အခန်း ၆၂၂

အခန်း 622

“ကံကြမ္မာဆိုတာ အခွင့်အလမ်းတစ်ခုပဲ။ သူတို့ ပဋိပက္ခကို ဖြေရှင်းဖို့ အခွင့်အလမ်းရှိရင် ပြန်ပြင်နိုင်တယ်”

သူတောင်းစားအိုကြီးက ပြန်ပြောလေသည်။

ယို့ယို့ က လုံးဝနားမလည်‌ေသာ်လည်းခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“သူတို့ဆင်းလာပြီ။ သခင်မလင်းမတွေ့စေနဲ့”

သူတောင်းစားအိုကြီးက သတိပေးသည်။

ယို့ယို့သည် အပြင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သေချာသည်မှာအ‌ေဒါ်လင်းသည် အနီးနားရှိ မြေလွတ်အိမ်လေးဆီသွားရန် မြို့စား ကို ကူညီပေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် ရှိရာကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီးနောက် သူတောင်းစား အဘိုးကြီးက ယို့ယို့ ပုခုံးပေါ် လက်နဲ့ ပုတ်၍

“လာ သွားအိပ်ရအောင်”

ယို့ယို့က ခေါင်းညိတ်ပြကာ အပြင်ကို နောက်ဆုံးတစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူတောင်းစားကြီးနှင့်အိပ်ရာဝင်သွားခဲ့သည်။

ဤအတောအတွင်း လင်းလီဟွား သည် နောက်ဆုံးတွင် လုဟယ့်ထျန်း ကို အိမ်ထဲသို့ ကူညီနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း လုဟယ့်ထျန်း သည် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် ဆန္ဒမရှိသဖြင့် သူမပခုံးကို ကိုင်ကာ အပြင်ဘက်သို့ ပြန်ထွက်သွားလေသည်။

“လီဟွား သွားသောက်ရအောင် ဒီတစ်ခါတော့ လွယ်လွယ်မမူးရဘူးနော်... “

လင်းလီဟွား သူမ၏သည်းခံနိုင်မှု အစွန်ဆုံးသို့ ရောက်တော့မည်ဖြစ်သည်။

သူမ ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ့ခါးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆိတ်လိုက်လေသည်။

လုဟယ့်ထျန်း က နာကျင်စွာအော်လိုက်ပြီး သူမကို ဗြောင်စိုက်ကြည့်နေသည် ။

“ဒါဆို ကျွန်မရှင့်ကိုအသားယူတယ်ဆိုရင်ရော ရှင်ဘာဆက်လုပ်မှာလဲ”

“ကျွန်မပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ရင် ပိုကောင်းမယ် ရှင်ဆက်ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်‌ေအာင်လုပ်ရင် ရှင့်ကို ခွေးစာကျွေးပစ်မယ်”

လုဟယ့်ထျန်းသည် သခင်လေးတစ်ယောက်လို မူးနေပြီဖြစ်ပြီး မထင်မှတ်ထားတဲ့ ကန်ချက်ကြောင့် သူ့ကို ကုတင်ပေါ် မှောက်လျက် လဲကျသွားသည်။

သူတုန်လှုပ်စွာဖြင့် ကုတင်ပေါ်သို့ လဲကျကာ မလှုပ်ရှားတော့ပါ။

လင်းလီဟွား သည် နောက်ဆုံးတွင် ဤအရာကိုမြင်လိုက်ရသောအခါ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။

သူမ ရှေ့ကို တိုးလာရင်း အကာအရံတွေကို ဆွဲထုတ်ပြီး သူ့အပေါ်ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

“ရှင့်ရဲ့လက်အောက်ငယ်သားတွေရှေ့မှာ ရှင့်ကိုယ့်ကိုယ်ကို မလိမ်ချင်ဘူးဆိုရင် အိပ်လိုက်တာကရှင့်အတွက် ပိုကောင်းတယ် မနက်ဖြန်ရှင် စစ်တပ်တစ်ခုလုံးကို ဦးဆောင်ရဦးမှာ”

တံခါးကိုပိတ်လိုက်သောအခါတွင် လုဟယ့်ထျန်း သည် ထိုနေရာတွင် မလှုပ်မယှက် လဲလျောင်းနေပြီးမလှုပ်သည်ကို သူမတွေ့လိုက်ရသဖြင့် ခဏတုံ့ဆိုင်းသွားလေသည်။

သူမ၏ ကန်ချက်သည် တိကျစွာ ပေါ့ပါးခြင်းမရှိသော်လည်း သူမ၏ ခွန်အားကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး သူ့ကို ထိခိုက်ဒဏ်ရာရစေခြင်းမရှိပေ

သူမ တံခါးကိုပိတ်ကာကြည့်ရင်း အပြင်တွင် ခဏရပ်လိုက်‌ေသာ်လည်းအတွင်းထဲတွင်လှုပ်ရှားသံမကြားရသေးပေ။

သူမစိတ်ပူပန်မှုကို မဖြေလျှော့နိုင်ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် တံခါးကိုတွန်းဖွင့်ကာ ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

“လုဟယ့်ထျန်းရှင်လုပ်ရပ်ကို ရပ်လိုက်တော့ ရှင်ကျွန်မကိုလှည့်စားလို့မရဘူး ကျွန်မသာ ရှင်ဆိုရင် တတ်နိုင်သလောက် အိပ်လိုက်တော့မှာ မဟုတ်ရင် မနက်ဖြန် ရှင်ရဲ့စစ်သားတွေရှေ့မှာ ရှင်အရက်မူးနေတယ်ဆိုရင် ရှင့်ရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေလိမ့်မယ်။”

လင်းလီဟွား သည်ထိတ်လန့်သွားပြီး သူမ၏ ကန်သွင်းရာတွင် အင်အားအလွန်အကျွံသုံးခဲ့မိသလားဟု တွေးတောမနေနိုင်ပေ။

သူမသည် သူ့ဆီသို့ လျှောက်လာကာ အကာအရံများကို ဘေးသို့‌ေရွှ့လိုက်ပြီး လုဟယ့်ထျန်း ၏ မျက်နှာကို ပုတ်လိုက်သည်။

လင်းလီဟွာသည် သူ၏ခေါင်းအား လုံလောက်သော အင်အားဖြင့် ကုတင်ပေါ်သို့ လှဲချလိုက်သည်။

သူမ ကျိန်ဆဲပြီး လုဟယ့်ထျန်း ကို လက်သီးနဲ့ထိုးဖို့ ကြံရွယ်ခဲ့ပေမယ့် သူမ မလှုပ်ရှားခင်မှာ သူသည်သူမကို ဆွဲချလိုက်သောကြောင့် မလှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့‌ေပ။ ရုတ်တရက် ဖိအားကြောင့် သူမ ရင်ဘတ်ထဲက လေကို ညှစ်ထုတ်လိုက်သလိုဖြစ်ပြီး အသက်ရှုမဝသလို ဖြစ်သွားရသည်။

သူ့ကိုယ်သူ ဆွဲထူရင်း တုန်လှုပ်သွားပြီး ဒေါသစိတ်ဖြင့် လက်ဖဝါးကို မြှောက်ကာ လုဟယ့်ထျန်း ၏လည်ပင်းကို ညှစ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် သူမ၏လည်ပင်းပေါ်သို့ နွေးထွေးသောအရည်များ စိမ့်ထွက်နေသကဲ့သို့ နွေးထွေးသော ခံစားမှုတစ်ခုကို သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။

လင်းလီဟွာ အေးခဲသွားပြီး သူမ၏ မြှောက်ထားသော လက်ဖဝါးသည် အောက်သို့ ကျဆင်းသွားလေသည်။

အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် သူမအတွက် အချိန်အတော်ကြာခဲ့သည်။

သူမလည်ပင်းမှာ သူ့မျက်နှာကို မြှုပ်ထားတဲ့ အမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်တော့ ကွဲလွဲနေပြီး နားမလည်နိုင်တဲ့ ခံစားချက်တွေ လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုလိုတက်လာသည်ခံစားလိုက်ရသည်။

“လီဟွား မင်းကိုယ့်ကိုဘယ်တော့မှထားခဲ့မှာမဟုတ်ဘူးလို့ကတိပေးပါ... နောက်ထပ်ဆယ်နှစ်မစောင့်ချင်‌ေတာ့ဘူး... ကိုယ်အသက်ကြီးနေပြီ...ကိုယ်တို့နှစ်ယောက်လုံးအချိန်ကုန်မခံနိုင်တော့ဘူး...”