အခန်း ၃၅

အရင်းရှင်မမလေးအဖြစ် စာအုပ်ထဲသို့ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၃၅

"မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ ကျွန်တော်က အလုပ်မှန်သမျှ အကုန်လုပ်နိုင်တာ၊ တောင်ပေါ်တက်မလား၊ ပင်လယ်ထဲငုပ်မလား အကုန်အဆင်ပြေတယ်။ ကိတ်မုန့်တစ်တုံးပေးရုံနဲ့ ကျွန်တော်က အဒေါ့်လူပဲ!"

"နင်လုပ်တဲ့ အလုပ်မျိုးနဲ့ဆို ကိတ်မုန့်တစ်တုံးတောင် မတန်ပါဘူး။ ပြောရရင် နင်ကပဲ သူတစ်ပါးဆီက အမြတ်ထုတ်နေတာ!"

လျန်မေ့ယွင်က ဆိုလိုက်ရင်း ခြင်းတောင်းအသေးလေးတစ်ခုကို ကောက်ကိုင်ကာ ယောက်သွားထက်ဝက်ခန့်ကို ၎င်းထဲသို့ လောင်းထည့်ပေးပြီး အန်းမင်ဟွာထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါတွေကို တစ်ညလုံး ရေစိမ်ပြီး သဲတွေ ထုတ်ခိုင်းဖို့တော့ လိုလိမ့်မယ်နော်။"

"အဒေါ်အန်း... ကျွန်တော့်ကို သားအဖြစ် မွေးစားဖို့ တကယ်ပဲ ထည့်မစဉ်းစားတော့ဘူးလားဟင်။"

အန်းမင်ဟွာနှင့် လျန်မေ့ယွင်တို့သည် ရယ်မောလျက် ထွက်ခွာရန် ပြင်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်တနျိုသည် သူ၏ လက်ချောင်းများပေါ်ရှိ ခရင်မ်များကို လျှာဖြင့် လျက်လိုက်ရင်း ကံစမ်းသည့်အနေဖြင့် နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ထပ်မေးမြန်းလိုက်ပြန်သည်။

သူ့စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် အိမ်ဝင်းအဝင်ဝဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံတစ်သံကြောင့် သူ၏ တင်ပါးများပင် ကျုံ့သွားရတော့သည်။

"ဝမ်တနျို... မင်းမျက်နှာက နွားကပ်ပယ်အိတ်ထက်တောင် ပိုပြီး အသားထူနေပြီလို့ ငါပြောရမလားပဲ!"

တပ်ရင်းမှူးဝမ် ပြန်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အန်းမင်ဟွာသည် ရယ်မောရင်း နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ သူမ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းရုံရှိသေးသော်လည်း အနောက်ဘက်ဆီမှ ဝမ်တနျို၏ မကျေမနပ်ဖြစ်ပြီး အသံအိုးကြီးဖြင့် အော်ဟစ်ဆန္ဒပြနေသည့် အသံကို ကြားနေရဆဲဖြစ်သည်။

"နောင်ကျရင် ကျွန်တော်က အဖေ့ထက် သေချာပေါက် အရပ်ပိုရှည်လာမှာ!"

ထို့နောက်တွင်မူ လျန်မေ့ယွင်၏ အားရပါးရ ရယ်မောသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အန်မင်ဟွာသည် ယောက်သွားများကို အိမ်သို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ အကောင်းဆုံးကတော့ ပင်လယ်ရေကို အသုံးပြုပြီး သဲများကို စစ်ထုတ်ခိုင်းခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ကမ်းခြေသို့ နောက်တစ်ကြိမ် သွားရန် အချိန်မရှိတော့ချေ။ သူမသည် ဇလုံအကြီးကြီးတစ်ခုထဲသို့ ရေဖြည့်လိုက်ပြီး ပင်လယ်ရေကဲ့သို့ ဖြစ်စေရန် ဆားအနည်းငယ် ထည့်ကာ ယောက်သွားများကို သွန်ထည့်လိုက်သည်။

သူမ သေချာစဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် ယောက်သွားများ သဲမထုတ်မီ သေဆုံးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရောနှောထားသည့် စမ်းရေ အနည်းငယ်ကိုပါ ထည့်သွင်းပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက်မှသာ ကိတ်မုန့်ကို ယူဆောင်လျက် ကျောက်မေ့ယွီ၏ အိမ်သို့ ဦးတည်ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ကျောက်မေ့ယွီ၏ အိမ်မှာ သူမအိမ်၏ အရှေ့ဘက် တည့်တည့်တွင် ရှိသောအိမ်တန်း ဖြစ်သည်။ သူမ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ လင်းဝမ်ရွေ့နှင့် စုချင်တို့မှာ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ကျေက်မေ့ယွီသည် ဟော့ပေါ့ အတွက် အနှစ်ကို ဆီသတ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် မူလက စီချွမ်ပြည်နယ်မှ ဖြစ်သဖြင့် သူမ ယူဆောင်လာခဲ့သည့် ပစ္စည်းအများစုမှာ ငရုတ်သီးများသာ ဖြစ်ကြသည်။

"ပါဝင်ပစ္စည်းတွေက သိပ်မစုံဘူးဖြစ်နေတယ်။"

ကျောက်မေ့ယွီက နှမြောတသဖြစ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ စပ်မွှေးလှသော ရနံ့မှာ အိမ်ဝင်းတစ်ခုလုံးတွင် ပျံ့နှံ့နေခဲ့သည်။ သူမ၏ အဘိုးမှာ ငယ်စဉ်က စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှ စားဖိုမှူးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သဖြင့် ဟော့ပေါ့အနှစ် ပြုလုပ်ရာတွင် အထူးပင် ကျွမ်းကျင်လှသည်။

သူမသည် ဤချက်ပြုတ်နည်းကို ကိုယ်တိုင် သင်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း မည်မျှပင် တော်သည့် အိမ်ရှင်မဖြစ်ပါစေ ပါဝင်ပစ္စည်းမရှိဘဲ မချက်ပြုတ်နိုင်ချေ။ အမဲဆီကို ထားလိုက်ဦး ဝက်ဆီကို အသုံးပြုရခြင်းကပင် သူမအဘိုး၏ စံနှုန်းအရ အလွန်အမင်း ပေါကြွယ်ဝနေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

"ဒါပေမဲ့ အရသာကတော့ တော်တော်လေး ကောင်းဦးမှာပါ။"

"အခုတင် အနံ့က တကယ့်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းနေပြီ!"

အန်းမင်ဟွာသည် ကိတ်မုန့်ကို ဧည့်ခန်းရှိ စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်ရင်း အလိုအလျောက် သွားရည်ကျလာမိသည်။

"ဒီအနံ့ကို ရရုံနဲ့တင် ငါ ချက်ချင်း ဗိုက်ဆာလာပြီ!"

"ဒီနေ့က နှစ်သစ်ကူးထက်တောင် ပိုကောင်းသေးတယ်!"

လင်းဝမ်ရွေ့သည် သစ်အယ်သီးကိတ်မုန့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်း ငရုတ်သီးနှင့် ဆီတို့၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရနံ့များကြားတွင် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။

"ဒီနေ့မွန်းလွဲပိုင်းကတည်းက ချိုမြိန်တဲ့အနံ့တစ်ခုကို ငါ ဘာလို့ ရနေလဲဆိုတာ မထူးဆန်းတော့ဘူး။ မင်ဟွာ... နင့်ရဲ့ မုန့်ဖုတ်လက်ရာက လောင်မော့ရဲ့ သစ်အယ်သီးကိတ်မုန့်နဲ့တောင် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်တယ်!"

"ငါ ဖူချင်းရှန်ဆီကနေ ဝိုင်တစ်ပုလင်း ခိုးယူလာခဲ့တယ်ဟ!"

သူမသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ပုလင်းကို ညွှန်ပြလိုက်ရင်း ‌ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ညကျရင် ငါတို့ အနည်းငယ်လောက် သောက်ကြမလား"

"ငါ သောက်မယ်!"

စုချင်သည် လက်ထဲတွင် ကညွတ်ရိုင်းများကို ဆေးကြောနေခဲ့သည်။ ယခုအချိန်မှာ ၎င်းတို့အတွက် အကောင်းဆုံး ရာထူးရာသီ ဖြစ်သည်။ နုဖတ်သစ်နေပြီး ဟော့ပေါ့အတွက် အလွန်ပင် သင့်တော်လှသည်။

"ငါက အယ်လ်ကိုဟော ဒဏ်ခံနိုင်ရည် အတော်လေး ကောင်းတာ။ နင်တို့ ဘယ်သူမှ ငါ့ကို အနိုင်မသောက်နိုင်ဘူး!"

သူမ၏ အတိတ်ဘဝတွင်မူ ကျန်းဖုန်းယွမ်နှင့် ကွာရှင်းပြတ်စဲခဲ့ပြီးနောက် နောက်ပိုင်းတွင် သူ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်း သေဆုံးသွားခဲ့ကြောင်း သိရှိရသည့်အခါ သူမသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အရက်ထဲတွင်သာ နစ်မြှုပ်ထားခဲ့သဖြင့် အရက်သမားတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။

အန်းမင်ဟွာကလည်း အရှုံးမပေးလိုချေ။ သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ရဲဘော် အန်းထင်ပိုင်၏ အရက်သောက်ခြင်းဆိုင်ရာ သင်ကြားမှုကို ခံခဲ့ရဖူးသည်။

"ငါလည်း အရက်ကို ကောင်းကောင်း ထိန်းနိုင်ပါတယ်— ငါက သောက်ဖို့အတွက် မွေးဖွားလာတာ!"

ဟော့ပေါ့အနှစ်မှာ အလွန်ပင် မွှေးပျံ့လှသဖြင့် အသားတစ်စုံတစ်ရာ မပါဝင်လျှင်ပင် မုန်ညင်းဖြူ၊ အာလူးနှင့် စောစောစီးစီး ထွက်ရှိလာသော နုဖတ်လှသည့် ကညွတ်ရိုင်းများကို စားရုံမျှနှင့်တင် လျှာပေါ်တွင် စွဲငြိဖွယ်ရာ အရသာကို ခံစားရစေသည်။

လင်းဝမ်ရွေ့ ယူဆောင်လာခဲ့သော အရက်မှာ မည်သည့် တံဆိပ်စာသားမျှ မပါရှိသည့် ဖန်ပုလင်းထဲမှ ကြည်လင်သော ကောက်ညှင်းအရက် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သောက်လိုက်သည့်အခါ အာခေါင်ထဲတွင် နူးညံ့သွားပြီး အရက်၏ ပြင်းရှမှုမှာ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အန်းမင်ဟွာသည် အရသာကို ခံစားရင်း နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်မိပြီး လူကြီးမိဘများ အရက်သောက်သည့်အခါ အဘယ်ကြောင့် ထိုကဲ့သို့ အသံမျိုး ပြုလုပ်လေ့ရှိသည်ကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားခဲ့ရသည်။ ၎င်းမှာ တကယ့်ကို အလွန်ကောင်းမွန်လှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကျန်ရှိနေသေးသော အရသာကို ခံစားရန်အတွက် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ထပ်၍ သပ်လိုက်မိပြန်သည်။

၎င်းတို့အားလုံးသည် အထိန်းအကွပ်ရှိကြသည်။ အောင်ပွဲခံသည့်အနေဖြင့် တစ်ဦးလျှင် ခွက်အသေးလေး တစ်ခွက်စီသာ သောက်ခဲ့ကြပြီး ထိုမျှဖြင့် ပြီးဆုံးခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုခွက်အသေးလေးကပင် ထိုကဲ့သို့ ကြွေးကြော်ခဲ့သည့် စုချင်ကို လုံးဝ မူးယစ်သွားစေရန် လုံလောက်ခဲ့ပေသည်!

အန်းမင်ဟွာသည် မူးယစ်ရူးသွပ်နေသည့် စုချင်ကို အိမ်သို့ တွဲကူလိုက်ပို့ခဲ့ပြီး ပင်းအန်းကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်၊ ထိုတိုတောင်းလှသော ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် စုချင်၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသော စကားလုံးများမှာ စာအဖြစ် ချရေးရန်ပင် မသင့်တော်လောက်အောင် ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။

"..ခန် ပေါ်မှာ ကြမ်းတမ်းတာက တစ်ပိုင်းပေါ့— အဲဒါကိုတော့ ငါ တကယ်ပဲ သဘောကျပါတယ်။"

စုချင်သည် လမ်းလျှောက်နေရင်း ဒယိမ်းဒယိုင်ဖြစ်နေခဲ့ပြီး နှစ်သစ်ကူးကာလမှ ဝက်တစ်ကောင်ထက်ပင် ပို၍ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"ဒါပေမဲ့ သူက ကုတင်အပြင်ဘက်မှာပါ လာပြီး ကြမ်းပြရဲသေးတယ်! အဲဒါက စာတစ်စောင်ပဲရှိသေးတာ။ ငါ မဖွင့်ရသေးဘူးလေ၊ အဲဒါ ဘယ်သူ့ဆီက လာမှန်း ငါ ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ! ပြီးတော့ သူက... သူက စိတ်ဆိုးတယ်..."

"သူက အဲဒီလောက်တောင် စွမ်းဆောင်နိုင်တယ်ဆိုရင် ဘယ်တော့မှ ကုတင်ပေါ် ထပ်မတက်နဲ့တော့!"

"မဖြစ်နိုင်တာ!"

စုချင်က ရုတ်တရက် သူမ၏ ခေါင်းကို အနောက်သို့ လှည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မင်ဟွာ! ငါ့မှာ အခု ကြွက်သားတွေ ရှိနေပြီ!"

"ငါ့လက်မောင်းကို စမ်းကြည့်စမ်း။ ဘယ်လောက်တောင် မာလဲဆိုတာ မြင်လား!"

"သူ့ကိုပဲ ဘာလို့ ခန်ပေါ် မတက်ခိုင်းရမှာလဲ။ အဲဒါက ဘယ်သူ့ကို အပြစ်ပေးတာလဲ။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါ သူ့ကို လုံးဝကို အလဲထိုးပစ်မယ်!!"

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ တကယ့်ကို မှန်ကန်တဲ့ စကားပဲ။"

အန်းမင်ဟွာက သဘောတူသည့်အလား ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"သူ့ကို အလဲထိုးလိုက်၊ သူ့အပေါ်မှာ စိုးမိုးလိုက်—"

"သူ့ကို ငါ့ကို မေမေလို့ ခေါ်ခိုင်းရမယ်!”

စုချင်က ရုတ်တရက် သူမ၏ အသံကို မြှင့်လိုက်သဖြင့် အန်းမင်ဟွာပင် ဆက်၍ နားမထောင်နိုင်တော့ချေ။ သူမသည် စုချင်၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ရန် အလျင်အမြန် လက်လှမ်းလိုက်ရသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်းပါ၊ နင် မူးလာရင် အမြဲတမ်း ဒီလောက်တောင် သတ္တိတွေ ကောင်းနေတာလား။"

"မေမေ—!"

ပင်းအန်း၏ ရွှင်လန်းလှသော အသံမှာ အရှေ့မလှမ်းမကမ်းမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အန်းမင်ဟွာသည် ခဏမျှ တောင့်ခဲသွားခဲ့ပြီးနောက် မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သေချာပေါက်ပင် အရပ်ရှည်ပြီး တည်ကြည်လှသော ပုံရိပ်တစ်ခုက အနီးအနားတွင် မတ်တပ်ရပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

အန်းမင်ဟွာသည် သူမ၏ ရယ်မောချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ရင်း စုချင်အတွက် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းပေးလိုက်မိသည်။ ဒီနေ့ညတော့ ကံကောင်းပါစေတော့။

"မေမေ... သားတို့ မေမေနဲ့ အဒေါ်စုကို လွမ်းနေတာ!"

အန်းမင်ဟွာသည် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်နေသည့် စုချင်ကို ကျန်းဖုန်းယွမ်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်စဉ် ပင်းအန်းက ပြေးလာပြီး သူမ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

"ညီမလေးနျိုနျိုက ငိုနေလို့ ဦးဦးကျန်းက သားတို့ကို အပြင်ထွက်ပြီး လမ်းလျှောက်ခေါ်လာတာ။"

"ကျေးဇူးပဲ။"

ကျန်းဖုန်းယွမ်သည် ဝက်တစ်ကောင်ထက်ပင် ပို၍ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်နေသည့် စုချင်ကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လွယ်ကူစွာ ထိန်းချုပ်ရင်း အန်းမင်ဟွာအား တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး၊ တပ်ခွဲမှူးကျန်း"

ပင်းအန်း၊ တပေါင်နှင့် နျိုနျိုတို့ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် အန်းမင်ဟွာသည် အိမ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်လာခဲ့ပြီး စုချင်း၏ ပြန်လည်တိုက်စစ်ဆင်ရေး လှုပ်ရှားမှုအတွက် စိတ်ထဲမှနေ၍ အားပေးနေခဲ့သည်။

ပင်းအန်းကို ချော့မော့သိပ်ပြီးနောက် သူမသည် သူမ၏ နေရာလွတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဆေးစမ်းရေကို အနည်းငယ် သောက်လိုက်သည်။

ဘယ်သူကမှ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လိုစိတ် မရှိဘဲ နေပါမည်နည်း။ သို့သော် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အင်အားမျှဖြင့်ဆိုလျှင် ဤဘဝတွင် ချင်လဲ့ကို အနိုင်ယူရန် မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ချေ။ သူမအနေဖြင့် နတ်ဘုရားများ၏ ကူညီစောင်မမှု အချို့ လိုအပ်ပေသည်။ သူမ ချင်လဲ့ကို သေချာပေါက် အနိုင်ယူရမည်!

…

"မင်ဟွာ! မင်ဟွာ!"

နောက်တစ်နေ့မနက် စောစောစီးစီးတွင် နှိုးစက်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး မကြာမီမှာပင် အန်းမင်ဟွာ မျက်နှာသစ်ခြင်းကိစ္စများ ပြီးသွားချိန်၌ အိမ်ရှေ့တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ ဘေးအိမ်မှ ဟဲယွီရုန်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"မရီး! ဘာများ ဖြစ်လို့လဲ။"

"နင် ခဏနေရင် အလုပ်မရှုပ်ဘူးမလား။ အစ်မလျန် (လျန်မေ့ယွင်) က ဒီနေ့ ငါတို့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်ခင်းတွေ ခွဲဝေပေးမယ်လို့ ပြောနေလို့။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆောင်းရာသီနဲ့ ဒီနွေဦးမှာ စစ်တပ်ထဲ ဝင်လာကြတဲ့ မိသားစုတွေက စိုက်ခင်းတွေ မရကြသေးဘူးလေ။ အခု မြေကြီးတွေလည်း အရည်ပျော်သွားပြီဆိုတော့ အားလုံးအတွက် စိုက်ခင်းနေရာတွေ သတ်မှတ်ပေးရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ!"

"ဒါနဲ့ နင် ကြက်တွေရော မွေးဖို့ အစီအစဉ် ရှိလား။ အိမ်တစ်အိမ်ကို သုံးကောင်စီ မွေးခွင့်ရှိတယ်လေ။ တကယ်လို့ မွေးမယ်ဆိုရင် ငါ ကြက်ပေါက်စလေးတွေ သွားရွေးတဲ့အခါ နင့်ကိုပါ တစ်ခါတည်း လှမ်းခေါ်လိုက်မယ်။"

ကြက်မွေးမြူခြင်းလား။ ၎င်းမှာ ကောင်းမွန်သောအရာဟု ထင်ရသော်လည်း သူမအနေဖြင့် မတော်တဆ သေဆုံးအောင် လုပ်မိမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။

သို့သော် သူမတွင် ယခုအခါ ဆေးစမ်းရေ ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သတိရမိသွားသည်။ အန်မင်ဟွာက ပြတ်သားစွာ ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ အစ်မ! ကျွန်မလည်း မွေးဖို့ စဉ်းစားနေတာ၊ ဒါပေမဲ့ ကြက်ပေါက်စလေးတွေကို ဘယ်မှာ ရှာရမလဲဆိုတာ မသိလို့ပါ!"

"ဒီကလေးကတော့လေ!"

ဟဲယွီရုန်က ချစ်ခင်စနိုးဖြင့် ဆူပူလိုက်သည်။

"ငါတို့က နံရံတစ်ချပ်ပဲ ခြားတာလေ။ နင် ဘာပဲလိုလို ငါ့ကို လာမေးရုံပဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အားနာနေရတာလဲ!"

ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်ခင်းများမှာ စစ်တပ်မိသားစုဝင်း၏ လူနေထိုင်ရာ နေရာများ၏ မြောက်ဘက်တည့်တည့်တွင် တည်ရှိပြီး ရေသွင်းမြောင်းတိမ်တိမ်လေးများဖြင့် သပ်ရပ်သော အပိုင်းအစများအဖြစ် ပိုင်းခြားထားသည်။ မိသားစုတစ်ခုလျှင် ၂ မူး ခန့် (ဟက်တာ ၀.၁၃ ခန့်) အလျားရှည် စတုဂံပုံစံ မြေကွက်များ ခွဲဝေပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

မိသားစုတစ်ခုလျှင် ၂ မူးဆိုသည်မှာ များပြားလှသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း စစ်သည်မိသားစုဝင်းတွင် လူဦးရေ အလွန်များပြားလှသည်။ သို့သော် လမ်းလျှောက်ကြည့်ရှုပြီး မြေကွက်ကို မြင်တွေ့ရသည့်အခါ ၎င်းမှာ အတော်အတန် ကျယ်ဝန်းလှသော မြေကွက် ဖြစ်ပေသည်။

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ၂ မူး ဆိုသည်မှာ နည်းပါးလှသော ပမာဏ မဟုတ်ချေ။ အကယ်၍ ဂျုံစပါး စိုက်ပျိုးမည်ဆိုပါက ဆောင်းဦးရာသီတွင် အိတ်အပြည့် သီးနှံများကို ရိတ်သိမ်းနိုင်သည်။ ကန်စွန်းဥများ စိုက်ပျိုးမည်ဆိုပါက ပို၍ပင် ထွက်ရှိနိုင်သေးသည်။

သို့သော်လည်း မိသားစုဝင်းအတွင်းရှိ မိသားစုအများစုမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကိုသာ စိုက်ပျိုးရန် ပိုနှစ်သက်ကြပေသည်။