အခန်း ၃၇

အရင်းရှင်မမလေးအဖြစ် စာအုပ်ထဲသို့ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၃၇

လူငယ်ဖျော်ဖြေရေးအဖွဲ့သည် ရက်အတော်ကြာ ဆက်တိုက် ဖျော်ဖြေတင်ဆက်နေခဲ့ကြသည်။ ထိုနေ့တွင် အန်းမင်ဟွာသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်ခင်းကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် မြေလှန်ထွန်ယက်ပြီးနောက် ပေါက်ပြားကို ပခုံးပေါ်ထမ်းကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ဖျော်ဖြေပွဲကြီးတစ်ခုထဲမှ လေဒဏ်မိုးဒဏ်ခံထားရသော လယ်သမားတစ်ဦးအဖြစ် စိတ်ကူးယဉ်နေခဲ့သည်။

ထိုစဉ် အသားညိုညိုနှင့် ကောင်လေးနှစ်ယောက်ဖြစ်သော ဝမ်တနျိုနှင့် ကျန်းထျဲနျိုတို့သည် ခြင်းတောင်းကြီးနှစ်လုံး တင်ဆောင်ထားသည့် လက်တွန်းလှည်းတစ်စီးကို တွန်းရင်း ရောက်ရှိလာကြသည်။ ခြင်းတောင်းထဲမှ ပစ္စည်းများထံမှ ရေစက်များ တဖွဲဖွဲ ကျနေခဲ့သည်။

သူတို့သည် အန်းမင်ဟွာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ— "အဒေါ်အန်း! အဒေါ်အန်း!" ဟု လှမ်း၍ အော်ခေါ်လိုက်ကြသည်။

"သိမ်းငှက်လက်သည်းပုစွန်တွေ လိုချင်လားဟင်။ မေဟွာကွန်မြူနတီရဲ့ လူငယ်အနုပညာအဖွဲ့က အင်အားဖြည့်ပစ္စည်းတွေ သယ်လာတာ။ သိမ်းငှက်လက်သည်းပုစွန် တစ်ကျင်းကို ဆယ်ပြားပဲ"

ထိုသို့ လူငယ်အနုပညာအဖွဲ့ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရုံဖြင့် အန်းမင်ဟွာသည် လျိုချန်ရှန်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ဒီကောင်စုတ်လေး... ဒီလိုလှည့်ကွက်မျိုး သုံးရဲတယ်ပေါ့။ သူက သူ့အဖေကို ပြဿနာတက်အောင်လုပ်မိမှာ မကြောက်ဘူးလားမသိဘူး။

"ယူမယ်လေ!"

အန်းမင်ဟွာ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ချက်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အဒေါ့်အတွက် ခြောက်ဆယ်ကျင်းလောက် ဖယ်ထားပေးဦး! မဟုတ်ဘူး... တစ်ရာကျင်းလောက်"

အမှန်တော့ ဤသိမ်းငှက်လက်သည်းပုစွန်ဟူသော ပုစွန်ဆိတ်ကလေးမျိုးသည် ရေကြည်တွင် ဒီအတိုင်း ပြုတ်ရုံမျှဖြင့် ထူးခြားသော ချိုမြိန်လတ်ဆတ်သည့် အရသာကို သဘာဝအတိုင်း ပေးစွမ်းနိုင်သည် ဖြစ်ရာ အခြားနည်းလမ်းများဖြင့် ချက်ပြုတ်လျှင်မူ ဆိုဖွယ်ရာမရှိပြီ။

ထို့ပြင် ၎င်းတို့ကို အခြားနည်းလမ်းတစ်ခုဖြင့်လည်း အသုံးများကြသေးသည်။ ၎င်းမှာ ပုစွန်ခြောက် (အရပ်အခေါ် ဟိုင်မီ - ပင်လယ်ပုစွန်ခြောက်) အဖြစ် အခြောက်လှန်းခြင်း ဖြစ်သည်။

ယင်းကြောင့်ပင် အန်းမင်ဟွာ တစ်ရာကျင်းအထိ အများအပြား ဝယ်ယူလိုက်ခြင်းမှာ စိတ်ကူးပေါက်၍ မဟုတ်ဘဲ ပုစွန်ခြောက်ပြုလုပ်ရန် အထူးရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုရက်ပိုင်း နွေဦးရာသီ၏ နေရောင်ခြည်က အလွန်သာယာလှပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ပုစွန်ခြောက်တစ်သုတ် အခြောက်လှန်းပြီးနောက် မြို့တော်ရှိ ယောက္ခမများထံသို့လည်းကောင်း၊ ရှဲ့ယွီထန်ထံသို့လည်းကောင်း အချို့ကို ပါဆယ်ပို့ရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

တွက်ချက်ကြည့်လျှင် လတ်ဆတ်သော ပုစွန် ကျင်းတစ်ရာမှ ပုစွန်ခြောက် ဆယ်ကျင်းကျော်ခန့်သာ ထွက်ရှိလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကလေးများ၏ လက်တွန်းလှည်းပေါ်ရှိ ပုစွန်များမှာ ပိဿာတစ်ရာ မပြည့်သေးချေ။ ထို့ကြောင့် ဝမ်တနျိုက အပြေးအလွှား သွားရောက်ခေါ်ဆောင်ခဲ့ပြီး မကြာမီမှာပင် ဆယ်ကျော်သက်ကောင်လေးနှစ်ဦးသည် နောက်ထပ် ပုစွန်ခြင်းတောင်းနှစ်တောင်းကို တွန်းရင်း ပြန်ရောက်လာကြသည်။

အန်းမင်ဟွာက စုချင်ကို လှမ်းခေါ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် စုချင်သည် အသံများကြားရသဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

"ငါလည်း ကျင်းသုံးဆယ်လောက် လိုချင်တယ်! ပုစွန်ခြောက် ရပြီဆိုရင် ဂျုံကြက်သွန်မြိတ်တွေလည်း ပေါက်လာတော့မှာဆိုတော့ ပုစွန်ခြောက်နဲ့ ကြက်သွန်မြိတ်ကတ်တလိတ် လုပ်စားမယ်"

ထိုသို့ဖြင့် ထိုနေ့ညနေတွင် စစ်သည်အိမ်ရာဝင်းတစ်ခုလုံး၌ ပင်လယ်စာများ၏ မွှေးပျံ့သောရနံ့များ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့ရသည်။ တပ်ရင်းမှူးလျို၏ အိမ်တွင်မူ ဝက်သားအမြှောင်းကြော်ကို စားသုံးနေကြသည်။

အိမ်ရာဝင်းအတွင်း၌ အန်းမင်ဟွာသည် အခြောက်လှန်းသည့် ပိုက်ကွန်များကို အသင့်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။ သူမသည် သိမ်းငှက်လက်သည်းပုစွန်များကို ဆေးကြောသန့်စင်ပြီးနောက် ပြုတ်ကာ ပိုက်ကွန်များပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ဖြန့်ခင်း၍ နေလှန်းရန် အဆင်သင့် ပြုလုပ်ထားလိုက်သည်။

သို့သော် ပင်းအန်း၊ တပေါင်နှင့် နျိုနျိုတို့သည် ပုစွန်များကို စနစ်တကျ မစားကြပါချေ။ ထိုကလေးသုံးဦးသည် အခြောက်လှန်းထားသော ပိုက်ကွန်ဘေးတွင် အတင်းရပ်နေကြပြီး ၎င်းပေါ်မှ ပုစွန်များကို တိုက်ရိုက်ကောက်ယူ စားသောက်နေကြသည်မှာ ထိုသို့စားခြင်းက ပိုအရသာရှိနေသကဲ့သို့ပင်။

ထို့နောက် သူတို့သည် ကြွက်စုတ်ကလေးများကဲ့သို့ အိမ်ရာဝင်းတစ်ခုမှ ပုစွန်များကို ကိုက်ဖြတ်စားသောက်ကြပြီးနောက် စုချင်၏ အိမ်ရာဝင်းဆီသို့ တိုးဝှေ့ပြေးလွှားကာ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် လှည့်လည်စားသောက်နေကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ အိမ်ထောင်စုနှစ်ခုစလုံး၏ အခြောက်လှန်းပိုက်ကွန်များပေါ်၌ ပုစွန်ခွံများသာ ပြန့်ကျဲကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

အန်းမင်ဟွာသည် ၎င်းကို ကြည့်ရှုရင်း ခေါင်းခဲလာခဲ့ရကာ ချင်လဲ့ကို ခေါ်ယူပြီး သူ့သားကို ဆုံးမခိုင်းချင်စိတ်များ တားမနိုင်ဆီးမရ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် "ဖေဖေ!" ဟူသော ပင်းအန်း၏ နုနယ်ပြီး ကြည်လင်လှသော အသံလေးကြောင့် အန်းမင်ဟွာ ခေတ္တမျှ မိန်းမောသွားခဲ့ရသည်။

သူမသည် အတွေးများလွန်ကဲပြီး စိတ်အာရုံချောက်ခြားကာ ကြားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် "ဦးလေးချင်!" ဟူသော တပေါင်နှင့် နျိုနျိုတို့၏ အသံများက သူမကို လက်တွေ့ကမ္ဘာသို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ သူမ ခေါင်းကို ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ မိန်းတံခါးဝ အပြင်ဘက်တွင် စစ်စိမ်းရောင် ခရီးဆောင်အိတ်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပင်းအန်းကို ပွေ့ချီထားသော ချင်လဲ့ ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ချင်လဲ့!"

ချင်လဲ့က အန်းမင်ဟွာကို ပြုံးလျက် ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ဇနီးလေးက သူ့ထံသို့ ဝမ်းသာအားရ ပြေးဝင်လာလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် အခြောက်လှန်းပိုက်ကွန်များကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း အပြစ်တင်မည့် အမူအရာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"ရှင် လာပြီး ရှင့်သားကို ဆုံးမဦး! အိမ်ရာဝင်းတစ်ခုလုံး ရှုပ်ပွနေတာပဲ!"

"ဖေဖေ... သားတို့ ပြန်သိမ်းမှာပါ!"

ပင်းအန်းသည် အခြေအနေမဟန်သည်ကို ချက်ချင်း ရိပ်မိသွားခဲ့သည်။ သူသည် ကျောင်းတက်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ အတန်းဖော်များ အိမ်တွင် ပြဿနာရှာမိသည့်အခါတိုင်း သူတို့၏ ဖခင်များက "ခါးပတ်ဖြင့် အသားကြော်" (ခါးပတ်ဖြင့် ရိုက်နှက်ခြင်း) အပြစ်ဒဏ် ပေးလေ့ရှိသည်ကို ကောင်းကောင်းသိရှိသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် မျက်တောင်ခတ်ရင်း ချင်လဲ့ကို စည်းရုံးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။"ဖေဖေ... ဒီမှာပဲ ရပ်နေနော်။ ပြီးရင် ပုစွန်ခွံတွေကို မြေပြင်ပေါ် ပစ်ချလိုက်။ အဲဒါမှ ပုစွန်က ပိုပြီး အရသာရှိတာ!"

အန်းမင်ဟွာ သက်ပြင်းမောတစ်ခုကိုသာ ချလိုက်မိတော့သည်။ ဤအရွယ် ကလေးများ၏ အတွေးအခေါ် ဆင်ခြင်တုံတရားက တစ်ခါတစ်ရံတွင် တကယ်ပဲ ထူးထူးဆန်းဆန်းကြီး ဖြစ်နေတတ်သည်။

ချင်လဲ့သည် ပေါက်စီတစ်ခုလို ပါးဖောင်းနေသော သူ၏သားကို ကြည့်ရှုရင်း မင်ဟွာလေး၏ ငယ်စဉ်ဘဝ အမူအရာကို ရိပ်ခနဲ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေပြီး မိမိ၏ ဆင်ခြင်တုံတရားအပေါ်တွင်လည်း အခိုင်အမာ ရပ်တည်နေခြင်းပင်။

သူက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လျက် ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... မင်း ပစ်ချချင်သလောက် ပစ်ချပါ။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ရာဝင်းကို မင်းအမေနဲ့ ငါ ကျေနပ်လောက်တဲ့အထိ ပြန်မရှင်းနိုင်ရင်တော့ မင်း အပြစ်ဒဏ်ခံရမယ်နော်"

ထို့နောက် ချင်လဲ့၏ အကြည့်က ပင်းအန်း၏ တင်ပါးကို အလိုအလျောက် သွားရောက်ကာကွယ်ထားသည့် လက်ကလေးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီး မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ခါးပတ်နဲ့ အသားကြော်— ပင်းအန်း... မင်း စမ်းကြည့်ချင်လား"

ထိုအခါ တပေါင်နှင့် နျိုနျိုတို့သည်လည်း သူတို့၏ တင်ပါးများကို ကမန်းကတန်း လှမ်း၍ ကာကွယ်လိုက်ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ထိုကလေးသုံးဦးစလုံးသည် သူတို့၏ ဖင်လေးများကို ကော့ထားရင်း အခြောက်လှန်းပိုက်ကွန်များအောက်မှ အမှိုက်များကို စတင်ရှင်းလင်းကြတော့သည်။ ထိုအတောအတွင်း အန်းမင်ဟွာနှင့် ချင်လဲ့တို့သည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ချင်လဲ့သည် အန်းမင်ဟွာကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟွာဟွာ... မင်းရဲ့ ဆေးစွမ်းကြောင့် လုကျန့် အသက်ဘေးက လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ"

အန်းမင်ဟွာကလည်း သူ့ကို ပြန်ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်များက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ကို စမ်းသပ်ကြည့်ရှုရင်း မေးလိုက်သည်။

"ရှင့်မှာရော ဒဏ်ရာရတဲ့နေရာ ရှိသေးလား"

ချင်လဲ့သည် တစ်ကိုယ်လုံး အစမ်းသပ်ခံနေရသဖြင့် သူမ၏ လက်များကို ဆုပ်ကိုင်၍ တားဆီးလိုက်ရတော့သည်။

ထို့နောက် သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို အနမ်းတစ်ချက် ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မရှိပါဘူး... ကိုယ် အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဒီလိုမျိုး ဆက်ပြီး စမ်းသပ်နေမယ်ဆိုရင်တော့ ပြဿနာရှိလာလိမ့်မယ်နော်"

အန်းမင်ဟွာက သူ့ကို စနောက်လိုသောစိတ်ဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ရိုက်နှက်လိုက်ရင်း အော်လိုက်တော့သည်။

"အို... သွားပါပြီ၊ ကျွန်မပုစွန်တွေ! အိုးထဲမှာ ကျန်နေသေးတယ်!"

"ကိုယ် အဆင်ပြေအောင် လုပ်လိုက်မယ်"

ချင်လဲ့က သူ၏ အပေါ်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် လင်ယောက်ျားပီသသော စားဖိုမှူးမုဒ်သို့ ပြောင်းလဲရင်း မေးလိုက်သည်။

"မင်းတစ်ယောက်တည်း ဒီလောက်အများကြီး ဝယ်ထားတာလား"

"မဟုတ်ပါဘူး... ဒါတွေက အင်အားဖြည့်ပုစွန်တွေလေ"

အန်းမင်ဟွာသည် ချင်လဲ့၏ အနောက်မှ လိုက်ပါရင်း ထိုပုစွန်များ မည်သည့်နေရာမှ ရောက်ရှိလာကြောင်းကို ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ရှင်းပြနေခဲ့သည်။

ထိုစဉ် ချင်လဲ့က ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သဖြင့် အန်းမင်ဟွာနှင့် တိုက်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် မီးဖိုချောင်အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ ကလေးသုံးဦးစလုံး အမှိုက်များ ရှင်းလင်းပြီးစီးသွားသဖြင့် မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်မသိ ပျောက်ကွယ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"လက်ဆောင်သေတ္တာထဲမှာ မုန့်အချို့ ပါတယ်— သကြားဖြူနဲ့ နှမ်းမည်းအစာသွတ်မုန့်တွေလေ။ သွားစားကြည့်ပါဦး ကောင်းလားလို့"

အန်းမင်ဟွာသည်လည်း အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချင်လဲ့ကို မျက်တောင်ခတ်ပြရင်း မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မအတွက်လား"

"နှစ်ခုပဲ ပါတာပါ"

ချင်လဲ့က ဆိုရင်း သူမ၏ နှာခေါင်းထိပ်လေးကို ငုံ့၍ နမ်းလိုက်သည်။ "မင်းက သကြားဖြူနဲ့ နှမ်းမည်းအစာသွတ်မုန့်ကို အကြိုက်ဆုံးမလား။ သွားစားလိုက်ပါ"

အန်းမင်ဟွာ ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်သည်။ သူမတွင် မိခင်မေတ္တာ ပြတ်လပ်နေ၍ မဟုတ်ပါချေ။ အဓိကအချက်မှာ မုန့်က နှစ်ခုတည်းသာရှိပြီး ကလေးက သုံးယောက်ရှိနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်ရာ မျှတအောင် ခွဲဝေပေးရန် မဖြစ်နိုင်ပါချေ။

ထို့အပြင် ပင်းအန်းသည် ဤကဲ့သို့သော အရသာမျိုးကို သိပ်ပြီး မနှစ်သက်ချေ။

လက်တွေ့ကျကျ ပြောရလျှင် ကလေးများသည် သကြားအလွန်အမင်း မစားသင့်ပါပေ။ သူမက မိခင်ဖြစ်သဖြင့် သူမ ပိုစားသုံးခြင်းက ပြဿနာမရှိလှပေ။

ဤသို့ဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဆင်ခြေပေးပြီးနောက် အန်းမင်ဟွာသည် ထိုမုန့်ကြွပ်နှစ်ခုကို ပျော်ရွှင်စွာ စားသုံးလိုက်သည်။ သကြားဖြူနှင့် နှမ်းမည်းအရသာမှာ အလွန်မွှေးပျံ့ပြီး ချိုမြိန်လှပေသည်။ ၎င်းမှာ မုန့်ဖုတ်ဆရာ၏ လက်ရာကြောင့်လား သို့မဟုတ် အခြားအကြောင်းကြောင့်လား မသိရသော်လည်း နှမ်းမည်းရနံ့မှာ ပုံမှန်ထက် ပို၍ပြင်းထန်လှပေသည်။

သူမ မုန့်စားပြီးသွားသည့်အခါ ချင်လဲ့သည် အပြင်ဘက်ရှိ ပုစွန်များကို အခြောက်လှန်းပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ညစာကိုလည်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။ မုန်လာဥနှင့် ပုစွန်ဟင်းချို၊ ထို့အပြင် ဝက်စဥကြော် တစ်ပွဲလည်း ရှိနေခဲ့သည်။

"ကျွန်မ ပင်းအန်းကို ညစာစားဖို့ သွားခေါ်လိုက်ဦးမယ်"

သေချာတာတစ်ခုကတော့ ပင်းအန်းသည် စုချင်၏ အိမ်ရာဝင်းထဲတွင် ရှိနေခဲ့ခြင်းပင်။ ကလေးသုံးဦးစလုံးသည် အစီအစဉ်တကျ တန်းစီထိုင်နေကြပြီး ပုစွန်များကို အခွံနွှာကာ လိမ္မာပါးနပ်စွာ စားသောက်နေကြသည်။

"ပင်းအန်း... ထမင်းစားရအောင်!"

ထိုအချိန်တွင် ရှေ့တံခါးဝကို ဗြောင်ကျကျ ဖွင့်ထားပြီး မီးမွှေးနေသော စုချင်သည် ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရင်း အန်းမင်ဟွာကို စိုက်ကြည့်ကာ လွှတ်ခနဲ မေးလိုက်တော့သည်။

"နင်တို့နှစ်ယောက် ကိစ္စပြတ်တာ ဒီလောက်တောင် မြန်တာလား"

အန်းမင်ဟွာ - "ဟင်... ဘာကြီးလဲ"