အခန်း ၃၉

အရင်းရှင်မမလေးအဖြစ် စာအုပ်ထဲသို့ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၃၉

သူမသည် ခရမ်းရောင် ကော်လာစောင်း အင်္ကျီတစ်ထည်၊ အမည်းရောင် ဘောင်းဘီပွပွနှင့် သိုင်းကြိုးပါသော ကတ္တီပါ ဖိနပ်အမည်းတစ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

ထိုသက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးကြီးသည် အရပ်ပုသော်လည်း သူမ၏ ဆံပင်များကိုမူ ခေါင်းအနောက်ဘက်တွင် စနစ်တကျနှင့် သေသပ်လှပစွာ ထုံးဖွဲ့ထားသည်။ သူမ၏ ကျောပြင်က မတ်မတ်ရှိနေပြီး သူမထံမှ ဒေသန္တရ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို အထင်အရှား ခံစားရစေသည်။

သူမသည် ငယ်စဉ်ဘဝက အလွန်လှပသော မိန်းမလှလေးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့လိမ့်မည်ဆိုသည်ကို ခန့်မှန်းရန် မခက်ခဲလှပေ။

သို့သော်ငြားလည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲမှ အကြည့်ကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့် ယခုအခါတွင်မူ သူမသည် ဆက်ဆံရခက်ခဲမည့် ယောက္ခမတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်ကြောင်း ရိပ်မိရန်လည်း မခက်ခဲလှပါချေ။

အမှန်တော့ စောစောက တိတ်တဆိတ် ချောင်းမြောင်းနားထောင်ခဲ့ရုံမျှဖြင့် ထိုအချက်က အတော်လေး ထင်ရှားနေခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။

အန်းမင်ဟွာသည် ဟဲဝမ်ဝမ်တစ်ယောက် တကယ်ပဲ သူမ၏ လစာငွေများကို ဤအဖွားကြီးထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးအပ်လိမ့်မည်လားဆိုသည်ကို အနည်းငယ် စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်မိသည်။

ထိုသက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးကြီးဖြစ်သူ 'ဝမ်ရှု့ချင်' သည် ကျောက်မေ့ယွီ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ချီးမွမ်းစကားများ တဖွဲဖွဲ ပြောဆိုလာခဲ့သည်။ ထို့နောက် အန်းမင်ဟွာနှင့် စုချင်တို့သည် အိမ်ရာဝင်း သန့်ရှင်းရေးကို ကူညီလုပ်ဆောင်ပေးရန် လာရောက်ကြခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားသည့်အခါ သူမသည် သူတို့သုံးဦးစလုံးကိုပါ စုပေါင်း၍ ချီးကျူးစကား ဆိုတော့သည်။

တစ်ဖက်ရှိ အိမ်ခန်းထဲတွင်မူ ဟဲဝမ်ဝမ်သည် သူမ၏ ခရီးဆောင်အိတ်များကို သန့်ရှင်းသပ်ရပ်အောင် သိမ်းဆည်းပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အရှေ့ဘက်အခန်းဆီမှ မည်သည့်အသံမျှ ထွက်ပေါ်မလာတော့သဖြင့် သူမ သွားရောက်ကြည့်ရှုလိုက်သည့်အခါ— မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် လူက မရှိတော့ချေ။

ထိုအခိုက် သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ချွေးစေးများ ပျံတက်သွားခဲ့ရသည်။ ထိုအဖွားကြီးသည် ယနေ့မှသာ စစ်တပ်အိမ်ရာဝင်းသို့ စတင်ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဤနေရာကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု မရှိသေးပါချေ။ သို့ဖြစ်ရာ မည်သည့်နေရာသို့ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားရသနည်း။

ဟဲဝမ်ဝမ်သည် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်လွန်းသဖြင့် သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ရင်ဘတ်ထဲမှ ခုန်ထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် စောစောက ပြောဆိုခဲ့သော စကားများကို ကမန်းကတန်း ပြန်လည်စဉ်းစားမိသည်— သူမ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းပြောဆိုမိခဲ့သလား။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ထိုအဖွားကြီးကသာ သူမအပေါ် တစ်ချိန်လုံး အပြစ်ရှာ စောင်းမြောင်းပြောဆိုနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်မဟုတ်ပါလား။

အကယ်၍ ချန်ရှီအန်းကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင်... သူမသည် ဤအဖွားကြီးကို ဘာကြောင့် အောင့်အည်း သည်းခံနေရမည်နည်း။

ဟဲဝမ်ဝမ်သည် ပျာပျာသလဲဖြင့် အပြင်ဘက်သို့ အပြေးအလွှား ထွက်လာခဲ့ရာ အိမ်ရာဝင်းထဲသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အဖွားကြီး၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ချက်ချင်း ပြန်၍တည်ငြိမ်သွားခဲ့ရသည်။

"အမေရယ်... ဘာလို့ ဘာမှမပြောဘဲ အပြင်ကို ထွက်လာရတာလဲ"

ဝမ်ရှု့ချင်သည် အန်းမင်ဟွာ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး သူမသည် ပြက္ခဒိန်ဟောင်းများပေါ်က ရုပ်ရှင်မင်းသမီးများထက်ပင် ပိုမိုလှပကြောင်း ထပ်တလဲလဲ ချီးမွမ်းပြောဆိုနေခဲ့သည်။ ဟဲဝမ်ဝမ် အပြင်သို့ ထွက်လာပြီး သူတို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ခြေလှမ်းများ တန့်သွားခဲ့ရသည်။

ဘာဖြစ်လို့ အန်းမင်ဟွာနဲ့ စုချင်တို့ကပါ ဒီနေရာကို ရောက်နေကြတာလဲ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အတိတ်တုန်းက မနှစ်မြို့ဖွယ်ရာ ရာဇဝင်အချို့ ရှိခဲ့ဖူးပြီး သူမသည် တစ်ချိန်က သူတို့၏ လင်ယောက်ျားများအပေါ်တွင် စိတ်ကူးစိတ်သန်းအချို့ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် ယခုအခါ သူတို့ကို မြင်တွေ့ရခြင်းက သူမအား အလွန် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် သူမသည် စုချင်ကို တကယ်ပဲ ကြောက်ရွံ့မိသည်။ ထိုမိန်းမသည် ပုံမှန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်ပါချေ။ သာမန်စကားလုံးများကိုပင် နားမလည်နိုင်သည့် အမျိုးအစား ဖြစ်သည်။

"အမေ... မွန်းတည့်တော့မယ်။ ကျွန်မ စားသောက်ဆောင်ကို သွားပြီး နေ့လယ်စာ သွားဝယ်ပေးမယ်လေ။ အမေ ဘာစားချင်လဲ"

ဝမ်ရှု့ချင်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ခေတ္တမျှ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ရုတ်တရက်ဆန်ပြီး ပြတ်သားလှသဖြင့် ဘေးမှ ကြည့်နေသော အန်းမင်ဟွာပင် စိမ့်ခနဲ ခံစားလိုက်ရသည်။

၎င်းက တကယ်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

သို့သော် ဟဲဝမ်ဝမ်ကမူ ၎င်းကို သတိမပြုမိပါချေ။ သူမသည် တံခါးဝတွင်သာ ရပ်နေပြီး အနားသို့ တိုးမလာဝံ့ဘဲ "အမေ" ဟုသာ ထပ်တလဲလဲ လှမ်း၍ ခေါ်ဆိုနေခဲ့သည်။

ဝမ်ရှု့ချင်သည်လည်း အခြားရွေးချယ်စရာမရှိသဖြင့် အပြုံးမျက်နှာကို ဆက်ထိန်းသိမ်းထားရင်း အန်းမင်ဟွာတို့အုပ်စုကို မတတ်သာဘဲ နှုတ်ဆက်စကား ဆိုလိုက်ရတော့သည်၊ နောင်တွင် အချိန်ရပါက အတူတူ စကားပြောကြရန် ကတိပြုရင်း ထိုနေရာမှ လှည့်ထွက်ခဲ့တော့သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများက ထက်မြက်လှရာ ဟဲဝမ်ဝမ်က ထိုဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်စဉ် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖြတ်ပြေးသွားသော အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ခံစားရသည့် အရိပ်အယောင်ကို လုံးဝ လက်လွတ်မခံဘဲ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝမ်ရှု့ချင်သည် သူမ၏ အကြည့်ကို အောက်သို့ နှိမ့်ချလိုက်မိရင်း... မိမိသားဖြစ်သူ ရွေးချယ်ထားသော ဇနီးသည်မှာ ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ပြဿနာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

"အမေ... ကျွန်မ ကန်တင်း သွားပြီး အစားအသောက် သွားဝယ်မလို့။ အမေ ဘာစားချင်လဲ"

"ကန်တင်းကို သွားတာက ငွေရော ရိက္ခာကူပွန်ပါ ကုန်တာမဟုတ်ဘူးလား"

ဝမ်ရှု့ချင်က ခေါင်းခါလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့က ချွေတာဖို့ လိုအပ်သေးတယ်လေ။ အိမ်က မီးဖိုချောင်မှာ မီးဖို ရှိနေတာပဲ။ ငါပဲ ချက်ပြုတ်လိုက်ပါ့မယ်"

"ကျွန်မတို့အိမ်မှာ ချက်ပြုတ်ဖို့ ဆီ၊ ဆား၊ ပဲငံပြာရည်၊ ရှာလကာရည် ဘာမှမဝယ်ရသေးဘူး။ ပြီးတော့ ထင်းလည်း မရှိသေးဘူးလေ!"

ဟဲဝမ်ဝမ် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်အားလျော့သွားမိသည်။ "အဲဒါအပြင် အမေက လမ်းခရီးမှာ အကြာကြီး ခရီးနှင်လာရတာဆိုတော့ ပင်ပန်းနေလောက်ပြီ။ ဒီတစ်ကြိမ်ပဲ ကျွန်မကို သွားဝယ်ခွင့်ပြုပါနော်... ရမလား"

…

အန်းမင်ဟွာသည် မိမိ၏ အစီအစဉ်များကို စဉ်းစားတွေးတောရင်း အိမ်သို့ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ခုန်ဆွခုန်ဆွ ပြန်လာခဲ့သည်။ ကောက်ပဲသီးနှံမိုးရွာသွန်းချိန်ပြီးနောက်တွင် ငါးမျိုးစုံတို့သည် ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ပေါ်ထွက်လာကြမည်ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ သူမအနေဖြင့် ပင်လယ်စာများကို ထပ်၍ အဝစားသုံးနိုင်မည့် ရာသီသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဤကာလအတွင်းရှိ ငါးများတွင် ငါးဥများ— ငါးဥအပြည့် ပါရှိနေတတ်သည်။

သူမသည် အချို့ကို အခြောက်လှန်းပြီး မြို့တော်သို့ ပါဆယ်ပို့ရန် တွေးတောနေမိသည်။

ယနေ့ ဝမ်ရှု့ချင်နှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက်တွင် သူမသည် မိမိ၏ ယောက္ခမဖြစ်သူ 'ချန်ယွင်ရန်' ကသာ တကယ်ကို ပြည့်စုံကောင်းမွန်လှသော ယောက္ခမစစ်စစ် ဖြစ်ကြောင်း ပို၍သက်ဝင်ယုံကြည်သွားခဲ့ရသည်။

မိမိ၏ မိဘအရင်းများအတွက်မူ ဤကဲ့သို့သော အခြောက်အခြမ်းများကို ပို့ဆောင်ပေးရန် မလိုအပ်ပါချေ။ အလတ်ဆတ်ဆုံး ဖမ်းဆီးရမိသော ငါးများကသာ အဆင်ပြေဆုံး ဖြစ်လိမ့်မည်။

သို့သော် လက်ရှိ အခြေအနေအရမူ သူမ၏ မိဘများနှင့် လူကိုယ်တိုင် မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ဆုံရန် အချိန်မကျသေးပါချေ။ သူမ အနည်းငယ်မျှ ထပ်၍ အောင့်အည်းသည်းခံရဦးမည် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က သိပ်ပြီး မကြာတော့ပါချေ။

သူမသည် လမ်းလျှောက်ရင်း အတွေးများ လွင့်မျောနေခဲ့သည်။ ချင်လဲ့သည် နေ့လယ်စာစားရန် အိမ်သို့ ပြန်လာမည်မဟုတ်သောကြောင့် အန်းမင်ဟွာသည်လည်း သီးသန့် ချက်ပြုတ်မနေတော့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် မိမိ၏ နေရာလွတ် ဈေးကွက်တွင်းရှိ သိုလှောင်ထားသော ပစ္စည်းများကို ရှာဖွေလိုက်ပြီး စားစရာတစ်ခုခုကိုသာ ရွေးချယ်စားသောက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် စုချင်ပြောခဲ့သော စာမူနှင့် သရုပ်ဖော်ပုံများ ပေးပို့မည့် ကိစ္စကို သတိရသွားသဖြင့် သူမသည် ပန်းချီဆေးများနှင့် စာရွက်များကို ထုတ်ယူကာ စတင်ပုံဆွဲတော့သည်။

သူမသည် စစ်သားတစ်ဦး၏ အခြေခံ ပုံသဏ္ဌာန်အကြမ်းကို စတင်ရေးဆွဲနေဆဲဖြစ်စဉ်မှာပင် သူမ၏ နားများက လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ရသည်။ ဘေးအိမ်ရာဝင်းဆီမှ ငိုကြွေးသံများကို ကြားလိုက်ရခြင်း ကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူမသည် တမင်တကာ ချောင်းမြောင်းနားထောင်ခြင်းကို နှစ်သက်၍ မဟုတ်ပါချေ။

အဓိကအချက်မှာ အသံလုံစနစ်ဟူသည်က တကယ်ကို ဆန်းကြယ်လွန်းလှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မှန်း မရှင်းပြနိုင်သော်လည်း သူမသည် မိမိ၏ အခန်းထဲတွင် ထိုင်နေသော်လည်း ဘေးအိမ် ဟဲဝမ်ဝမ်တို့အိမ်မှ ပြောဆိုသံ စကားလုံးတိုင်းကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူမ၏ နားများတွင် အတင်းအဖျင်း စကားလုံးများကို သဘာဝအတိုင်း စစ်ထုတ်ပေးနိုင်သော စွမ်းရည်ပါရှိနေပြီး သင့်တော်သော အချိန်အခါများတွင် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပို၍ စွမ်းဆောင်ရည် ပြသနေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"သူမက ကျွန်မ ဘာပဲလုပ်လုပ် မနှစ်သက်ဘူး။ တမင်တကာ သက်သက် ပြဿနာရှာနေတာ!"

ဟဲဝမ်ဝမ်သည် ခန်ပေါ်တွင် ထိုင်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ အဒေါ်ဖြစ်သူအား သနားစဖွယ် ကြည့်ရှုရင်း နောင်တများ ပြည့်နှက်နေသော အသံဖြင့် ပြောဆိုနေခဲ့သည်။

"ကျွန်မ သူမလိုမျိုး လူတစ်ယောက်ကို တစ်ခါမှ မကြုံဖူးဘူး။ နှလုံးသားက အဲဒီလောက်တောင် ခါးသီးရက်စက်ရတာလား! မဟုတ်ဘူး... အပြင်ပန်းမှာတောင် နူးညံ့မှု လုံးဝမရှိဘူး! သူမ ရောက်လာတဲ့ အချိန်ကစပြီး ကျွန်မလုပ်သမျှ အရာအားလုံးကို လိုက်ဝေဖန်နေတော့တာပဲ။ ဒါလည်း မမှန်ဘူး၊ ဟိုဟာလည်း စနစ်တကျ မရှိဘူးနဲ့၊ နောက်ဆုံး အသက်ရှူတာ မှားရင်တောင် ရာဇဝတ်မှု ဖြစ်တော့မလိုပဲ!"

"ကျွန်မ အဲဒါတွေကိုတောင် အောင့်အည်းသည်းခံခဲ့ပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူမက ကျွန်မနဲ့ ချန်ရှီအန်းကြားကို သွေးခွဲဖို့ ကြိုးစားနေပြီ! နေ့လယ်တုန်းက ကျွန်မ စားသောက်ဆောင်ကို သွားပြီး အစားအသောက် သွားဝယ်မယ်လို့ ပြောတာကို သူမက အိမ်မှာပဲ ချက်စားမယ်လို့ အတင်းဇွတ်လုပ်တယ်။ ကျွန်မ တားဆီးဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ မရခဲ့ဘူး။ အိမ်မှာ ဘာပစ္စည်းမှ မရှိသေးတော့... ကျွန်မ အများပိုင်သမဝါယမဆိုင်ဆီကို ငါးကြိမ်တိုင်တိုင် ပြေးလွှားခဲ့ရတယ်!"

"အဲဒါကို နောက်ဆုံးကျတော့... သူမက ကျွန်မတို့ ဒေသန္တရ မီးဖိုကို အသုံးမပြုတတ်ဘူး၊ နေသားမကျဘူးလို့ ပြောပြီး ကျွန်မကိုပဲ ပြန်ချက်ခိုင်းပြန်ရော"

ဟဲဝမ်ဝမ်သည် ပို၍ ပြင်းထန်စွာ ငိုကြွေးလာခဲ့ပြီး မျက်ရည်ကြီးငယ်များ တဖွဲဖွဲ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

"သူမက ဟူချန်မြို့က လာတာလို့ ပြောပေမဲ့ မြို့ကြီးပြကြီးက လာတာလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့! အဲဒါက ကျေးလက်တောရွာက မီးဖိုပဲဥစ္စာ... ဘာတွေ နေသားမကျစရာ ရှိလို့လဲ။ သူမက ကျွန်မကို တမင်တကာ သက်သက် ဒုက္ခပေးနေတာ!"

"ချန်ရှီအန်း နေ့လယ် ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မတို့ ထမင်းမစားရသေးတာကို မြင်တော့ အကြောင်းရင်းကို မေးတယ်။ အဲဒီမှာ အဖွားကြီးက သူမ ဗိုက်ဆာလို့ သေတော့မယ်။ ဆာလွန်းလို့ မျက်စိတွေတောင် ပြာနေပြီလို့ ပြောပြီး ကျွန်မကို ချက်ခိုင်းဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူးလို့ ဟန်ဆောင်ပြောတယ်။ အဲဒါကို ချန်ရှီအန်းက သူမစကားကို ယုံကြည်ပြီး ကျွန်မကို ကန်တင်းမှာ သွားမဝယ်ရကောင်းလားဆိုပြီး ဆူပူကြိမ်းမောင်းတော့တာပဲ!"

ထိုစကားများကြောင့် ဟဲယွီရုန်သည်လည်း သက်ပြင်းမောတစ်ခုကိုသာ မတတ်သာဘဲ ချလိုက်မိတော့သည်။

ချန်ရှီအန်းတွင် မုဆိုးမ မိခင်အိုတစ်ဦး ရှိနေသည်ဟူသော အချက်ကိုမူ သူမသည် ၎င်းတို့နှစ်ဦးအား မိတ်ဆက်ပေးပြီးသည့် နောက်ပိုင်းမှသာ သိရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်ကတည်းကပင် မုဆိုးမ မိခင်တစ်ဦးတည်းက ပြုစုပျိုးထောင်ထားသော သားဖြစ်သူနှင့် လက်ထပ်ပါက ယောက္ခမနှင့် ချွေးမ ဆက်ဆံရေးတွင် ကြီးမားသော ပြဿနာရပ်များ သေချာပေါက် ရှိလာနိုင်ကြောင်း သူမ ခံစားခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်က သူမ တွေးမိသည်မှာ 'ကောင်းပြီလေ... သူတို့က တစ်ကြိမ်တည်းသာ တွေ့ဆုံဖူးသေးတာဖြစ်လို့ အချိန်မီသေးခင်မှာပဲ လမ်းခွဲလိုက်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်' ဟု ဖြစ်သည်။ သို့သော် မည်သူက ထင်မှတ်ထားမည်နည်း... သူမ၏ အရှေ့တွင် ရှိနေသော ဤခေါင်းမာသည့် မိန်းကလေးသည် ပုံမှန်အားဖြင့် အလွန်ထက်မြက်လှသော်လည်း ဘဝ၏ အရေးကြီးသော ဆုံးဖြတ်ချက်များနှင့် ကြုံတွေ့ရသည့်အခါတိုင်း အမြဲတမ်း အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့သွားတတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် ချန်ရှီအန်းကိုသာ သဘောကျနှစ်သက်ခဲ့သည်။ သူသည် အရည်အချင်းရှိပြီး သူမအပေါ် ကောင်းမွန်သည်ဟု ယူဆကာ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူနှင့်အတူ ရှိနေရန်သာ အတင်းအကျပ် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင်မူ လက်ထပ်ပြီး ရက်အနည်းငယ်မျှသာ ရှိသေးသော်လည်း ယောက္ခမနှင့် ဆက်ဆံရခြင်းက မည်မျှအထိ ခက်ခဲပင်ပန်းကြောင်း သူမ စတင်သဘောပေါက်နေခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

ဟဲယွီရုန်က သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် နင်က ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ။ ကွာရှင်းမလို့လား"

ထိုစကားကြောင့် ဟဲဝမ်ဝမ်၏ ငိုသံမှာ ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ရသည်။ သူမသည် ထိုစကားလုံးများကြောင့် အလွန်အမင်း ဆို့နင့်သွားခဲ့ရသဖြင့် ကြို့ထိုးသံပင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ဟဲယွီရုန်အား ငေးမောစွာ စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောခဲ့သည်။

"ဒေါ်လေး... ဒေါ်လေး စောစောက ဘာပြောလိုက်တာလဲဟင်"

"ချန်ရှီအန်းက ကျွန်မအပေါ် တကယ်ကို ကောင်းတာပါ။ ကျွန်မက ဘာဖြစ်လို့ ကွာရှင်းရမှာလဲ"

ဟဲယွီရုန် သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် နင်က ငါ့ကို ဘာပြောစေချင်တာလဲ"

"နင့်အဒေါ်ဖြစ်တဲ့ ငါကလည်း တစ်သက်လုံး ယောက္ခမ ဆိုတာမျိုး ရှိခဲ့ဖူးတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့မှာလည်း ဒီလိုဆက်ဆံရေးမျိုးကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းတဲ့ နေရာမှာ ဘာအတွေ့အကြုံမှ မရှိဘူးလေ!"