အခန်း ၃၂

အရင်းရှင်မမလေးအဖြစ် စာအုပ်ထဲသို့ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၃၂

"အပူထိန်းအတွင်းခံ အင်္ကျီနဲ့ ဘောင်းဘီတွေ ရောက်ပြီလား။"

အပူထိန်းဝတ်စုံများနှင့် စစ်ဖိနပ်များအားလုံးကို လျန်မေ့ယွင်၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုဖြင့် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပြည်သူ့စစ်သင်တန်း စတင်စဉ်က ထောက်ပံ့ရေးဌာနသည် သင်တန်းသားတစ်ဦးလျှင် စစ်ဝတ်စုံတစ်စုံစီသာ ထုတ်ပေးခဲ့ပြီး အခြားမည်သည့်အရာမျှ ထုတ်ပေးခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

ယခုအခါ ပြိုင်ပွဲဝင်ရန် နီးကပ်လာပြီဖြစ်ရာ လျန်မေ့ယွင်သည် ဒေသခံအဖွဲ့အစည်းများထံ သွားရောက်စုံစမ်းခဲ့ပြီး အခြားပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့များမှာ သက်သာချောင်ချိရေးပစ္စည်းများ ရရှိထားကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။ ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ သူမသည် မိမိ၏ တပ်ဖွဲ့ဝင်အမျိုးသမီးများအတွက် တန်းတူရည်တူ ခံစားခွင့်ရရှိစေရန် ထောက်ပံ့ရေးရုံးသို့ ချက်ချင်းသွားရောက်၍ တောင်းဆိုတိုက်ပွဲဝင်ခဲ့သည်။

ကွန်မြူန်းအဖွဲ့ဝင်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် ပြိုင်ဘက်ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ကိုပင် စစ်စိမ်းရောင်အပေါ်ခြုံအင်္ကျီတစ်စုံစီ ပိုထုတ်ပေးထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ပြိုင်ပွဲဝင်ဝတ်စုံများ ဖြန့်ဝေပေးခြင်းကို အားသွန်ခွန်စိုက် ဆောင်ရွက်နေကြရာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် လာရောက်ကြည့်ရှုသူ လူအုပ်ကြီးဖြင့် စည်ကားနေခဲ့သည်။ ထိုလူအုပ်ထဲတွင် ယခုအကြိမ် သင်တန်းတွင် ပါဝင်ခွင့်မရခဲ့ကြသည့် အသက် ၂၅ နှစ်ကျော်သူများနှင့် လူရွေးချယ်ပွဲတွင် ပယ်ဖျက်ခြင်းခံခဲ့ရသူများ ပါဝင်ကြသည်။

ဖျော်ဖြေရေးကဏ္ဍ ရှားပါးလှသဖြင့် လူတိုင်းသည် ဤကဲ့သို့ စည်ကားသိုက်မြိုက်သည့် မြင်ကွင်းကို လာရောက်ကြည့်ရှုရန် နှစ်သက်ကြသည်။

ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ဝင်များက ပစ္စည်းများ ထုတ်ယူနေကြစဉ် လူအုပ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က အားကျစိတ်ဖြင့် ရယ်မောကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါသာ အသက်အနည်းငယ်လောက် ပိုငယ်ဦးမယ်ဆိုရင် အခုအချိန်မှာ အဲဒီတန်းစီတဲ့အထဲမှာ ပါပြီး ပစ္စည်းတွေ ထုတ်ယူနေရမှာ။"

"ပြိုင်ပွဲဝင်ရင် ဒီလိုပစ္စည်းတွေ ရမှန်းသာ ကြိုသိခဲ့ရင် အဲဒီတုန်းက ငါ ပိုပြီး ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်!"

"လမ်းလည်း မပြေးနိုင်၊ သေနတ်လည်း တည့်တည့်မပစ်နိုင်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တာ နင်ကိုယ်တိုင်လေ။ အဲဒါက ဇွတ်မှိတ်ပြီး ကြိုးစားရုံနဲ့ ဖြစ်မယ့်ကိစ္စမျိုးလား။ နင်က ဇွတ်တောင်းဆိုခဲ့ရင်တောင် သူတို့က ခေါ်မှာမဟုတ်ဘူး!"

ထိုလူစုမှာ စုဝေးလျက် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စနောက်ရယ်မောနေကြသည်။ အစနောက်ခံရသူမှာလည်း စိတ်ဆိုးခြင်းမရှိဘဲ သွားဖြဲကာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်လို့ ခံစားခွင့်တွေ ဒီလောက်ကောင်းမှန်း သိရင် ညဘက်ကျရင် အိမ်မှာ ငါ့ယောက်ျားနဲ့အတူတူ လေ့ကျင့်ရေးဆင်းပါတယ်ဟ"

"တပ်ခွဲမှူးတွေရဲ့ ဇနီးတွေက ညဘက်ဆို အိမ်မှာ အမြဲတမ်း လေ့ကျင့်ရေးဆင်းနေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။"

ထိုညက ဝမ်တနျို၏ အော်ဟစ်သံများမှာ စစ်သည်မိသားစုဝင်းတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့လွင့်သွားခဲ့သဖြင့် လူတိုင်းက အိမ်တွင်းရေးရန်ဖြစ်ပွားနေခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုမှာ အလွန်လူသိများလှသဖြင့် တပ်စုမှူးဇနီးကပင် အခြေအနေမှန်ကို အထူးတလည် ရှင်းလင်းပေးခဲ့ရသည်။

"ဒါက ငါတို့ရဲ့ သိနားလည်မှု အသိစိတ်ဓာတ် မပြည့်ဝခဲ့တာကို ပြနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် နင်က တကယ်လည်း အမီလိုက်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး— နင့်ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကြံ့ခိုင်မှု အခြေအနေက ပြည့်မီတာမှ မဟုတ်တာ"

အမျိုးသမီးတစ်ဦးက မေးကို မြှင့်လျက် ချမ့်ရှင်းဟွာရှိရာဘက်သို့ လှည့်၍ သရော်လှောင်ပြောင်သော အကြည့်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အဲဒီတစ်ယောက်ဆိုရင် ငိုယိုပြီး နှုတ်ထွက်ခွင့်တောင်းခဲ့တာ။ အခုမှ လာပြီး မနာလိုဖြစ်နေလို့လည်း ဘာမှထူးမှာမဟုတ်ဘူး!"

ကျန်းဝေကျွင်းသည် စစ်ပြန်အရန်အင်အားစာရင်းတွင် ပါဝင်နေသော်လည်း တရားဝင် နှုတ်ထွက်သွားခြင်း မရှိသေးချေ။ လတ်တလောတွင် သူသည် တတိယတပ်ခွဲ၏ ဒုတိယတပ်ခွဲမှူးအဖြစ် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ချမ့်ရှင်းဟွာသည် ထိုအကြောင်းကို စတင်သိရှိခဲ့ရစဉ်က ပြဿနာရှာရန် မဝံ့ရဲဘဲ သူမ၏ အိမ်ဝင်းထဲတွင်သာ ငြိမ်သက်စွာ နေထိုင်ခဲ့သည်။ နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက်မှသာ အပြင်သို့ တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ်ခန့် ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ လူအုပ်ထဲတွင် မတ်တပ်ရပ်နေရင်း ချမ့်ရှင်းဟွာ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားခဲ့ပြီးမှ ချက်ချင်း နီမြန်းလာခဲ့ရသည်၊ သို့သော် သူမသည် မိမိအကြောင်း အတင်းပြောနေကြသူများကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်ရန် မဝံ့ရဲခဲ့ချေ။

သူမ တပ်ဖွဲ့ရှိရာဆီသို့ ထပ်မံလှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အန်းမင်ဟွာသည် ပစ္စည်းများကို ပွေ့ပိုက်လျက် သူမ၏ တပ်ဖွဲ့ဝင်များနှင့် အတူတူ ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောဆိုနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အန်းမင်ဟွာက ဤဘက်အရပ်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်တော့မည့်ပုံစံ ဖြစ်လာသည့်အခါ ချမ့်ရှင်းဟွာသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ပြီး အလျင်အမြန်ပင် အကြည့်လွှဲကာ ခေါင်းငုံ့လျက် သုတ်ခြေတင်ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

ထိုတစ်ယောက်ကိုမူ— သူမ လုံးဝ သွားရောက်မစော်ကားရဲချေ။

အကယ်၍သာ ထိုသို့ဖြစ်လာမည်ကို ကြိုတင်သိရှိခဲ့ပါက ထိုစဉ်က သူမကို ဘယ်သောအခါမျှ အနိုင်ကျင့်ခဲ့မည် မဟုတ်ချေ။

ပစ္စည်းကိရိယာများ အားလုံး ဖြန့်ဝေပြီးနောက် လျန်မေ့ယွင်သည် လက်ကိုင်အသံချဲ့စက်ကို မြှောက်လျက် လာရောက်ကြည့်ရှုသူ လူအုပ်ကြီးကို လှမ်း၍ အော်ပြောလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန် မနက် ရှစ်နာရီမှာ ပြိုင်ပွဲကြီးရဲ့ ဖွင့်ပွဲအခမ်းအနား စတင်ပါမယ်။ စိတ်ဝင်စားသူ မည်သူမဆို လာရောက်ကြည့်ရှုဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်!"

ဖျော်ဖြေရေးကဏ္ဍ အလွန်နည်းပါးလှသဖြင့် လူအုပ်ကြီးသည် ဤကဲ့သို့သော စည်ကားသိုက်မြိုက်သည့် ပွဲလမ်းသဘင်မျိုးကို လာရောက်ကြည့်ရှုရန် အလွန်ပင် စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် အန်မင်ဟွာနှင့် အခြားသူများ ပြိုင်ပွဲကွင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည့်အခါ ကွင်းတစ်ခုလုံးမှာ လူများဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ဆူညံနေခဲ့သည်။ အသံချဲ့စက်များမှ စစ်ချီတေးသံများ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်နေခဲ့ပြီး ၎င်းတို့၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် စစ်စိမ်းရောင်ပင်လယ်ပြင်ကြီးသဖွယ် ကာကွယ်ရေးဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ လူတိုင်းသည် စစ်ဦးထုပ်များကို ဆောင်းထားကြသည်။

၎င်းတို့၏ အထည်သားနှင့် ပုံစံများသာ အနည်းငယ် ကွဲပြားခြားနားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လျန်မေ့ယွင်သည် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၏ တာဝန်ကို သဘာဝကျကျပင် ခံယူလျက် ညှိနှိုင်းဆောင်ရွက်ရန် ရှေ့မှ ကြိုတင်သွားခဲ့သည်။ သူမ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည့်အခါ သိသိသာသာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေသော ပုံစံဖြင့် အဖွဲ့ကို အတွင်းသို့ ဦးဆောင်ခေါ်ယူခဲ့ပြီး နိုင်ငံရေးမှူး၏ ဇနီးဖြစ်သူ ချီရှု့ချင်အား တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ လောင်ဝမ်(ဝမ်ကျန့်ကော်) ရဲ့ စကားကို မနားထောင်ခဲ့သင့်ဘူး။ ဟိုမှာကြည့်စမ်း... သူတို့တွေက မျက်ခုံးမွှေးတွေဆွဲ၊ ပါးတွေမှာ အနီရောင်တွေ ခြယ်ထားကြတာ။ ငါတို့ကျတော့ ဘာမှ ဂရုမစိုက်တဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေပြီ!"

ချီရှု့ချင်သည် အခြားသော ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့များရှိရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့၏ နီမြန်းနေသော ပါးပြင်များက ၎င်းတို့ကို တက်ကြွဖျတ်လတ်သော ပုံစံမျိုး ဖြစ်စေသည်။ တတ်နိုင်သူများဆိုလျှင် မျက်ခုံးမွှေးများကိုပင် ဆွဲထားကြသေးသည်။ ၎င်းတို့၏ နှုတ်ခမ်းများမှာကောပင်။

ရဲရဲနီနေသော်လည်း ၎င်းမှာ နှုတ်ခမ်းနီနှင့် တူမနေချေ။ အနီရောင်စက္ကူဖြင့် အရောင်ဆိုးထားခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။

သူမသည် မိမိတို့၏ တပ်ဖွဲ့ရှိရာသို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လူတိုင်းသည် စစ်ဝတ်စုံကို သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး ဆံပင်အရှည်ရှိသူများမှာ ဆံပင်ကို ကျစ်ဆံမြီး နှစ်ဖက်ကျစ်လျက် နားနောက်မှတစ်ဆင့် ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ချထားကာ အနီရောင်ပိုးဖဲကြိုးများဖြင့် စည်းနှောင်ထားကြသည်။ ၎င်းတို့၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပလျက် စိတ်ဓာတ်တက်ကြွမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အမှန်စင်စစ်တွင်မူ အလွန်ပင် ကြည့်ကောင်းလှသည်။

သို့သော် အခြားသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်သည့်အခါ အနည်းငယ် ရိုးရှင်းလွန်းနေသည်ဟု ခံစားရဆဲ ဖြစ်သည်။

ချီရှု့ချင်က သဘောတူသည့်အလား ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့တွေက ဒီလိုပြင်ထားတော့ တကယ့်ကို အားအင်ပြည့်ဝတဲ့ ပုံစံမျိုး ထွက်နေတာပဲ။ ငါ့အိမ်မှာ နှုတ်ခမ်းနီတချို့ ရှိသေးတယ်! ငါ သွားယူလိုက်ရမလား။ ဒါပေမဲ့ နှုတ်ခမ်းနီတစ်ချောင်းတည်းနဲ့ လောက်ပါ့မလား မသိဘူး။ ဒီနှစ်ထဲမှာ အဲဒါတွေကို မရောင်းကြတော့ဘူးလေ။ မနှစ်က နောက်ထပ် နှစ်ချောင်းလောက် ပိုဝယ်ထားခဲ့ရမှာ"

ကျောက်မေ့ယွီသည် အလံကိုင်အဖြစ် ရွေးချယ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ သူမ၏ အနောက်တွင်မူ အန်းမင်ဟွာ၊ စုချင်နှင့် အခြားသူများ ရှိနေကြပြီး ၎င်းတို့မှာ တပ်ဖွဲ့၏ မျက်နှာစာအဖြစ် ဆောင်ရွက်ရန် ရုပ်ရည်ချောမောလှပမှုကြောင့် ရွေးချယ်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမတို့သည် လျန်မေ့ယွင်၏ အနောက်မှ လိုက်ပါရင်း ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပြည်သူ့စစ်တပ်ဖွဲ့များကိုလည်း စူးစမ်းကြည့်ရှုခဲ့ကြသည်။ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့၏ အလံတွင် "အထည်အလိပ်စက်ရုံ" ဟု ရေးသားထားပြီး ၎င်းတို့၏ စစ်စိမ်းရောင်အပေါ်ခြုံအင်္ကျီများမှာ သိသိသာသာပင် အထည်သားမှာ ပိုကောင်းမွန်လှသည်။

လင်းဝမ်ရွေ့က အခြားသူများ ဝတ်ဆင်ထားပုံကို ပတ်ပတ်လည် လှည့်ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်သည်။

"မိတ်ကပ်ပြင်ရမယ်လို့ ဘယ်သူမှ မပြောခဲ့ဘူး။ ငါတို့တွေက ဒီအတိုင်းဆို ဖုန်တသောသောနဲ့ အရောင်အဆင်းမရှိ ဖြစ်မနေဘူးလား။"

"ငါတို့လည်း ပါးမှာ အနီရောင်တွေ သွားခြယ်ရမလား။"

စုချင်က ဘေးမှ ဖြတ်သန်းသွားသော လူတစ်ဦးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုသူမှာ အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ပါးပြင်နှစ်ဖက်တွင် အနီရောင်အကွက်ကြီး နှစ်ကွက် ရှိနေပြီး ထူထဲနက်မှောင်သော မျက်ခုံးမွှေးများကိုမူ မီးရှို့ထားသည့် မီးခြစ်ဆံဖြင့် ဆွဲထားပုံရသည်။ စုချင်အနေဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိုကဲ့သို့သော ပုံစံမျိုးဖြင့် မည်သို့ရှိမည်ကိုပင် စိတ်ကူးကြည့်၍ မရနိုင်ချေ။

"ထားလိုက်ပါတော့။ ငါတို့ ဒီအတိုင်းနေတာပဲ ပိုကောင်းပါတယ်လို့ ငါ ထင်တယ်။"

အန်းမင်ဟွာသည် မည်သူမျှ မိမိတို့၏ မျက်နှာကို ထိုကဲ့သို့ မပြင်ဆင်ခဲ့ကြသဖြင့် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချကာ စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။ သို့သော် အရှေ့ရှိ စီနီယာအမျိုးသမီးကြီးများက မိတ်ကပ်ပစ္စည်းများ သွားရောက်ယူဆောင်ရန် သင့်၊ မသင့် ဆွေးနွေးနေကြသည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။

မိမိတို့တပ်ဖွဲ့၏ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွမှုမှာ အလွန်ကောင်းမွန်နေပြီဖြစ်ရာ ဤမျှအထိ ပြင်းထန်သော စင်တင်မိတ်ကပ်မျိုးကို ထပ်မံခြယ်သရန် မလိုအပ်သည်မှာ အသေအချာပင် မဟုတ်ပါလား။

လျန်မေ့ယွင်သည်လည်း အမှန်တကယ်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သော်လည်း အချိန်ကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် နှမြောတသစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ပြန်ယူဖို့ အချိန်မမီတော့ဘူး!"

သူမ နောက်သို့ လှည့်လိုက်သည့်အခါ သူမ၏ အကြည့်မှာ တစ်ဦးစီတွင် မတူညီသော အလှတရားများဖြင့် တောက်ပနေသည့် အန်းမင်ဟွာနှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာများထက်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ ဒီအတိုင်းပဲ ကောင်းပါတယ်။ မိတ်ကပ်မပါရင်တောင် ငါတို့တွေက အားအင်အပြည့်နဲ့ တက်ကြွနေတာပဲ!"

သတ်မှတ်ထားသော နေရာသို့ ရောက်ရှိသည့်အခါ လျန်မေ့ယွင်သည် လူတိုင်းကို ပြုတ်ထားသော ကြက်ဥများကို တစ်ဦးလျှင် နှစ်လုံးစီ ဝေပေးလိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ စားလိုက်ကြ! ဒီကြက်ဥနှစ်လုံးက ဒီနေ့ ငါတို့ အောင်ပွဲရရှိဖို့အတွက် အခြေခံအုတ်မြစ်တွေပဲ။ ဒါတွေကို နင်တို့ရဲ့ ကလေးတွေ ဒါမှမဟုတ် ယောက်ျားတွေအတွက် အိမ်ကို ခိုးမယူသွားကြနဲ့။ နင်တို့ရဲ့ ပါးစပ်ထဲကိုပဲ အပြည့်ထိုးထည့်လိုက်ကြ"

"အကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက်က ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စ (အိမ်သာသွားခြင်း) ဆောင်ရွက်ဖို့ လိုအပ်ရင် အခုပဲ သွားပြီး အမြန်ပြန်လာခဲ့ကြ။ ဒီနေ့ လူတွေ အရမ်းများလို့ သုံးယောက်၊ ငါးယောက် အုပ်စုဖွဲ့ပြီး သွားကြ။ တစ်ယောက်တည်း ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်မသွားကြနဲ့!"

လူအုပ်ထဲမှ ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျယ်လောင်စွာ လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ တပ်ရင်းမှူးကြီး! အမိန့်အတိုင်း နာခံပါ့မယ်!"

လျန်မေ့ယွင်သည် ခဏမျှ ကြောင်အသွားခဲ့ပြီးမှ တဟားဟားဖြင့် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

"လူတိုင်း ကိုယ့်စိတ်အခြေအနေကို အကောင်းဆုံး ပြင်ဆင်ထားကြပါ။ ငါတို့တွေ စိတ်ဓာတ်ကို စုစည်းပြီး ငါတို့မှာ ဘယ်လောက် အရည်အချင်းရှိလဲဆိုတာ သူတို့ကို ပြဖို့အတွက် ချန်ပီယံဆုအချို့ကို သိမ်းပိုက် ပြန်လာကြရအောင်!"

၎င်းမှာ လျန်မေ့ယွင်အနေဖြင့် တပ်ရင်းမှူးတစ်ဦးအဖြစ် ထောက်ပံ့ရေးကဏ္ဍကို အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် သူမက တပ်ဖွဲ့ဝင်များကို လုံလောက်သော စိတ်အားထက်သန်မှုများဖြင့် လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်စေ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိခဲ့သည်။

ဖွင့်ပွဲအခမ်းအနား ကျင်းပသည့်နေ့တွင်ပင် စုချင်သည် အမျိုးသမီး သေနတ်ပစ်ပြိုင်ပွဲတွင် ချန်ပီယံဆုကို ဆွတ်ခူးရရှိခဲ့သည်။

ပြိုင်ပွဲအမျိုးအစား သုံးခု ရှိသည်မှာ— အမျိုးသားအဆင့်၊ အမျိုးသမီးအဆင့်နှင့် အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး ရောယှက်အဆင့် ပြိုင်ပွဲများ ဖြစ်ကြသည်။

မူလက အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး အုပ်စုနှစ်ခုသာ ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် "အမျိုးသမီးများသည်လည်း ကောင်းကင်ဝက်ကို ထမ်းပိုးထားနိုင်သည်" ဟူသော ကြွေးကြော်သံများ ကျယ်လောင်လာခဲ့သဖြင့် ရောယှက်အဆင့်ပြိုင်ပွဲကို ထပ်ထည့်သွင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အန်မင်ဟွာသည် အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး အဆင့် သေနတ်ပစ်ပြိုင်ပွဲတွင် ချန်ပီယံဆုကို ဆွတ်ခူးရရှိခဲ့သည်။

လျန်မေ့ယွင်သည် အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်ပျော်ရွှင်သွားခဲ့သည်။ ထိုနေ့ညနေတွင် သူမသည် တပ်ရင်းမှူး ဝမ်၏ အနီးအနားတွင် အရှေ့အနောက် လှုပ်ရှားလျက် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။

"ငါတို့တွေ သိက္ခာကျစရာ ဖြစ်ခဲ့လား။ လုံးဝမဖြစ်ခဲ့ဘူး မလား။ အကယ်၍ ငါတို့ရဲ့ စစ်သည်မိသားစုတပ်ဖွဲ့မှာ အမျိုးသားရဲဘော်တွေသာ ပါဝင်ခဲ့ရင် အမျိုးသား သေနတ်ပစ်ပြိုင်ပွဲ ချန်ပီယံဆုကိုလည်း ငါတို့ပဲ သိမ်းပိုက်နိုင်မှာ!"

တပ်ရင်းမှူးဝမ်က သူမကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်မိသည်။ "ငါက တပ်ခွဲမှူးတွေနဲ့ ဒုတိယတပ်ခွဲမှူးတွေ အပြည့်အဝပါတဲ့ အတန်းတစ်တန်းလုံးကို သူတို့ကို ဒီလောက်အကြာကြီး ဦးဆောင်ပြီး လေ့ကျင့်ပေးဖို့ စေလွှတ်ခဲ့တာလေ။ အကယ်၍ သူတို့တွေ ဒီလောက်အထိ ရလဒ်မထုတ်ပေးနိုင်ရင် အစကနေ ပြန်ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့ကျင့်ရေး ဆင်းကြရတော့မှာ!"

လျန်မေ့ယွင်က သူ့ကို ကြည့်၍ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ကြည့်စမ်းပါဦး... ရှင်ကတော့ ဂုဏ်ဖော်နေပြန်ပြီ!"

သို့သော် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ သူသည်လည်း အတိုင်းထက်အလွန် ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်နေမည်ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိနေခဲ့သည်။