အခန်း ၅၁

အရင်းရှင်မမလေးအဖြစ် စာအုပ်ထဲသို့ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၅၁ (ဇာတ်သိမ်း)

အန်းမင်ဟွာနှင့် ချင်လဲ့တို့သည် ပင်းအန်းက မြို့တော်သို့ ကြေးနန်းစာ ပေးပို့လိုက်သည်ကို လုံးဝ မသိရှိခဲ့ကြပေ။

ချင်လဲ့တစ်ယောက် မြို့တော်မှ ရထားအချိန်ဇယားကို လက်ခံရရှိသည့် အချိန်ကျမှသာ သူ၏မိခင် ဖြစ်သူ ခရီးထွက်လာနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိတော့သည်။

ချန်ယွင်ရန်ကို ချင်လဲ့က သွားကြိုပြီး မိသားစုဝင်းအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာချိန်တွင် အန်းမင်ဟွာမှာ ခြံဝင်းထဲ၌ ပင်လယ်စာများကို အလုပ်ရှုပ်ခံကာ ကိုယ်တိုင်ကိုင်တွယ်နေခိုက်နှင့် ကွက်တိ တိုးတော့သည်။

သူမသည် ကမ်းခြေမှ ကောက်ယူလာခဲ့သော၊ ဆိပ်ကမ်းငယ်လေးမှ ဝယ်ယူလာခဲ့သော ပင်လယ်မျှော့၊ ပင်လယ်ပိုးကောင်၊ ရေဘဝဲ၊ ဖား၊ ပုစွန်ထုပ်နှင့် ခရုသား စသည့် လတ်ဆတ်သော ပင်လယ်စာ စုံလင်စွာဖြင့် ဖက်ထုပ်လုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

တကယ်ကို ဆန်းကြယ်လှပေသည်။ ကျောက်မေ့ယွီမှာ ပင်လယ်စာအနံ့ကိုပင် မခံနိုင်လောက်အောင် ကိုယ်ဝန်အော့အန်ခြင်း ဝေဒနာကို ပြင်းထန်စွာ ခံစားနေရသော်လည်း၊ အန်းမင်ဟွာမှာမူ ယခုအခါ ပင်လယ်စာများကို ရူးသွပ်မတတ် တောင့်တနေခဲ့သည်။

ချန်ယွင်ရန်တစ်ယောက် ခြံဝင်းတံခါးထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းမှာ သူမ၏ နုနုနယ်နယ် ချွေးမလေးက ကတ်ကြေးတစ်လက်ကို ကိုင်ကာ အသက်ရှင်နေဆဲ ရေဘဝဲတစ်ကောင်၏ လက်တံများကို ညှပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ရေဘဝဲမှာ လူးလွန့်လှုပ်ရှားနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ကျန်ရှိနေသော လက်တံများက သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကိုပင် လာရောက်ရစ်ပတ်နေကြ၏။

ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် သူမသည် အလွန်အမင်း စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်သွားကာ လှည့်ပြီး ချင်လဲ့ကို ခပ်ဆတ်ဆတ်လေး တစ်ချက် ရိုက်လိုက်တော့သည်။ သူက သူ့ဇနီးကို ဘယ်လိုမျိုး ဂရုစိုက်နေတာလဲ။ အချိန်သိပ်မကြာသေးခင်အထိ နူးညံ့သိမ်မွေ့လှတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က သူ့လက်ထဲရောက်မှ ဘာလို့ ဒီလိုပုံစံ ဖြစ်သွားရတာလဲ။

အသက်ရှင်နေတဲ့ ရေဘဝဲကိုတောင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ညှပ်ရဲနေပြီဆိုတော့ ဒီကလေးမလေး ကွယ်ရာမှာ ဒုက္ခတွေ ဘယ်လောက်တောင် ခံစားခဲ့ရရှာလဲ မသိဘူး။

"မင်ဟွာ... မြန်မြန်ထတော့။ အဲဒါတွေ ဆက်မလုပ်နဲ့တော့— မေမေပဲ လုပ်လိုက်မယ်!"

အန်းမင်ဟွာသည် မိမိ နားကြားမှားသည်ဟုပင် ထင်မှတ်လိုက်မိသည်။ သူမ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး တံခါးဝတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ချန်ယွင်ယန် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

"မေမေ!!! မေမေ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲဟင်။"

လမ်းခရီးတွင် ချင်လဲ့နှင့် ချန်ယွင်ရန်တို့သည် အကြောင်းအရာအားလုံးကို ပြောဆိုဆွေးနွေးခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သဖြင့် ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သိရှိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

ချန်ယွင်ရန်က ရှေ့သို့လှမ်းလာကာ အန်းမင်ဟွာ၏လက်ထဲမှ ကတ်ကြေးကို လွှဲပြောင်းယူလိုက်ပြီး အသာအယာ ဗျစ်တောက်ဗျစ်တောက် ပြောလိုက်သည်။

"နင်တို့ လူကြီးနှစ်ယောက်က ကလေးတစ်ယောက်လောက်တောင် အသိဉာဏ်မရှိကြဘူး။ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာကို တစ်ခွန်းမှတောင် မပြောကြဘူးနော်။ အရိုက်ခံဖို့ အသင့်တော်ဆုံးကတော့ ဒီချင်လဲ့ပဲ!"

သူမက ချင်လဲ့ကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်ပြီးနောက် အန်းမင်ဟွာကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"ချင်လဲ့က နင့်ကို ဂရုမစိုက်ဘူး ထင်တယ်။ နင် ဒီလောက်တောင် ပိန်သွားရတယ်လို့။ ဟိုဘက်မှာ သွားထိုင်နေလိုက်တော့။ ဒီပင်လယ်စာတွေကို ဘယ်လိုချက်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲပဲ အမေ့ကို ပြောပြ။ အမေပဲ အကုန်လုပ်ပေးမယ်!"

"အမေ... အမေ ဒီကိုလာတော့ အဖေကော ဘယ်လိုလုပ်ခဲ့လဲ"

အန်းမင်ဟွာသည် နာခံမှုရှိစွာဖြင့် ခုံတန်းလျားအသေးလေးပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပါးကို ထောက်လျက် ချန်ယွင်ရန်က ပင်လယ်စာများကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ ကိုင်တွယ်နေသည်ကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။

ချင်လဲ့မှာမူ တပ်ထဲတွင် ဆောင်ရွက်စရာ ကိစ္စရပ်များ ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် တစ်ဝကြီး အဆူခံရပြီးနောက် စစ်စခန်းသို့ ပြန်သွားခဲ့ရသည်။

"နင့်အဖေက အခု အများကြီး သက်သာနေပါပြီ။ ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်က ဆေးစစ်ချက်အရ ဗုံးစက နေရာနည်းနည်း ရွေ့သွားတယ်လို့ ပြောတယ်။ ဆက်ပြီး စောင့်ကြည့်သွားရင် ခွဲစိတ်ပြီး ထုတ်ပစ်လို့တောင် ရနိုင်ခြေရှိတယ်။ အခုဆို မိုးရွာတဲ့ရက်တွေမှာ နင်ပေးထားတဲ့ ဆေးရှိနေတော့ သူတစ်ယောက်တည်းလည်း အေးအေးဆေးဆေး နေနိုင်နေတာပဲ။ ငါ အိမ်မှာရှိတုန်းကဆိုရင် နေ့တိုင်း ငါ့ကို ပွစိပွစိ လုပ်လွန်းတယ်ဆိုပြီး ညည်းနေတာလေ။"

ချန်ယွင်ရန်က နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်မိသည်။ "ဒီတစ်ခေါက် ငါ ထွက်လာတော့ နင့်အဖေက ပျော်လို့မဆုံးဘူး။ သူရယ်၊ လောင်ကျန်းရယ်၊ နောက်ထပ် လူအချို့ရယ်က ကြိုတင်ပြီး စီစဉ်ထားကြတာ။ ငါ မရှိတာနဲ့ သူတို့တွေ ခိုးပြီး အရက်သောက်ကြမှာ သေချာသလောက်ပဲ!"

ယောက္ခမနှင့် ချွေးမ မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် ဖက်ထုပ်များကို ထုပ်ပိုးပြီး ပြုတ်ပြီးသည်အထိ စကားစမြည် ပြော၍ မပြီးနိုင်ကြသေးချေ။

ချန်ယွင်ရန်သည် မြို့တော်မှ သတင်းစကားများစွာ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ အန်းမင်ဟွာအတွက် အကောင်းဆုံး သတင်းနှစ်ခုမှာ— ပထမတစ်ခုအနေဖြင့် ရှဲ့ယွီထန်တွင် ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ ဖြစ်ခြင်းပင်။

ဒုတိယမြောက် သတင်းမှာမူ ချင်မူဟန်သည် ကျေးလက်ဒေသ၏ ဆင်းရဲပင်ပန်းမှုများကို မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်၍ အိမ်ထောင်ပြုလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ချင်လဲ့က အသက်ရှင်လျက် ရှိနေပြီး ချင်မူဟန်မှာ ကျေးလက်သို့ အဓမ္မ စေလွှတ်ခြင်း ခံထားရသဖြင့် အဘိုးအိုသည် သူ့အတွက် မည်သည့် အဆက်အသွယ် ကွန်ရက်ကိုမျှ အသုံးပြုပြီး ကူညီပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

အမှန်တကယ်တော့ ချင်လဲ့ကိုယ်တိုင်ကပင် အဘိုးအို၏ မျက်စိအောက်တည့်တည့်မှာတင် အဆက်အသွယ်များကို အသုံးပြုကာ ချင်မူဟန်အတွက် အရာရာ ပိုခက်ခဲအောင် ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် ချင်မူဟန်သည် ထိုဒေသခံကျေးရွာရှိ ကုန်ထုတ်လုပ်မှုတပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ သမီးနှင့် လက်ထပ်လိုက်ရတော့သည်။

ဤအကြောင်းကိစ္စကြောင့် ဟဲကွေ့ကျစ်သည် ချင်ကျောက်ကို နားချ၍မရနိုင်ဖြစ်ကာ မြို့တော်သို့ ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ခဲ့ပြီး ချင်မူဟန်အား ကျေးလက်တောရွာမှ မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် လက်မထပ်မိစေရန် အဘိုးအိုနှင့် အဘွားအိုတို့က ဝင်ရောက်တားဆီးပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့သည်။

"ငါလည်း နင့်မရီးနဲ့အတူ အဲဒီမိန်းကလေးကို သွားကြည့်ခဲ့သေးတယ်။"

ချန်ယွင်ရန်က ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီကောင်မလေးက တော်တော်လေး ဇွဲထက်သန်ပြီး ချက်ချာတယ်။ သူ့မှာ အစ်ကိုကိုးယောက်တောင် ရှိတာ၊ တစ်ယောက်ချင်းစီက အရပ်ရှည်ရှည် တောင့်တောင့်တွေချည်းပဲ။ သူမကတော့ မူဟန်ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အပြုအမူတွေကို ငုံ့ခံနေမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ချန်ယွင်ရန်သည် သူမ၏ ချွေးမကြီးအပေါ် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

"မူဟန်ရဲ့ စိတ်နေသဘောထားက အတော်လေး ယုတ်မာတယ်။ ကွေ့ကျစ်ကတော့ အဲဒီမိန်းကလေးကို နှိမ့်ချပေမဲ့၊ ငါကတော့ သူတို့သားအမိနှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး သနားစရာကောင်းတဲ့ ကောင်မလေးကို ဒုက္ခပေးမှာကို ပိုစိုးရိမ်မိတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီမိန်းကလေးရဲ့ မိသားစုတစ်ခုလုံးကတော့—"

ချန်ယွင်ရန်က ရယ်မောလျက် ဖြည့်စွက်ပြောခဲ့သည်။

"ဓားပြဂိုဏ်းကနေ လူဝင်စားလာတဲ့အတိုင်းပဲ။ အဆင်မပြေတာနဲ့ လက်သီးနဲ့အရင် လွှဲထိုးမယ့် လူစားမျိုးတွေ။ သူတို့ကပဲ မူဟန်ရဲ့ စရိုက်ဆိုးတွေကို ပြုပြင်ပေးနိုင်မလား ဆိုတာဘယ်သူသိမှာလဲ။"

"အဘွား!!"

ပင်းအန်းသည် မူကြိုကျောင်းမှ အိမ်သို့ အပြေးအလွှား ပြန်လာခဲ့ကာ သူသည် ချန်ယွင်ရန်ကို မြင်မြင်ချင်းတွင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

"အဘွား... သား အဘွားကို သိပ်လွမ်းနေတာ! အဘွားကော သားကို လွမ်းရဲ့လားဟင်။"

"ဒီမှာ နေရတာ တကယ်ကောင်းတယ် အဘွားရဲ့! သားတို့တွေ ကမ်းခြေမှာ ပင်လယ်စာတွေ သွားကောက်လို့ ရတယ်။ နောက်တစ်ခေါက်ကျရင် သား အဘွားကို လိုက်ပြမယ်နော်၊ ဟုတ်ပြီလား။ သားတို့တွေ အဲဒါတွေကို နေလှန်းပြီး အဘိုးဆီ ပါဆယ်နဲ့ လှမ်းပို့ပေးကြမယ်။ ဒါမှ အဘိုးလည်း ဒီကို လိုက်လာမှာပေါ့..."

သူ ပြန်ရောက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးမှာ သူ၏ ဆူညံသံများဖြင့် သက်ဝင်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။ ကြက်များနှင့် ခွေးများပင် သူ၏ အသံကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် လိုက်အော်နေကြ၏။

ချန်ယွင်ရန်သည် မြေးဖြစ်သူကို ပွေ့ဖက်ထားရင်း အတိုင်းထက်အလွန် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... တို့တွေ အသက်ရှင်နေသရွေ့ မျှော်လင့်ချက်ဆိုတာ ရှိနေဦးမှာပဲ။ ဘဝက အမြဲတမ်း ပိုပြီးတော့ ကောင်းလာမှာပါ။"

အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

အန်းမင်ဟွာသည် နေဝင်ဆည်းဆာ အလှကြောင့် နီရဲတောက်ပပြီး ရွှေရောင်ဝင်းပနေသော ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။

ဘဝသည် အမြဲတမ်း ပို၍ ကောင်းမွန်တိုးတက်လာဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။

~ ပြီးပါပြီ~