အခန်း ၃၈

အရင်းရှင်မမလေးအဖြစ် စာအုပ်ထဲသို့ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၃၈

နွေဦးရာသီသည် အထူးပင် အလုပ်များပြားလှသော ကာလတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် အန်းမင်ဟွာသည်လည်း မိမိ၏ အိမ်ထောင်စုလေးအတွင်း၌ အမြဲတစေ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ရသည်။

သူမသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်ခင်းကို ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်း၊ အစ်မကြီးများထံမှ ပဲငံပြာရည် ပြုလုပ်နည်းကို သင်ယူခြင်းတို့အပြင်၊ နွေဦးရာသီ၏ ပြင်းထန်သော လေပြေနှင့် တောက်ပသော နေရောင်ခြည်ကို အသုံးချ၍ ဆောင်းတွင်းမှ ကျန်ရှိနေသော မုန်လာဥများကို မုန်လာဥခြောက်များအဖြစ် အခြောက်လှန်းခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ထို့အပြင် အိမ်၌လည်း ခြေလှမ်းတစ်ချက် မှားနင်းရုံမျှဖြင့် သေကြေပျက်စီးသွားနိုင်သည့် နူးညံ့သော ကြက်ပေါက်စလေး သုံးကောင်ကိုလည်း မွေးမြူထားခဲ့သေးသည်။

ကျောက်မေ့ယွီနှင့် လုကျန့်တို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသော နေ့မှာမူ ကောက်ပဲသီးနှံမိုးရွာသွန်းချိန် ကျရောက်သည့် နေ့နှင့် တိုက်ဆိုင်နေခဲ့သည်။

သူတို့ ပြန်ရောက်ရှိလာမည် ဖြစ်သောကြောင့် အန်းမင်ဟွာနှင့် စုချင်တို့သည် ကြိုတင်၍ အိမ်ရာဝင်းကို သန့်ရှင်းရေးကူညီလုပ်ဆောင်ပေးခြင်းနှင့် ခန်ကို မီးညှိအပူပေးခြင်းတို့ကို သွားရောက်ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ကြသည်။

စုချင်သည် အိမ်တွင်းကို လိုက်လံသန့်ရှင်းရေးလုပ်ရင်း သာမန်ကာလျှံကာ စကားစမြည် ပြောဆိုလာခဲ့သည်။

"ငါ မြို့တော်နဲ့ ပြည်နယ်သတင်းစာတိုက်တွေဆီကို စာမူအချို့ ပေးပို့ဖို့ စီစဉ်နေတယ်။ စစ်စခန်းဝင်းထဲက နံရံကပ်သတင်းစာကို ငါတွေ့ခဲ့တယ်။ နင့်ရဲ့ သရုပ်ဖော်ပုံဆွဲတဲ့ လက်ရာက တကယ်ကို ကောင်းမွန်လှတာပဲ။ ငါနဲ့အတူ စာမူ ပူးတွဲပေးပို့ကြည့်မလား"

ထိုစကားကြောင့် အန်းမင်ဟွာသည် စုချင်အား ရဲစွမ်းသတ္တိရှိသော စစ်သည်တော်တစ်ဦးကို ကြည့်ရှုသကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။ လက်ရှိ ခေတ်ကာလအခြေအနေအရ စုချင်သည် သတင်းစာတိုက်များသို့ စာမူများ ပေးပို့ရန် သတ္တိရှိနေသေးသည်မဟုတ်ပါလား။

အကြောင်းမှာ စာပေစကားလုံးများဆိုသည်က ပြဿနာများကို လွယ်ကူစွာ ဖန်တီးနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

စုချင်သည် အန်းမင်ဟွာ တွေးနေသည်ကို သိရှိပုံရသဖြင့် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"သိသာထင်ရှားတဲ့ နိုင်ငံရေးအမြင် ဆွဲယိမ်းမှုမျိုး— ဘယ်ဘက်ကိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ညာဘက်ကိုပဲဖြစ်ဖြစ်— အဲဒါမျိုးတွေကို ငါတို့ မပတ်သက်ဘဲ ရှောင်ကွင်းကြမယ်လေ။ မှန်ကန်တဲ့ ရှုထောင့်တစ်ခုကို ရှာဖွေနိုင်ရင် ရပါပြီ"

သူမ စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် အန်းမင်ဟွာသည် စုချင်အနေဖြင့် အရာအားလုံးကို အစီအစဉ်တကျ တွက်ချက်ထားပြီးဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။

အမှန်တော့ အန်းမင်ဟွာ၏ နံရံကပ်သတင်းစာ သရုပ်ဖော်ပုံများမှာလည်း ဤကဲ့သို့သော နည်းလမ်းဖြင့်ပင် လုပ်ဆောင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်မဟုတ်ပါလား။

သို့သော်ငြားလည်း သူမသည် ရေးသားထားသော စကားလုံးများ ပါဝင်သည့် မည်သည့်အရာကိုမျှ မထိတွေ့ဝံ့သေးချေ။ ၎င်းမှာ စကားလုံးများကို လိုရာဆွဲ၍ အဓိပ္ပာယ်ကောက်ယူရန် အလွန်လွယ်ကူလှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် စိတ်ထဲမှနေ၍— 'ပြန်လည်မွေးဖွားလာတဲ့သူတွေက ငါလိုမျိုး ကမ္ဘာကူးပြောင်းလာတဲ့သူတွေထက် ပိုပြီးတော့ သတ္တိ ရှိကြတာပဲ' ဟု တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်မိသည်။

"စာမူခတွေကို ဖျက်သိမ်းထားတယ်ဆိုပေမဲ့ ထောက်ပံ့ကြေး အနည်းငယ်တော့ ရနိုင်ပါသေးတယ်"

စုချင်က အိမ်ရာဝင်းအတွင်း ပေါက်ရောက်နေသော နုပျိုသော အပင်ပေါက်ကလေးများကို ဆွဲနှုတ်ရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။ ထို့နောက်— "နင့်ရဲ့ ပန်းချီလက်ရာက တကယ်ကောင်းတယ်လို့ ငါထင်တယ်။ စမ်းကြည့်ချင်လား" ဟု ထပ်မံဖြည့်စွက်ပြောကြားခဲ့သည်။

အန်းမင်ဟွာသည်လည်း အရာရာကို အလွန်အမင်း တွေးတောရသည်ကို မနှစ်သက်သဖြင့် ပြတ်သားစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ! ငါ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ချက်ချင်းပဲ ပုံအချို့ သွားဆွဲလိုက်မယ်!"

"ငါကတော့ စာမူကို သတင်းစာတိုက်ကို တိုက်ရိုက်သွားပြီး ပေးပို့ဖို့ စီစဉ်ထားတာ—"

"အိုဟို... ဒီနေရာလေးက တော်တော်ကျယ်ဝန်းတာပဲ။ သန့်ရှင်းပြီး နေရာလွတ်တွေလည်း အများကြီးပဲနော်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... တကယ်ကို လိမ္မာတဲ့ ကလေးတွေပဲ!"

ဘေးအိမ်ရာဝင်းဆီမှ ရှန်ဟိုင်းလေသံဝဲဝဲဖြင့် သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အော်ဟစ်စကားပြောသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုအသံကြောင့် အန်းမင်ဟွာနှင့် စုချင်တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှမ်း၍ ကြည့်ရှုလိုက်ကြသည်။ သို့ဖြစ်ရာ မေ့ယွီတွင် အိမ်နီးနားချင်းအသစ် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီလား။ လေသံကို နားထောင်ရသလောက်မူ မြို့ကြီးပြကြီးမှ ရောက်ရှိလာသူများ ဖြစ်ပုံရသည်။

"အမေရယ်... သူတို့က ရှီအန်းရဲ့ လက်အောက်က ရဲဘော်တွေပါ။ သူတို့က ကူညီပေးဖို့ ဒီကို ရောက်နေကြတာ သာမန်ကိစ္စရပ်ပဲရှိတာကို"

အန်းမင်ဟွာသည် ထိုရင်းနှီးလှသော နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားခဲ့ရသည်။ စုချင်ကလည်း အန်းမင်ဟွာ၏ အမူအရာကို ရိပ်မိကာ ခပ်တိုးတိုးမေးလိုက်သည်။ "အဲဒါ ဟဲဝမ်ဝမ် မဟုတ်လား"

"သူမရဲ့ အသံပဲ" အန်းမင်ဟွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ အသံကို နားထောင်ရသလောက်မူ ဟဲဝမ်ဝမ်သည် သူမ၏ ယောက္ခမကို ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဟဲဝမ်ဝမ်သည် လွန်ခဲ့သော လဝက်ခန့်က အိမ်နီးနားချင်း ၂၀၅ တပ်ရင်းမှ တပ်စိတ်မှူး 'ချန်ရှီအန်း'နှင့် လက်ထပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က မင်္ဂလာပွဲကို ရိုးရှင်းစွာဖြင့် ညအချိန်တွင် ကျင်းပခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို သူမ၏ ယောက်မဖြစ်သူက အိမ်နားတွင် စီစဉ်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဧည့်သည်များမှာလည်း လာရောက်ပြီးနောက် ကြာရှည်စွာ မနေထိုင်ဘဲ ချက်ချင်း ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။ ဟဲဝမ်ဝမ်အနေဖြင့် ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာရှာဖွေခြင်း မရှိခဲ့သဖြင့် အန်းမင်ဟွာကပင် သူမအား လက်ဆောင်အဖြစ် ပန်းထိုးခေါင်းအုံးစွပ်တစ်စုံကို ပေးအပ်ခဲ့သေးသည်။

ထိုနေ့ညနေက သူမသည် ထိုခေတ်ကာလ၏ ထူးခြားသော မင်္ဂလာအခမ်းအနားကိုလည်း တက်ရောက်ခဲ့သည်။ သတို့သမီးနှင့် သတို့သားသည် ပုံတူပန်းချီကားချပ်ရှေ့တွင် ရပ်၍ 'အရှေ့အရပ်သည် နီမြန်းနေသည်' ဟူသော သီချင်းကို သီဆိုကြပြီး၊ အထက်တန်းညွှန်ကြားချက်များကို လေ့လာမှတ်သားကာ ပုံတူပန်းချီကားအား သုံးကြိမ်ဦးချ၊ မိဘများကို သုံးကြိမ်ဦးချ၊ ထို့နောက် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး သုံးကြိမ်ဦးညွှတ်ခြင်းဖြင့် အခမ်းအနားကို ပြီးမြောက်စေခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ လဝက်ခန့် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ယခုအခါတွင်မူ သူတို့အတွက် အိမ်ရာဝင်းကို ခွဲဝေချထားပေးခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"အဲဒီလူတွေက ရှီအန်းရဲ့ လက်အောက်က ရဲဘော်တွေ၊ နင့်ရဲ့ အခကြေးငွေပေးပြီး ခိုင်းစေထားတဲ့ အလုပ်သမားတွေ မဟုတ်ဘူး!"

ပြင်ပမှ သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီး၏ အသံသည် မကျေမနပ်ဖြစ်စွာဖြင့် ဆုံးမဩဝါဒပေးလာခဲ့သည်။

"သူတို့က ရဲဘော်ရဲဘက်စိတ်ဓာတ်နဲ့ ကူညီပေးနေကြတာ။ နင်က ယောက်ျားဖြစ်သူရဲ့ ရဲဘော်ရဲဘက် သံယောဇဉ်တွေကို ကူညီထိန်းသိမ်းပေးရမယ့်အစား ဒါကို သဘာဝကျတဲ့ အရာတစ်ခုလိုမျိုး ပြုမူနေတယ်။ ငါ တကယ်ပဲ နင့်ရဲ့ ဆင်ခြင်တုံတရားကို နားမလည်နိုင်တော့ဘူး"

ထိုစကားကြောင့် အန်းမင်ဟွာနှင့် စုချင်တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်ကြပြန်သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြင်းထန်သော စူးစမ်းလိုစိတ်များ အရိပ်ထင်နေသည်ကို မြင်တွေ့နေရသည်။

သူတို့သည် ထိုသက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးကြီး၏ ရုပ်သွင် မည်သို့ရှိသည်ကို စူးစမ်းလိုကြသလို၊ ဤယောက္ခမနှင့် ချွေးမအုပ်စုသည် မည်ကဲ့သို့သော ဆက်ဆံရေးမျိုး ရှိလာမည်ကိုလည်း သိရှိလိုနေကြသည်။

"ဒီတပ်စိတ်မှူးချန်မှာ... အိမ်မှာ အမေအိုတစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တာလား"

စုချင်သည် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် အန်းမင်ဟွာ၏ နားအနီးသို့ ကပ်၍ တိုးတိုးလေး မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... တပ်စိတ်မှူးချန်က တစ်ဦးတည်းသောသားပဲ။ သူ့အဖေက တာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်း ကျဆုံးသွားခဲ့တာ"

ထိုသို့ဆိုလျှင် တပ်စိတ်မှူးချန်၏ အနာဂတ်ဘဝသည် တကယ်ကို... စိတ်လှုပ်ရှားစရာ အဖြစ်အပျက်များနှင့် ပြည့်နှက်နေပေလိမ့်မည်။

သူသည် လက်ထပ်ပြီးသည်နှင့် မိခင်ဖြစ်သူကို ချက်ချင်း ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ထင်ရှားစွာပင် သူသည် သိတတ်သော သားလိမ္မာတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဟဲဝမ်ဝမ်မှာမူ လိမ္မာပါးနပ်သော 'လက်ဖက်စိမ်းမ' အမျိုးအစား ဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်ရာ ဤချွေးမနှင့် ယောက္ခမအတွဲသည် နောက်ဆုံးတွင် ပဋိပက္ခများ ဖြစ်ပွားလာမည်လားဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မခန့်မှန်းနိုင်ပါချေ။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အမေရယ်... အမေပြောတာ မှန်ပါတယ်"

ပြင်ပမှ ဟဲဝမ်ဝမ်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်၊ ၎င်းမှာ မည်သည့်ဒေါသအာရုံမျှ မရှိသကဲ့သို့ အလွန်ပင် နူးညံ့သိမ်မွေ့လှပေသည်။

"ကျွန်မ စကားကို စဉ်းစားဆင်ခြင်ခြင်းမရှိဘဲ ပြောဆိုမိတာ ကျွန်မအမှားပါ။ အိမ်ထဲကို ဝင်ကြရအောင်နော်။ စစ်တပ်အိမ်ရာဝင်းရဲ့ အိမ်ပုံစံတွေက အကုန်လုံးတူတူပါပဲ။ အဓိကအခန်း သုံးခန်းပဲ ရှိတာ။ အမေ ပြောင်းလဲချင်တာမျိုး ရှိ၊ မရှိ ကြည့်ပါဦး၊ ကျွန်မတို့ ကိုယ်တိုင် ပြန်ပြင်ဆင်လို့ ရပါတယ်"

"ကျွန်မတို့အနောက်က အတန်းထဲက ဒုတိယတပ်စုမှူးချင်ရဲ့ မိသားစုဆိုရင် တော်တော်လေး ကောင်းမွန်အောင် ပြောင်းလဲထားကြတယ်! သူတို့က မီးဖိုချောင်ကို အပြင်ဘက်ကို ရွှေ့လိုက်ပြီး ရေချိုးခန်းတစ်ခုတောင် ဆောက်ထားသေးတယ်။ အခုဆိုရင် အိမ်မှာတင် ရေချိုးလို့ရနေပြီ..."

"ဝမ်ဝမ်"

အမျိုးသမီးကြီး၏ အသံသည် လေးနက်သောအဓိပ္ပာယ်များ ပြည့်နှက်လျက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"နင်က အဲဒီလိုမျိုး ပြုမူလို့မရဘူး ကလေးရယ်... သူများမှာ ရှိတာကို အမြဲတမ်း လိုချင်တောင့်တနေလို့ မဖြစ်ဘူး။ ညည်းကိုယ်တိုင် ခုနကပဲ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား၊ အဲဒီမိသားစုရဲ့ လင်ယောက်ျားက ဒုတိယတပ်ခွဲမှူးလို့၊ ဒါပေမဲ့ ရှီအန်းကတော့ တပ်စိတ်မှူးတစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတာ။ အကယ်၍ နင်က ငါတို့အိမ်ကို သူတို့အိမ်နဲ့ အတူတူဖြစ်အောင် လိုက်လုပ်မယ်ဆိုရင်... အဲဒီမိသားစုဘက်က တစ်မျိုးမြင်သွားနိုင်တယ်လို့ နင်မထင်ဘူးလား"

"မဟုတ်ပါဘူး အမေရယ်..."

ဟဲဝမ်ဝမ်က ကမန်းကတန်း ရှင်းပြလာခဲ့သည်။ "ဒီစစ်တပ်အိမ်ရာဝင်းထဲက အိမ်အားလုံးက မူလကတည်းက တထပ်တည်း တူညီအောင် ဆောက်ထားတာပါ။ ရာထူးအဆင့်အတန်း မခွဲခြားဘဲ လူတိုင်း တူညီတဲ့ ပုံစံကိုပဲ ရရှိခဲ့တာ။ အမေပြောသလိုပါပဲ... အိမ်ရာဝင်းကို ဘယ်လိုပြင်ဆင်မလဲဆိုတာကတော့ သူတို့ရဲ့ တတ်နိုင်မှုအပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်"

"နင်ကိုယ်တိုင်ပဲ ပြောတယ်မဟုတ်လား။ တတ်နိုင်မှုအပေါ်မှာ မူတည်တယ်လို့။ ဒါပေမဲ့ ရှီအန်းက တပ်စိတ်မှူးလေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတာ။ သူ လစဉ်ရတဲ့ စရိတ်စက အနည်းငယ်လေးနဲ့... သူများတွေလိုမျိုး ပြန်ပြင်ဆင်မှုတွေကို တတ်နိုင်ပါ့မလား။ ငါ ဒီကိုလာတဲ့ လမ်းခရီးမှာ ဝန်ဆောင်မှုနယ်မြေထဲက အများပိုင်ရေချိုးခန်းကို တွေ့ခဲ့တယ်။ ငါတို့ အဲဒီမှာပဲ သွားပြီး ရေချိုးလို့ရတာပဲ၊ အိမ်မှာ သီးသန့်ဆောက်နေစရာ မလိုပါဘူး"

"ကျွန်မက အမေ နေသားမကျမှာကို စိုးရိမ်လို့ပါ"

ဟဲဝမ်ဝမ်က အပြုံးအတုတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ ကျွန်မမှာလည်း လစာဝင်ငွေ ရှိပါတယ် အမေရယ်။ အကယ်၍ ကျွန်မတို့ တစ်ခုခု ထပ်ဖြည့်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း တတ်နိုင်ပါတယ်"

"နင်တို့လို လူငယ်တွေက ဖြုန်းတီးလွန်းကြတာပဲ! ငါ့အမြင်ကို ပြောရရင်တော့... နင်ကော ရှီအန်းပါ လစာတွေကို ငါ့ဆီ အပ်သင့်တယ်။ ငါ နင်တို့အတွက် ငွေကြေးတွေကို စီမံခန့်ခွဲပေးမယ်— နင်တို့ စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ မသုံးဖြုန်းမိအောင် တားဆီးပေးပြီး ငွေစုမိအောင် ကူညီပေးတာပေါ့!"

"ဒီအဖွားကြီး ဒီနေရာကို ရောက်လာတာက ညည်းတို့နှစ်ယောက်လုံး စိုးရိမ်ပူပန်မှုမရှိဘဲ တော်လှန်ရေးလုပ်ငန်းစဉ်တွေအပေါ်မှာပဲ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်နိုင်အောင် ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးဖို့ အထူးရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လာခဲ့တာ! အခုအချိန်ကစပြီး အိမ်မှုကိစ္စတွေကို ညည်းတို့ ပူစရာမလိုတော့ဘူး။ အားလုံးကို ငါ့ကိုပဲ လွှဲထားလိုက်တော့!"

ထိုစဉ် အန်းမင်ဟွာနှင့် စုချင်တို့သည် မိမိတို့ကိုယ်ကိုယ်ပင် မသိရှိလိုက်ဘဲ အိမ်ရာဝင်းတံတိုင်းအောက်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ရင်း စိတ်ဝင်တစားဖြင့် နားထောင်နေခဲ့ကြသည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလှပပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ကျောက်မေ့ယွီသည် လုကျန့်အား အိမ်ရာဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် ဖေးမကူညီပေးနေစဉ်မှာပင် သူတို့နှစ်ဦး အရှေ့ဘက်တံတိုင်းအောက်၌ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးစလုံးသည် ဝေခွဲမရသော အကြည့်များဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့နှစ်ယောက် တကယ်ပဲ ဘာတွေလုပ်နေကြတာလဲ။

"မင်ဟွာ၊ ချင်ချင်"

ရုတ်တရက် အသံကြောင့် ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် အန်းမင်ဟွာသည် တင်ပါးလွှဲလျက် လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

"နင်တို့ ပြန်ရောက်ပြီပဲ!"

အန်းမင်ဟွာသည် သူမ၏ ခြေထောက်များတွင် ပုရွက်ဆိတ်များ ကိုက်ခဲနေသကဲ့သို့ ထုံကျင်နေမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကမန်းကတန်း မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"တပ်ခွဲမှူး လုရဲ့ ဒဏ်ရာက အပြည့်အဝ ပြန်ကောင်းသွားပြီလား"

"တော်တော်လေးတော့ ကောင်းသွားပါပြီ"

ကျောက်မေ့ယွီသည် ထင်ရှားစွာပင် ဝိတ်ကျသွားခဲ့ပြီး— သူမ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်က ပို‌၍ထင်ရှားပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။ သူမသည် အိမ်ရာဝင်းနှင့် မီးခိုးများ တဖွဲဖွဲ ထွက်ပေါ်နေဆဲဖြစ်သော မီးခိုးခေါင်းတိုင်ကို ကြည့်ရှုရင်း နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ကျေးဇူးတင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ရသည်။

"ဆရာဝန်ကတော့ ပြန်သက်သာလာတာ ကောင်းတယ်လို့ ပြောတယ်။ သူ ရက်နည်းနည်းပဲ အနားယူဖို့ပဲ လိုတာပါ"

"ငါ နင်တို့နှစ်ယောက်လုံးကို တကယ်ပဲ လွမ်းနေခဲ့တာ!"

တပ်ခွဲမှူး လုကျန့်၏ ထင်ရှားသော မျက်ခုံးများမှာ အပေါ်သို့ ပင့်တက်သွားခဲ့ရသည်။ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မှန်းမသိဘဲ သူသည် ဤကဲ့သို့သော ထူးဆန်းသော ခံစားချက်မျိုးကို ရရှိနေမိသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ဇနီးသည်၏ နှလုံးသားထဲတွင် သူသည် သူမ၏ အကောင်းဆုံး သူငယ်ချင်း သုံးယောက်ထက် မည်သည့်အခါမျှ ရာထူးအဆင့်အတန်း ပိုမြင့်မားလာလိမ့်မည်မဟုတ်ဟူသော ခံစားချက်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။

"ငါတို့လည်း နင်တို့ကို လွမ်းနေခဲ့တာပါ! နင်နဲ့ တပ်ခွဲမှူးလုတို့ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ရောက်လာတာ တကယ်ကို ဝမ်းသာစရာပဲ!"

"အစ်မလင်းကတော့ ဒီနေ့ ကကွက်အဖွဲ့က ကိစ္စရပ်တွေရှိနေလို့ လာလို့မရသေးဘူး။ နင်တို့အိမ်က ဖုန်သုတ်တဲ့ ကိစ္စတွေကိုတော့ မနေ့ကတုန်းက သူမကိုယ်တိုင် ကြက်မွှေးပုဆိုးနဲ့ လိုက်လံသန့်ရှင်းပေးခဲ့တာ။ သူမ မထွက်ခွာခင်မှာလည်း သူမရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်တာမျိုး မလုပ်ကြဖို့ ငါတို့ကို ထပ်တလဲလဲ မှာကြားသွားသေးတယ်!"

လင်းဝမ်ရွေ့သည် ကျောက်မေ့ယွီနှင့်အတူ စစ်ဆေးရုံသို့ လိုက်ပါသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လုကျန့် သတိရလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူသည် သူ့ဘာသာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဩော်... ဒါနဲ့၊ နင်တို့နှစ်ယောက် စောစောက ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။ အရှေ့ဘက်တံတိုင်းအောက်မှာ တစ်ခုခု ပေါက်နေလို့လား။ ပန်းသီးစေ့တွေ စပြီး ကြီးထွားလာလို့လားမသိဘူးနော်"

ယခင်က သူမနှင့် လုကျန့်တို့သည် အိမ်၌ ပန်းသီးများကို စားသုံးခဲ့ကြသည်။ ထိုစဉ်က အထဲမှ ပန်းသီးစေ့ကလေးများ ကျန်းမာသန်စွမ်းသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် သူမသည် ပန်းသီးအူတိုင်များကို မြေကျင်းငယ်တစ်ခုတူး၍ မြှုပ်နှံထားခဲ့ပြီး ၎င်းတို့သည် ပျိုးပင်ကလေးများအဖြစ် ကြီးထွားလာလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အဲဒါကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး— နင်တို့မှာ အိမ်နီးနားချင်းအသစ် ရောက်နေပြီလေ!"

သူမ ထိုသို့ ပြောဆိုလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဂိတ်တံခါးဝ အပြင်ဘက်မှ သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးကြီး၏ အသံသည် ဟိန်းထွက်လာခဲ့တော့သည်။

"ဒါက တပ်ခွဲမှူးလု ထင်ပါရဲ့။ ကျွန်မတို့ ကြိုတင်အကြောင်းမကြားဘဲ ရုတ်တရက် ရောက်လာရတဲ့အတွက် တကယ်ပဲ အားနာပါတယ်..."