အခန်း ၃၄

အရင်းရှင်မမလေးအဖြစ် စာအုပ်ထဲသို့ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၃၄

အန်းမင်ဟွာသည် တရားဝင်အလုပ်ခွင်သို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ရန် ဆန္ဒမရှိသော်လည်း ရံဖန်ရံခါ အကူအညီပေးရခြင်းမျိုး သို့မဟုတ် အပိုဝင်ငွေရရှိမည့် အခွင့်အရေးမျိုးကိုမူ ငြင်းပယ်မည်မဟုတ်ချေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယခုခေတ်ကာလ အခြေအနေအရ လူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ အနောက်ဘက်တွင်ပါ မျက်စိပါနေသကဲ့သို့ အမြဲသတိထားနေကြရသည်။ မိသားစုတစ်ခု၏ သုံးစွဲမှုသည် ၎င်းတို့၏ ဝင်ငွေနှင့် ကိုက်ညီမှုမရှိကြောင်း တစ်စုံတစ်ယောက်က သိရှိသွားသည်နှင့် ချက်ချင်းဆိုသလို တိုင်ကြားခံရမည်ဖြစ်ပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှူးများက အိမ်တံခါးအထိ လာရောက်ခေါက်ကြလိမ့်မည်။ လောလောဆယ်တွင် စစ်တပ်မိသားစုဝင်းသည် အတော်အတန် ဘေးကင်းလုံခြုံဆဲဖြစ်သော်လည်း လူ့သဘာဝဆိုသည်မှာ မည်သည့်အခါမျှ လောင်းကြေးမထပ်သင့်သည့် အရာမျိုး ဖြစ်သည်။

ချင်လဲ့၏ လစာမှာ ပုံသေဖြစ်သဖြင့် အန်းမင်ဟွာအနေဖြင့် တရားဝင်အလုပ်ကို လုပ်ကိုင်ရန် ဆန္ဒမရှိသော်လည်း အခြားသူများ ခြေရာခံရန် ခက်ခဲမည့် ဘေးထွက်အလုပ်များကိုမူ ရှာဖွေလေ့ရှိသည်။

သူမ ဝင်ငွေရှာနိုင်သည်ကိုသာ လူတွေ သိရန်လိုအပ်ပြီး သူမ အမှန်တကယ် မည်မျှအထိ ရှာဖွေနိုင်သည်ကိုမူ သိရန်မလိုချေ။

ယင်းကျန့်သည် အန်မင်ဟွာက ဤအလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်းကို ငြင်းပယ်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။ သူသည် အနည်းငယ် နှမြောတသဖြစ်သွားပြီး လင်းဝမ်ရွေ့ရှိရာဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည့်အခါ သူမကလည်း ခေါင်းခါပြနေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။

"ကျွန်မရဲ့ ပြောင်းရွှေ့မိန့်က ထွက်လာပြီးပါပြီ။"

လင်းဝမ်ရွေ့ ရှင်းပြလိုက်သည်။"ကျွန်မ အရင်က မြို့တော်က အကအဖွဲ့မှာ ရှိခဲ့တာ။ အခု သူတို့ ဟန်ရှီးမှာ အဖွဲ့အသစ်တစ်ခု ထောင်နေကြလို့ အဲဒီကို သွားရောက်ပူးပေါင်းဖို့ ကျွန်မကို တာဝန်ပြန်ချပေးလိုက်တာပါ။"

ယင်းကျန့်အနေဖြင့် နှမြောတသဖြစ်ရုံမှတစ်ပါး မတတ်နိုင်တော့ချေ။ သူသည် တရားဝင် အလုပ်အကိုင်နေရာ နှစ်ခုကို ယူဆောင်လာခဲ့သော်လည်း အဆုံးသတ်တွင် အချိန်ပိုင်းဝန်ထမ်း နှစ်ဦးကိုသာ စည်းရုံးနိုင်ခဲ့တော့သည် မဟုတ်ပါလား။

ယခုအခါ အန်းမင်ဟွာနှင့် လင်းဝမ်ရွေ့ နှစ်ဦးလုံးသည် တရားဝင်မဟုတ်သော ဝါဒဖြန့်ချိရေးအရာရှိ ရာထူးအဆင့်အတန်းများကို ရရှိခဲ့ကြသည်။

သူ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လင်းဝမ်ရွေ့က လိုလိုလားလား ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မနေ့ကတင် စာရခဲ့တာ။ နည်းပြအဖြစ် ဆောင်ရွက်ဖို့ ပြောင်းရွှေ့ခံရတာပါ။ မနက်ဖြန်ကျရင် သွားသတင်းပို့ရမယ်။ ပြဇာတ်ရုံ ဖွင့်ပြီဆိုတာနဲ့ နင်တို့အားလုံး လာကြည့်ဖို့အတွက် လက်မှတ်တွေ ယူပေးမယ်လေ!"

"ဒါပေမဲ့ လောလောဆယ်တော့ ကုန်စုံဆိုင်ကြီးကိုပဲ သွားကြဦးမလား။"

စုချင်သည် ခြင်းတောင်းကို ကိုင်ဆောင်လျက် အပြင်သို့ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ယခုရာသီတွင် လယ်ကွင်းထဲရှိ ကညွတ်ရိုင်းများမှာ အထူးပင် နုဖတ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် အချို့ကို သွားရောက်တူးဆွရန် စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့ ကုန်စုံဆိုင်ကြီးသို့ သွားကြမည်ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူမသည် ခြင်းတောင်းကို တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်ရင်း— "သွားကြစို့၊ သွားကြစို့!" ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။

ပစ္စည်းဝယ်သည်ဖြစ်စေ၊ မဝယ်သည်ဖြစ်စေ ဈေးဝယ်ထွက်ခြင်း— ကုန်ပစ္စည်းများကို လိုက်လံကြည့်ရှုရုံမျှသာ ဆိုလျှင်ပင်— ၎င်းမှာ သူမ အမြဲတမ်း နှစ်သက်သည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

"ငါလည်း ခရင်မ်တချို့ ရှာမလို့ စဉ်းစားနေတာ။ နွေဦးလေက အရမ်းပြင်းတာပဲ။ နျိုနျိုကတော့ အဆင်ပြေပါသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တပေါင်ရဲ့ မျက်နှာကတော့ အသားတွေ ပတ်နေလို့ ကြည့်လို့တောင် မကောင်းတော့ဘူး!"

သူမ ကျောက်မေ့ယွီကို သွားရောက်ရှာဖွေရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကျောက်မေ့ယွီသည် စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ရှိရာဆီသို့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် မျက်နှာဝင်းပလျက် ပြေးလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။

"မင်ဟွာ! ဝမ်ရွေ့! ချင်းချင်း! ငါ အလုပ်ရပြီ! ငါ ကုန်ထုတ်လုပ်မှုနဲ့ ရောင်းဝယ်ရေး သမဝါယမအသင်းမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ ရွေးချယ်ခံလိုက်ရပြီ!"

ကျောက်မေ့ယွီသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် သမဝါယမအသင်းတွင် တစ်နေ့၌ တရားဝင်ဝန်ထမ်း ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမျှ စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ဖူးချေ။ မိမိ၏ ဇာတိမြေတွင်မူ ထိုအရာက သူမအနေဖြင့် စိတ်ကူးပင် မယဉ်ဝံ့ခဲ့သည့် ဝေးကွာလွန်းသော အိပ်မက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

သမဝါယမအသင်းတွင် မထင်မှတ်ဘဲ အလုပ်အကိုင်နေရာလွတ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် ကျောက်မေ့ယွီသည် ထိုအရာကို ထည့်ပင်မစဉ်းစားခဲ့ချေ။ အလုပ်နေရာထက် လျှောက်ထားသူဦးရေက အမြဲတမ်း ပိုများပြားနေလေ့ရှိပြီး အလုပ်ခန့်အပ်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြသူများလည်း အလွန်များပြားလှသည်။ ဤအခွင့်အရေးက သူမထံသို့ ကျရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ ဘယ်သောအခါမျှ မတွေးခဲ့မိချေ။

သို့သော် လတ်တလော ကျင်းပခဲ့သည့် ပြည်သူ့စစ်ပြိုင်ပွဲတွင် သူမ၏ ထူးချွန်ပြောင်မြောက်စွာ စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့မှုကြောင့် အမှတ်ကောင်းကောင်း ရရှိခဲ့သောကြောင့် ဤအလုပ်အကိုင်မှာ သူမ၏ လက်ထဲသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်!

ကျောက်က်မေ့ယွီသည် စစ်တပ်မိသားစုဝင်းသို့ ရောက်ရှိလာကတည်းက ရရှိခဲ့သည့် မိမိ၏ ချစ်လှစွာသော သူငယ်ချင်းများကို ကြည့်ကာ ပြုံးရွှင်နေခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် မိမိ အချိန်အကြာကြီး မုန်းတီးပြီး နာကျည်းခဲ့ရသည့် မိမိ၏ ဝမ်းကွဲညီမအပေါ်တွင်ပင် ထူးဆန်းသော ကျေးဇူးတင်စိတ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မိဘများ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီးနောက် ထိုဝမ်းကွဲညီမသည် မိဘများ ချန်ထားခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို သိမ်းပိုက်ရယူသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူမ အနည်းငယ် ကျေးဇူးတင်မိနေသည်။ ထိုဝမ်းကွဲညီမက ရူးသွပ်စွာဖြင့် လုကျန့်နှင့် စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှုကို လုယူသွားခဲ့ပြီးမှ အဆုံးသတ်တွင် စွန့်ပစ်ခဲ့သည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်မိခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ဇာတိမြေတွင် ရှိစဉ်ကမူ မိမိကဲ့သို့ တောရွာမှ မိန်းကလေးတစ်ဦးအတွက် စက်ရုံအလုပ်သမား ဖြစ်သည့် ယန်ရှန်းထိုက်နှင့် စေ့စပ်ရခြင်းမှာပင် သူက အရပ်ပုပြီး ရုပ်ရည်သိပ်မချောမောသော်လည်း အတော်အတန် ကောင်းမွန်လှပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ အကယ်၍ ထိုဝမ်းကွဲညီမသာ လုကျန့်ကို မြင်တွေ့ရလျှင် သူက မည်မျှအထိ ရဲရင့်တည်ကြည်ပြီး သူမအပေါ်တွင် မည်မျှအထိ နူးညံ့သိမ်မွေ့ကြောင်း၊ ဘယ်သောအခါမျှ လက်ပါခြင်း မရှိကြောင်း သိရှိသွားပြီး သူမ (ကျောက်မေ့ယွီ) တွင် သမဝါယမအသင်း၌ အလုပ်တစ်ခု ရရှိထားပြီဖြစ်ကြောင်း သိသွားခဲ့လျှင် ထိုဝမ်းကွဲညီမသည် သူမ၏ ရွေးချယ်မှုများအတွက် နောင်တရလွန်းလို့ သေသွားနိုင်လောက်သည်ဟု တွေးတောမိနေတော့သည်။

ကျောက်မေ့ယွီသည် အန်းမင်ဟွာ၏ စက်ဘီးနောက်တွင် ထိုင်လိုက်ရင်း ဤအတွေးများကို အခြားသူများနှင့် ဝေမျှပြောဆိုလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူမ၏ မိသားစုရေးရာကိစ္စများကို ပထမဆုံးအကြိမ် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်းဝမ်ရွေ့၏ စက်ဘီးနောက်တွင် စီးနင်းလိုက်ပါလာသည့် စုချင်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ရဲဘော် ကျောက်မေ့ယွီ... အဲဒီစေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှုက အစကတည်းက နင့်ရဲ့ တရားဝင်အခွင့်အရေးပဲလေ။ ပြီးတော့ နင် အလုပ်ရတာကလည်း နင်ကိုယ်တိုင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့ကျင့်ပြီး ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့လို့ ရခဲ့တာ။ နင့်ရဲ့ ဝမ်းကွဲညီမကို ကျေးဇူးတင်နေစရာ မလိုပါဘူး။ လုကျန့်ရော အဲဒီအလုပ်ရောက အစကတည်းက နင့်အတွက် ဖြစ်လာဖို့ သတ်မှတ်ထားပြီးသားအရာတွေပဲ!"

"ဟုတ်တာပေါ့။"

အန်းမင်ဟွာက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ သူမ နားထောင်နေရင်းနှင့် ဤဖြစ်ရပ်တစ်ခုလုံးမှာ တစ်စုံတစ်ခုနှင့် ထူးဆန်းစွာ ဆင်တူနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျောက်မေ့ယွီ၏ ဝမ်းကွဲညီမမှာ အတိတ်ဘဝပြန်ဝင်စားပြီး အိမ်ထောင်ဖက် အချင်းချင်း လဲလှယ်ကြသည့် ဇာတ်လမ်းမျိုးမှ ဇာတ်ကောင်တစ်ဦး ဖြစ်ပုံရသည်။ စိတ်ထဲတွင်မူ သူမ မကျေမနပ် ရေရွတ်မိသည်မှာ ဒီခေတ်မှာ အတိတ်ဘဝပြန်ဝင်စားတာက ဒီလောက်တောင် ပေါပေါလောလော ဖြစ်သွားပြီလား။ ဒါနဲ့ဆို ငါ ကြားဖူးတာ ဒုတိယမြောက် ရှိနေပြီ။

ထို့နောက် သူမသည် အဘယ်ကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံက ကျောက်မေ့ယွီကိုသာ အတိတ်ဘဝ ပြန်မဝင်စားပေးခဲ့ရသနည်းဟု စိတ်ထဲမှ မကျေမနပ် တွေးတောမိနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ ရွှင်လန်းစွာဖြင့် ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"လူတိုင်းရဲ့ ဘဝက ဘယ်သူနဲ့မဆို အတူတူပဲ ဖြစ်မလာနိုင်ပါဘူး။ တကယ်လို့ နင့်ရဲ့ ဝမ်းကွဲညီမသာ ဒီကို ရောက်လာခဲ့ရင် သူမ ပြည်သူ့စစ်ပြိုင်ပွဲမှာ နိုင်မှာမဟုတ်သလို၊ သမဝါယမအသင်းမှာလည်း အလုပ်ရမှာမဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ ငါတို့လို သူငယ်ချင်းမျိုးတွေကိုလည်း သေချာပေါက် ရရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ တပ်ခွဲမှူး လုကလည်း အဲဒီစေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှုကို အသိအမှတ်ပြုချင်မှ ပြုမှာ!"

မေ့ယွီသည် ကြိုးစားအားထုတ်တတ်ပြီး မည်သည့် အခက်အခဲကိုမျှ ရှောင်လွှဲခြင်းမရှိချေ။ ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးသည် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်ဖြတ်သန်းနိုင်သည်။

သူမ၏ စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ ယခုလို အချိန်ကာလမျိုးတွင် ဟန်ရှီးမြို့၏ ထုံးစံအတိုင်း အနောက်ဘက်မှ ပြင်းထန်သော နွေဦးလေညင်းတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းတိုက်ခတ်လာခဲ့သည်။ လေတိုက်နှုန်းမှာ အလွန်ပြင်းထန်သဖြင့် စက်ဘီးစီးနေကြသည့် အန်းမင်ဟွာနှင့် လင်းဝမ်ရွေ့ နှစ်ဦးလုံးမှာ အနောက်မှ တွန်းပို့လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့၏ စက်ဘီးနင်းတံများမှာ အားစိုက်စရာမလိုဘဲ အလိုအလျောက် လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်သွားခဲ့ကြသည်။

လင်းဝမ်ရွေ့က ငန်းမလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။

"မြင်တယ်မလား။ ကောင်းကင်ဘုံကတောင် မင်ဟွာရဲ့ စကားကို သဘောတူနေတာလေ! လေကောင်းလေသန့်ရဲ့ အရှိန်အဟုန်ကို ယူပြီး ကောင်းကင်ယံထက်ဆီသို့ ပျံသန်းလိုက်စမ်း! မေ့ယွီ... ဒီနေ့ကစပြီး နင့်ရဲ့ရှေ့လျှောက်နေ့ရက်တွေက အကောင်းချည်းပဲ ဖြစ်တော့မှာ!"

"ဒါကို အောင်ပွဲခံတဲ့အနေနဲ့..." ကျောက်မေ့ယွီ ကြေညာလိုက်သည်။"ဒီနေ့ညကျရင် လူတိုင်း ငါ့အိမ်ကို လာခဲ့ကြ! ငါ နင်တို့ အားလုံးကို ညစာကျွေးချင်တယ်!"

"မိုက်တာပေါ့!"

စုချင်က အလျင်အမြန်ပင် ထပ်၍ပြောဆိုလိုက်ရင်း အန်မင်ဟွာရှိရာသို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ညကျရင် တပ်ခွဲမှူး ကျန်းကိုပဲ ကလေးတွေ ကြည့်ခိုင်းထားလိုက်ရအောင်။ ပင်းအန်းကိုလည်း ငါ့အိမ်မှာပဲ ထားခဲ့လိုက်။ သူ ကလေးနှစ်ယောက်လုံးကို စောင့်ရှောက်ပေးလိမ့်မယ်။ ငါတို့ လေးယောက်တည်း အပြင်ထွက်ပြီး စားကြမယ်— ဘယ်လိုလဲ။"

ထိုအစီအစဉ်မှာ တကယ့်ကို အံ့ဩစရာကောင်းလှပေသည်!

၎င်းတို့ မြို့ထဲမှ စစ်တပ်မိသားစုဝင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည့်အခါ မွန်းတည့်ရန် နီးကပ်နေပြီဖြစ်သည်။ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ အန်းမင်ဟွာသည် သူမ၏ နေရာလွတ်ထဲမှ အဆာပြေမုန့်အချို့ကို ထုတ်ယူကာ ဗိုက်ဆာပြေရုံမျှ အနည်းငယ် စားသုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သစ်အယ်သီး ခရင်မ်ကိတ်မုန့်လုပ်ရန်အတွက် ထောပတ်နှင့် ခရင်မ်ကဲ့သို့သော ပါဝင်ပစ္စည်းအချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

အိမ်ရှေ့ဝင်းထဲတွင် ချင်လဲ့ သူမအတွက် တည်ဆောက်ပေးထားခဲ့သည့် အုတ်ဖိုလေးတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

တစ်ညတွင်မူ သူက သူမကို အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့သဖြင့် သူမ မအိပ်စက်မီ သူ့ကို ကိုက်လိုက်ပြီးနောက် သူမ နိုးထလာသည့်အခါ အိမ်ရှေ့ဝင်းထဲတွင် မုန့်ဖုတ်ဖိုတစ်ခုကို မြင်တွေ့ချင်သည်ဟု ပြောဆိုခဲ့သည်။

အမှန်စင်စစ်ပင် နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် ချင်လဲ့က ၎င်းကို အမှန်တကယ်ပင် တည်ဆောက်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်မှစ၍ ၎င်းကို ဘယ်သောအခါမျှ အသုံးပြုခြင်းမရှိခဲ့ချေ— ယခုအချိန်အထိပင် ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမ မုန့်မဖုတ်ဖြစ်သည်မှာ အချိန်အကြာကြီး ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ လက်ရာမှာ မကျသွားခဲ့ချေ။ မီးဖိုချောင်သုံး ချိန်ခွင်မရှိသော်လည်း သူမသည် အလေးချိန်အားလုံးကို ခံစားချက်ဖြင့်သာ ခန့်မှန်းတွက်ချက်ခဲ့ရာ ကိတ်မုန့်မှာ အိစက်ပျော့ပျောင်းလျက် အလွန်ပင် မွှေးပျံ့လှသော ရနံ့ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကိတ်မုန့်ကို အတုံးများအဖြစ် လှီးဖြတ်ပြီးနောက် သူမသည် ပင်းအန်းအတွက် တစ်တုံး၊ တပေါင်အတွက် တစ်တုံးနှင့် နျိုနျိုအတွက် တစ်တုံးစီ ဖယ်ထားလိုက်သည်။ သူမသည် ဘေးအိမ်မှ ဟဲယွီရုန်ထံသို့ တစ်တုံး၊ ကျန်းထျဲနျိုထံသို့ တစ်တုံး၊ နိုင်ငံရေးအရာရှိအိမ်မှ လျန့်တုန်းဖန်ထံသို့ တစ်တုံး၊ လျန်မေ့ယွင်၏ အိမ်သို့ တစ်တုံးနှင့် သေချာပေါက်ပင် ဝမ်တနျိုထံသို့လည်း တစ်တုံး သွားရောက်ပေးပို့ခဲ့သည်။

ကျန်ရှိသောမုန့်များကိုမူ သူမ နေရာလွတ်ထဲသို့ ပြန်လည်ထည့်သွင်းထားလိုက်ပြီး ဒီနေ့ညနေ ကျောက်မေ့ယွီ၏ အိမ်တွင် ကျင်းပမည့် စုဆုံပွဲအတွက် သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။ မိမိ၏ ချစ်လှစွာသော ညီအစ်မများနှင့် အတူတူ ညစာစားရမည့် ထူးခြားသော အခမ်းအနားမျိုးဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့သော အခိုက်အတန့်ကို ကိတ်မုန့်ဖြင့် ဆင်နွှဲရန် ထိုက်တန်ပေသည်။

သူမ လျန်မေ့ယွင်၏ အိမ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ မေ့ယွင်မှာ အိမ်တွင် ရှိနေခဲ့သည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ဝမ်တနျိုသည် တစ်ကိုယ်လုံး ရေများရွှဲစိုလျက် အိမ်ရှေ့ဝင်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ အန်းမင်ဟွာကို မြင်တွေ့ရသည့်အခါ သူသည် လက်ထဲရှိ ခြင်းတောင်းကို မြှောက်ပြလိုက်ရင်း လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။

"ဒေါ်လေးအန်း... ဒေါ်လေး ယောက်သွား စားလား။ ယူပါဦး— ကျွန်တော် ဒီနေ့ အများကြီး ရလာတာ!"

အသက် ၁၀ နှစ်ကျော်မျှသာ ရှိသေးသည့် အရွယ်ဖြစ်ရာ သူသည် ရဲရင့်ဖျတ်လတ်ပြီး ဆိုးသွမ်းတတ်သည့် အသက်အရွယ်တွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း မကြောက်မရွံ့တတ်ဘဲ အားအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

လျန်မေ့ယွင်ကိုယ်တိုင်ပင် ကလေးများက ကမ်းခြေသို့ သွားရောက်ကာ ပင်လယ်စာများ သွားရောက်တူးဆွလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။

သူမသည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရသော အမူအရာဖြင့် သူမ၏ နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျောင်းတွေ ပြန်ဖွင့်တော့မယ်လို့ ကြေညာချက် ထွက်ထားတယ် မဟုတ်ဘူးလား။ မြန်မြန်သွားပြီး စာသင်ခန်းထဲ ပြန်ဝင်စမ်း! ဒီလူဆိုးလေးတွေက တောင်ပေါ်လည်းတက်၊ ပင်လယ်ထဲလည်းငုပ်နဲ့— သူတို့မသွားတဲ့နေရာကို မရှိဘူး!"

"နင့်ရဲ့ ဒေါ်လေးအန်းက နင့်အတွက် ဘာယူလာပေးလဲဆိုတာ ကြည့်စမ်းဦး!"

သူမက ဝမ်တနျိုကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

"ဘာမှမပြောဘဲ ကမ်းခြေကို ပြေးသွားရတယ်လို့။ ငါ့အမြင်တော့ နင် ဒီကိတ်မုန့်ကို လုံးဝ မစားသင့်ဘူး!"

"မလုပ်ပါနဲ့— အဲလိုတော့ မလုပ်ပါနဲ့!"

ဝမ်တနျိုသည် ကိတ်မုန့်ပန်းကန်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် နေလောင်ထားသည့် သူ၏ လက်မည်းမည်းလေးများဖြင့် အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ဓားတစ်ချောင်းဖြင့် ပြန်ထွက်လာခဲ့ပြီး ကိတ်မုန့်အတုံးကို နှစ်ခြမ်း ခွဲလိုက်တော့သည်။

"အမေနဲ့ အဖေက အရှုံးခံလိုက်ပါ၊ ဟုတ်ပြီလား။ အမေတို့က တစ်ဝက်စား၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို ကျန်တဲ့တစ်ဝက်နဲ့ ဆုချလိုက်ပေါ့!"

"ဒေါ်လေးအန်း..."

သူသည် ကိတ်မုန့်တစ်လုပ် စားလိုက်ပြီးနောက် မွှေးပျံ့လှသော ရနံ့က သူ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်သွားသဖြင့် ကြည်နူးမှုများဖြင့် သူ၏ မျက်ဝန်းများကို မှိတ်လိုက်ရင်း သူ၏ ခေါင်းကို ဘယ်ညာရမ်းကာ ဆိုသည်။

"ကျွန်တော် အဒေါ်နဲ့အတူ အိမ်ပြန်လိုက်ခဲ့ပြီး အဒေါ့်ရဲ့ သားအဖြစ် ခံယူရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။"