အခန်း ၄၂

အရင်းရှင်မမလေးအဖြစ် စာအုပ်ထဲသို့ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၄၂

အန်းမင်ဟွာသည် စက်ဘီး၏နောက်ခန်းထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေစဉ် ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်၍ မျက်ခုံးနှစ်ဖက်ကို ဖိချလိုက်ပုံမှာ ချင်လဲ့နှင့် အသေအချာပင် ထပ်တူကျနေပေသည်။

မိမိကိုယ်ကိုယ် ထူထပ်လှသော မလိုမုန်းထားမှု တိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခုဖြင့် ဝန်းရံခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုးကို သူမ စွဲမြဲစွာ ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

အကောင်းနှင့်အဆိုးကို ပိုင်းခြားသိမြင်နိုင်သော ဤဆဋ္ဌမအာရုံကို သူမသည် ယခင်ဘဝကတည်းက ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က ဤခံစားချက်မှာ ထင်ရှားခြင်း မရှိလှပေ။ သူမ ဤကမ္ဘာသို့ စတင်ရောက်ရှိလာချိန်၌ ထိုအာရုံမှာ ခေတ္တမျှပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သေးသည်။

သူမ စစ်တပ်မိသားစုဝန်းသို့ ပြောင်းရွှေ့လာပြီး ညဘက်တွင် ချင်လဲ့နှင့်အတူ မိစ္ဆာများကို ဖမ်းဆီးမှုများ စတင်ပြုလုပ်ခဲ့ပြီးနောက်မှသာ ဤအာရုံသည် ပြန်လည်နိုးထလာခဲ့ပြီး ပိုစူးရှထက်မြက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ၏ အကြည့်များသည် သူတို့နောက်ကွယ်ရှိ လမ်းမပေါ်သို့ အသေးစိတ် ဝှေ့ယမ်းကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သူမနှင့် စုချင်တို့သည် ကိစ္စအဝဝကို ဆောင်ရွက်ပြီးစီး၍ ယခုအခါ စိုက်ပျိုးရေးခြံသို့ ဦးတည်သွားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လမ်းမပေါ်တွင် သူတို့နှစ်ဦးအပြင် အခြားသော လမ်းသွားလမ်းလာများလည်း ရှိနေသော်လည်း လုံးဝမသိကျွမ်းသော သူစိမ်းတစ်ဦးက မိမိအပေါ် ဤမျှပြင်းထန်သော မလိုမုန်းထားမှုကို မွေးမြူထားလိမ့်မည်ဟု အန်းမင်ဟွာ မယုံကြည်ပါချေ။

မနေ့က မွန်းလွဲပိုင်းက ကောရှင်းဟွာ၏ အကြည့်များနှင့် ဆုံခဲ့စဉ်ကပင် သူမ ခံစားခဲ့ရသော မလိုမုန်းထားမှုမှာ ယခုလောက် ပြင်းထန်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ကောရှင်းဟွာအကြောင်းကို တွေးတောမိသောအခါ အန်းမင်ဟွာသည် ယမန်နေ့ညက ဖြစ်ရပ်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိသည်။ လူ့သဘာဝ၏ ရှုပ်ထွေးနက်နဲမှုမှာ ထိုအမျိုးသမီးထံတွင် အမှန်တကယ်ပင် ပေါ်လွင်ထင်ရှားခဲ့သည်။ ယမန်နေ့ညက သူမ၏နေအိမ်၌ မည်သည့်အရာမျှ ရှာမတွေ့ဘဲ ကောရှင်းဟွာက တောင်းပန်ပြီးနောက်တွင်မူ အန်းမင်ဟွာသည် သူမထံမှ မလိုမုန်းထားမှု အရိပ်အယောင်မျှကိုပင် မခံစားခဲ့ရတော့ပေ။

သူမ၏မျက်ဝန်းများ ရွေ့လျားသွားပြီးနောက်... မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို ဖုံးအုပ်စည်းနှောင်ထားသည့် နက်ပြာရောင် ခေါင်းစည်းပုဝါ ခြုံထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးထံတွင် အကြည့်က တန့်သွားခဲ့သည်။

ထိုသူမှာ... ကောရှင်းဟွာ ဖြစ်နေသည်လား။

"ငါတို့ စိုက်ပျိုးရေးခြံကို ရောက်ခါနီးပြီ"

စုချင်သည် ဤလမ်းသို့ တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းကြည့်ရှုရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အခုဆို ဟန်ရှီးရဲ့ အပြင်ဘက်ကို ရောက်နေပြီ မဟုတ်လား"

"ဟုတ်တယ်!"

အန်းမင်ဟွာသည် သူမ၏လက်ထဲရှိ ထုပ်ပိုးထားသော အထုပ်ကို ပို၍တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် စုချင်နှင့် စကားပြောနေစဉ် စက်ဘီးမှာ ကွေ့တစ်ခုသို့ ကွေ့လိုက်သဖြင့် နောက်သို့ ပြန်လည်ကြည့်ရှုသည့်အခါတွင်မူ ကောရှင်းဟွာကို မတွေ့ရတော့ပေ။

သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် သတိပြုစောင့်ကြည့်လိုစိတ်များ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ မူလက သူမ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် လာရောက်စဉ်က ဦးလေးကန်းက သူမ၏မိဘများနှင့် ခေတ္တမျှ တွေ့ဆုံ၍ စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုနိုင်ရန် လမ်းစရှာဖွေပေးမည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။

အန်းမင်ဟွာသည် စိုက်ပျိုးရေးခြံသို့ အပတ်စဉ်နီးပါး လာရောက်နေခဲ့သည်မှာ အတော်အတန် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမ ပေးပို့သော ပစ္စည်းများကိုမူ ဦးလေးကန်းထံ၌သာ အမြဲတမ်း အပ်နှံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် မိဘများ သို့မဟုတ် အစ်ကိုဖြစ်သူနှင့် တွေ့ဆုံခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်ခဲ့သည်။

ယခု ကောရှင်းဟွာကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသဖြင့် အန်းမင်ဟွာသည် ယနေ့တွင် မည်သူနှင့်မျှ မတွေ့ရန် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်တော့သည်။

သူမအနေဖြင့် ပစ္စည်းများကို ဦးလေးကန်းထံ ပေးအပ်ပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်း ပြန်ထွက်ခွာမည် ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် စိုက်ပျိုးရေးခြံအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန်အတွက် အဆင့်ဆင့် မှတ်ပုံတင်ခြင်းများကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက်တွင် စုချင်က စက်ဘီးကို ဘေးတစ်ဖက်တွင် ရပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ဒီမှာပဲ စောင့်နေမယ်။ နင့်ကိစ္စတွေကို သွားလုပ်လိုက်ဦး"

"ကောင်းပြီ! ငါ အမြန်ဆုံး ပြန်လာခဲ့မယ်!"

ဤအချိန်၌ စိုက်ပျိုးရေးခြံအတွင်းရှိ လူတိုင်းသည် နွေဦးစိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းများဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေကြသော်လည်း အလုပ်ဆင်းရန် အချိန်နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ မူလက အန်းမင်ဟွာသည် အလုပ်ဆင်းချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီး မိဘများနှင့် တွေ့ဆုံခွင့်ရရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် အစ်ကိုဖြစ်သူနှင့် တွေ့ဆုံရန် စိုးရိမ်မှုမရှိသော်လည်း မိဘများနှင့် တွေ့ဆုံရန်မှာမူ အခြေအနေ တစ်ရပ် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင်မူ ကောရှင်းဟွာသည် ရုတ်တရက် မည်သည့်အကြံအစည် ရှိနေသည်ကို သူမ မသိရှိနိုင်သဖြင့်... ဘေးကင်းစေရန်အတွက် မည်သူနှင့်မျှ မတွေ့ဆုံခြင်းကသာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေသည်။

ဦးလေးကန်းသည် စစ်မှုထမ်းကောင်း အကျိုးပြုသီရိရှိသူဖြစ်ပြီး မိသားစုနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်ပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူမအနေဖြင့် လူကြီးသူမတစ်ဦးထံ လာရောက်ဂါရဝပြုခြင်းအပေါ် မည်သူကမျှ မလျော်ကန်သော စကားကို ဆိုနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

အန်းမင်ဟွာသည် သူမ၏အထုပ်ကို ယူဆောင်၍ အမြန်ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။ စုချင်မှာမူ အစောင့်အရှောက်တစ်ဦးကဲ့သို့ စက်ဘီးဘေးတွင် ခေါင်းငိုက်စိုက်ချရပ်နေရင်း လမ်းဘေးရှိ ပေါင်းမြက်များကို ခြေထောက်ဖြင့် အမှတ်မဲ့ ဆော့ကစားနေခဲ့သည်။

ကောရှင်းဟွာသည် ထိုနေ့နံနက် စောစောကတည်းက စိုက်ပျိုးရေးခြံသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် ယမန်နေ့ညက တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ခဲ့ချေ။ မိမိတွင် မည်သည့်အရာကြောင့် အပြစ်ရှိသွားရသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။ သူမ ဆောင်ရွက်ခဲ့သမျှမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် ပြဿနာရှိသူတစ်ဦးကို လာရောက်တိုင်ကြားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းတွင် မည်သည့်အမှား ရှိနေပါသနည်း။

အထင်လွဲမှားမှုဖြစ်ကြောင်း သိရှိရချိန်တွင် သူမ တောင်းပန်ခဲ့ပြီး ဖြစ်ကာ တစ်ဖက်လူကလည်း သူမ၏ တောင်းပန်မှုကို လက်ခံခဲ့သည်။ သို့ဖြစ်ပါလျှင် မိမိ၏ ယောက်ျား ပြောသကဲ့သို့ အခြေအနေများက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအန္တရာယ်ကြီးမားသည်ဟု ခံစားနေရသနည်း။ အကယ်၍ ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ အန်းမင်ဟွာနှင့် ဒုတိယတပ်ခွဲမှူးချင်တို့က သူမနှင့် သူမ၏ ယောက်ျားအပေါ် ရန်ငြိုးဖွဲ့ထားကြမည်ဆိုလျှင် ထိုအရာက ဘာကိုဆိုလိုသနည်း။

၎င်းမှာ သူတို့တစ်စုံတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားကြသည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူမ၏ ထင်မြင်ချက်မှာ အစကတည်းက မှန်ကန်နေခြင်းသာ ဖြစ်ရာ... မိမိတွင် မည်သို့လျှင် အပြစ်ရှိနိုင်ပါအံ့နည်း။

ထိုသို့ဆိုလျှင် သူမအနေဖြင့် အန်းမင်ဟွာကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ရုံသာ ရှိတော့သည်။ ထို့ပြင် သူတို့၏ ငွေကြေးသုံးစွဲမှုမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဟု ဆိုစေဦးတော့... အန်းမင်ဟွာ စိုက်ပျိုးရေးခြံသို့ မကြာခဏ သွားရောက်နေသည်ကို သူမ တွေ့မြင်နေရသည်ဖြစ်ရာ အဘယ်အတွက်ကြောင့် သွားနေရသနည်း။

ထိုစိုက်ပျိုးရေးခြံအတွင်း မည်သူက ဤမျှအရေးပါနေသဖြင့် သူမ ဤမျှ စိပ်စိပ်လာနေရသနည်း။ လျှို့ဝှက်ရည်းစားမှတစ်ပါး အခြားသော အကြောင်းပြချက်ကို သူမ စဉ်းစား၍ မရပါချေ။

အန်းမင်ဟွာတွင် အမှန်တကယ်ပင် ပြဿနာရှိနေသည်။ သူမသည် အရင်းရှင်လူတန်းစား မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်ပြီး မြှူဆွယ်ဖြားယောင်းတတ်သော မြေခွေးမလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရုပ်ရည်မျိုး ရှိရာ... ရိုးသားကြိုးစားစွာဖြင့် အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်မည့်သူမျိုး မဟုတ်ပါချေ။

အန်းမင်ဟွာ၏ ပြဿနာကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်နိုင်သရွေ့ သူမ၏ ယောက်ျား ပါဝင်ပတ်သက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်စရာမလိုတော့ပေ။ အကယ်၍ ဒုတိယတပ်ခွဲမှူးချင်ပါ ရာထူးမှ ဖယ်ရှားခံရမည်ဆိုပါက... တပ်ရင်းအတွင်း ဒုတိယရာထူးနေရာ နှစ်နေရာ ရုတ်တရက် လစ်လပ်သွားမည် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူမ၏ယောက်ျားအနေဖြင့် ထိုရာထူးတစ်ခုကို အဘယ်ကြောင့် မရရှိဘဲ နေပါမည်နည်း။

နံနက်စောစောကတည်းက ကောရှင်းဟွာသည် စိုက်ပျိုးရေးခြံသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာခဲ့သည်။ မိမိ၏ ခြေလျင်ခရီးသည် စက်ဘီးစီးသူကို မကျော်လွန်နိုင်မှန်း သိရှိသဖြင့် တောင်ပေါ်ဖြတ်လမ်းမှ သွားရောက်ကာ အန်းမင်ဟွာထက် အရင်ကြိုတင်ရောက်ရှိရန်နှင့် စောင့်ဆိုင်းရန် စီစဉ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် တောင်လမ်းခရီး၌ လမ်းပျောက်သွားလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်မှတ်ခဲ့ဘဲ ခရီးလမ်း ပို၍ဝေးကွာသွားခဲ့ရသည်။

သို့သော်ငြားလည်း အဆုံးသတ်တွင် အန်းမင်ဟွာကို လှမ်းမြင်ခွင့် ရရှိခဲ့သေးသည်။

ကောရှင်းဟွာသည် တစ်ညလုံး အိပ်ရေးပျက်ခံကာ ကိုယ်တိုင်ချုပ်လုပ်ထားသော အနီရောင်လက်ပတ်ကို သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းထားသည်။ သူမသည် ၎င်းကို မရည်ရွယ်ဘဲ ပေါ်ထွက်နေသည့်ပုံစံမျိုး ဖြစ်စေရန် အနည်းငယ် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ရန် ခေါင်းစည်းပုဝါကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူမ၏နှလုံးခုန်သံမှာ ဗုံတီးနေသကဲ့သို့ ပြင်းထန်နေလျက် စိုက်ပျိုးရေးခြံသို့ သွားတော့သည်။

စိုက်ပျိုးရေးခြံအတွင်း၌မူ စုချင်သည် ခြေဖဝါးအောက်ရှိ ပေါင်းမြက်များမှ စိမ်းစိုသော အရည်များ ထွက်လာသည်အထိ နင်းခြေနေမိသည်။ သတိမထားမိဘဲ သူမ၏ ခြေထောက်တွင် စီးထားသော အသစ်စက်စက် လျှော်ဖွတ်ထားသည့် ဖိနပ်များပေါ်သို့ အစိမ်းရောင် အရောင်အသွေးများ စွန်းထင်းသွားခဲ့ရသည်။

သူမသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် စုတ်သပ်လိုက်မိသည်။ ထိုအပင်မှ ထွက်သော အစိမ်းရောင်အရည်မှာ လျှော်ဖွတ်ရန် အလွန်ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ တပ်ခွဲမှူးကျန်းအနေဖြင့် ၎င်းကို စင်ကြယ်အောင် လျှော်ဖွတ်ပေးနိုင်ပါ့မလားဟု သူမ တွေးမိသည်။ သူ၏ခွန်အားအရှိန်ဖြင့် ဖိနပ်ကို ပေါက်ပြဲသွားအောင်အထိ မပွတ်တိုက်မိရန်သာ မျှော်လင့်ရတော့မည်။

"စု... စုချင်"

"ဒါ စုချင် မဟုတ်လား။ အစ်မ... အစ်မ ဟုတ်တယ်မလား"

ထိုအသံမှာ သရဲတစ်ကောင်၏ အော်ဟစ်သံကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ စုချင်သည် အသံလာရာသို့ ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံး ပေရေညစ်ပတ်နေပြီး ဆံပင်များ ရှုပ်ထွေးပွေလီကာ မျက်နှာမှာ ညှိုးရော်ခြောက်သွေ့လျက် ယခင်က ရှိခဲ့ဖူးသော တက်ကြွလှပသည့် အရိပ်အယောင်မျှ မကျန်တော့သည့် သူမ၏ ဖအေတူမအေကွဲ ညီမဖြစ်သူ စုကျောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကံဆိုးလိုက်တာ။

စုချင်သည် သူမ၏မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည်ရှာဖွေကြည့်မိသည်။ စုကျောက် ဤနေရာတွင် ရှိနေသည်လား။

သူမ၏ အတိတ်ကို ပြန်တူးဆွကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ယခင်ဘဝက ဤအချိန်၌ သူမသည် ကျန်းဖုန်းယွမ်နှင့် ကွာရှင်းပြတ်စဲပြီးဖြစ်ကာ မိမိ၏ မိဘအိမ်ဟောင်းနှင့်လည်း လုံးဝ အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်ပြီး ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ ပြန်လည်သတိရမိသည်မှာ ထိုစဉ်က စုကျောက်သည် ရှန်ဟွိုက်နှင့်အတူ စာပေဌာနတွင် တက်ရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်ရာ ယခုအခါ ဤနေရာတွင် ပေါ်ပေါက်လာခြင်းမှာ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားစရာတော့ မဟုတ်ပါချေ။

"အစ်မ... အစ်မက ကျွန်မနဲ့ အားဟွိုက်ကို လာကြည့်တာလား။ အဖေက အစ်မကို ကျွန်မတို့ရှိတဲ့နေရာ ပြောပြလိုက်တာ ဟုတ်တယ်မလား"

"ဒါ အစ်မရဲ့ စက်ဘီးလား။ အပေါ်က ပစ္စည်းတွေက ကျွန်မတို့အတွက်လား"

စုကျောက်က စက်ဘီးဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်လျှင် စုချင်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ထားသော ဗီဇအတိုင်း အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်ကာ သူမအား ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ထုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "နင်က သူများပစ္စည်း လုယူရတာ စွဲလမ်းနေတာလား"

"ပြီးတော့ ငါ့ကို အဲဒီလို လာမခေါ်နဲ့! ငါက နင်တို့အဖေနဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်ထားတာ ကြာပြီဖြစ်လို့ နင်နဲ့လည်း ဘာမှမပတ်သက်ဘူး။ ငါ့ကို 'အစ်မ' လို့ မခေါ်နဲ့။ ငါ့အမေက ငါတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ မွေးခဲ့တာ၊ တခြားသူ မရှိဘူး!"

"မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ စုချင်... မင်းက အခုထိ ရက်စက်နေတုန်းပဲ!"

စုချင် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ပုရစ်ဖတ်ကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရှည်လျားပိန်လှီသော အမျိုးသားတစ်ဦး ပြေးလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ရွှေရောင်ကိုင်းမျက်မှန်ကို တပ်ဆင်ထားပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကာ ပိန်ချုံ့နေသော ပုံစံ ရှိသည်။

ထိုသူမှာ သူမ တစ်ချိန်က အသည်းအသန် ဆွတ်ခူးရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ဖူးသည့် လမင်းကြီးဖြစ်သော ရှန်ဟွိုက်ပင်ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်အထိပင် သူသည် ဤကဲ့သို့ အဓိပ္ပာယ်မဲ့သော စကားများကို ပြောဆိုနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤသို့သော အပြုအမူများကြောင့်ပင် သူ စိုက်ပျိုးရေးခြံသို့ ရောက်ရှိနေရခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ပေ။

"နင် စုကျောက်ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်သုံးသပ်ဖို့ ပြောလိုက်ဦး။ အဲဒီတုန်းက သူမ ဘာလို့ ငါ အနိုင်ကျင့်တာ ခံခဲ့ရလဲ၊ ပြီးတော့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီးကို အခုအချိန်အထိ ဘာဖြစ်လို့ အနိုင်ကျင့်ခံနေရတုန်းလဲဆိုတာ"

"သူမအနေနဲ့ ဘာဖြစ်လို့ နည်းနည်းလောက် တိုးတက်ပြောင်းလဲမလာတာလဲ"

"အစ်မရယ်... အဲဒီတုန်းက အာဟွိုက်က အစ်မကို မရွေးချယ်ခဲ့တဲ့အတွက် အခုထိ စိတ်နာနေတုန်းပဲဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အချစ်ဆိုတာ အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုလို့ ရတာမှ မဟုတ်တာ—"

စုချင်၏ မျက်နှာမှာ ရွံရှာစက်ဆုပ်မှုကြောင့် တွန့်ရှုံ့သွားခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့သော လူစားမျိုးများကို လွတ်လပ်စွာ သွားလာခွင့်ပြုထားသည့် ဤစိုက်ပျိုးရေးခြံ၏ စီမံခန့်ခွဲမှု ညံ့ဖျင်းပုံကို သူမ တစ်ဦးတည်း ရေရွတ်ရင်း လက်မောင်းကို မြှောက်ကာ အဝေးသို့ လှမ်း၍ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်တော့သည်။

"ရဲဘော်တို့! ဒီမှာ အရင်းရှင်လူတန်းစားရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်အချစ်ရေး အယူအဆတွေကို လာဝါဒဖြန့်နေပြီး စိတ်ဓာတ်ရေးရာ အသိအမြင်ပိုင်းမှာ ပြင်းထန်တဲ့ ပြဿနာရှိနေတဲ့သူ ရှိပါတယ်!"