အခန်း ၄၇

အရင်းရှင်မမလေးအဖြစ် စာအုပ်ထဲသို့ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၄၇

ဟဲဝမ်ဝမ်သည် ဒေါသအရှိန်ဖြင့် ထိုငါးသလောက်မြီး ဆော့စ်ချက်တစ်ပွဲလုံးကို အကုန်စားပစ်လိုက်သည်။

ဝမ်ရှု့ချင်က ၎င်းကို သတိမပြုမိခဲ့ချေ။ သူမ စားသောက်ပြီးသည်ကို စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် ဟဲဝမ်ဝမ်က သူမအား သွားအနားယူရန် ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဟဲဝမ်ဝမ်ကိုယ်တိုင် ကျန်ရှိနေသော ငါးများကို အပြတ်ရှင်းကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက် မုန့်လုံးပေါင်းများကို ဆော့စ်ရည်ထဲသို့ တစ်စက်မျှမကျန်အောင် တို့စားပစ်လိုက်တော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် အိုးထဲ၌ ရေနွေးပွက်ပွက်ဆူအောင် တည်ပြီး အလူမီနီယံ ထမင်းချိုင့်ကို ပြောင်လက်သွားသည်အထိ တိုက်ချွတ်ပစ်လိုက်သည်။

ချန်ရှီအန်းသည် ကိုးနာရီခွဲလုနီးပါးအထိ ပြန်မလာခဲ့ချေ။ တစ်နေ့လုံး စစ်ရေးလေ့ကျင့်ပြီးနောက် သူသည် ထိုအချိန်တွင် အမှန်တကယ်ပင် တော်တော်လေး ဆာလောင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ အိမ်သို့ ရောက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် မိမိ၏ မိခင်ဖြစ်သူ ကုတ်အင်္ကျီကို ခြုံလျက် အရှေ့ဘက်အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ပြန်လာပြီလား! ဗိုက်ဆာနေပြီ မဟုတ်လား။"

သူမသည် လှည့်ပြန်ကာ အထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။ အရှေ့ဘက်အခန်းရှိ ခန်၏ အရှေ့တွင် ကျောက်မီးသွေးမီးဖို အသေးစားလေးတစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းအပေါ်တွင် တင်ထားသော အလူမီနီယံထမင်းချိုင့်ထဲမှ အခိုးအလျှံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ဝမ်ရှု့ချင်က ထမင်းချိုင့်တွင် ပတ်ထားသော မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို ဖယ်ရှားလိုက်ရာ မွှေးကြိုင်လှသော ထမင်းရနံ့မှာ လှိုင်ခနဲ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် လက်ကို မပူစေရန် အဝတ်စုတ်တစ်ခုကို အသုံးပြု၍ ထမင်းချိုင့်ကို မီးဖိုပေါ်မှ ချလိုက်သည်။

"နင့်အတွက် ညစာ ချန်ထားတယ်! ဒီနေ့ည ဝမ်ဝမ်က ထမင်းစားဆောင်ကနေ ငါးသလောက်မြီး ဆော့စ်ချက်တစ်ပွဲ ဝယ်လာခဲ့တာ။ အတုံးတွေက ဒီလောက်တောင် ကြီးတာ... ငါ့လက်ဖဝါးလောက်နီးပါး ကျယ်တယ်ဟယ်! အို;... ငါ ဒီလိုငါးမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး!"

"ဝမ်ဝမ်က ငါ့ကို မြည်းကြည့်စေချင်တယ် ပြောလို့ တို့တွေ တစ်ယောက် နှစ်တုံးစီ စားခဲ့ကြတယ်။ နင် အိမ်မှာ မရှိတုန်း တို့နှစ်ယောက် ကောင်းကောင်းလေး ခိုးစားလိုက်ကြတာပေါ့!"

ဝမ်ရှု့ချင်သည် ဘီရိုပေါ်ရှိ ထမင်းချိုင့်ကို လှမ်းကြည့်လျက် ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် ဖွင့်လိုက်သည်။

"ငါ့အသက်အရွယ်နဲ့ဆို ဒါမျိုးတွေ မစားသင့်တော့ပါဘူး။ ဒါကြောင့် ငါ့ရဲ့ နှစ်တုံးကို လုံးဝ မတို့ဘဲ ဟင်းရည်လေးပဲ နည်းနည်း မြည်းကြည့်လိုက်တယ်။ နင် နောက်ကျမှ ပြန်လာရင် ဆာနေလိမ့်မယ်လို့ တွေးမိလို့... ကွက်တိပဲပေါ့၊ ဒီငါးဟင်းနဲ့ ထမင်းစားလိုက်တော့!"

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူမသည် ထမင်းချိုင့်အဖုံးကို မလိုက်သည်။ သို့သော် ၎င်းကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ပြောင်လက်နေသော ဗလာကျင်းနေသည့် ဗူးခွံကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏတွင် သူမ ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။

ချန်ရှီအန်းမှာမူ ကုတ်အင်္ကျီကို ချွတ်ရင်း ပြုံးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဝမ်ဝမ်က အမေက ဒီဘက်က ငါးသလောက်မြီးကို တစ်ခါမှ မစားဖူးဘူး ထင်လို့ နေမှာပါ။ အရသာက သားတို့မွေးရပ်မြေကဟာနဲ့ မတူဘူးလေ။ ဘိုဟိုင်းပင်လယ်ကွေ့က ထွက်တဲ့ ငါးသလောက်မြီးက အရသာရှိတယ်လို့ လူတိုင်း ပြောကြတာ။ အရင်ကတော့ သားမယုံပါဘူး ဒါပေမဲ့ ဒီကိုရောက်လို့ မြည်းကြည့်ပြီးတဲ့နောက်— တကယ်ပဲ ပိုကောင်းတယ်ဆိုတာ ဝန်ခံရတော့မယ်!"

"မေမေတို့ပဲ အကုန်စားလိုက်ပြီဥစ္စာ၊ သားအတွက် ချန်ထားဖို့ ဘာလိုလို့လဲ။"

"နင်က တစ်နေ့လုံး စစ်ရေးလေ့ကျင့်နေရတာလေ။ သူများတွေက ဂရုမစိုက်ရင်နေမယ်၊ အမေက ဘယ်လိုလုပ် ဂရုမစိုက်ဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။"

ဝမ်ရှု့ချင်က ဗလာကျင်းနေတဲ့ ဗူးကိုကြည့်ပြီး မျက်ရည်များ ဝဲလာခဲ့သည်။

"ငါးတော့ မရှိတော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အိမ်မှာ ဂေါ်ဖီထုပ် ရှိသေးတယ်။ နင့်အတွက် နည်းနည်း ကြော်ပေးမယ်လေ၊ ရှာလကာရည် ဂေါ်ဖီထုပ်ကြော်လေး ဘယ်လိုလဲ။"

"ရပါတယ်!" ချန်ရှီအန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်ဖြစ် ရပါတယ်။ ဒါနဲ့ မေမေက ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ။ ဒါနဲ့ ဝမ်ဝမ်ကော ဘယ်မှာလဲ။ အိမ်မှာ မရှိဘူးလား။"

"ရှိတယ်။"

ဟဲဝမ်ဝမ်က လိုက်ကာကို ရုတ်တရက် ဆွဲဖယ်လိုက်သည်။ အခန်းသုံးခန်းသာရှိသော ဤမျှ သေးငယ်လှသည့် အိမ်လေးထဲတွင် သူမ၏ ယောက္ခမဖြစ်သူသည် အစားအစာ၏ အနံ့အသက်များကို မိမိထံသို့ လုံးဝ မရောက်ရှိအောင် မည်ကဲ့သို့ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခဲ့သည်မှာ အံ့ဩစရာပင် ဖြစ်သည်။

ဟဲဝမ်ဝမ်တွင်လည်း ကုတ်အင်္ကျီတစ်ထည် ခြုံထားသည်။ သူမသည် အလွန်အမင်း မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်နေသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ချန်ရှီအန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ စီးကျလာခဲ့သည်။

"ရှင် အိမ်ပြန်ရောက်တာ ဒီလောက်ကြာပြီကို အခုမှ ကျွန်မကို သတိရပြီး မေးရလား။ ကျွန်မ ဗိုက်အောင့်လို့ သေတော့မယ်!"

"ဒီနေ့ည အမေက အဲဒီ ပဲမှုန့်တောဟင်းသီးဟင်းရွက် မုန့်လုံးပေါင်းတွေ လုပ်ထားတာ။ သားစားတဲ့အထဲမှာ သိုးထိန်းအိတ်ပင် ထင်လို့ စားလိုက်တာ၊ ဒါပေမဲ့ အမေ မမြင်ဘဲ တခြားဟာတွေ ရောပါသွားလား မသိပါဘူး။ ခါးသက်နေတာပဲ။ အဲဒါကြောင့် ကျွန်မလည်း ငါးဟင်းတွေ အကုန်စားပစ်လိုက်တာ၊ အခုတော့ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှာ ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံး ဖိထားသလိုမျိုး ခံစားနေရတယ်!"

"ဗိုက်အောင့်နေတာကို ဘာလို့ ဘာမှမပြောတာလဲ!"

ချန်ရှီအန်း ချက်ချင်းပင် ပျာပျာသလဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် တရုတ်တူကို ပစ်ချကာ ခြေလှမ်းကျဲကြီးနှစ်လှမ်းဖြင့် လှမ်းလာပြီး ဟဲဝမ်ဝမ်အား သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ကောက်ချီလိုက်တော့သည်။

"သွားစို့၊ သွားစို့၊ ငါ နင့်ကို ဆေးခန်း လိုက်ပို့မယ်။ နင်ကလည်း တကယ်ပဲ ဗိုက်အောင့်နေတာကို ဘာလို့ ဘာမှမပြောရတာလဲ။ ငါ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်ရမှာပေါ့!"

"အမေလည်း တော်ပါတော့! ဝမ်ဝမ် နေမကောင်းဖြစ်နေတာကို အမေ လုံးဝ သတိမထားမိဘူးလား!"

ဝမ်ရှု့ချင်သည် မိမိ၏ သားဖြစ်သူက ချွေးမကို ပွေ့ချီလျက် တံခါးအပြင်သို့ သုတ်ခြေတင် ပြေးထွက်သွားသည်ကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမသည် အိုးတိုက်ရန် ကိုင်ထားသော တံမြက်စည်းမျှင်ကို ပစ်ချကာ အသံကုန် အော်ဟစ်ငိုကြွေးရင်း သူတို့နောက်သို့ တံခါးအပြင်အထိ လိုက်ပါသွားတော့သည်။

"ဆ... ဆေးခန်းက ဘယ်မှာလဲ။"

သူမသည် ယောက်ယက်ခတ်ကာ ဝိုင်းပတ်လျှောက်လှမ်းနေမိရာ အလွန် ပျာယာခတ်နေသဖြင့် ဖိနပ်ကြိုးတစ်ဖက်ပင် ပြုတ်ထွက်သွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် အန်းမင်ဟွာ၏ အိမ်ရှိရာ လမ်းမပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ကျန်းကျန့်ဟွာ၏ အိမ်ရှေ့တံခါးကို အပြင်းအထန် တောက်တောက်တောက်ထုတော့သည်။

"ခမည်းခမက်ရေ! ဝမ်ဝမ် နေမကောင်းဖြစ်လို့ပါ၊ ငါ ဆေးခန်း ဘယ်မှာလဲ ရှာမတွေ့လို့။ ကျန်းထျဲနျိုကို ငါ့ကို လိုက်ပို့ပေးဖို့ ပြောပေးလို့ ရမလားဟင်။"

ထိုအချိန်တွင် အန်းမင်ဟွာမှာ အိမ်၌ ပန်းချီဆွဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ချင်လဲ့၏ အင်္ကျီမှာ သူမကြောင့် တစ်ဝက်ခန့် ကျွတ်ကျနေပြီး သူ၏ ကြွက်သားထုထည် တောင့်တင်းလှသော လက်မောင်းအစုံကို ခန် ပေါ်တွင် တင်ထားလျက်၊ ထောင့်စွန်းများ ကွေးညွတ်တက်နေသော သူ၏ ဖီးနစ်မျက်ဝန်းများဖြင့် သူမအား မထင်မရှား ပြုံးကာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူသည် သူမအား စိတ်တိုင်းကျ လုပ်ဆောင်ခွင့် ပေးထားပြီး သူမကမူ စုတ်တံကို ကိုင်ဆောင်လျက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် စိတ်ကူးပေါက်သလို လျှောက်ရေးဆွဲနေသည်။

သူ၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် အန်းမင်ဟွာသည် ထိပ်ချွန်စုတ်တံကို အသုံးပြု၍ သူမ မှတ်မိသမျှသော ဗုဒ္ဓကျမ်းစာ နှစ်ကြောင်းကို ရေးသားထားသည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ကြာပန်းတစ်ပွင့် ပွင့်လန်းနေပြီး သူမ၏ စုတ်တံသည် အောက်ဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ရွေ့လျားသွားရာ စုတ်တံထိပ်ဖျားက သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများကို ထိမိသွားသဖြင့် ၎င်းတို့မှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားခဲ့ရသည်။

"မလှုပ်နဲ့။"

အန်းမင်ဟွာက သူ့အား ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမကိုယ်တိုင်ပင် သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများ လှိုင်းထသွားပုံကြောင့် ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်သွားခဲ့ရသည်။

"ကျွန်မ ဆွဲလို့မပြီးသေးဘူး!"

"ဒါနဲ့... ရှင် အားတဲ့အခါကျရင် ပင်းအန်းကို ခေါ်ပြီး မိသားစု ဓာတ်ပုံသွားရိုက်ရအောင်။ တို့သုံးယောက် မိသားစုဓာတ်ပုံ တစ်ပုံမှ မရှိသေးဘူး!"

ချင်လဲ့က သေချာပေါက် သဘောတူပေသည်။

"ကွက်တိပဲ၊ မနက်ဖြန် ပင်းအန်း ကျောင်းပိတ်တယ်လေ။ မွန်းလွဲပိုင်းကျရင် သွားကြမလား။"

အန်းမင်ဟွာက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချင်လဲ့၏ ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သား လိုင်းများကို ဂရုတစိုက် ဆေးရောင်ခြယ်နေစဉ် ရုတ်တရက် တံခါးကို ပြင်းထန်စွာ လာရောက်ထုရိုက်သံကြောင့် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။

တစ်ဖက်အိမ်တွင်မူ ဟဲယွီရုန်သည် ကျန်းကျန့်ဟွာအတွက် ခြေထောက်စိမ်ရန် ရေဇလုံတစ်ခုကို ယူဆောင်လာပေးပြီး သူမကိုယ်တိုင်လည်း ခန် ဘေးရှိ ကုလားထိုင်တစ်လုံးပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ပင်းအန်းက လမ်းဘေးခွေးပေါက်လေးကို 'ညီလေး' လို့ လိုက်ခေါ်နေတာ ငါမြင်ခဲ့တယ်။ ရှောင်ချင်နဲ့ မင်ဟွာတို့ နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက် ထပ်ယူဖို့ အချိန်တန်ပြီလို့ ရှင်မထင်ဘူးလား။ ပင်းအန်း တစ်ယောက်တည်း ရှိနေတော့— သိပ်ပျင်းစရာကောင်းပြီး အထီးကျန်လွန်းတယ်!"

ကျန်းကျန့်ဟွာသည် ကလေးများများရှိခြင်းက အဖော်ရသဖြင့် ကောင်းမွန်သည်ဟု တွေးမိသော်လည်း "အထီးကျန်ခြင်း" ဟူသော အချက်ကိုမူ သဘောမတူပေ။

"အဲဒီကောင်လေးက ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်နဲ့တင် နာရီဝက်လောက် စကားပြောနိုင်တာ။ သူ ဘယ်လိုလုပ် အထီးကျန်မှာလဲ။"

"အဲဒါကြောင့်မို့လို့ ပိုပြီး အထီးကျန်နေတာပေါ့။ အတူတူဆော့ဖို့ အဖော်သာရှိရင် သူ ပုရွက်ဆိတ်တွေနဲ့ စကားပြောနေပါ့မလား။"

သူမ ကျန်းကျန့်ဟွာအား စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်မိသည်။

"ငါ့အမြင်တော့ ထျဲနျိုလည်း တော်တော်လေး အထီးကျန်နေပုံရတယ်။ တို့တွေ သူ့အတွက်လည်း အဖော်တစ်ယောက်လောက် ထပ်ရှာပေးရင် ကောင်းမလား။"

မျက်နှာစတုရန်းပုံရှိသော ကျန်းကျန့်ဟွာသည် တစ်စက္ကန့်မျှ ကြောင်အသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် မျက်နှာအမူအရာ မပျက်ဘဲ ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်၍ ခြောက်သွေ့အောင် သုတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ— အဲဒါဆိုရင်လည်း နောက်တစ်ယောက် ယူကြတာပေါ့!"

ဟဲယွီရုန် သူ့အား နှာခေါင်းရှုံ့ပြလိုက်သည်။ "ရှင် အတည်ပြောနေတာလား။"

"အတည်ပေါ့! မယူချင်တဲ့သူကမှ လူသူရဲကောင်း အစစ်ပဲ!"

ထိုစဉ် တံခါးကို လာရောက်ထုရိုက်သံကြောင့် သူတို့၏ စနောက်ကျီစယ်မှုများ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရသည်။ ကျန်းကျန့်ဟွာသည် ခန် ပေါ်သို့ နောက်ပြန်လှဲချလိုက်ရာ ဟဲယွီရုန်က သူ့အား အကြည့်တစ်ချက် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ ရှင် ခြေဆေးရေတွေ သွားသွန်လိုက်ဦး။ ကျွန်မ ပြန်မလာခင် အိပ်မပျော်သွားနဲ့ဦးနော်!"

"သား သွားမယ်! သား သွားမယ်!"

ကျန်းထျဲနျိုသည် အနောက်ဘက်အခန်းထဲမှ ဝုန်းခနဲ ထွက်လာခဲ့သည်။

"သား ဆေးခန်း ဘယ်မှာလဲ သိတယ်! သား အဖွားကို အဲဒီကို လိုက်ပို့ပေးမယ်! ဖေဖေ... သား ညီမလေးတစ်ယောက် လိုချင်တယ်!"

ကျန်းကျန့်ဟွာ သူ့အား ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "လစ်စမ်း... အာချောင်တဲ့ ကောင်စုတ်လေး! နားကတော့ အတော်ပါးတာပဲ၊ မင်းအဖေရဲ့ ကိစ္စတွေကိုတောင် စနစ်တကျ မကူညီပေးနိုင်သေးဘဲနဲ့— ညီမလေး လိုချင်တယ်ဟုတ်လား။ အိပ်မက်ပဲ မက်နေလိုက်တော့!"