အခန်း ၃၆

အရင်းရှင်မမလေးအဖြစ် စာအုပ်ထဲသို့ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၃၆

"ဟင်... အဲဒီဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်ခင်းထဲမှာ ဘာတွေစိုက်ထားတာလဲ။ ကြည့်ရတာ အကုန်လုံးခြောက်သွေ့နေတာပဲ။ အာလူးတွေလိုမျိုး မြေအောက်ထဲမှာကြီးတဲ့ အပင်မျိုးလားမသိဘူးနော်"

လင်းဝမ်ရွေ့သည် သူမတစ်သက်တွင် စိုက်ပျိုးရေးနှင့်ပတ်သက်၍ တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးချေ။ ယခုအခါ လေ့လာစရာ ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ခင်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး အနောက်ဘက်ခြမ်းဆီသို့ ခေါင်းတရမ်းရမ်းဖြင့် လှမ်းကြည့်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမသည် ခြောက်သွေ့ရှုပ်ထွေးနေသော ပေါင်းမြက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် စိုက်ခင်းထဲမှ မြေကွက်လပ်တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း အန်းမင်ဟွာကို လှမ်းမေးလိုက်သည်။

အန်းမင်ဟွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ ထိုနေရာတွင် ဘာမှစိုက်ပျိုးထားခြင်းမရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ မြက်ခြောက်များသာ ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်နေသည့် မြေကွက်လပ်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။

ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်ခင်းကို ဒီအတိုင်းကြီး ပစ်ထားရဲတဲ့သူ ရှိသေးတာပဲလား။

ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော စုချင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားသလိုမျိုး ချောင်းတစ်ချက် ခပ်အုပ်အုပ်ဆိုးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဟမ်း... ငါ ငါ့စိုက်ခင်းကို သွားရှင်းလိုက်ဦးမယ်။ နင်တို့ကတော့ စိုက်ခင်းခွဲဝေပေးမှာကို ဒီမှာပဲ စောင့်နေကြတော့နော်"

သူမ ရှင်းလင်းကိုင်တွယ်ရန် ကျန်ရှိနေသေးသော ပစ်ထားသည့် မြေကွက်လပ်တစ်ခု ရှိနေသေးသည်ကို စုချင် လုံးဝမေ့လျော့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က သူမသည် ဘဝကို ကောင်းမွန်စွာ ဖြတ်သန်းချင်စိတ်ပင် မရှိခဲ့ရာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်ပျိုးဖို့ဆိုသည်မှာ ဝေးစွ။ နောက်ပိုင်းတွင် စစ်တပ်အိမ်ရာဝင်းထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ မြေကွက်ကို စိုက်ပျိုးရန် စိတ်ဝင်စားကြောင်း လာရောက်ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် ညတွင်းချင်းပင် အိမ်ရှေ့တံခါးဝတွင် မစင်များ သုတ်လိမ်းပစ်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ မည်သူမျှ ထိုကိစ္စကို ထပ်မဟရဲကြတော့ချေ။

အန်းမင်ဟွာကတော့ အခြေအနေကို ရိပ်မိပြီးသား ဖြစ်သည်။ သို့သော် အခြားသူများကမူ ဘာမှမသိကြချေ။ လျန်မေ့ယွင်သည်လည်း စုချင်ကို တစ်ချက်မျှသာ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှမပြောခဲ့ပါချေ။

လူငယ်သဘာဝ— နှစ်အနည်းငယ်လောက် ဆိုးသွမ်းပွေလီတတ်ကြသည်မှာ မဆန်းလှပေ။ ယခုအခါ စုချင်လေးသည် ရှောင်ကျန်းနှင့်အတူ ဘဝကို စနစ်တကျ ကောင်းမွန်စွာ ဖြတ်သန်းရန် ဆန္ဒရှိနေပြီဖြစ်ရာ အတိတ်ကအ ကြောင်းများကို ပြန်၍ပြောဆိုနေစရာ မလိုတော့ပေ။

သို့သော် သူမက ပြန်မပြောသော်လည်း အခြားသူများကမူ ပြောဆိုလာကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ဆီးနှင်းများ အရည်ပျော်သွားပြီဖြစ်သဖြင့် လူအများစုသည် စိုက်ခင်းမြေများကို စတင်ထွန်ယက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ အပြာရောင်ခေါင်းပေါင်း ပေါင်းထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် စုချင်၏ စိုက်ခင်းဘေးရှိ မြေကွက်တွင် မြေဆီလွှာများကို တူးဆွမွှေနှောက်နေခဲ့သည်။ သူမသည် စုချင် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ရင်း လှမ်း၍ ရွဲ့စောင်းပြောဆိုလိုက်သည်။

"မြေကောင်းကြီးကို ဒီအတိုင်း ပစ်ထားပြီး သူများ စိုက်ချင်တာကိုလည်း ပေးမစိုက်ဘူး... ဒါက အရင်းရှင်စနစ်သမားတွေရဲ့ အမူအကျင့်အတိုင်းပဲ"

စုချင် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ အိမ်ရှေ့တံခါးဝကို မစင်ဖြင့် အသုတ်လိမ်းခံခဲ့ရဖူးသည့် အမျိုးသမီးတု ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုစဉ်က ဤအမျိုးသမီးတုသည် စုချင်၏ မြေကွက်လပ်ကြီး လွတ်နေသည်ကို မကျေနပ်သဖြင့် စိုက်ပျိုးရန် ခေတ္တငှားရမ်းဖို့ လာရောက်ဆွေးနွေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်က စုချင်သည် ကျန်းဖုန်းယွမ်နှင့် ကွာရှင်းရန်သာ စိတ်ကူးနေပြီး စစ်တပ်အိမ်ရာဝင်းအတွင်းရှိ လူအားလုံးကို ရန်ရှာရန် ပြင်ဆင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့ရာ သဘာဝကျစွာပင် ငြင်းလွှတ်ခဲ့သည်။

သူမသည် ပြဿနာရှာရန်နှင့် တံတားခင်းသမျှကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန်သာ ချောင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မကြာခင်မှာပင် သူမနှင့် အမျိုးသမီးတုတို့ ရန်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် စုချင်သည် ထိုစကားများထဲတွင် အနိုင်မရခဲ့သဖြင့် ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်းထွက်ကာ သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် အမျိုးသမီးတု၏ အိမ်တံခါးဝ၌ မစင်ပုံးဖြင့် သွားရောက်သွန်ပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင်မူ စုချင်သည် မိမိ၏ အတိတ်ဘဝဟောင်းက ချန်ထားခဲ့သော ပြဿနာများကို လိုက်လံရှင်းလင်းရတော့မည် ဖြစ်သည်။

သူမ ပြန်လည်မွေးဖွားလာကတည်းက စစ်တပ်အိမ်ရာဝင်းအတွင်း အများဆုံး ပြုလုပ်ဖြစ်သည့် အရာမှာ အတိတ်က အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ရန်ရှာစော်ကားခဲ့ဖူးသော အစ်မများ၊ ညီမများကို လိုက်လံတောင်းပန်နေရခြင်းပင်။

အန်းမင်ဟွာနှင့် အခြားသူများသည် လျန်မေ့ယွင်နှင့် ဟဲယွီရုန်တို့၏ အနောက်မှ လိုက်ပါရင်း စိုက်ခင်းများ၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ဤနေရာတွင် မြစ်တစ်စင်း ရှိနေသဖြင့် အချို့သော စိုက်ကွက်များသည် ရေနှင့် နီးကပ်နေပြီး အချို့ကမူ ဝေးကွာနေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် စိုက်ခင်းများ ခွဲဝေပေးသည့်အခါတိုင်း မဲနှိုက်ကြရသည်။

ဟဲယွီရုန်သည် စိုက်ခင်းများကို အစီအစဉ်မရှိ နံပါတ်တပ်လိုက်ပြီး ဘီစကစ်မုန့် သံဗူးခွံတစ်ခုထဲသို့ စာရွက်လိပ်ကလေးများ ထည့်လိုက်ရင်း လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"ကဲ... မဲနှိုက်ကြစို့။ လက်ထဲမှာ ဘာမဲပါလာပါလာ... အဲဒါပဲ ယူရမယ်။ ကံတရားအတိုင်းပဲနော်"

အန်းမင်ဟွာသည် မြစ်ကမ်းပါးနှင့် အနီးဆုံး စိုက်ကွက်ကို မဲပေါက်ခဲ့သည်။ လင်းဝမ်ရွေ့ကမူ အစွန်ဆုံးက မြေကွက်ကို ရရှိခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ ကျောက်မေ့ယွီ၏ စိုက်ခင်းဘေးတွင် ဖြစ်သည်။

လင်းဝမ်ရွေ့သည် စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေရာလေးက တော်တော်အဆင်ပြေပါတယ်။ ငါက ဘာမှလည်း မစိုက်တတ်ဘူး။ မြေကွက်ကောင်းကြီး ရခဲ့ရင်တောင် ငါ အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်မိမှာ သေချာတယ်"

လူစုကြီးတစ်ခုလုံးသည် စိုက်ခင်းများ ခွဲဝေရင်း ရယ်မောစနောက်နေကြသည်။

ထို့နောက် ဟဲယွီရုန်က လှမ်း၍ သတိပေးလိုက်သည်။ "ငါတို့ရဲ့ နယ်မြေထဲက သမဝါယမမှာ မျိုးစေ့တွေနဲ့ ကိရိယာတွေ မစုံလင်ဘူးဆိုရင်တော့ ပြင်ပက အများပိုင် ကွန်မြူနတီဆိုင်မှာ သွားဝယ်ကြနော်။ အဲဒီမှာတော့ အကုန်စုံလိမ့်မယ်"

အန်းမင်ဟွာသည် သူမရရှိထားသော စိုက်ကွက်လေးကို ကြည့်ရှုရင်း ဘာတွေစိုက်ပျိုးရမလဲဟု စတင်စီမံကိန်းချတော့သည်။ ကြက်သွန်မြိတ်ကတော့ မရှိမဖြစ်ပင်၊ သို့သော် ယခုနှစ်တွင် စိုက်ပျိုးပါက နောက်နှစ်မှသာ စားသုံး၍ ရနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ခရမ်းသီး၊ ငရုတ်သီး၊ ခရမ်းချဉ်သီးနှင့် ပဲတောင့်ရှည်တို့ကလည်း မရှိမဖြစ် လိုအပ်ပြီး ကြက်သွန်မြိတ် အနည်းငယ်လည်း စိုက်ပျိုးရမည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းက မြေကွက်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း (၁ ဖန်းခန့်) ကို ယူရုံမျှဖြင့် လုံလောက်လှပေသည်။ ကျန်ရှိသော မြေကွက်အလွတ်တစ်ဝက်ကိုမူ အာလူးစိုက်ပျိုးရန်အတွက်သာ အပြည့်အဝ အသုံးပြုမည် ဖြစ်သည်။

ပင်းအန်းနှင့် ချင်လဲ့တို့ နှစ်သက်ကြသော ဗူးသီးနှင့် ဖရုံသီးတို့အတွက်မူ သူမသည် အိမ်ရာဝင်း၏ ထောင့်စွန်းနေရာများတွင် နွယ်ပင်အနည်းငယ် စိုက်ပျိုးထားမည် ဖြစ်သည်။ ရွှေဖရုံသီးလည်း ထို့အတူပင်။ တစ်မျိုးလျှင် နှစ်ပင်ခန့် စိုက်ပျိုးထားရုံမျှဖြင့် ရေရှည်အတွက် စဉ်ဆက်မပြတ် ထွက်ရှိနေမည်ဖြစ်ရာ မိသားစုတစ်ခုလုံး စားသုံးရန်အတွက် လုံလောက်သည်ထက်ပင် ပိုနေသေးသည်။

သူမသည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် လက်ညှိုးထိုးပြရင်း စီမံကိန်းများ ချမှတ်နေဆဲဖြစ်စဉ်မှာပင် ရဲဘော်ငယ်တစ်ဦးသည် အမောတကောဖြင့် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူသည် ကျောက်မေ့ယွီကို ချက်ချင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လှမ်း၍ အော်ပြောလာသည်။

"မရီး! မြန်မြန်လာပါဦး— တပ်ခွဲမှူး လုကျန့် ဒဏ်ရာရသွားလို့"

ကျောက်မေ့ယွီ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများမှာ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားခဲ့ရသည်။ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ရေခဲဖြင့် အထုခံလိုက်ရသလိုမျိုး တောင့်တင်းသွားခဲ့ရသည်။ အနည်းငယ် ဝေးကွာသောနေရာတွင် ရပ်နေသည့် အန်းမင်ဟွာသည် လင်းဝမ်ရွေ့က ကျောက်မေ့ယွီကို လှမ်း၍ အမြန်ဖေးမထားလိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရရင်း နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"မကြောက်ပါနဲ့။ ငါတို့အားလုံး နင့်ဘေးမှာ ရှိနေပေးတယ်"

လုကျန့်၏ ဒဏ်ရာမှာ အလွန်ပြင်းထန်ပြီး အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရသည့် အခြေအနေ ဖြစ်သည်။ သေနတ်ကျည်ဆန်က သူ၏ ရင်ဘတ်ကို တိုက်ရိုက် ဖောက်ထွက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူသည် စစ်ဒေသ အထွေထွေရောဂါကု ဆေးရုံကြီးတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ ကျောက်မေ့ယွီကို ထိုနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန်အတွက် စစ်သုံးယာဉ်တစ်စီးကို စေလွှတ်ထားခဲ့သည်။ အန်းမင်ဟွာနှင့် စုချင်တို့တွင်မူ ပြုစုစောင့်ရှောက်ရမည့် ကလေးငယ်များ ရှိနေကြသဖြင့် လင်းဝမ်ရွေ့က ကျောက်မေ့ယွီနှင့်အတူ လိုက်ပါရန် ဆန္ဒပြုခဲ့သည်။

အန်းမင်ဟွာသည် ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် ကျောက်မေ့ယွီ၏ လက်ထဲသို့ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို အသာအယာ ထည့်ပေးလိုက်ရင်း မှာကြားလိုက်သည်။

"အကယ်၍ လုကျန့်ရဲ့ အခြေအနေက အရေးပေါ် အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်လာခဲ့ရင် ဒါကို စမ်းပြီး တိုက်ကြည့်လိုက်ပါ"

သူမ၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံးမှာလည်း ရှုပ်ထွေးတုန်လှုပ်နေခဲ့ရသည်။ ချင်လဲ့သည်လည်း ၎င်းတို့နှင့်အတူတူပင် စစ်ဆင်ရေးတာဝန်တစ်ခုတည်းကို သွားရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ လုကျန့် ဒဏ်ရာရသွားပြီဖြစ်ရာ ချင်လဲ့ မည်သို့ဖြစ်နေပြီလဲဆိုသည်ကို သူမ မသိရှိရသေးပါချေ။

သူကတော့ ဒဏ်ရာမရဘဲ ဘေးကင်းလောက်မှာပါ... အကယ်၍ သူသာ ဒဏ်ရာရခဲ့လျှင် စစ်ဒေသဘက်က သူမကို အကြောင်းကြားလာခဲ့မည်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေပြီလား သို့မဟုတ် စစ်ဆင်ရေးတာဝန်ကို ဆက်ထမ်းဆောင်နေဆဲလားဆိုသည်ကိုမူ မသိရသေးချေ။

ဤကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် အားကိုးရာမဲ့မှုများက အန်းမင်ဟွာအား စစ်သမီးတစ်ဦး၊ စစ်တပ်ဇနီးတစ်ဦး၏ ဘဝကို ဖြတ်သန်းရခြင်းက မည်မျှအထိ ခက်ခဲပင်ပန်းလှသည်ကို တကယ်ပဲ နားလည်သဘောပေါက်သွားစေခဲ့သည်။

စုချင်သည်လည်း ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ ၎င်းက သူမ၏ အတိတ်ဘဝတုန်းက ကျန်းဖုန်းယွမ် စစ်ပွဲအတွင်း ကျဆုံးသွားခဲ့ရသည့် အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်၍အမှတ်ရသွားစေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် စကားတပြောပြောဖြင့် မြူးတူးနေတတ်ကြသော ဤစစ်သားဇနီးနှစ်ဦးစလုံးသည် စောစောက ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်ခင်းများနှင့် ပတ်သက်၍ စိတ်လှုပ်ရှားနေမှုများ လုံးဝ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

အန်းမင်ဟွာသည် ကျောက်မေ့ယွီအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေရမှုနှင့် လုကျန့်၏ ဒဏ်ရာအခြေအနေအတွက် သောကရောက်နေရမှုတို့အကြား ဗျာများနေခဲ့ရပြီး ချင်လဲ့အတွက်လည်း အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေမိသည်။

ဟဲယွီရုန်က ဂိတ်တံခါးဝမှနေ၍ သူမကို လှမ်းခေါ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့အတွက်တော့ ဘာသတင်းမှ မကြားရတာက အကောင်းဆုံး သတင်းပဲ။ အကယ်၍ နင်တို့က ဒီလိုမျိုး ယောက်ျားတွေကို လက်ထပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့ရင် ဒီလို သောကမျိုးကို ကြံ့ကြံ့ခံပြီး သည်းခံရလိမ့်မယ်”

"ဒီည လူငယ်လှုပ်ရှားမှုစင်တာက လူငယ်တွေက ၆ နာရီခွဲကျရင် သမဝါယမအပြင်ဘက်က ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးထဲမှာ ဖျော်ဖြေပွဲတစ်ခု လုပ်ကြမယ်လို့ ပြောတယ်။ မေဟွာ ကွန်မြူနတီက လူငယ်တွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး လုပ်တာလို့ ပြောတာပဲ။ ညည်းတို့နှစ်ယောက်လည်း မပျက်မကွက် သွားကြည့်ကြနော်— မမေ့နဲ့ဦး!"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်မ... ကျွန်မတို့ သေချာပေါက် သွားကြည့်ပါ့မယ်!"

နှလုံးသားထဲတွင် မည်မျှပင် စိုးရိမ်ပူပန်နေပါစေ... လူ့ဘဝဆိုသည်ကတော့ ရှေ့ဆက် လျှောက်လှမ်းနေရမည်သာ ဖြစ်သည်။

အန်းမင်ဟွာသည် သူမ၏ စက်ဘီးကို စီးနင်းရင်း ကုန်ပဒေသာဆိုင်ဆီသို့ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ပစ္စည်းဝယ်ယူရန် ရည်ရွယ်ချက်ထက် လူမြင်ကွင်းတွင် ပြသရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။ လက်တွေ့တွင်မူ သူမသည် လူသူကင်းဆိတ်နေသော အချိန်ကို အသုံးချ၍ မိမိ၏ နေရာလွတ်ထဲမှ ပေါက်ပြား၊ ဂေါ်ပြား၊ ထွန်ခြစ် စသည့် စိုက်ပျိုးရေးကိရိယာများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် မျိုးစေ့မျိုးစုံကို လျှို့ဝှက်စွာ ထုတ်ယူလိုက်ပြီးနောက် စစ်တပ်အိမ်ရာဝင်းဆီသို့ ပြန်လည်သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

အချိန်ရသေးသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် သူမသည် ပေါက်ပြားကို ပခုံးပေါ်ထမ်းကာ စိုက်ခင်းဆီသို့ သွားရောက်၍ မြေဆီလွှာများကို စတင်ထွန်ယက်တော့သည်။

ဤမြေကွက်သည် ယခင်က စိုက်ပျိုးခဲ့ဖူးသော မြေဟောင်း ဖြစ်သော်လည်း နှစ်အနည်းငယ်မျှ ပစ်ထားခဲ့သဖြင့် ကောင်းမွန်စွာ ပြန်လည်ထွန်ယက်ရန် လိုအပ်နေခဲ့သည်။

ထို့အပြင် မြေဩဇာလည်း လုံးဝမရှိပါချေ။ သူမသည် ပေါက်ပြားကို မာကျောနေသော မြေဆီလွှာထဲသို့ လွှဲရိုက်လိုက်ပြီး အောက်ခြေမှ မြေပွများကို အပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာစေရန် မြေတုံးကြီးများကို တစ်ချက်ချင်း ဆွလိုက်ကာ ကိရိယာဖြင့် မြေတုံးများကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။ သူမ အလုပ်လုပ်နေရင်းဖြင့် မြေဩဇာအကြောင်းကို တွေးတောမိသည့်အခါ— ခြောက်သွေ့သောအိမ်သာ (ကျင်းအိမ်သာ) များတွင်လည်း အားသာချက် ရှိနေသေးသည်ကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့ရသည်။

အနည်းဆုံးတော့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်ခင်းအတွက် မစင်မြေဩဇာအချို့ကို ရရှိနိုင်သည်မဟုတ်ပါလား။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမတွင် ဆေးဖက်ဝင် စမ်းရေတွင်း ရှိနေသေးသည်။

ကျေးလက်တောရွာများတွင်မူ ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်ခင်းများနှင့် ကိုယ်ပိုင်စိုက်ကွက်များ၏ ဘေးနားတွင် ခြောက်သွေ့သောအိမ်သာများ ရှိတတ်ကြပြီး ကြက်မစင် မြေဩဇာများလည်း ရှိတတ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် မြေဩဇာ ပြတ်လပ်မှုတော့ ရှိလာမည်မဟုတ်ပါချေ။

သူမသည် ဤအကြောင်းများကို တွေးတောနေဆဲဖြစ်စဉ်မှာပင် ညနေစောင်းအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး သူမနှင့် စုချင်တို့သည် ကလေးငယ်သုံးဦးကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဖျော်ဖြေပွဲကို သွားရောက်ကြည့်ရှုခဲ့ကြသည်— သူတို့သည် လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် မြေဩဇာကိစ္စကိုသာ စကားတပြောပြောဖြင့် ဆွေးနွေးလာခဲ့ကြသည်။

ကွန်မြူနတီလူငယ်များ၏ ဖျော်ဖြေရေးအဖွဲ့သည် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းလာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဤပွဲကို ဦးဆောင်ကျင်းပသူမှာ စစ်သည်အိမ်ရာဝင်းအတွင်းရှိ လူငယ်တစ်ပိုင်းအရွယ် ကလေးများ၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး အိမ်နီးနားချင်း ၂၀၅ တပ်ရင်းမှ တပ်ရင်းမှူး လျို၏ သားဖြစ်သူ 'လျိုချန်ရှန်း' ဖြစ်သည်။ သူသည် အသက် ၁၅ နှစ် သို့မဟုတ် ၁၆ နှစ်ခန့်ရှိသော ပိန်ပိန်ရှည်ရှည် ကောင်လေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မှန်းမသိဘဲ ကွန်မြူနတီတောရွာမှ လူငယ်များနှင့် အမြဲတမ်း ရောနှောသွားလာနေတတ်သူ ဖြစ်သည်။

စင်ပေါ်တက်လာသော ဖျော်ဖြေသူများသည် အသက် ၁၆ နှစ် သို့မဟုတ် ၁၇ နှစ်ခန့်ရှိပုံရသည်။ သူတို့သည် ခပ်ပွပွဘောင်းဘီအမည်းကြီးများ၊ ကော်လာစောင်း အင်္ကျီများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး ခေါင်းပေါ်တွင် ဖရဲသီးပုံစံ ဦးထုပ်များကိုပင် ဆောင်းထားကြသေးသည်။ ပိန်လှီပြီး သေးသွယ်သော မျက်နှာများဖြင့် သူတို့သည် လူကို အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ရယ်မောချင်စိတ်ပေါက်လာအောင် မျက်နှာအမူအရာ အမျိုးမျိုး လုပ်ပြနေကြသည်။

သူတို့သည် အချိန်ဆွဲမနေဘဲ ချက်ချင်း စတင်လိုက်ကြသည်။ ဝါးလက်ခုပ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဖျော်ဖြေတင်ဆက်မှုကြီး စတင်တော့သည်။

"...ဒီနေ့တော့ ငါတို့အားလုံး အတူတူ ရေတွက်ကြည့်ကြစို့၊ ကောင်းကင်ယံအထိ ပြန့်လွင့်နေတဲ့ ဒီကိုယ်ကျိုးရှာမှု ရာဇဝတ်မှုတွေအကြောင်းပေါ့။

ကိုယ်ကျိုးရှာမှု ရာဇဝတ်မှု နံပါတ်တစ်— အစည်းအဝေးတွေကို တစ်ခါမှ မတက်ဘူး၊

ကလေးကတော့ ဝါဒဖြန့်ချိရေး သွားလုပ်နေတယ်၊ ငါကတော့ သူ့ကို ဂျုံသွားကြိတ်ဖို့ ပြောလိုက်တယ်!

ကိုယ်ကျိုးရှာမှု ရာဇဝတ်မှု နံပါတ်သုံး— ကြွားဝါခြင်းကတော့ ငါ့အလုပ်ပဲ၊

အကောင်းဆုံး မြေဩဇာတွေကတော့ အများပိုင်သမဝါယမဆီကို လုံးဝမရောက်ဘူး— မြေတစ်ဖန်းလောက် ရှိတဲ့ ကိုယ်ပိုင်စိုက်ခင်းထဲမှာတော့ ပုံလို့ ထားလိုက်တာပဲ!"

...

အန်းမင်ဟွာ - "..."

လှုပ်ရှားမှုအပြောင်းအလဲအပေါ် တုံ့ပြန်ထားတဲ့ နိုင်ငံရေးအငွေ့အသက်တွေ အပြည့်ပါတဲ့ ဖျော်ဖြေမှုတစ်ခုပဲ။

သူမကတော့ ကျေးလက်တောရွာက လူတွေမှာ မြေဩဇာ သုံးစွဲမှု လွတ်လပ်ခွင့် ရှိတယ်လို့ ထင်မှတ်နေခဲ့တာ။