အခန်း ၄၃

အရင်းရှင်မမလေးအဖြစ် စာအုပ်ထဲသို့ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၄၃

အန်းမင်ဟွာသည် စိုက်ပျိုးရေးခြံမှ ကလေးများက ကန်းယိုကျင်းအား လယ်ကွင်းထဲမှ သွားရောက်ခေါ်ဆောင်ပေးလာသည်ကို မိသားစုအဆောက်အအုံ အောက်ထပ်တွင် ခေတ္တမျှ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် တွေ့လိုက်ရသည်။

ဦးလေးကန်းသည် ခြေဗလာဖြင့် ဘောင်းဘီနားကို လိပ်တင်ထားပြီး ကောက်ရိုးဖိနပ်ကို စီးလျက် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာသည်။ သူသည် အန်းမင်ဟွာကို မြင်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြုံးရွှင်သွားတော့သည်။

သူ မတတ်နိုင်ပါချေ။ ဤမိန်းကလေး၏ ဆေးကပ်ပလာစတာများမှာ အံ့မခန်း အစွမ်းထက်လှပေသည်။ ယခုအခါ ကန်းယိုကျင်းသည် သူမအား ကြည့်သည့်အခါ တပ်မှူးကြီးဟောင်း၏ ချွေးမအဖြစ် မမြင်တော့ဘဲ ဆေး ဘုရင်ကြီးအလား မြင်ယောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရောက်လာပြီပဲ!" ချွေးမကောင်းတစ်ယောက်ကို ရွေးချယ်နိုင်ခဲ့သည့် တပ်မှူးကြီးဟောင်း၏ စူးရှသော အမြင်အပေါ် အားကျလျက် ကန်းယိုကျင်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် အထင်ကြီးလေးစားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"အချိန်ကတော့ ကွက်တိပဲ..."

ကောရှင်းဟွာသည် စိုက်ပျိုးရေးခြံထဲသို့ အောင်မြင်စွာ ခိုးဝင်နိုင်ခဲ့သည်။ သူမသည် အန်းမင်ဟွာကို ရှာဖွေရန် များစွာအားထုတ်စရာမလိုဘဲ အလွန်ပင် ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ သူမသည် အနားသို့ အလွန်အမင်း မချဉ်းကပ်ရဲသဖြင့် လူလတ်တန်းစားအမျိုးသားတစ်ဦးက အန်းမင်ဟွာကို ကြည့်ကာ ပြုံးရွှင်နေသည်ကိုသာ လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ နားထဲတွင်လည်း ဝေဝေဝါးဝါး ကြားလိုက်ရသည်။

"သူ ရောက်လာပြီ... အချိန်... ကွက်တိပဲ... ထမင်းစားပြီးရင်..."

သူမ၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားခဲ့သည်။

ထိုအရာက အန်းမင်ဟွာသည် အချိန် ကွက်တိ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ပါလော။ သူတို့ ထမင်းစားသောက်ပြီးသည်နှင့် ကုတင်ပေါ်သို့ တန်းပြီး လှိမ့်တက်ကြတော့မည်လား။

လူမိအောင် ဖမ်းဆီးနိုင်ရန်အတွက် သူမ သွားရောက်၍ လူခေါ်ရမည် ဖြစ်သည်။

ကောရှင်းဟွာသည် ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားတက်ကြွမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ လက်တွေ့အခြေအနေက သူမ တွေးတောခဲ့သည်မှာ အစကတည်းက မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြနေပေသည်။ ဤအန်းမင်ဟွာတွင် အမှန်တကယ်ပင် ပြဿနာရှိနေသည်။ တကယ့်ကို ကြီးမားသည့် ပြဿနာ ရှိနေတာပဲ။

မိမိအနေဖြင့် မည်သည့်အမှားမျှ မလုပ်ဆောင်ခဲ့ချေ။ ဤကိစ္စကို သူမ လာရောက်တိုင်ကြားရမည်။ မိမိ၏ အတွေးအမြင် မှန်ကန်ကြောင်းနှင့် သူမသည် သူ့ခြေထောက်ကို ဆွဲထားသူ မဟုတ်ကြောင်းကို သူမ၏ ယောက်ျားအား သိရှိစေရမည်။

မိမိကိုယ်ကိုယ် တိုးတိုးရေရွတ်ရင်း ကောရှင်းဟွာသည် အမြန်ပင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

မလိုမုန်းထားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြေးသွားသဖြင့် အန်းမင်ဟွာသည် ခေတ္တမျှ တန့်သွားခဲ့သည်။ စိုက်ပျိုးရေးခြံတွင် တင်းကြပ်သော လုံခြုံရေးရှိရာ ကောရှင်းဟွာအနေဖြင့် ဝင်ရောက်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါချေ။

သို့သော်လည်း စိုက်ပျိုးရေးခြံအတွင်း သူမကို မနှစ်သက်သော အခြားလူများ ရှိနေသေးသည်လား။

သူမ၏ မိဘများနှင့် အန်းမင်းလန်အပြင် ယခု ရှေ့မှောက်တွင်ရှိသော အမျိုးသားဖြစ်သူ ကန်ယွင်ကျင်းမှတစ်ပါး သူမအနေဖြင့် စိုက်ပျိုးရေးခြံအတွင်းရှိ အခြားမည်သူနှင့်မျှ များစွာ ထိတွေ့ဆက်ဆံခဲ့ခြင်း မရှိပါချေ။

"ဒီနေ့တော့ ကျွန်မ သူတို့ကို သွားမတွေ့တော့ဘူး ဦးလေးကန်း။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်မကို စောင့်ကြည့်နေသလို ခံစားရလို့။ ဒီတစ်လောတော့ ဒီနေရာကို ခပ်စိပ်စိပ်မလာမိအောင် နေပါ့မယ်။"

အန်းမင်ဟွာသည် ကောရှင်းဟွာနှင့် ပတ်သက်သည့် ဖြစ်ရပ်ကို အကျဉ်းချုပ် ပြောပြလိုက်သည်။ ကန်းယိုကျင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။ အဲဒီလို လူစားမျိုးတွေနဲ့ မပတ်သက်မိတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ အစ်ကိုကြီးအန်းတို့ အဖွဲ့အတွက်တော့ စိုးရိမ်စရာမလိုပါဘူး၊ ငါ အားလုံးကို အဆင်ပြေအောင် ကြည့်ပေးထားပါတယ်။"

အန်းမင်ဟွာသည် ပါဆယ်ထုပ်ကို ကန်းယိုကျင်းထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးအပ်ပြီးနောက် နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာခဲ့ကာ စုချင်တစ်ယောက် စောင့်ဆိုင်းရင်း ပျင်းရိနေမည်ကို သူမ စိုးရိမ်မိသည်။

"စုချင်! နင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ နင်လည်း မြေရှင်ရဲ့ သမီးဆိုတာ မမေ့နဲ့ဦး။ နင့်ရဲ့ နောက်ခံကလည်း သန့်ရှင်းနေတာ မဟုတ်ဘူး!"

ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အော်ဟစ်သံကို အန်းမင်ဟွာ ကြားလိုက်ရသည်။

သူမ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထိုအမျိုးသား၏ မျက်နှာမှာ ရူးသွပ်မှုများကြောင့် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် အတက်ရောဂါ ထနေသည့်အလား ထင်ရသည်။ သူမသည် ရွံရှာစက်ဆုပ်စွာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် အရပ်ရှည်ပြီး ခြေတံရှည်သော်လည်း ဘောက်ဖက်အထီးတစ်ကောင်နှင့် တူလှပေသည်။

ကြားရသော အသံအရ ဤသူမှာ စုချင်၏ ဇာတိမြေမှ လူတစ်ယောက် သို့မဟုတ် အသိဟောင်းတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

"နင် လူစကား နားမလည်ဘူးလား။ ငါ စုတချင်းနဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ထားတာ ကြာပြီ။ ပြီးတော့ အခု ငါက စစ်တပ်မိသားစုဝင် တစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီ။ စစ်တပ်မိသားစုဝင်တွေရဲ့ နောက်ခံက ပြဿနာရှိတယ်လို့ နင် ဆိုလိုချင်တာလား။"

"ရဲဘော်—"

စုချင် လက်ကို မြှောက်လိုက်ရုံရှိသေး စုကျောက်က အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီး သူမ၏လက်ကို ဖိချလိုက်သည်။

"အစ်မ... အစ်မ ဒီနေ့ လာတာ ကျွန်မနဲ့ အာဟွိုက်ကို လာလှောင်ပြောင်ဖို့လား။ အစ်မ အခုထိ အာဟွိုက်ကို မမေ့နိုင်သေးဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။ ဒါတွေအားလုံးက ကျွန်မအပြစ်တွေပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့အပေါ် စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ သူ အစ်မအပေါ် အဲဒီလို ဆက်ဆံဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီမှာ လုပ်ရတဲ့ အလုပ်တွေက အရမ်းပင်ပန်းလွန်းလို့ အာဟွိုင်း ခန္ဓာကိုယ်က မခံနိုင်ရုံတင်ပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းကတင် သူ ပင်ပန်းပြီး ဖျားနာသွားသေးတယ်။ အစ်မရယ်... သူ ဒီလို ဒုက္ခရောက်နေတာကို တကယ်ပဲ ရက်ရက်စက်စက် ကြည့်ရက်နိုင်မှာလား။ ကျွန်မက ကျွန်မအတွက် ကူညီဖို့ တောင်းဆိုနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျေးဇူးပြုပြီး အာဟွိုက်ကိုတော့ ကူညီပေးပါဦး။ အစ်မ ကျွန်မကို ဘာပဲခိုင်းခိုင်း ကျွန်မ လုပ်ပါ့မယ်!"

"တကယ့်ကို ရင်နင့်စရာကောင်းလှချေလား!!! တကယ့်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းပြီး ကြေကွဲစရာ ဆန်းကြယ်လှတဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းကြီးပါလား!"

အန်းမင်ဟွာသည် လက်ခုပ်တီးလျက် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

"စုချင်... နင်ကလည်း ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ။ သူမက ဒီလောက်တောင် ပြောနေမှတော့ သူမကို သရုပ်ဆောင်ပြခွင့် ပေးလိုက်သင့်တာပေါ့!"

"ဥပမာ—"

သူမသည် ထိုမျက်နှာညှိုးရော်နေသော အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာအားရ အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး စုချင်ဘက်သို့ မျက်ခုံးပင့်ပြလိုက်သည်။

"သူတို့ကို ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်ခိုင်းတာမျိုးပေါ့။"

ထိုစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် အန်းမင်ဟွာကိုယ်တိုင်ပင် တုန်လှုပ်သွားမိသည်။ သူမပြောပုံမှာ ဗီလိန်တစ်ယောက်နှင့် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှတူနေရသနည်း။

"ဒူးထောက်တောင်းပန်ဖို့ မလိုပါဘူး။ တို့တွေ လမ်းခွဲခဲ့ကြတာ ကြာလှပြီ။"

စုချင်က လှည့်၍ စက်ဘီးကို ပုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "နင့်ကိစ္စတွေ ပြီးပြီလား။ တက်လေ!"

"ငါ စီးပေးမယ်!"

အန်းမင်ဟွာသည် အပြေးအလွှား လာရောက်ကာ ခြေထောက်ကို စက်ဘီးကုန်းပေါ်သို့ သက်ဝင်လှပစွာ လွှဲကျော်ခွစီးလိုက်သည်။

"တက်တော့!"

"အစ်မ... အစ်မ ထွက်မသွားပါနဲ့ဦး!"

စုကျောက်သည် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာပြီး စုချင်၏ ဘောင်းဘီနားကို ဆွဲကိုင်လျက် ပြောခဲ့သည်။

"အစ်မ... ကျွန်မ အာဟွိုက်ကို လုယူခဲ့တာကို အစ်မ ဘယ်တုန်းကမှ လက်မခံနိုင်ခဲ့ဘူးဆိုတာ သိပါတယ်။ အကယ်၍ အစ်မသာ သူ့ကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ပေးမယ်ဆိုရင် ကျွန်မ သူ့ကို ကွာရှင်းပေးနိုင်ပါတယ်!"

"အမလေး..."

အန်းမင်ဟွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

"ရဲဘော်... နင့်ရဲ့ တွက်ချက်မှု အကွက်တွေက ငါ့မျက်နှာတည့်တည့်ကို တန်းတန်းမတ်မတ် လာမှန်နေပြီ။"

"တပ်ခွဲမှူးကျန်းက ဟိုဘက်မှာ ရှိနေတာ။ အန်းမင်ဟွာက ဘာဖြစ်လို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ။"

ကောရှင်းဟွာသည် ကျန်းဖုန်းယွမ်နှင့် စိုက်ပျိုးရေးခြံ ဝန်ထမ်းအချို့ကို ဦးဆောင်လျက် မိသားစုအိမ်ရာ အဆောက်အအုံဆီသို့ အင်တိုက်အားတိုက် ချီတက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ယနေ့တွင် ကံကောင်းခြင်းများ ဝန်းရံနေသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ စိုက်ပျိုးရေးခြံမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် တောင်ပေါ်ဖြတ်လမ်းမှ သွားရောက်ရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ သူမ ခရီးမဝေးရသေးမီမှာပင် တတိယတပ်ခွဲမှ တပ်ခွဲမှူးကျန်းသည် သူ၏စစ်သည်များကို အလေးအပင်များ သယ်ဆောင်စေလျက် စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှု ပြုလုပ်နေသည်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

သူမသည် ချက်ချင်း အပြေးအလွှား သွားရောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"တပ်ခွဲမှူးကျန်း... ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပျက်နေပြီ! အကြီးအကျယ်ပဲ!"

သူမ၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် ကျန်းဖုန်းယွမခသည် ချင်လဲ့၏ ဇနီးဖြစ်သူက အခြားအမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် ရှုပ်ထွေးပတ်သက်နေလိမ့်မည်ဟု အမှန်တကယ် မယုံကြည်ပါချေ။

ချင်လဲ့မှာ ထိုမျှအထိ သနားစရာကောင်းမည့်သူ မဟုတ်ပေ။

သို့သော်ငြားလည်း ဤကဲ့သို့သော အတင်းအဖျင်း စကားများသည် အခြေအမြစ် မရှိစေဦးတော့... မုန်တိုင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်သည်။ မိမိအနေဖြင့် ၎င်းနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ဥပေက္ခာပြုမထားနိုင်ဘဲ ကောရှင်းဟွာအား လျှောက်ရမ်းပြောဆိုခွင့် မပေးနိုင်ပါချေ။

သူသည် တပ်စုမှူးအား စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုကို ဆက်ဦးဆောင်ရန် ညွှန်ကြားခဲ့ပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင် ကောရှင်းဟွာ၏ နောက်မှ လိုက်ပါလျက် စိုက်ပျိုးရေးခြံဆီသို့ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းဖုန်းယွမ် မထင်မှတ်ထားခဲ့သည်မှာ အန်းမင်ဟွာထံတွင် မည်သည့်ပြဿနာမျှ မရှိနေခြင်းပင်။

သို့သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်ထံတွင်မူ ပြဿနာတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

စုချင်သည် စိုက်ပျိုးရေးခြံသို့ ရောက်ရှိနေသည်။ စုကျောက်လည်း ရှိနေသည်။ ထိုရှန်ဟွိုက်ကလည်း ဤနေရာတွင် ရှိနေသည်။

စုကျောက်က ဘာတွေ ပြောဆိုနေသနည်း။ သူမသည် ရှန်ဟွိုက်ကို ကွာရှင်းပေးပြီး စုချင်အား ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ခွင့် ပေးမည်ဟူ၍လား။

ကျန်းဖုန်းယွမ်၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။ စုချင်... မင်းက ဒီနေ့ သူတို့ကို တွေ့ဖို့ သီးသန့်လာခဲ့တာလား။ သူတို့ကို ကွာရှင်းစေချင်တာလား။ မင်း အခုထိ ရှန်ဟွိုက်အကြောင်းကို တွေးနေတုန်းပဲလား။

မင်း အိမ်ကို ပြန်လာဖို့ အစီအစဉ် ရှိသေးရဲ့လား။ ငါနဲ့ ကလေးတွေကိုရော အလိုရှိသေးရဲ့လား။

"နင်တို့ လူယုတ်မာ နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ထိုက်တန်နေကြတာပဲ။ ကွာရှင်းဖို့ စိတ်တောင် မကူးနဲ့! တခြားသူတွေကို လာဒုက္ခပေးဖို့အတွက်နဲ့တော့ လုံးဝ မကွာရှင်းကြနဲ့!"

စုချင်သည် စက်ဘီးနောက်ခန်း ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး အန်းမင်ဟွာ၏ ခါးကို ဖက်တွယ်လိုက်သည်။

"စုကျောက်... နင့်ရဲ့ အကွက်က တော်တော်လေး လှလှပပ တွက်ထားတာပဲနော်။ ဘာလဲ... နင်က ရှန်ဟွိုက်ကို ချောချောမွေ့မွေ့နဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ ကွာရှင်းချင်ပြီး လင်သားကို စွန့်ပစ်တယ်ဆိုတဲ့ ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်မှုတွေကို ရှောင်ရှားချင်တာလား၊ ပြီးတော့ ရှန်ဟွိုက်ကိုပါ နင့်အပေါ် အပြစ်မကင်းသလို ခံစားရအောင် လုပ်ချင်တာလား။ ငါကရော နင့်ကို ကျေးဇူးတင်ရမှာလား။"

"နင်ကတော့ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာတဲ့အထိ ဒီလှည့်ကွက်ဟောင်းကြီးကိုပဲ သုံးနေပြီး နည်းနည်းလေးမှ မတိုးတက်လာဘူး။ နင့်နောက်က ဘောက်ဖတ်ကြီးကို ငါက အခုထိ ဂရုစိုက်နေတုန်းပဲလို့ ထင်နေတာလား။"

"ငါ့မှာ ဒီလောက် ကောင်းလှတဲ့ စစ်ဗိုလ်မှူးတစ်ယောက်က အဖော်အဖြစ် ရှိနေတာကို... ပေါက်တူးကို ဘာမှမလုပ်ရသေးဘူး ဖျားနာသွားတတ်တဲ့ အားနွဲ့တဲ့လူစားမျိုးနောက်ကို ငါက ဘာလို့ လိုက်ရမှာလဲ။"

အန်းမင်ဟွာသည် ကျန်းဖုန်းယွမ်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ပြီး ဖြစ်သည်။ သူမသည် စုချင်၏ အနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အခုအချိန်က တပ်ခွဲမှူးကျန်းအကြောင်း ကောင်းကောင်းလေး ပြောဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်ပဲထင်တယ်။"

"ကိုယ့်လူက ဘယ်လောက်တော်တယ်ဆိုတာ ကိုယ်တိုင်သိရင် ပြီးတာပဲ။ ငါကသာ အများကြီး ပြောလိုက်ရင်... မြေပြင်ပေါ်မှာ လှဲပြီး အစ်မဖြစ်သူဆီက ပစ္စည်းလုဖို့ပဲ သိတဲ့မိန်းမက ငါ့ရဲ့ တပ်ခွဲမှူးကျန်းကို နောက်ထပ် ပစ်မှတ်ထားသွားဦးမယ်။"

"ကိုယ့် အကြိုက်က အဲဒီလောက်အထိ အဆင့်မနိမ့်ပါဘူး။"

ကျန်းဖုန်းယွမ်က တည်ငြိမ် လေးနက်သော အသံဖြင့် ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

စုချင်သည် အန်းမင်ဟွာ၏ နောက်ကွယ်မှ မျက်နှာလေး ထွက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ နားကြားမှားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ တပ်ခွဲမှူးကျန်းကပဲ..... ။ ကျန်းဖုန်းယွမ်... ရှင် ဘာဖြစ်လို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ။"