အခန်း ၂၄၇

အခန်း (၂၄၇)

ကောင်းကျိုးနှင့် ဆိုးပြစ်များ

ဤရက်စက်ကြမ်းကြုတ်၍ သွေးဆာနေသော စစ်အရှိန်အဝါသည် လက်နက်ချပုန်ကန်သူ သုံ့ပန်းများကြားထဲသို့ ရုတ်ချည်း ရိုက်ခတ်ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေသည်။

ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဆင်ယင်ကာ လက်နက်ကို ကိုင်စွဲထားသော လီထျန်းရှင်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်ပင် ဖျတ်ခနဲ နီရဲသော အရောင်အဝါတစ်ခု လက်သွားခဲ့သည်။ 'စစ်ပွဲယဇ်ပလ္လင်' ၏ စွမ်းအားကို 'ကန်းချီ' အဆင့် ကျင့်ကြံသူများပင် ရှောင်လွှဲနိုင်ခြင်း မရှိကြချေ။ ကွာခြားချက်တစ်ခုမှာမူ သူသည် အသိနှင့် အကျိုးအကြောင်း ဆင်ခြင်တုံတရားကို အတိုင်းအဆတစ်ခုအထိ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဖုန့်ရိမှာမူ ယခုအခါ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်လုံးများနှင့် ရှုံ့မဲ့နေသော မျက်နှာထားဖြင့် သူ၏လက်ထဲရှိ ထုထည်ကြီးမားသော လှံရှည်ကြီးကို အထက်သို့ မြှောက်ကိုင်ထားလေသည်။ သူသည် ကန်းချီအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်း မရှိသလို စိတ်ဝိဉာဉ်မှာလည်း အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း မရှိသေးသဖြင့် သွေးဆာစိတ်လှုံ့ဆော်မှုသည် လီထျန်းရှင်းထက် သူ့အပေါ် ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ သက်ရောက်မှု ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"သတ်ကြ။"

မည်သည့် ဗျူဟာမျှ မရှိ၊ မည်သည့် စစ်ကွက် ဖွဲ့စည်းမှုမျှ မရှိချေ။ ဖုန့်ရိ၏ အမိန့်ပေးချက်နှင့်အတူ ပုန်ကန်သူများအားလုံးသည် တောဝက်ရိုင်းများကဲ့သို့ ရှေ့သို့ အဟုန်ပြင်းစွာ တိုးဝင်သွားကြပြီး ဟိန်းဟောက်သံများနှင့်အတူ အနောက်ဒေသစစ်တပ်ကြီးအတွင်းသို့ အတင်းအဓမ္မ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

မြို့ရိုးပေါ်ရှိ ဝမ်ကျင်းသည် ပုန်ကန်သူသုံ့ပန်းများ အော်ဟစ်ကာ အနောက်ဒေသစစ်တပ်ဆီသို့ ထိုးစစ်ဆင်နေသည်ကို စောင့်ကြည့်ရင်း စီမာယီကို လှည့်၍ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မြင်လား။ သူတို့က အတော်လေး စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေတုန်းပဲ။"

သို့သော် စီမာယီကမူ ခပ်တိုးတိုး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဤမျှ ကောင်းမွန်သော လူငယ်လူရွယ်များ... ဤတိုက်ပွဲအပြီးတွင် မည်မျှလောက် ကျန်ရစ်မည်ကို မည်သူ သိနိုင်ပါမည်နည်း။

မြေပြင်ရှိ ဤသုံ့ပန်းများသည် ကျန်းလျောင်၊ ချန်းကန်းနှင့် အခြားစစ်သူကြီးများက သုံ့ပန်းများထဲမှ စိစစ်ရွေးချယ်ပြီးနောက် ကျန်ရှိနေသောသူများ ဖြစ်ကြသည်။ 'စနစ်' စစ်သည်တော်များက ထိရောက်ထက်မြက်သော်လည်း ဒေသခံစစ်တပ်ကိုလည်း အင်အားဖြည့်တင်းရန် လိုအပ်ပေသည်။ အကယ်၍ စီမာယီ၏ ဖျောင်းဖျနားချမှုသာ မရှိခဲ့ပါက ဝမ်ကျင်းသည် ဖုန်းခရိုင်၏ သုံ့ပန်းတစ်သောင်းကျော်လုံးကို အမြောက်စာအဖြစ် မြို့ပြင်သို့ စေလွှတ်ပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

စီမာယီ သက်ပြင်းချသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ကျင်းက သူ၏ပုခုံးကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

"အမတ်ကြီး... ဒီလူတွေက သုံ့ပန်းတွေလေ။ သူတို့ အဖမ်းမခံရခင်တုန်းက ပုန်ကန်သူတွေ ဖြစ်ခဲ့တာ။ သူတို့က သွေးညှီနံ့ရဖူးတဲ့ သားရဲတွေ ဖြစ်နေကြပြီ။ သူတို့ကို ကျေးလက်ဒေသတွေမှာ လယ်ယာစိုက်ပျိုးဖို့ပဲ ထားလိုက်မယ်ဆိုရင် အမြဲတမ်း ပုန်းကွယ်နေတဲ့ အန္တရာယ်တစ်ခု ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။"

"ဒီလိုခေတ်ဆိုးကြီးထဲမှာ... ဓားတစ်ခါ ကိုင်ဖူးပြီးရင် ပြန်ချဖို့ဆိုတာ လွယ်တဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။ ပုန်ကန်ပြီး အရာရှိတွေကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးတဲ့သူတွေဟာ သူတို့စိတ်ထဲက စည်းကမ်းဘောင်ကို ကျော်လွန်သွားကြပြီး ဖြစ်သလို ယင်းရဲ့အရသာကိုလည်း မြည်းစမ်းဖူးသွားကြပြီ။ ဒါကြောင့် သူတို့ ဒုက္ခနဲ့ ကြုံလာရတဲ့အခါ ဓားကို ပြန်ကိုင်စွဲဖို့ စိတ်ကူးက သူတို့စိတ်ထဲမှာ မလွဲမသွေ ပေါ်လာမှာပဲ။ ဒါဟာ မငြိမ်မသက်ဖြစ်ရခြင်းရဲ့ အမြစ်တွယ်ရာ အကြောင်းအရင်းပဲ။”

ဤစကားများကို စီမာယီက ကူသူမဲ့စွာသာ ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်မိသည်။ အဆုံးသတ်တွင်မူ ဤသုံ့ပန်းတစ်စုသည် အသုံးဝင်သော ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခု ရှိခဲ့ပြီးဖြစ်၍ အဓိပ္ပာယ်မဲ့စွာ သတ်ဖြတ်ခြင်းမခံရသည်ကိုပင် အဆိုးထဲက အကောင်းဟု ဆိုရပေမည်။

ဝမ်ကျင်းသည် မိမိ၏တပ်ဖွဲ့များကို စုစည်းပြီး စည်းကမ်းတကျ အသင့်ပြင်ဆင်ထားသော ကျန်းလျောင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ရာ ကျန်းလျောင်ကလည်း လက်အုပ်ချီ၍ ပြန်လည်အလေးပြုလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ကာ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်အနေအထားဖြင့် မြို့ပြင်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ၎င်းတို့၏ တာဝန်မှာ သုံ့ပန်းများ အင်အားကုန်ခမ်းသွားပြီးနောက် ရန်သူ့ကို သေကျေပျက်စီးစေမည့် နောက်ဆုံးထိုးနှက်ချက်ကို ပေးစွမ်းရန် ဖြစ်ပေသည်။

အဝေးရှိ စစ်စခန်းအတွင်း ဆောက်လုပ်ထားသော စင်မြင့်ထက်မှနေ၍ ဤမြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်နေသော ကျုံးဟိန်း၏ အမြဲတမ်း တည်ကြည်အလေးအနက်ရှိလှသော မျက်နှာပေါ်တွင် နောက်ဆုံး၌ အပြုံးအရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

"လူငယ်လေး... မင်း ပေါ့ဆသွားပြီ..."

တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသဖြင့် သူသည် ဝမ်ကျင်း၏ စစ်အင်အားဖြန့်ကျက်ပုံကို ချက်ချင်းပင် အကဲခတ်မိသွားသည်။

"နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ... သုံ့ပန်းဆိုတာ သုံ့ပန်းပါပဲ။ အညံ့ခံထားတဲ့ အရိုးမရှိတဲ့သူတွေက မင်းရဲ့တပ်ထဲ ရောက်လာတာနဲ့ မင်းအတွက် အသက်ပေးတိုက်ပွဲဝင်လိမ့်မယ်လို့ မင်းက ဘယ်လိုတောင် ယုံကြည်နေရတာလဲ။"

"တစ်ကြိမ်တစ်ခါ ဒူးထောက်ဖူးတဲ့သူဟာ နောက်ဆိုရင် ဒူးညွှတ်ဖို့ ပိုလွယ်သွားတတ်ကြစမြဲပဲ..."

သူက အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ပြောရသနည်း။ အကြောင်းမူကား ဤအရာများသည် အနောက်ဘက်ဒေသတွင် ကျုံးဟိန်း ကိုယ်တိုင် သင်ယူခဲ့ရသော သင်ခန်းစာများ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ထို့ကြောင့်လည်း ကျုံးဟိန်းသည် အခြားလူမျိုးစုများမှ အညံ့ခံလာသော စစ်သည်များကို မည်သည့်အခါမျှ အားမကိုးခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ စမ်းသပ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ၎င်းတို့သည် အမှန်တကယ်ပင် အသုံးဝင်သည့်အပြင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးသာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

စစ်တပ်နှစ်ခု ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရာတွင် ရဲရင့်စွန့်စား၍ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိသော စစ်သည်တော်များသည်သာ အရင်ဆုံးနှင့် အများဆုံး သေဆုံးကြရသည်။ စစ်ရှုံးပြီးနောက် အညံ့ခံလာသူတိုင်းသည် လူဖျံလူအများ မဟုတ်ကြသော်လည်း ၎င်းတို့ထဲမှ သူရဲကောင်းများ ပေါ်ထွက်လာရန် အခွင့်အလမ်းမှာမူ အမှန်တကယ်ပင် မမြင့်မားလှချေ။

၎င်းတို့ကို စစ်တပ်အတွင်း သွတ်သွင်းလိုက်သောအခါ သစ္စာခံမှု ပြောင်းလဲသွားခြင်းနှင့် တစ်ကြိမ် အညံ့ခံဖူးခြင်းတို့ကြောင့် ၎င်းတို့တွင် မြင့်မားသော တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်နှင့် သေမြေကျ တိုက်ခိုက်လိုသော စိတ်ဓာတ်တို့ ကင်းမဲ့နေလေ့ရှိသည်။ တိုက်ပွဲအတွင်း အခြေအနေ မဟန်ပါက ၎င်းတို့သည် အရင်ဆုံး ထွက်ပြေးမည့်သူများ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

စစ်မြေပြင်တွင်မူ ထွက်ပြေးခြင်းဟူသော အပြုအမူသည် ကူးစက်တတ်သော ရောဂါဆိုးတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။ အလွန်ရဲရင့်သော သူရဲကောင်းပင် ဖြစ်ပါစေဦး... မိမိ၏ ရဲဘော်ရဲဘက်များ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ပြေးနေကြသည်ကို မြင်တွေ့ရလျှင် တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဓာတ် ယိုင်နဲ့သွားရစမြဲ ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် အလုံးအရင်းဖြင့် ဆင်နွှဲသော စစ်ပွဲကြီးများတွင် စစ်ဗျူဟာများသည် အလျင်အမြန် ပျက်ပြားသွားတတ်ပြီး ထွက်ပြေးလာသော စစ်ပြေးများသည် နောက်တန်းစစ်တပ်အတွင်းသို့ တိုးဝင်ကာ စစ်တပ်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ဖရိုဖရဲ ပြိုကွဲသွားစေနိုင်သည်။ ဤပုန်ကန်သူသုံ့ပန်းများသည် အခြားလူမျိုးစုများမှ အညံ့ခံလာသူများထက် စည်းရုံးရန် ပိုမိုလွယ်ကူနိုင်သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ အညံ့ခံထားရသည်မှာ မကြာသေးချေ။ ၎င်းတို့က ဝမ်ကျင်းအတွက် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် အသက်စွန့် တိုက်ခိုက်ပေးလိမ့်မည်ဟု မည်သို့လျှင် ဆိုနိုင်ပါမည်နည်း။

ထို့ကြောင့် ယွဲ့ပြည်နယ်စစ်တပ် လက်အောက်ရှိ ပုန်ကန်သူသုံ့ပန်းများ စစ်ရှုံး၍ ဖရိုဖရဲ ထွက်ပြေးကြပြီး နောက်တန်းစစ်ဗျူဟာအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်မည့် မြင်ကွင်းကို သူ ကြိုတင်မြင်ယောင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် အောင်ပွဲသည် သူ၏လက်ခုပ်ထဲကရေ ဖြစ်သည်ဟု သူ ယုံကြည်နေတော့သည်။

အလုံးအရင်းဖြင့် တိုးဝင်လာသော ပုန်ကန်သူသုံ့ပန်းများကို ရင်ဆိုင်ရန် ကျုံးဟိန်း၏ အနောက်ဒေသစစ်တပ်သည် စည်းကမ်းတကျ စစ်ကြောင်း ဖြန့်လိုက်လေသည်။ နှစ်ဖက်စစ်တပ် ပိုမိုနီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လက်မောင်းတစ်ကမ်းမျှ ရှည်လျားသော လှံတိုများကို အားကုန် လွှဲပစ်လိုက်ကြတော့သည်။ သန်မာသော လက်မောင်းအင်အားဖြင့် ပစ်လွှတ်လိုက်သော သံလှံစွပ်များသည် အဟုန်ပြင်းသော ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း အားအင်များနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

၎င်းတို့သည် ရှေ့ဆုံးမှ တိုးဝင်လာသော ပုန်ကန်သူများကို တိုက်ရိုက် ဖောက်ထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်နှက်ကပ်တွယ်သွားစေသည်။ ဤကဲ့သို့သော ဒဏ်ရာမျိုးသည် စစ်မြေပြင်တွင် အသက်ရှင်သန်ရန် အခွင့်အရေး လုံးဝမရှိချေ။ အနောက်ဒေသစစ်တပ်သည် တစ်တန်းပြီးတစ်တန်း လှံတိုများကို အလှည့်ကျ အပြန်အလှန် ပစ်ခတ်တိုက်ခိုက်ကြသည်။ ထိုပြင်းထန်လှသော ထိုးနှက်မှုကြောင့် အဝတ်အစားတပ်ဆင်ထားသည့် ပုန်ကန်သူသုံ့ပန်းများကြားတွင် ခဏတာ ဟာကွက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုဟာကွက်သည် ဟိန်းဟောက်နေသော ပုန်ကန်သူသုံ့ပန်းများဖြင့် ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ပြည့်နှက်သွားပြန်သည်။

"ဟင်...။"

အနောက်ဒေသစစ်တပ်၏ စစ်သူကြီးငယ်တစ်ဦးသည် ရန်သူများ၏မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှုအရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိဘဲ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ရူးသွပ်မှုများသာ ပြည့်နှက်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

'ဒီလူတွေက ဒီလောက်တောင် ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ရတာလား။ သူတို့က သေရမှာကို မကြောက်ကြဘူးလား။'

သို့သော်လည်း တိုက်ပွဲက ကပ်နေပြီဖြစ်၍ ထိုအတွေးကို သူ ချက်ချင်းပင် မေ့ဖျောက်လိုက်ရတော့သည်။

"လှံများကို မြှောက်ကြ။"

ဒိုင်းလွှားများ၏ ကြား ဟာကွက်များမှတစ်ဆင့် အပြိုင်ဖြန့်ထွက်လာသော လှံရှည်ကြီးများ၏ အေးစက်စူးရှလှသော လှံဖျားများသည် ရှေ့ဆုံးမှ တိုးဝင်လာသော ရန်သူတိုင်းအား စစ်မှန်သော နာကျင်မှုကို မြည်းစမ်းစေတော့မည် ဖြစ်သည်။

စစ်တပ်နှစ်ခု ထိပ်တိုက်တိုးမိကြရာ သွေးအိုင်များ ချက်ချင်းပင် စဉ်းထွက်သွားတော့သည်။ ပုန်ကန်သူသုံ့ပန်းများသည် အနောက်ဒေသစစ်တပ်၏ လိပ်ဆူးကဲ့သို့သော လေးထောင့်စစ်ဗျူဟာကြီးအတွင်းသို့ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တိုးဝင်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ လှံရှည်ကြီးများသည် ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ထိုးဖောက်သွားသော်လည်း လူများသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရှေ့သို့သာ ဆက်လက်တိုးဝင်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်များ ဆင့်ကဲတိုက်ခိုက်ခံရမှုကြောင့် လှံရှည်ကြီးများ ကျိုးပြတ်ကျဆင်းသွားပြီး ဒိုင်းလွှားများပင် စောင်းရွဲ့ပျက်စီးသွားသည့်တိုင်အောင် ဖြစ်ပေသည်။

နောက်ဆုံးထွက်သက်မျှသာ ကျန်တော့သော ပုန်ကန်သူသုံ့ပန်းများပင်လျှင် လက်နက်များကို ဆက်လက်ရမ်းခါ တိုက်ခိုက်နေကြဆဲပင်။ စစ်ဗျူဟာကို ဖောက်ထွက်ပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် ရန်သူ့ထံတွင် ချက်ချင်းပင် ကြီးမားသော အကျအဆုံးများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

"ဒါ... ဒါက..."

"သူတို့ တကယ်ပဲ ရူးနေကြတာလား။။"

"ဒီလူတွေက ဘယ်လိုတိုက်ခိုက်ရေးပုံစံမျိုးကို သုံးနေတာလဲ။ သူတို့က အသိဉာဏ်မရှိတဲ့ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ လူရိုင်းတွေထက်တောင် ဘာလို့ ပိုပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေရတာလဲ။"

ဤကဲ့သို့သော အသက်စွန့်တိုက်ခိုက်သည့် ပုံစံသည် အနောက်ဒေသစစ်တပ်၏ စစ်သည်တော်များအပေါ် ကြီးမားသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရိုက်ခတ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပေသည်။

စင်မြင့်ထက်မှ စောင့်ကြည့်နေသော ကျုံးဟိန်းသည် သူ၏အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်လှသော နှလုံးသား တုန်လှုပ်လာသည်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

'ဒါ မဟုတ်သေးဘူး။'

ဤပုန်ကန်သူသုံ့ပန်းများက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ကြမ်းကြုတ်နေရသနည်း။ အကယ်၍ ၎င်းတို့သည် အမှန်တကယ် ဤမျှ ရဲရင့်ပါက ဖုန်းခရိုင်မြို့သည် ယွဲ့ပြည်နယ်စစ်တပ်၏ လက်အောက်သို့ အကွက်အနည်းငယ်အတွင်း မည်သို့ ကျရောက်သွားနိုင်ပါမည်နည်း။ စကားပုံတစ်ခု ရှိသည်မဟုတ်ပါလား... ပျော့ညံ့သူက မာကျောသူကို ကြောက်ရ၏၊ မာကျောသူက မဆင်မခြင်လုပ်သူကို ကြောက်ရ၏၊ မဆင်မခြင်လုပ်သူကမူ မိမိအသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ အသက်စွန့်သူကို ကြောက်ရ၏။

သေအံ့ဆဲဆဲ အချိန်တွင်ပင် သွားကို ကြိတ်ကာ ရန်သူကိုပါ တစ်ပါတည်း ဆွဲခေါ်သွားလိုသော ပုန်ကန်သူသုံ့ပန်းများကို ရင်ဆိုင်ရင်း အနောက်ဒေသစစ်သည်တော်များ၏ စိတ်ဓာတ်သည် အနည်းငယ် ယိုင်နဲ့လာရတော့သည်။ အထူးသဖြင့် လီထျန်းရှင်းသည် သူ၏ဆူပွက်နေသော အကာကွယ်အရှိန်အဝါကို ပေါက်ကွဲစေလျက် အတားအဆီးမဲ့ စတင်သတ်ဖြတ်လိုက်သောအခါ အနောက်ဒေသစစ်တပ်၏ ရှေ့တန်းစစ်ဗျူဟာကြီးသည် လုံးဝ ဥဿုံ ပျက်စီးသွားတော့သည်။

စင်မြင့်ထက်မှ ကျုံးဟိန်းသည် အောက်ခြေရှိ ပျက်စီးသွားသော စစ်ဗျူဟာကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာထား တင်းမာသွားတော့သည်။ စိတ်ထဲတွင် များစွာ တွန့်ဆုတ်နေမိသော်လည်း သူကိုယ်တိုင် တိုက်ပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မပြုခဲ့ချေ။ အကြောင်းမူကား ထိုပုန်ကန်သူသုံ့ပန်းများ၏ နောက်ကွယ်တွင် ကျားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အကဲခတ်နေဆဲဖြစ်သော အခြား ယွဲ့ပြည်နယ်စစ်တပ်ကြီး ရှိနေသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"အမိန့်ပေးလိုက်စမ်း... 'ဟူရှောင်တပ်ဖွဲ့' ရှေ့သို့ တက်စေ။"

"အမိန့်တော်အတိုင်းပါ။"

"ပြီးတော့... ရှေ့တန်းတပ်က ရန်သူကို ထိန်းထား၊ လယ်တန်းတပ်က ရှေ့တန်းတက်ပြီး 'ကြိုးကြာတောင်ပံစစ်ဗျူဟာ' ပြောင်းလဲဖွဲ့စည်းစေ။"

"အမိန့်တော်အတိုင်းပါ။"

ဟူရှောင်တပ်ဖွဲ့သည် ကျုံးဟိန်းကိုယ်တိုင် စစ်တပ်အတွင်းမှ သေချာစွာ စိစစ်ရွေးချယ်ထားသော စစ်သည်တော်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ကျွမ်းကျင်ပြောင်မြောက်သော တိုက်ခိုက်ရေးသမားများ ဖြစ်ကြသည်။ စစ်တပ်နှစ်ခု ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရာတွင် ၎င်းတို့သည် ရန်သူ့ဘက်မှ အထူးအစွမ်းထက်မြက်သော ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်များကို ဟန့်တားနှိမ်နင်းရန် သီးသန့်တာဝန်ယူထားကြရသည်။

စစ်မြေပြင်တွင်မူ လီထျန်းရှင်းသည် သူ၏လက်နက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ သွေးမိုးသွေးစက်များကို ဖြစ်ပေါ်စေလျက် တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဓာတ်များ လောင်ကျွမ်းကာ ရှေ့သို့ ဇွတ်အတင်း တိုးဝင်တိုက်ခိုက်နေလေသည်။ သူ၏ပတ်ပတ်လည်တွင် စုဝေးနေကြသော ပုန်ကန်သူသုံ့ပန်းများသည်လည်း မျက်ဝန်းများ နီရဲလျက် ရှေ့သို့ အဟုန်ပြင်းစွာ တိုးဝင်ကာ လမ်းခရီးတွင် ရှိသမျှအရာအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ချေမှုန်းနေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ရှေ့တန်းမှ ရန်သူများ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆုတ်ခွာပေးနေသည်ကိုလည်းကောင်း၊ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီရှိ ရန်သူများက ၎င်းတို့ကို ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ရန် တောင်ပံဖြန့်ကျက်လာသည်ကိုလည်းကောင်း လုံးဝ သတိမထားမိကြချေ။

ယခုအခိုက်အတန့်တွင် အနောက်ဒေသစစ်တပ်ကြီးသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်ဟလာသော ထောင်ချောက်ပိုက်ကွန်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ရှိနေတော့သည်။ အကယ်၍ ကောင်းကင်ယံအထက်မှနေ၍ လှမ်းမြော်ကြည့်လိုက်ပါက ၎င်းသည် တောင်ပံတစ်စုံ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပိတ်သိမ်းလာနေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ပုန်ကန်သူသုံ့ပန်းများမှာမူ ဤအရာများကို ဂရုမစိုက်နိုင်ကြတော့ချေ။ ဤ 'သွေးဆာစိတ်လှုံ့ဆော်ခြင်း' ဗျူဟာတွင်မူ ကောင်းကျိုးနှင့် ဆိုးပြစ်များ ဒွန်တွဲနေသဖြင့် ယင်းကို ပုံမှန်စစ်ပွဲများတွင် ပင်မစစ်ဗျူဟာအဖြစ် အသုံးပြုရန်မှာမူ မဖြစ်နိုင်ပေ။