အခန်း ၆၁၇
Vol. 13 Ch. 617
အခန်း 617
လုလျန့်ဝေ သည် ယခုအခါ ကုတင်ပေါ်၌ ဖိခံနေရသည်။ ထိုယောက်ျား၏ သွယ်လျသောလက်များသည် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်နှစ်ဘက်စလုံးတွင် ရှိနေပြီး သူမအား လွှမ်းခြုံထားသည်။
သူ့နှုတ်ခမ်းတွေက အပေါ်ကို ကွေးညွတ်ပြီး ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ သူမကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
“ဒီနေ့ မင်းဒီကိုဘာလာလုပ်တာလဲ”
လုလျန့်ဝေ သည် အပေါ်သို့ မျက်နှာမူကာ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေပြီးသူမ၏ ပိုးသားနှင့် အနက်ရောင် အကျီင်္များသည် စာရွက်များပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည်။
သူမ ဧကရာဇ်လေ့လာရေးသို့ ဝင်ရောက်ချိန်က ထိုသူပြောခဲ့သောစကားကို သတိရသွားပြီး မျက်တောင်ခတ်ကာ
“ရှင့်ကို မနှောင့်ယှက်ချင်ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် ကြင်ယာတော်နဲ့ တခြားသူတွေက ရှင့်ကိုတွေ့ဖို့ တွန်းအားပေးတယ်။ သူတို့ကိုမလွန်ဆန်နိုင်ဘူး၊ ဒါကြောင့်သူတို့ကိုပါခေါ်ခဲ့တာ။”
သူမစကားစမြည်ပြောရင်း အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ကြင်ယာတော်တွေကို မလှည့်စားနိုင်လို့ နယ်ချဲ့လေ့လာရေးကို လာခဲ့တာလား။
သူမ၏ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် လုံယန် က ညင်သာစွာပြောလိုက်သည်။ လုလျန့်ဝေ ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
အချိန်ခနလှဲပြီးနောက် သူမ အနည်းငယ် လှုပ်ခါကာ ထချင်လာပြီဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုယောက်ျားက သူမပါးပြင်အား လက်ချောင်းသွယ်သွယ်ဖြင့် ပွတ်လိုက်သောအခါတွင် လှုပ်ရွနေမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“မင်းကိုယ့်ကိုတွေ့ဖို့လာတာလား”
လုံယန်၏ အနက်ရောင် မျက်လုံးများတွင် အပြုံးအရိပ်အယောင်များရှိနေလေသည်။
သူမသည် မျက်နှာထက်တွင် ပေါ်လွင်နေသည့် ခံစားချက်အား လျစ်လျူရှုလျက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ရှုဖေးနဲ့ တခြားသူတွေက လာဖို့ တောင်းဆိုတာကြောင့်ပါ”
ဒါပေမဲ့ ဤဥာဏ်များလှသော ဧကရာဇ်အား သူမကိုယ်တိုင်ပင် မယုံကြည်နိုင်ပေ။
ထိုသူ၏ လှည့်ကွက်များအား အရင်ကတည်းက သူမ မြင်ဖူးပြီးသားဖြစ်သည်။
လုလျန့်ဝေ က ဟုတ်တယ်လို့ ပြောချင်ပေမယ့် ထိုစူးစူးရှရှ မျက်လုံးတွေနဲ့ တွေ့တဲ့အခါမှာတော့
“အဲဒါတော့ မဟုတ်ဘူး လာဖို့စီစဉ်ထားပြီးသားပါ၊ ဒါပေမယ့် သူတို့လည်းအတူတူပဲလို့ တွေးနေတော့ ကျွန်မတို့ အတူတူ လာခဲ့ကြတာ”
လုံယန် က သူမရဲ့ရှင်းပြချက်အပေါ် မှတ်ချက်မပေးလိုက်ပေ။
သူသည် သူမလက်ချောင်းများကို အနည်းငယ်ဆွဲကိုင်ကာ ၀တ်စုံရှေ့အား ဆွဲလိုက်သည်။ လုလျန်ဝေ ၏ အသက်ရှုသံများ ပွက်ပွက်ဆူလာပြီး သူမမျက်နှာ နီရဲလာရသည်။
လုံယန် နီးကပ်လာသည်နှင့် သူ့မျက်လုံးများက သူမ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော လည်ပင်းကို စစ်ဆေးကာ
လုလျန့်ဝေ သည် သူမ၏လည်ချောင်းများ ခြောက်သွေ့သွားသည်ကို ခံစားရပြီး သူ့လက်ချောင်းထိပ်များက လည်ပင်းအရေပြားကို ပွတ်တိုက်လိုက်သောအခါ တုန်လှုပ်သွားရသည်။
ဒါကိုကြားတော့ လုံယန် က သူမကို အပြင်းအထန် စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။ ထို့နောက် သူမထိန်းနိုင်ဘဲ ခေါင်းကိုငုံ့၍ နမ်းလိုက်လေသည်။
ဤနေရာသည် တိုင်းပြည်ရေးရာများ စီမံရပြီး မှူးမတ်များနှင့်တွေ့သည့် ဧကရာဇ်စာကြည့်ဆောင်ဖြစ်သည်။
ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ လုပ်ဖို့ဆိုတာက… လုလျန်ဝေ အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ခံစားလိုက်ရသည်။
“အရှင်မင်းကြီး၊ ဒါက မသင့်တော်ဘူး”
လုလျန့်ဝေ အမြန်ခွဲခွာလိုက်ပြီး လုံယန်ကို တားကာ အမြန်သတိပေးလိုက်သည်။
သူမကို လျစ်လျူရှုရင်း လုံယန် သည် သူမ၏လက်များကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်၌ ချိတ်ဆွဲကာ လက်ချောင်းများကို ယှက်ထားလိုက်သည်။
သိပ်မကြာခင်မှာပဲ လုံယန် က သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တယ်။ သူကအဝတ်တွေကို ချိန်ညှိပြီး သူ့ပေါင်ပေါ်ဆွဲတင်လိုက်တယ်။
ထိုလူ၏ တောက်ပသော အသံသည် သူမ၏ ခေါင်းထက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဝတ်ရုံ၏အသားမှာ ချောမွတ်လှသဖြင့်ပွတ်တိုက်ခံရလျှင်တောင် မနာကျင်နိုင်ပေ။ သူမဆံပင်တွေ ဖွာလန်ကျဲသွားတာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လုံယန်က ဆံပင်တွေ အပေါ်အလှဆင်ထားသည့် ရွှေသရဖူကို ဖယ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ လက်ချောင်းတွေနဲ့ ဆံပင်များအား ဖြီးပေးလိုက်သည်။
လုလျန့်ဝေ ၏ နှလုံးခုန်သံ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ့၏ ဆန်းကြယ်သော အကြည့်များကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမ ထိန်းမနိုင်ဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
လုံယန်၏ ပါးစပ်ထောင့်များက ဝမ်းသာအားရ ပင့်တက်လာပြီး သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို တင်းကြပ်ထားလေသည်။
လုလျန့်ဝေ က ရှက်ရွံ့စွာဖြင့်
“ရှင့်ဆံပင်တွေ ပြင်ပြီးပြီ၊ ကျွန်မအတွက်ရှင့် ကိုရှင် သပ်ရပ်အောင် နေပေးပါ”
လုံယန် က အကြည့်လျှော့ပြီး သူမကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်နေခဲ့သည်..