိုက်ကြည့်နေသည့် စစ်သားတစ်ဦးကို သရုပ်ဖော်လိုက်မည်။

စည်းလုံးညီညွတ်စွာ တိုက်ပွဲဝင်ခြင်းလား။ ဒါဆိုလျှင် ထိုစစ်သား၏ ရှေ့တည့်တည့်အမြင်တွင် မီးလျှံများကြားမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ တောက်ပသော အမျိုးသားအလံနီကို မြှောက်ကိုင်ကာ တီယန်အန်မင်ရင်ပြင်ဆီသို့ ဦးတည်ချီတက်နေကြသည့် ရဲဘော်ဟောင်းကြီးများကို ထည့်သွင်းလိုက်မည်။

၎င်းသည် ရဲရင့်ပြတ်သားပြီး ရှင်းလင်းသော ရပ်တည်ချက်ဖြစ်ပြီး စစ်သားများကို ချီးကျူးဂုဏ်ပြုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မည်သူမျှ အပြစ်ရှာ၍ မရနိုင်လောက်ပေ။

လင်းဝမ်ရွေ့၏ မျက်ဝန်းအစုံက ပို၍တောက်ပလာခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူမသာ ယောက်ျားတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် ချင်လဲ့ထံမှ အန်းမင်ဟွာကို အသေအလဲ လုယူမိလိမ့်မည်ဟု တွေးနေမိသည်။

လူတိုင်း အတူတကွ ဆုံဆည်းကြသောအခါမှသာ မိမိတို့အဖွဲ့အတွင်း၌ ဖုံးကွယ်ထားသော ပါရမီရှင်များ မည်မျှအထိ များပြားကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။ စစ်တပ်မိသားစုဝင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၌ အလွန်ပင် အားကောင်းလှသော သီချင်းဆိုသံ ရှိနေပြီး၊ ရှင်းကျန်းဒေသမှ လာသူတစ်ဦး၏ ကပြဖျော်ဖြေပုံကလည်း သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာတစ်ခုလုံးကို ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ရွှန်းလဲ့တောက်ပစေခဲ့သည်။

အန်းမင်ဟွာသည် စနစ်တကျ ထိုင်ရင်း၊ ဖျံကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လက်ခုပ်တီးကာ တစ်ညလုံး မရပ်မနား အားပေးနေခဲ့သည်။

ဟန်လူမျိုးများကြားတွင်မူ သူမသည် ဘာမျှမတတ်သည့် လူမျိုးစုထဲက ဖြစ်နေသဖြင့် သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော တာဝန်မှာ ပွဲအခြေအနေကို မြိုင်ဆိုင်အောင် အားပေးရန်သာ ဖြစ်သည်။

အမှန်တော့ သူမသည် ပီယာနို၊ တယောနှင့် အကော်ဒီယံတို့ကို တီးခတ်နိုင်သော်လည်း လက်ရှိ ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေအရ ထိုအရာများကို ထုတ်ဖော်ပြသရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူမသည် နေကြာစေ့များကိုသာ အဝစားရင်း... ပင်းအန်း၏ ဝမ်းဗိုက်ကိုလည်း ဖက်ထုပ်များဖြင့် ဖြည့်ဆည်းပေးနေခဲ့သည်။

ဟန်ရှီးမြို့၏ နှင်းများသည် နောက်ကျမှ ကျရောက်လာခဲ့ပြီး နှစ်သစ်ကူးကာလနှင့် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ အပြင်ဘက်တွင် နှင်းပွင့်လေးများ စတင်ဝဲကျလာခဲ့သည်။

ကြီးမားပြီး နူးညံ့လှသော နှင်းပွင့်များက မြေပြင်ပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာပင် နူးညံ့ဖြူစင်သော အလွှာတစ်ခုအဖြစ် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

"နှင်းတွေ ထပ်မကျပါစေနဲ့တော့။ နှင်းကျရင်တောင် ငါတို့ရဲ့ လေ့ကျင့်ရေးက ရပ်မှာမဟုတ်ဘူး"

စုချင်က အသက်မဲ့စွာဖြင့် ညည်းတွားရင်း ပြောလိုက်သည်။ "နှင်းတွေ အရည်ပျော်သွားရင် ပိုတောင် အေးဦးမှာ"

"လေ့ကျင့်ရေး စလိုက်တာနဲ့ နင် အေးမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး"

အန်းမင်ဟွာက စုချင်၏ ရင်ကို အေးခဲသွားစေမည့် စကားမျိုးကို ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "ဒီနှင်းတွေက နှင်းဘောလုံးပစ်ကစားဖို့ အကောင်းဆုံးပဲ!"

"နှင်းဘောလုံးပစ်ကစားတာ ကောင်းပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ငါ့ကို လေ့ကျင့်ရေးကနေ လွတ်မြောက်စေနိုင်လို့လား"

လင်းဝမ်ရွေ့က သူတို့၏နောက်တွင် လိုက်ပါလာသော အမျိုးသားများဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရင်း ဝေခွဲမရစွာဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"သူတို့တွေ စစ်တပ်ထဲမှာ နေ့တိုင်း နေ့တိုင်း လေ့ကျင့်နေရတာကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မငြီးငွေ့ကြတာလဲ မသိဘူး"

"ငါ့အထင်တော့ သူတို့ မငြီးငွေ့ကြပါဘူး။"

ကျောက်မေ့ယွီက စစ်စခန်းနှင့် မိသားစုဝင်းအတွင်းရှိ လုကျန့်၏ ကျော်ကြားမှုကို ပြန်လည်တွေးတောရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူသည် လက်တွေ့တွင် စစ်စခန်း၌သာ နေထိုင်ပြီး လေ့ကျင့်ရေးများကို ဦးဆောင်ရန်အတွက်သာ အသက်ရှင်နေသူ ဖြစ်သည်။

"သူတို့က လေ့ကျင့်ဖို့ အချိန်မလောက်မှာကိုပဲ စိုးရိမ်နေကြတာ နေမှာပါ။"

"အဲဒါတော့ ဟုတ်တယ်။ ငါတို့က ပြိုင်ပွဲတစ်ခုအတွက်ပဲ ဒါကို လုပ်နေကြတာလေ။"

စာချင်က သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ "ဒါကို အမြန်ဆုံး ပြီးသွားစေချင်ပြီ။ ငါက ပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ စစ်တပ်ဇနီးသည်တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ချင်တာ။ ဒီလို သံမဏိဆန်တဲ့ ဘဝမျိုးက ငါနဲ့ တကယ်ကို မကိုက်ညီဘူး"

စစ်တပ်တစ်ခုလုံး စွမ်းရည်ပြိုင်ပွဲအတွက် အချိန်ကို နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက်တွင် သတ်မှတ်ထားခဲ့သည်။ လပြက္ခဒိန်အရမူ ဖေဖော်ဝါရီလသာ ရှိသေးသဖြင့် စိမ်းလန်းသော ကွင်းပြင်များနှင့် ငှက်ကလေးများ၏ သီဆိုသံများကိုမူ မတွေ့ရသေးပေ။ ဟန်ရှီးမြို့သည် နွေဦးလေပြင်း တိုက်ခတ်သော ရာသီသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊ လူတို့၏ အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားနိုင်လောက်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေခဲ့သည်။

ပြိုင်ပွဲသည် လဝက်ခန့် ကြာမြင့်မည်ဖြစ်သည်။ မစတင်မီတွင် သူတို့အားလုံးကို စစ်ဝတ်စုံအသစ် တစ်စုံစီ ထုတ်ပေးခဲ့သည်။

လျန်မေ့ယွင်က ထောက်ပံ့ရေးအဖွဲ့ကို ဦးဆောင်လာရင်း အော်ပြောနေခဲ့သည်။ "တစ်ယောက်ကို မျက်နှာသုတ်ပုဝါ တစ်ထည်၊ ခြေအိတ် တစ်စုံ၊ စစ်သုံးရေဘူး တစ်လုံးနဲ့ လွတ်မြောက်ရေးဖိနပ် (ရော်ဘာကင်းဗတ်ဖိနပ်) တစ်စုံစီ ရမယ်! ဘာမှ မကျန်ခဲ့စေနဲ့နော်!"