အခန်း ၉၂

အခန်း ၉၂

လီဇီဝေ ကြုံတွေ့ရသည့် ဤအခြေအနေမျိုးက မဆန်းလှပေ။ လူသားများသည် သူတို့၏ သားရဲများထံမှ စွမ်းအင်တုံ့ပြန်မှုကို ရရှိသည့်အခါမျိုးတွင် ထိုသို့ မကြာခဏ ဖြစ်ပွားလေ့ရှိသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သားရဲထံမှ ရရှိသော စွမ်းအင်တုံ့ပြန်မှုမှာ များပြားလွန်းသဖြင့် လူသားခန္ဓာကိုယ်က တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် အကုန် မချေဖျက်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယင်းက ဆံပင်အရောင် ပြောင်းလဲသွားခြင်း သို့မဟုတ် ကြောင်နားရွက်၊ ယုန်နားရွက်၊ ဝံပုလွေအမြီး စသည်တို့ ထွက်ပေါ်လာခြင်းမျိုးကို ဖြစ်စေနိုင်သည်။ သားရဲ၏ စွမ်းရည်ဂုဏ်သတ္တိအပေါ် မူတည်၍ လူတစ်ယောက်အပေါ် စွမ်းအင်တုံ့ပြန်မှု သက်ရောက်ပုံချင်း ကွဲပြားကြသည်။

သို့သော်လည်း ယေဘုယျအားဖြင့် ဤထူးခြားချက်များသည် အချိန်အတန်ကြာလျှင် ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားတတ်သော်လည်း အချို့သော ထူးဆန်းသည့် သားရဲများမှာမူ ၎င်းတို့၏ သခင်များကို ဤထူးခြားချက်အချို့ အမြဲတမ်း ကျန်ရှိနေစေတတ်သည်။

လီဇီဝေကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးသည် အဆင့်နိမ့် သားရဲထိန်းချုပ်သူများကြားတွင် တွေ့ရခဲသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အဆင့်နိမ့်သားရဲများ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ဖြတ်ကျော်မှု သို့မဟုတ် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုတို့မှ ရရှိသော စွမ်းအင်တုံ့ပြန်မှုမှာ သိပ်မပြင်းထန်သောကြောင့်ပင်။

ပုံမှန်အားဖြင့် အဆင့်မြင့်သားရဲများ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ဖြတ်ကျော်သည့်အခါ သို့မဟုတ် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသည့်အခါမျိုးတွင်သာ သားရဲပိုင်ရှင်ထံသို့ ဤကဲ့သို့သော အပြောင်းအလဲများကို ယူဆောင်လာပေးတတ်သည်။ အကြောင်းမှာ အဆင့်မြင့်သားရဲတစ်ကောင်၏ တိုးတက်မှု ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ ထိတ်လန့်စရာကောင်းလောက်အောင် ပြင်းထန်လွန်း၍ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ကျန်းဟန်နှင့် တုံးရွှမ်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် လီဇီဝေကို ယခုလို အခြေအနေမျိုးဖြင့် မြင်လိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် အံ့သြသွားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ ရှင်းပြပြီးနောက်တွင်မူ ထိုအရာသည် ထိုမီးတောက်ဝိညာဉ်များ၏ စွမ်းအင်ကြောင့် ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူတို့နှစ်ယောက် နားလည်သွားခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် မီးနတ်ဘုရားခွေးနှင့် ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ပြီး မီးနတ်ဘုရားခွေး၏ စွမ်းအင် အရှိန်အဝါများ ဖြစ်လာခဲ့ရာ သဘာဝအတိုင်း ယင်းစွမ်းအင်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို လီဇီဝေထံသို့ ပြန်လည်တုံ့ပြန်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မီးတောက်ဝိညာဉ်သည် ၎င်း၏ အရင်းအမြစ်မှာ ယနေ့တိုင် ပဟေဠိအဖြစ် ဆဲရှိနေသေးသည့် အလွန်ထူးဆန်းသော သတ္တဝါတစ်မျိုးဖြစ်သော်လည်း ၎င်းသည် မီးဓာတ်အမျိုးအစား သားရဲများအပေါ် အလွန်အမင်း ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်မြှင့်တင်မှု အာနိသင်ကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။

“မီးတောက်ဝိညာဉ် ကိုးကောင်ကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်။ မီးနတ်ဘုရားခွေး ကြီးပြင်းလာသရွေ့ မီးဒြပ်စပ်အမျိုးအစား သားရဲတွေထဲမှာ သူက သေချာပေါက် နာမည်တစ်လုံးနဲ့ ကျော်ကြားလာမှာပဲ။”

ကျန်းဟန်က အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်၏။ သူကိုယ်တိုင်ပင် အနည်းငယ် အားကျမိသွားသည်။ မီးတောက်ဝိညာဉ်များသည် ကြီးထွားမှု အလားအလာရှိကြပြီး ၎င်းတို့ သားရဲများထံ ယူဆောင်လာပေးသည့် အကျိုးကျေးဇူးများမှာ တခြားအရာများထက် အများကြီး ပိုမိုကြီးမားလှသည်။

“ဝမ်းကွဲအစ်မ... အစ်မရဲ့ ကံတရားက အရမ်းကောင်းတာပဲ။ ညီမလေးတော့ အားကျလို့ သေတော့မယ်။”

တုံးရွှမ်းက လီဇီဝေအနားသို့ လျှောက်သွားကာ သူမ၏ လက်ကို ကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် အစက မိမိကိုယ်မိမိ အများကြီး ရရှိခဲ့ပြီဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခု လီဇီဝေနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သမုဒ္ဒရာထဲက ရေတစ်စက်မျှသာ ရှိတော့သည်။

“ဟားဟား ငါက ကံကောင်းသွားရုံပါ။ ဒီငတုံးလေးက သူ့ဘာသာသူ လျှောက်သွားရင်းနဲ့ ဒီအခွင့်အရေးကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ရသွားတာလေ။”

လီဇီဝေက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဝူးးးးး”

လီဇီဝေက သူ့ကို ဒီငတုံးလေးဟု ခေါ်သည်ကို ကြားသောအခါ မီးနတ်ဘုရားခွေးသည် ချက်ချင်းပင် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားပြီး ၎င်း၏ ကြီးမားသော ခွေးခေါင်းကြီးဖြင့် လီဇီဝေ၏ ခါးကို တွန်းထိုးကာ မရပ်မနား ဆော့ကစားတော့သည်။

“အေးပါ အေးပါ... နင်က မတုံးပါဘူး။ နင်က မတုံးပါဘူး ဟုတ်ပြီလား။”

လီဇီဝေက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်ရသည်။ ဤခွေးငတုံးလေးသည် မီးနတ်ဘုရားခွေးအဖြစ် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသွားပြီးကတည်းက သူမအနေဖြင့် အမိန့်ပေးရ ပိုမိုခက်ခဲလာပြီး ၎င်းက ပို၍ပို၍ပင် ဆိုးသွမ်းလာခဲ့သည်။

“ကျိ....”

ထိုအချိန်တွင် ပိုင်လင်းသည်လည်း ကျန်းဟန်၏ ခြေထောက်နားသို့ ပြေးလာပြီး လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ၎င်းဆွဲလာခဲ့သော အရာတစ်ခုကို ချထားပေးလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ယင်းကို လမ်းမှ ကောက်ရလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒါက ပိုးကောင်ဥတစ်မျိုးလိုပဲ။”

ကျန်းဟန်သည် ပိုင်လင်း ယူလာပေးသည့် လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော ဖြူဖွေးသည့် ပိုးကောင်ဥကို ကြည့်လိုက်၏။ ၎င်းက ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ရိုးရှင်းလှသော်လည်း ကျန်းဟန်၏ အမြင်တွင်မူ ၎င်း၏အတွင်း၌ လှိုင်းတံပိုးထသဖွယ် စီးဆင်းနေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို မြင်တွေ့နေရသည်။ ဤအရာသည် သေချာပေါက် သာမန်ပိုးကောင်ဥ မဟုတ်ချေ။

“တော်တယ်... မင်း တော်တော်လေး တိုးတက်လာပြီပဲ။”

ကျန်းဟန်က ဝိညာဉ်အပင်၏ သစ်ရွက်သေးသေးလေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ပိုင်လင်းကို ကျွေးလိုက်သည်။ ဤအရာက ဘယ်လိုပိုးကောင်ဥမျိုးလဲဆိုတာ သူ မသိသေးသော်လည်း ယင်းက သူ့ကို အရင်ဆုံး သိမ်းဆည်းထားခြင်းမှ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

ကျန်းဟန်နှင့် တခြားသူများ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ပြီး စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည့် အတောအတွင်း တောအုပ်ထဲရှိ မြူခိုးများမှာ များစွာ ကျဲပါးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“မြူတွေ ကျဲသွားပြီ။ ငါ့အစ်ကိုကို သွားရှာကြရအောင်။”

တုံးရွှမ်းက ကျန်းဟန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက ပြောနေစရာမလိုပါဘူး။”

လီဇီဝေကလည်း ယင်းကို သဘာဝအတိုင်း သဘောတူညီသဖြင့် သူတို့သုံးယောက်သည် တုံးလင်ကို ရှာဖွေရန် ချက်ချင်း ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

သူတို့ လမ်းသိပ်မလျှောက်ရသေးခင်မှာပင် မြူခိုးများမှာ ရုတ်တရက် လုံးဝ ပျယ်လွင့်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖုံးလွှမ်းလုမတတ် ကြီးမားသော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခုသည် အဝေးမှ အလျင်အမြန် ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် မြေအောက်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ လူအများ၏ အမြင်အာရုံထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး မြေအောက်ထဲမှ အလွန်နက်ရှိုင်းသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ပျံ့လွင့်ရောက်ရှိလာခဲ့တော့သည်။

ထိုကြီးမားလှသော အရိပ်ဆန်းကြီးမှာ အညိုရောင် ဝေလငါးတစ်ကောင်၏ အမြီးပိုင်းမျှသာ ဖြစ်ပုံရသော်လည်း ၎င်း၏ အလျားမှာ အနည်းဆုံး တစ်ဆယ်ကီလိုမီတာကျော်ရှိပြီး အနံမှာလည်း အနည်းဆုံး ခုနစ်ကီလိုမီတာ သို့မဟုတ် ရှစ်ကီလိုမီတာခန့် ရှိသည်။ သို့သော် ၎င်းသည် မြေပြင်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားသည့်အခါတွင်မူ ငါးတစ်ကောင် ပင်လယ်ထဲသို့ ကူးခတ်ဝင်ရောက်သွားသကဲ့သို့ပင် မည်သည့်တုန်ခါမှု သို့မဟုတ် ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုကိုမျှ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

“ဒါ... ဒါက ဘယ်လို သားရဲမျိုးလဲ။”

တုံးရွှမ်းနှင့် တခြားသူများအားလုံး အတိုင်းအဆမရှိသော ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ကြသည်။ ဤထိတ်လန့်ဖွယ် သားရဲကြီး၏ အမြီးတစ်ခုတည်းနှင့်ပင် အဆင့် ၇ အုပ်စိုးသူအဆင့် သားရဲအချို့ထက်ပင် များစွာ ပိုမိုကြီးမားနေပြီ ဖြစ်သည်။

သားရဲများသည် သန်မာလာသည်နှင့်အမျှ ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစား ကြီးမားလာတတ်သည်ဆိုသော်လည်း အများစုမှာ မီတာ တစ်ဆယ်မှ ရာဂဏန်းအဆင့်အထိသာ ရောက်ရှိတတ်ကြသည်။ သားရဲအများစုသည် အဆင့် ၅ အရှင်သခင်အဆင့် သို့မဟုတ် အဆင့် ၆ ဧကရာဇ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလျှင်ပင် ခန္ဓာကိုယ်အရွယ်အစားမှာ မီတာ တစ်ဆယ် သို့မဟုတ် နှစ်ဆယ်ခန့်သာ ရှိတတ်ကြသည်။

အချို့သော ထူးခြားသည့် ဖြစ်တည်မှုအနည်းငယ်သာလျှင် ခန္ဓာကိုယ်အလျား မီတာတစ်ရာကျော်အထိ ရှိတတ်ကြပြီး ဥပမာအားဖြင့် ဧရာမနဂါးကြီးများနှင့် နတ်နဂါးအချို့သည် ၎င်းတို့၏ ပြည့်စုံသော ပုံသဏ္ဌာန်တွင် ကီလိုမီတာပေါင်းများစွာအထိ ရှည်လျားတတ်ကြသော်လည်း ယင်းမှာ အကန့်အသတ်ပင် ဖြစ်သည်။ သမုဒ္ဒရာထဲရှိ အဆင့် ၇ ဧရာမသားရဲကြီးများပင်လျှင် ယခုထက် မပိုကြချေ။

အိုရှန်းနီးယား အနီးရှိ အလင်းအမှောင်ပင်လယ်တွင် တစ်ကြိမ်ပေါ်ပေါက်ခဲ့ဖူးသော အဆင့် ၇ အုပ်စိုးသူအဆင့် သားရဲဖြစ်သည့် ပေတစ်ထောင် အမှောင်ည ပင်လယ်ငါးမန်းကြီးပင်လျှင် ခန္ဓာကိုယ်အရွယ်အစား ကီလိုမီတာနှစ်ခုမျှသာ ကြီးမားခဲ့သည်။ ယင်းသည် အရွယ်အစားအပိုင်းတွင် အဆင့်အလွန်မြင့်မားသော သားရဲကြီး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခု ကျန်းဟန်နှင့် တခြားသူများ မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် အမြီး၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံမျှပင် မရှိချေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဂြိုဟ်ပြာ၏ အရွယ်အစားမှာ အတိုင်းအဆမရှိ ကျယ်ပြောလှသော်လည်း ဒဏ္ဍာရီများထဲတွင် ဖော်ပြထားသကဲ့သို့ မိုင်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၊ ထောင်နှင့်ချီ ရှည်လျားသော သားရဲများ ရှိနေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ အလွန်အမင်း ကြီးမားသော အရွယ်အစားရှိခြင်းမှာ ကောင်းမွန်သောအရာ မဟုတ်သည်က များလှသည်။ တခြားအရာကို ထားဦးတော့...အစားအစာ ပြဿနာတစ်ခုတည်းနှင့်တင် ဖြေရှင်းရန် အလွန်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် သားရဲအများစုသည် ၎င်းတို့၏ အရွယ်အစားက ရှင်သန်ရပ်တည်မှုကို မထိခိုက်စေဘဲ လုံလောက်စွာ သန်မာသော အင်အားကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ရန်အတွက် အရွယ်အစားနှင့် စွမ်းအားအကြား အကောင်းဆုံးသော မျှခြေတစ်ခုကို ရှာဖွေကျင့်ကြံကြသည်။

သို့သော် အမြီးတစ်ခုတည်းဖြင့် ယခုမျှ ကြီးမားလှသော ဖြစ်တည်မှုမျိုးမှာမူ ကျန်းဟန်နှင့် အခြားသူများ၏ သိနားလည်မှု ဘောင်ကို သေချာပေါက် ကျော်လွန်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အမြီးတစ်ခုတည်းတင် ဆယ်ကီလိုမီတာကျော် ရှည်လျားနေပါက ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အလျားမှာ အနည်းဆုံး ကီလိုမီတာ တစ်ရာကျော်အထိ ရှိရမည်ဖြစ်ကြောင်း စိတ်ကူးကြည့်နိုင်သည်။ ထိုအရာက မည်မျှ ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော အရွယ်အစား ဖြစ်လိမ့်မည်နည်း။ ၎င်း၏ ကျောကုန်းပေါ်တွင် လူသားတို့၏ မြို့တစ်မြို့ကို အလွယ်တကူ တည်ဆောက်ထားနိုင်ပြီး လူဦးရေ သန်းပေါင်းများစွာကို နေထိုင်စေနိုင်ပေသည်။

“နင်တို့ ဒဏ္ဍာရီတစ်ခု ကြားဖူးကြလား။ ငါတို့ ငယ်ငယ်တုန်းက လူကြီးတွေ မကြာခဏ ပြောလေ့ရှိတဲ့ဟာလေ...။ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ အလွန်တရာ ကြီးမားတဲ့ သတ္တဝါတစ်ကောင် ရှိတယ်တဲ့။

သူတို့က အနှိုင်းမဲ့အောင် ကြီးမားကြပြီး သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ ကျွန်းတွေလို့တောင် မကြာခဏ အမှတ်မှားခံရတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တော့ သူတို့က ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြတဲ့ သန်မာတဲ့ သတ္တဝါကြီးတွေ ဖြစ်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က သဘောကောင်းကြပြီး အချိန်အများစုမှာ အိပ်ပျော်နေတတ်လို့ လူတွေက သူတို့အပေါ် မသိလိုက်ဘဲ ရပ်နေမိတတ်ကြတယ်တဲ့။”

ထိုအချိန်တွင် လီဇီဝေက ရုတ်တရက် စကားဆိုလာခဲ့သည်။

“နင် ခွန်းကို ပြောနေတာလား။”

တုံးရွှမ်းသည်လည်း ယင်းကဲ့သို့သော ကောလာဟလများကို သဘာဝအတိုင်း ကြားဖူးခဲ့သော်လည်း တစ်ခါမျှ အလေးအနက် မထားခဲ့ဖူးချေ။

“မင်းပြောချင်တာက ငါတို့ ခုနက ဝင်သွားမိတာ ခွန်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ကမ္ဘာငယ်လေးထဲကိုပေါ့ ဟုတ်လား။”

ကျန်းဟန်က မေးလိုက်သည်။ တကယ်လည်း ထိုသို့ ဖြစ်ပုံရပေသည်။ ခုနက မြင်ကွင်းက သူ့ကို အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ တကယ်ပဲ ဧရာမသတ္တဝါကြီးတွေ ရှိနေတာပဲ။

ခွန်းများနှင့် ပတ်သက်၍ တခြားသော အဆိုတစ်ခုလည်း ရှိသေးသည်။ ယင်းမှာ ၎င်းတို့သည် အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုတတ်ကြသည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ နိုးထလာတိုင်း ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို မြိုချတတ်ကြပြီး ရရှိသော စွမ်းအင် ပမာဏ နည်းပါးလွန်းသောကြောင့်သာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် ပြန်လည်အိပ်ပျော်သွားကြရခြင်း ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်တွင်မူ ၎င်းတို့သည် အလွန်တရာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး နဂါးများပင်လျှင် သူတို့၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ကြချေ။

“ငါတို့ ကြုံခဲ့ရတာ ခွန်းဖြစ်ဖို့ ရာခိုင်နှုန်း အများဆုံးပဲလို့ ငါ ထင်တယ်။”

လီဇီဝေက ခေါင်းငြိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“တစ်ခုပဲ...သူ့ရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန် အပြည့်အစုံကို မမြင်လိုက်ရတာ နှမြောစရာပဲ။ ဒါက ဒဏ္ဍာရီလာ အစွမ်းထက် သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်ပဲ။”

ကျန်းဟန်က မချင့်မရဲဖြင့် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဤကဲ့သို့သော သတ္တဝါမျိုးကို စာချုပ် ချုပ်ဆို၍ ရနိုင်မလားဟု သူ တွေးတောမိသည်။ အကယ်၍ ချုပ်ဆိုနိုင်ခဲ့ပါက တစ်ကောင်လောက် ပိုင်ဆိုင်လိုက်ရလျှင် မည်မျှ ခန့်ညားထည်ဝါလိုက်မည်နည်း။

“အမှန်ပဲ အရမ်းနှမြောဖို့ကောင်းတယ်။ အရမ်းမြန်မြန် ပျောက်ကွယ်သွားတာပဲ...။ ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့တောင် အချိန်မရလိုက်ဘူး။”

တုံးရွှမ်းကလည်း အလွန်အမင်း နှမြောတသစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။