အခန်း ၆၁၅
Vol. 13 Ch. 615
အခန်း 615
“ရာဇ၀တ်မှုဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ ဒီလောက်လေးလေးနက်နက် အသံထွက်အောင်လုပ်ဖို့ မလိုအပ်ပါဘူး။ အတင်းအဖျင်းပြောလို့ နင်အပြစ်ရှိတယ်လို့ ငါထင်ပြီး ပြစ်ဒဏ်အသေးစားနဲ့ ပြစ်ဒဏ်ချချင်ခဲ့တာ။ နင်ငါ့ေပြာသဘောမတူရင် ငါဘာမှမပြောခဲ့ဘူးဆိုပြီး သဘောထားလိုက်ပါ”
လုလျန့်ဝေ ၏အမူအရာသည် ပေါ့ပေါ့ဆဆပြောပြီး အနည်းငယ်ပျော့သွားသည်။
သို့သော်လည်း ကြင်ယာတော်သည်လုလျန့်ဝေ ဘုရင်မင်းမြတ်အားဖော်ပြခြင်းကို မထိတ်လန့်သဖြင့် သူမ၏စကားကို လွဲမှားစေခဲ့သည်။
“ ကျွန်မဒါကို မမေ့နိုင်လောက်ပါဘူး”
ထို့သို့ ပြောပြီး
“ကျွန်မဘယ်တော့မှ သဘောမတူဝံ့ပါဘူး။ ဧကရီမှာ ပြစ်ဒဏ်စီရင်ပိုင်ခွင့်ရှိပါတယ်ဒါေပမဲ့ဧကရီပေးခဲ့တဲ့ ပြစ်ဒဏ်အကြောင်း ဘုရင်မင်းမြတ်ကို အကြောင်းကြားရပါလိမ့်မယ်။”
လုလျန့်ဝေ သည် သဲ့ဖေး တွေးနေတာကို အတိအကျသိသောကြောင့် ဒေါသတကြီးဖြင့်
“ဒါပေမယ့် ဘုရင်မင်းမြတ်ဟာ ဒီရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ တန့်ကြွယ်ကို သိမ်းပိုက်ဖို့ အရမ်းအလုပ်များနေတယ်။ ငါသာ သူ့ကို ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း နှောင့်ယှက်မိရင် အရှင်မင်းကြီးပျော်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
သဲ့ဖေး ထိုစကားကိုကြားသောအခါ၊လုလျန့်ဝေ သည် ဘုရင်မင်းမြတ်ကို မတွေ့ဝံ့ဘဲ ကြောက်ရွံ့နေကြောင်း ပို၍ပင် အခိုင်အမာ ယုံကြည်သွားခဲ့သည်။
လုလျန့်ဝေ က သူ့ကို ဒေါသထွက်အောင် တစ်ခုခုလုပ်မိလို့ အရှင်မင်းကြီးက လျစ်လျူရှုခဲ့တာ များလား။
အကယ်၍ ဤအရာသာမှန်လျှင် ၊လုလျန့်ဝေသာ သဲ့ဖေးကို အပြစ်ပေးပြီး အနိုင်ကျင့်ခဲ့သည်ကို သိပါက ဘုရင်မင်းမြတ်အား ပို၍ပင် ဒေါသဖြစ်စေလိမ့်မည်။
အရှင် ပိုဒေါသဖြစ်ရင်လုလျန်ဝေ ကို ဘေးဖယ်ထားလောက်တယ်။သုံးယောက်စလုံး ဒီအကြောင်းကို တွေးရင်း ပိုပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလာကာ တစ်ချိန်တည်း အတူတူ တစ်ညီတစ်ညွတ်နှင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြသည်။
“ဧကရီ မစိုးရိမ်ပါနဲ့အရှင်မင်းကြီးက သူ့အလုပ်နဲ့သူ ဘယ်လောက်ပဲ အလုပ်ရှုပ်နေပါစေ ဧကရီကို တွေ့ဖို့ အချိန်ကျန်ပါသေးတယ်သဲ့ဖေးကို ဒဏ်ခတ်တာမျိုးလိုး အဓိကကိစ္စရပ်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အရှင်မင်းကြီးကိုသတိပေးရမယ်”
လုလျန့်ဝေ က သူတို့ သုံးယောက်လုံးကို ကြည့်လိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် ရယ်နေမိသည်။
ကြင်ယာတော်တစ်ယောက်အား အပြစ်ပေးခြင်းသည် အဓိကပြဿနာဖြစ်မည်လား။ လုလျန့်ဝေ သည် ဧကရာဇ်၏ အာဏာစက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ပင်။
အမှားတစ်ခုခုလုပ်မိတဲ့ မောင်းမတွေကို ပြစ်ဒဏ်နည်းနည်းပေးဖို့ လုံယန်ရဲ့ခွင့်ပြုချက်ကို တောင်းရအုံးမှာလား။
ဒီလူတွေက သူမကို ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ နန်းတော်ရဲ့ စည်းမျဥ်းစည်းကမ်းတွေနဲ့ မရင်းနှီးဘူးလို့ထင်ပြီး ကြိုးကိုင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာကင်။
လုလျန့်ဝေ ၏ မျက်လုံးများတွင် အနည်းငယ် အေးစက်သော အကြည့်များ ရှိနေသော်လည်း သူမ မဝံ့မရဲ ပြုမူနေဆဲ ဖြစ်သည်။
“အဲဒါ လုံးဝမမှန်ဘူး။ ဘုရင်မင်းမြတ်က နေ့စဉ်နှင့်အမျှ တွေ့ကြုံရမဲ့ ပြဿနာတွေရှိတယ် ယုတ်ညံ့လွန်းတဲ့ တစ်ခုခုကြောင့် သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ေစရင် ဘယ်သူက တာဝန်ယူမှာလဲ”
ကွေ့ဖေး၏ မျက်လုံးများတွင် အဓိပ္ပါယ်ရှိသော အကြည့်တစ်ခု တောက်ပလာသည်။
“ဘုရင်မင်းမြတ်ကဧကရီ့ကိုသိပ်ချစ်တဲ့အတွက် အပြစ်ဒဏ်ကို ဘယ်တော့မှ မခံရနိုင်ေလာက်ပါဘူး”
ကွေ့ဖေး သည်လုလျန့်ဝေ အား အယုံမှားအောင် တိုက်တွန်းရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။
ကွေ့ဖေးသည် လုလျန့်ဝေ၌ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု မရှိလောက်ဟု ထင်ပြီး ငယ်ရွယ်သည့် သူမကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
“နောက်တာပါဒီနေရာမှာအရှင်မင်းကြီး မနှစ်မြို့တဲ့လူဘယ်မှာရှိလို့လဲ ဧကရီရဲ့စကားတွေက ဘုရင်မင်းမြတ်ရဲ့နှလုံးသားကို အေးမြစေပါလိမ့်မယ်”
ကျီလင်းဟွေ့ ဆို့နင့်သွားရသည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများက လက်ကိုင်ပုဝါကို တိတ်တဆိတ် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ထားလေသည်။ ဤလုလျန့်ဝေ သည် လှည့်စားရန် မလွယ်ကူခဲ့ပေ။
“ဒါပေမယ့် ဘုရင်မင်းမြတ်ကို မတွေ့ရတာ ရက်အတော်ကြာပါပြီ ဒီမှာရှိတဲ့လူတိုင်းလည်း အတူတူပဲလို့ထင်တယ်ငါတို့အားလုံး ဘုရင်မင်းမြတ်ကို တွေ့ချင်ကြတာမလို့ အတူတူ သွားကြရအောင်”
လုလျန့်ဝေ က ဒါကိုပြောရင်း မတ်တပ်ထရပ်လိုက်တယ်။ သူမသည် ပင်မခန်းမမှ ထွက်သွားရန် အနည်းငယ် စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့သည်။
ဒါကိုမြင်လိုက်သောအခါ ကျီလင်းဟွေ့ ၏မျက်လုံးထဲတွင် နောက်ထပ်အကြည့်တစ်ခု တောက်ပလာပြီး သူမ၏နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် အေးစက်သောအပြုံးတစ်ခုပေါ်လာခဲ့သည်။
ကျီလင်းဟွေ့ သည်လုလျန့်ဝေ ကို လျှော့တွက်ပြီး ကိုင်တွယ်ရန် မလွယ်ကူဟု ထင်ခဲ့မိသည် ။
သို့သော်လုလျန့်ဝေ သည် မိန်းကလေးတစ်ဦးမှလွဲ၍ ဘာမှမဟုတ်ပုံရသည်။ သူတို့ပြောသမျှ စကားလုံးလှလှလေးတွေနဲ့ လုလျန့်ဝေ ပျော်မွေ့သွားပြီလေ။
လုလျန့်ဝေက ကိုယ့်အကြောင်းကို ပိုသိရန် လိုအပ်နေသေးသည်။
ကြင်ယာတော် သုံးယောက်စလုံးက အတွေးတူစွာဖြင့် လုလျန့်ဝေအား ပြစ်တင်ရှုတ်ချလိုက်ကြသည်။
သို့သော်လုလျန့်ဝေ ၏ မိုက်မဲမှုအား သူတို့မြင်နေရသည်မှာ ကျေနပ်စရာပင်။
လူတိုင်းသည်နန်းတော်မှ ထွက်ခွာပြီး အင်ပါယာလေ့လာရေးဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။
လုလျန့်ဝေ ရောက်လာကြောင်း လုံယန်ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူသည် နယ်ချဲ့လေ့လာမှုတွင် နန်းတော်၏အောက်မေ့ဖွယ် အမှတ်အသားအားပြုနေဆဲပင်။
သူဒီသတင်းကို ခဏလောက် မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့။ ကျောက်ချန်ဘက်သို့ လှည့်၍
“ဘယ်သူလာတယ်လို့ ပြောတာလဲ”
ဟု ပြန်မေးရန် အချိန်အတော်ကြာခဲ့လေသည်။